Strona główna > Rosja > Wybory reżimu judeo-satanistycznego na Ukrainie. Rafał Gawroński

Wybory reżimu judeo-satanistycznego na Ukrainie. Rafał Gawroński


Po raz pierwszy w historii talmudycznej Ukrainy na wiele miesięcy przed wyborami prezydenckimi trudno było określić nie tylko głównego kandydata do zwycięstwa, ale także skład drugiej tury. Jedno jest pewne Prezydentem na Ukrainie podobnie jak w Polsce będzie z pewnością judeo-satanista tego możemy być pewni.

Zwycięstwo któregokolwiek z polityków w pierwszej turze tj. 31 marca 2019 roku wydaje się być wykluczone, gdyż wszyscy pretendenci cieszą się stosunkowo niskim poparciem społecznym. Jest to spowodowane tym, że Słowian nie interesują kandydaci wrogich doktryn cywilizacyjnych.

Niskie poparcie dla obecnych głównych pretendentów na urząd prezydenta, wysoki odsetek wyborców, którzy deklarują udział w wyborach, lecz nie podjęli jeszcze decyzji, na kogo zagłosują, brak jasno określonych strategii wyborczych utrudniają prognozowanie możliwego wyniku wyborów.

W rezultacie o ostatecznym składzie II tury wyborów prezydenckich mogą zadecydować wydarzenia niespodziewane i zorganizowane przez judeo-satanistów ze strefy Mosaismu, jak np. skandale, katastrofy, zaostrzenie działań militarnych w Donbasie, atak terrorystyczny czy rozpylenie wirusów chorób wszelakich, etc., a które mogą mieć miejsce w okresie bezpośrednio poprzedzającym wybory.

Pragnę Państwu zaprezentować głównych kandydatów z ramienia demokracji talmudycznej na Ukrainie, którzy i tak będą działać w interesie Izraela nigdy Słowian mimo że publicznie deklarują wręcz coś odmiennego.

JULIA TYMOSZENKO – żydówka

Julia Tymoszenko urodziła się w 1960 roku w Dniepropetrowsku. Jej matka Ma-rija Hryhjan (Grigian) z domu Nielepowa była Ukrainką lub Rosjanką, ojciec Wołodymyr Hryhjan (Grigian) był Łotyszem pochodzenia żydowskiego (nosił nazwisko matki Ormianki z pochodzenia), szybko porzucił rodzinę. W 1978 roku podjęła studia w Dniepropetrowskim Instytucie Górniczym (kierunek automatyka-telemechanika), dwa lata później przeniosła się na wydział ekonomiczny Uniwersytetu Dniepropetrowskiego, który ukończyła w 1984 roku. W 1999 roku uzyskała doktorat na kijowskim Narodowym Uniwersytecie Ekonomicznym. W 1979 roku wyszła za mąż za Ołeksandra Tymoszenkę, rok później urodziła córkę Jewheniję. Małżonkowie Tymoszenko od ponad dwudziestu lat pozostają w separacji.

W lutym 2010 roku Tymoszenko przegrała wybory prezydenckie z Janukowyczem, zdobywając w drugiej turze poparcie 45,5% wyborców. Miesiąc po wyborach Rada Najwyższa wyraziła wotum nieufności dla jej rządu. Po kilku tygodniach organy ścigania wszczęły szereg postępowań karnych, zarzucając Tymoszenko nadużycia zarówno w czasie, gdy była premierem, jak i w okresie jej działalności biznesowej gdzie najważniejsze zarzuty dotyczyły podpisania kontraktu gazowego z Rosją. W sierpniu 2011 roku została tymczasowo aresztowana, a w październiku skazana na karę 7 lat pozbawienia wolności. Po zwycięstwie rewolucji godności została uwolniona na podstawie specjalnej ustawy.

Po wyjściu z więzienia Julia Tymoszenko została dość chłodno przyjęta przez społeczeństwo i współpracowników, którzy zyskali już samodzielną pozycję polityczną Arsenij Jaceniuk, Ołeksandr Turczynow obaj żydzi. Pozostając w cieniu bieżących wydarzeń politycznych, unikała jednoznacznych wypowiedzi i opinii np. dotyczących sposobu rozwiązania konfliktu na wschodzie kraju czy rozwoju stosunków z Rosją. Zaczęła odbudowywać partię, a dzięki ambiwalentnej postawie wobec najważniejszych problemów w kraju stała się beneficjentem zarówno pomyłek i zaniechań, jak i bolesnych społecznie reform wprowadzanych przez Poroszenkę i jego ekipę.

