Strona główna > Dziennikarstwo śledcze > Zimna wojna –  jak Ameryka zbudowała cały sowiecki przemysł

Zimna wojna –  jak Ameryka zbudowała cały sowiecki przemysł

Sowieci wydali 35% PKB na wojsko, i dalej dostawali pożyczki, czasem na bardzo korzystny procent. W efekcie nasze prywatne korporacje bankowe drukowały walutę, pożyczały pieniądze  naszym  rządom na wysoki procent, a przekazywały go prosto sowietom do walki z nami…

http://www.archive.org/details/TheColdWar

ZIMNA WOJNA

Niektóre wzmianki o zimnej wojnie są uzasadnione. Spędziłem na niej znaczną część moich najlepszych lat, tylko by później się dowiedzieć, że zajmowanie się nią było niepotrzebne – wojna była napompowana i tak długo możliwa dzięki naszym korporacjom – i ich prezesów nie oskarżono o zdradę stanu.

Naprzód! Nasze zwycięstwo blisko!

Moje pierwsze wątpliwości zaczęły się w 1985, przed zakończeniem zimnej wojny, kiedy Raisa Gorbaczow błyskała złotą kartą American Express [zachodniego banku] w sklepie Cartier w Londynie. Zastanawiam się co się stało z Aktami Handlu z Wrogiem i Zdrady Stanu w tym przypadku? Kto mógł podjąć taką decyzję? Na pewno zwróciły na to uwagę nasze służby wywiadowcze. Kto podjął decyzję zlekceważenia tego, i na jakiej podstawie?

Ale główne pytanie jest: jak bolszewikom udało się rozwinąć imperium sowieckie, kiedy sprzeciwialiśmy się im najpierw jako wolne narody, a później w zimnej wojnie?

Cóż, Standard Oil wybudował rafinerię ropy dla Rosji w 1921, i jej filia sprzedawała tę ropę w Europie. Zdaniem gazety National Republic (wrzesień1927), Wall Street (Kuhn Loeb & Co) pożyczył Związkowi Sowieckiemu $65 mln. Należący do Rockefellera Chase National Bank zaczął sprzedawać sowieckie akcje w US. W latach 1917-1930 w Związku Sowieckim wybudowano 19 rafinerii ropy, z których tylko jedna zawierała zespoły wyprodukowane w Związku Sowieckim.

W latach 1921-1925, sowietom dostarczono maszynerię i inną technologię za $37 mln. W zamian amerykańskim firmom dano prawa kopania złota (rzeka Amur), i Lena Goldfields Ltd (brytyjska firma) zbudowała nowoczesną kopalnię koło Witimska nad rzeką Lena. Żeby to ukryć, czołowych brytyjskich inżynierów uwięziono pod wymyślonymi zarzutami szpiegostwa. General Electric realizował plan GOELRO – plan opracowany w celu elektryfikacji Rosji zbudowaniem 100 elektrowni w latach 1920-1935. Udało im się wybudować bardzo małą liczbę i plan praktycznie porzucono w 1922.

Ale w latach 1927-1932, amerykańscy i brytyjscy inżynierowie zbudowali elektrownię  Dnieproges [zdjęcie powyżej], wykorzystując rosyjską pracę niewolniczą, która produkowała  2.5 bln Kwh prądu rocznie. Później GE planował wyprodukować dużą fabrykę turbin w Charkowie (ponad 2 x większą niż fabryki GE w US). To w rezultacie sprawiłoby, że ZSRR byłaby całkowicie niezależna w kwestii turbin.[czytaj: https://jagiellonia.org/potworna-zbrodnia-nkwd-w-ciagu-godziny-zabili-120-tys-ludzi/]

Amerykańska Clearing Macin Corp.) zaprojektowała i dostarczyła części konstrukcji dla największej na świecie huty w Magnitogorsku, łącznie z 8 największymi piecami – 17 km długa huta, którą chwalili się sowieci, jakby to była ich własna konstrukcja.

Sowiecka produkcja stali zwiększyła się w 1928 do 4.2 mln ton.

Jest to kraj w którym czołgi wykorzystywano do orki pól (było tam wtedy tylko 7.000 traktorów w całym kraju).

Jeden dokument Departamentu Stanu wymienia Kuhn, Loeb & Co. jako finansistę ‚[sowieckiego] pierwszego Planu 5-letniego’.

Większość głównych 788 fabryk w Związku Sowieckim w 1926 i 1927 zbudowano z pomocą USA.

W okresie ‚Pierwszego Planu 5-letniego’  (zob. Zachodnia technologia i sowiecki rozwój ekonomiczny / ‘Western Technology and Soviet Economic Development’, t. II), wybudowano 1.500 firm przemysłowych, łącznie z fabryką samolotów i fabrykami traktorów i aut (zob. Soviet-Estonian Encyclopaedia, 1973, s. 439) – do budowy fabryk traktorów zmobilizowano 80 amerykańskich firm).

Fabrykę traktorów i czołgów (sowieci chcieli wyprodukować 50.000 czołgów i traktorów Caterpillar rocznie) zbudował inż. Calder z Detroit – budowę nadzorowali tak samo amerykańscy i brytyjscy inżynierowie.

W czerwcu 1944 Stalin potwierdził dla W. Averell Harrimana (ambasador USA, który napisał to w raporcie dla Departamentu Stanu), że 2 / 3 sowieckiego przemysłu ciężkiego zbudowały amerykańskie firmy, dodając, że Niemcy, Francja, Brytania i Włochy zbudowały pozostałą część.

Stalina uznał za ‚człowieka roku’ Time Magazine, 1939 (i później w 1942).

Kiedy von Habsburg odwiedził Biały Dom, prezydent Roosevelt powiedział: „Felix, spotkałem diabła. Był w Jałcie i nazywa się Stalin„.

Time uznał Hitlera za ‚człowieka roku’ rok wcześniej (1938) uzasadniając decyzję z doradcami, że ‚Hitler jest gwarantem światowego pokoju’… Hermann Rauschning, osobisty adiutant Hitlera, wspomina słowa Hitlera wypowiedziane prywatnie – ‚Nowy człowiek żyje pośród nas teraz! On tu jest. Czy to wam nie wystarcza? Powiem wam tajemnicę. Widziałem nowego człowieka. Jest nieustraszony i okrutny. Bałem się  go”.

To staje się jeszcze gorzej. W książce „Spod znaku Skorpiona: powstanie i upadek Związku Sowieckiego” / ‘Under the Sign of the Scorpion; the Rise and Fall of the Soviet Empire’, Juri Lina, jest wzmianka o facecie Bazata, którego wysłano by dokonał egzekucji na gen. Pattonie. [Czytaj na moim chomiku]

Wydaje się, że gen. Patton naraził się ważnym osobom, zwłaszcza ze względu na jego praktyczne stanowisko przeciwko planowi Morgenthau – zaproponowanemu przez amerykańskiego sekretarza skarbu Henry’ego Morgenthau Jr. – plan podzielenia Niemiec na 2 państwa (narody), i dać Polsce wschodnie Prusy i Górny Śląsk. Na pewno NKWD miała bardzo negatywny interes w Pattonie w tej sprawie, i udało im się dotrzeć do choćby jednego agenta w OSS.

Książka Stephena Skubika [kontrwywiad  wojskowy w czasie II wojny światowej] o zabójstwie jest niedostępna, ale w książce ‘Los Crinnenes De Los ‘Buenos’, Joaquin Bochaca mówi, że Douglas Bazata (były członek OSS) ogłosił, w obecności 450 zaproszonych gości i wysokich rangą b. członków OSS, w Hilton Hotel w Waszyngtonie, 25 września 1979:  „Z różnych powodów politycznych, Pattona nienawidzili liczni wysoko postawieni ludzie. Wiem kto go zabił. Bo jestem tym którego do tego wynajęto. Dziesięć tysięcy dolarów. Sam gen.

William Donovan, dyrektor OSS powierzył mi tę misję. Zorganizowałem wypadek. Skoro nie zmarł w tym wypadku, trzymano go odizolowanego w szpitalu, gdzie zabito go zastrzykiem”.  [Bazata w końcu ostrzegł generała, po kilku próbach, i Donovan wysłał innego zabójcę].

……. Dalsza pomoc dla sowietów:

Ford radził sobie całkiem dobrze pomagając wrogowi, ale z kilkoma niepowodzeniami – być może tzw. ‚zapłata za grzech’.