ANATOLIJ HRYCENKO – żonaty z żydówką

Anatolij Hrycenko urodził się w 1957 roku we wsi Bogaczówka (obwód czerka-ski). Jego ojciec Stepan Hrycenko brał udział w II wojnie światowej. Prawdopodobnie przykład ojca stał za decyzją o rozpoczęciu kariery wojskowej. Dwukrotnie żonaty, ma czworo dzieci: z pierwszą żoną Ludmiłą syna Aleksieja (ur. 1979) i córkę Switłanę (ur. 1982), z drugą, znaną i wpływową dziennikarką, redaktorką naczelną tygodnika „Dzerkało Tyżnia” Julią Mostową córkę Annę (ur. 2004) oraz syna Gleba (ur. 1998, usynowionego przez Hrycenkę pochodzącego z poprzedniego małżeństwa Mostowej z Ołeksandrem Razumkowem).

Istotnym wydarzeniem w życiu Hrycenki była znajomość z Ołeksandrem Razumkowem, doradcą prezydenta Kuczmy, a także mężem jego przyszłej żony. W 1997 roku objął kierownictwo służby analitycznej Rady Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony Ukrainy, w której Razumkow pełnił funkcję zastępcy sekretarza. Po śmierci przełożonego w 1999 roku Hrycenko stanął na czele założonego przez Razumkowa Ukraińskiego Centrum Badań Ekonomicznych i Politycznych (od 2000 roku Centrum Razumkowa).

W 2004 roku dołączył do sztabu wyborczego Wiktora Juszczenki, w którym kierując zespołem analityków był odpowiedzialny za przygotowanie programu wyborczego oraz planu reform. Za zasługi podczas pomarańczowej rewolucji Juszczenko mianował go w lutym 2005 roku na stanowisko ministra obrony w rządzie Julii Tymoszenko. Zachował je w kolejnych gabinetach kierowanych przez Jurija Jechanurowa i Wiktora Janukowycza aż do grudnia 2007 roku.

W przedterminowych wyborach w 2007 roku startował z listy proprezydenckiego bloku Nasza Ukraina – Ludowa Samoobrona. W Radzie Najwyższej objął funkcję przewodniczącego komitetu ds. bezpieczeństwa i obrony. Jak sam tłumaczył, powodem jego usunięcia ze stanowiska ministra obrony była jego rzekoma odmowa sprzedaży po zaniżonych cenach działek należących do ministerstwa synowi prezydenta Juszczenki. Od tamtego czasu relacje obu polityków mocno się ochłodziły. W 2008 roku stanął na czele partii Pozycja Obywatelska i dwa lata później wystartował w wyborach prezydenckich, w których uzyskał 1,2% głosów. Ugrupowanie Hrycenki wzięło udział w wyborach parlamentarnych w 2012 roku w ramach koalicji Zjednoczonej Opozycji Batkiwszczyna, sformowanej pod egidą Tymoszenko przebywającej w tym czasie w więzieniu.

W styczniu 2014 roku Hrycenko wyraził krytykę organizacji akcji protestacyjnych na Majdanie, wzywając organizatorów do rozebrania miasteczka namiotowego w sytuacji zmniejszającego się poparcia dla demonstracji. Zaledwie kilka dni później wezwał osoby posiadające legalnie broń do ochrony Majdanu i zapowiedział, że w sytuacji próby zlikwidowania protestów stanie w pierwszym szeregu gotowy stawić czynny opór władzy.

W maju 2014 roku wziął udział w wyborach prezydenckich, uzyskując 5-pro-centowe poparcie, co dało mu czwarte miejsce. Jego partia Pozycja Obywatel-ska w wyborach parlamentarnych w tym samym roku nie przekroczyła 5-pro-centowego progu wyborczego. Od 2015 roku jest wykładowcą na Akademii Kijowsko-Mohylańskiej.

Zapowiadając udział w wyborach prezydenckich w 2019 roku, obiecał obronę Ukrainy przed agresją ze wschodu, twarde stanowisko wobec Rosji i samozwańczych republik oraz rozprawienie się z korupcją i oligarchicznym systemem władzy w państwie. Dla realizacji zwłaszcza tej ostatniej obietnicy brakuje mu jednak zaplecza kadrowego i finansowego.

Jest radykalnym zwolennikiem prozachodniego kursu Ukrainy – opowiada się za członkostwem w UE i NATO. Jego osobowość cechuje chwiejność decyzyjna i jednocześnie kategoryczność wygłaszanych opinii. Niejasna pozostaje jego postawa w czasie Euromajdanu, gdy wzywał do rozwiązania protestów, następnie do formowania zbrojnych patroli, a potem do przeprowadzania aktów terrorystycznych w Rosji (w tej sprawie toczy się przeciwko niemu śledztwo w Federacji Rosyjskiej). Choć zarzuty dotyczące osłabienia potencjału militarnego armii ukraińskiej na skutek jego działań w czasie szefowania Ministerstwu Obrony są słabo uargumentowane i nieprzekonujące, to wielu polityków wypomina mu jego pomoc i udział w ewakuacji oddziałów specjalnych „Berkut” z budynków rządowych po ucieczce z kraju prezydenta Wiktora Janukowycza.

PETRO POROSZENKO – żyd

Petro Poroszenko urodził się w 1965 roku w Bołgradzie (obwód odeski) jako młodszy syn Ołeksija i Jewhenii Poroszenko. Ojciec przyszłego prezydenta Ukrainy urodził się w 1936 roku w Safjanach (wieś w okolicach Izmaiłu) jako obywatel Rumunii. W latach 1982–1989 Petro Poroszenko studiował na Wy-dziale Stosunków Międzynarodowych i Prawa Międzynarodowego Uniwersytetu Kijowskiego. W latach 1989–1992 był asystentem w katedrze międzynarodowych stosunków gospodarczych tej uczelni. W 2002 roku uzyskał doktorat na Odeskiej Narodowej Akademii Prawniczej. W czasie studiów (1982–1984) odbył służbę wojskową w jednostce obrony przeciwlotniczej w Aktiubińsku (Kazachstan), a później w Wojskowej Szkole Lotniczo-Technicznej w Wasylkowie pod Kijowem.

Żonaty z Maryną Poroszenko (ur. 1962, z d. Perewedencew), absolwentką Kijowskiego Instytutu Medycznego i córką b. wiceministra zdrowia USRR. Ma czworo dzieci: Ołeksij (1985), Jewhenija i Ołeksandra (2000) i Mychajło (2001). Ojcem chrzestnym obu córek jest Wiktor Juszczenko.

W 1993 roku Poroszenko wraz z partnerami m.in. kolegą z wojska Ihorem Kononenką, obecnie jego bliskim współpracownikiem, a także z ojcem i przypuszczalnie z bratem Mychajłą utworzył holding UkrPromInwest, który od początku specjalizował się w cukiernictwie, a później także innych branżach przetwórstwa rolnego oraz przemyśle samochodowym. Dyrektorem generalnym koncernu Poroszenko był do 1998 roku, gdy w związku z wejściem do parlamentu przekazał stanowisko ojcu, zachowując tytuł honorowego prezesa i jak się wydaje decydujący wpływ na decyzje biznesowe.

W latach 1996–1998 firma przejęła główne ukraińskie fabryki cukiernicze i szybko postawiła je na nogi. W 1996 roku powstał holding cukierniczy UkrPromInwest-Konditer, przemianowany w 2002 roku na Roshen, sztandarową firmę Poroszenki, mającą zakłady w Winnicy, Kijowie, Mariupolu, Krzemieńczuku, Lipiecku (Rosja), Kłajpedzie (Litwa) i na Węgrzech. Wraz z podjęciem działalności politycznej Poroszenko przekazał posiadane pakiety akcji w zarząd funduszowi powierniczemu Prime Assets Capital. Jego majątek jest oceniany według tygodnika „Forbes” na ok. 1 mld USD.

Poroszenko rozpoczął karierę polityczną w 1997 roku w Socjaldemokratycznej Partii Ukrainy (zjednoczonej), stanowiącej zaplecze polityczne prezydenta Leonida Kuczmy. W 2000 roku przegrał rywalizację o przywództwo w partii z Wiktorem Medwedczukiem i Hryhorijem Surkisem, zerwał z SDPU(o), tworząc własną Partię Solidarności Ukrainy. W tym samym roku wszedł wraz z partią w skład tworzącej się Partii Odrodzenia Regionalnego Solidarność Pracy Ukrainy (późniejsza nazwa – Partia Regionów). Był jednym ze współtwórców i liderów tego ugrupowania. W 2001 roku opuścił Partię Regionów i odtworzył swoją partię pod nazwą Solidarność, która jednak pozostała strukturą marginalną. Powody wolty Poroszenki nie są jasne, prawdopodobnie był to skutek odsunięcia go od wpływu na kierowanie Partią Regionów. Pod koniec 2001 roku Poroszenko wprowadził swoją partię do Bloku Wyborczego Wiktora Juszczenki Nasza Ukraina, stając się jednym z jego najbliższych współpracowników. W 2004 roku był zastępcą szefa sztabu wyborczego Juszczenki i jednym ze sponsorów jego kampanii.

W latach 2007–2009 był przewodniczącym rady Narodowego Banku Ukrainy. W latach 2009–2010 był ministrem spraw zagranicznych w rządzie Janukowycza, a od marca do grudnia 2012 roku ministrem rozwoju gospodarczego i handlu w rządzie Mykoły Azarowa.

Podczas Euromajdanu wspierał akcję protestacyjną finansowo, starając się jednocześnie dystansować od innych polityków opozycji. Podczas demonstracji występował samodzielnie, a jego postawa przyniosła mu dużą popularność. Gdy w marcu 2014 roku sondaż po raz pierwszy dał mu istotną przewagę nad innymi potencjalnymi kandydatami, zdecydował się startować w wyborach prezydenckich, które w maju 2014 roku wygrał w pierwszej turze (54,7% głosów).