Na tym rosyjskim portalu ( http://www.newtinnes.ru/enq/detail.asp7artid=896 ), widzimy pominięcie zapisów historycznych o Fordzie…

Ford ma 100 lat

PONOWNE NADEJŚCIE FORDA W ROSJI

FORD’S SECOND ADVENT IN RUSSIA

Oleg Ryabtsev

„Rosyjski wiek Forda jest niemal tak długi jak amerykański. Pierwsze przedstawicielstwo Ford Motors Co. w Rosji otworzono w 1907. Ale „miodowy miesiąc”, co może wydawać się dziwne, zaczął się po rewolucji 1917.

Sowieckie przywództwo dobrze wypowiadało się o metodzie linii produkcyjnej, i, oczywiście, taniości i niezawodności aut Forda. Z tym przyszło pragnienie zorganizowania produkcji typu Forda w ZSRR dosłownie od zera – bez wcześniejszego szkolenia pracowników i budowania dróg. Nawet pierwszy szef tajnej policji, Feliks Dzierżyński, wezwał uczestników kongresu innowatorów i zszokował robotników by „poszli drogą fordyzmu”.

Popularność Forda była  w większości z powodu dużych dostaw aut i traktorów do Związku Sowieckiego. W połowie lat 1920, traktory Fordson stanowiły ok. 4 / 5 wszystkich używanych w ZSRR traktorów (20.000 na 24.000).

W 1929 Ford Motor Co. podpisał kontrakt z sowiecką firmą handlową Amtorg o produkcji aut Ford-A w Rosji i przedstawił propozycję wybudowania nowych fabryk samochodowych w Moskwie i Niżnym Nowogrodzie.

Niestety, Henry Ford błędnie wierzył w uczciwość sowieckich „biznesmenów”. Niemal od razu po zakończeniu budowy tych fabryk, Amtorg zaczęła wypychać Ford Motor Co. z ZSRR. W 1935, z powodu fiaska spełnienia obowiązków ze strony sowieckiej, Ford zerwał umowę współpracy.

Drugie pojawienie się Forda w Rosji było w 1990, kiedy dealerzy firmy znowu pokazali się w tym kraju….”

O nie, to nie był….

Ford Motor Co. wybudowała gigantyczną fabrykę traktorów w Gorki (nowa nazwa Niżnego Nowogrodu), trzeciego największego miasta w Rosji w 1968.

——-

Kolejną fabrykę traktorów (największą na świecie) zbudowała amerykańska korporacja w Kamie w latach 1970 – Departament Stanu utajnił te transakcje i działania.

Jak na ironię, były urzędnik sowieckiego Ministerstwa Obrony, Avraham Shifrin, tak skomentował: „(Amerykańskich) biznesmenów którzy zbudowali sowiecką fabrykę traktorów Kama powinno się zastrzelić jako zdrajców„.

Mimo że produkcja wojskowa z Gorki i ZIL była dobrze znana amerykańskiemu wywiadowi, więc naturalnie, późniejszym rządom, amerykańska pomoc w budowie dużych fabryk traktorów została aprobowana w latach 1960 i 1970, pod mocną presją polityczną, zwłaszcza za rządów Johnsona i Nixona, ze strony Henry Kissingera, wieloletniego pracownika Rockefeller Corporations.

Fabryka samochodów w Wołgogradzie, zbudowana w latach  1968-1971, ma zdolność 600.000 aut rocznie, 3 x większą niż zbudowana przez Forda fabryka w Gorki, która do 1968 była największą fabryką samochodów w ZSRR.

Niektóry sprzęt był na liście US Export Control i innych, ale za rządu Johnsona ograniczenia jednostronnie usunięto. Czołowe amerykańskie firmy narzędzi mechanicznych dostarczały sprzęt: TRW Inc. (Cleveland) dostarczyła drążki kierownicze; U.S. Industries Inc. dostarczyła główne części pras;  Gleason Works (Rochester, NY), częsty dostawca dla Gorki) wysyłała sowietom sprzęt do cięcia i obróbki cieplnej, a New Britain Machine Company dostarczała automatyczne tokarki.

Inny sprzęt dostarczały filie amerykańskich firm w Europie, i niektóre bezpośrednio z europejskich firm (np. Hawker-Siddeley Dynamics, UK, dostarczyła 6 robotów przemysłowych).