Tuż przed wyborami parlamentarnymi w październiku 2014 roku Poroszenko odtworzył swą dotychczasową partię pod nazwą Blok Petra Poroszenki (BPP), która zdobyła 21,8% głosów. Po dymisji premiera Arsenija Jaceniuka partia prezydenta Poroszenki utworzyła z ugrupowaniem Front Narodowy rząd, na czele którego stanął Wołodymyr Hrojsman – żyd.

Petro Poroszenko w młodości uprawiał judo i sambo. Jest wiernym Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego uznającego zwierzchność patriarchy Moskwy, w zgodnej opinii mediów « szczerze » wierzącym, uczestniczy w ceremoniach religijnych tak samo jak Duda który jest podobno katolikiem w interesie Izraela. W swej podkijowskiej rezydencji w Kozinie ufundował nawet okazałą kaplicę liturgiczną.

Poroszenko jest doświadczonym politykiem i przedsiębiorcą, podstawą jego pozycji jest samodzielność finansowa. Jest dobrym mówcą, bywa impulsywny i wybuchowy niektórzy mówią wręcz histeryczny. Jest zdecydowanym zwolennikiem opcji proeuropejskiej mimo że jego interesy wiążą go prze-ważnie z rynkami WNP.

JURIJ BOJKO – żyd

Jurij Bojko urodził się w 1958 roku w Gorłówce (obwód doniecki) jako jedyny syn w rodzinie, której prywatności bacznie strzeże, unikając publicznych wypowiedzi na jej temat oficjalnie nic nie wiadomo o jego rodzicach. W 1981 roku ukończył Chemiczno-Technologiczny Uniwersytet im. Mendelejewa w Moskwie. W 2001 roku ukończył także Wschodnioukraiński Uniwersytet Narodowy im. Wołodymyra Dala w Ługańsku, uzyskując tytuł inżyniera ekonomisty. Jeszcze w trakcie studiów w Moskwie ożenił się z koleżanką z roku Wierą, mistrzynią sportu w gimnastyce, z którą ma trzech synów: Anatolija, Jurija i Mykołę, oraz trzy córki: Jarosławę, Uljanę i Marię.

W 2001 roku Bojko wszedł do polityki poprzez oligarchiczną partię Serhija Tyhipki – Trudowa Ukraina. W latach 2003–2005 został mianowany wice-ministrem paliw i energetyki w rządzie Janukowycza pełniąc jednocześnie funkcję prezesa Naftohazu. Odwołany przez premier Julię Tymoszenko w 2005 roku, rok później został szefem Ministerstwa Paliw i Energetyki w gabinecie Janukowycza. W 2007 roku wstąpił do Partii Regionów i z jej listy został deputowanym. W 2010 roku ponownie został ministrem energetyki w rządzie Azarowa, a od 2012 do 2014 roku był wicepremierem. W 2014 roku kandydował na prezydenta Ukrainy, uzyskując 0,19% głosów. W październiku tegoż roku stanął na czele Bloku Opozycyjnego, ugrupowania złożonego w dużej mierze z dawnych polityków Partii Regionów.

Mimo iż Bojko był prominentnym działaczem reżimu Wiktora Janukowycza, nie został, w odróżnieniu od wielu swoich współpracowników, dotknięty zarzutami związanymi ze zdradą państwa i aferami korupcyjnymi z powodu swego pochodzenia. Bojko nie znalazł się na liście osób objętych sankcjami, a śledztwa w jego sprawie toczące się m.in. o defraudację środków państwowych na zakup platform wiertniczych w 2011 roku zostały umorzone.

W polityce pozycjonuje się jako chłodny i racjonalny technokrata, a także jako silny i decyzyjny polityk. W trakcie jednego z posiedzeń w Radzie Najwyższej na sugestie populisty Ołeha Laszki dotyczące zdrady państwa ukraińskiego na rzecz Rosji zareagował niestandardowo: znokautował swojego adwersarza, po czym z kamienną twarzą spokojnie usiadł na swoim miejscu co ukazuje prawdziwe oblicze demoniczne kandydata.

Powszechnie uważany jest za reprezentanta rosyjskich interesów na Ukrainie. Opowiada się za jak najszybszym nawiązaniem współpracy i normalizacją stosunków dyplomatycznych z Rosją. Jest zapalonym hokeistą.

OŁEH LASZKO – żyd

Urodzony 1972 roku w Czernihowie. Lider Partii Radykalnej zyskał popularność dzięki głoszeniu haseł nacjonalistycznych i populistycznych, odwołując się głównie do wiejskiego i