W sumie ok. 75% sprzętu produkcyjnego pochodziło z USA i ok. 25% z Włoch i innych europejskich krajów, w tym filii amerykańskich.

? !!

Brytyjska Armia Renu BAOR

Cienka Czerwona Linia w latach 1980

Może bardziej czerwona niż w ogóle podejrzewaliśmy…

——–

Chase Manhattan Bank dał $192 [?] dla wojskowej fabryki samochodów  ZIL.

Podobieństwo (zauważalne) sowieckiego T54 i amerykańskiego czołgu Christie wyjaśnia to, że produkowała je US Wheel Track Layer Corp.

W erze Gorbaczowa (1985-1991), produkowano 2 x więcej sowieckich czołgów niż Ameryka wyprodukowała w erze prezydenta Reagana. Pod koniec lat 1980 sowieci mieli taką samą ilość czołgów jak NATO… Dwa podwozia Christie M-1931 modelu medium czołgu (MB) zakupił Związek Sowiecki w 1932 od Wheel Track Layer Corp. Po dalszych pracach rozwojowych on stał się nie tylko sowieckim T-32 (podstawowy sowiecki czołg w II wojnie światowej), ale też kilka inny rozwojowych modeli w ZSRR.

Sowiecki T-34 i amerykański M-3, oba oparte na Christie, miały ten sam 12-cylindrowy silnik powietrzny, typ V Liberty o 338 koniach mechanicznych.

Wiele innych korporacji budowało fabryki w Związku Sowieckim w okresie jego 70 lat, w tym DuPont i Krupp (niemiecka firma).

Przykład typowej transakcji z zimnej wojny: EEC (Europejska Komisja Ekonomiczna – rodzaj podatkowo-celnego prekursora UE, opracowana dla uwarunkowania psychicznego Europejczyków do oddania suwerenności narodowej) sprzedała ZSRR 100.000 ton masła. To kosztowało sowiety ok. 54 fenigi / kg masła.

Ale Niemcy zachodni płacili wtedy ponad 10 DM / kg (ok. 19 x więcej).

Francuski miliarder Armand Hammer zainwestował $6 mld w sowieckie fabryki chemiczne.

Za 80% wszystkich towarów dostarczonych do ZSRR płacono głównie z zachodnich kredytów – twarde i stabilne waluty, i to wygenerowało powszechne w ZSRR pytanie:

„Skoro oni tak bardzo nienawidzą komunizm, to dlaczego nie wykończą go?”

Wiele znaków zapytania wisi nad sowiecką zdolnością do wypuszczenia pierwszego człowieka w kosmos (jeśli w ogóle to zrobili, biorąc pod uwagę śmiertelny pas promieniowania Val Allena później odkryty jako otaczający ziemię) i sputnika – niemożliwe bez zachodniej pomocy.

Co do kwestii pomocy, kiedy Nikaragui wysłano $294 mln pomocy w ciągu 3 lat, sowieci wysyłali do Kabulu $300 mln co miesiąc. Całkowity rozkład ZSRR jest ciekawszy. Do 1984 sowieci winni byli zachodnim bankom $136.7 mld… (sowieci wydawali 35% PKB na wojsko, ale dalej dostawali pożyczki, niektóre na bardzo korzystnych warunkach). W rezultacie nasze prywatne korporacje bankowe drukowały pieniądz, pożyczały go naszym rządom na wysoki procent, ale dostarczały go bezpośrednio sowietom by z nami walczyły…

Zalecana lektura: 1) Spod znaku Skorpiona – Juri Lena – dziennikarz śledczy przez wiele lat ścigany przez KGB, 2) Wall Street i rewolucja bolszewicka / Wall Street and the Bolshevik Revolution – Anthony Sutton, i 3) Nikt nie odważy się nazwać tego spiskiem / None Dare Call it Conspiracy – Gary Allen.

Nasze ciężko zarobione podatki są teraz gnijącymi pomnikami dla skorumpowanego korporacyjnego wpływu na nasze rządy – milczące cmentarzyska zezłomowanych sowieckich czołgów…

Tłum. Ola Gordon

Cold War – How America Built the Entire Sovjet Industry

2 thoughts on “Zimna wojna –  jak Ameryka zbudowała cały sowiecki przemysł

Pozostaw odpowiedź de Latude Anuluj pisanie odpowiedzi

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *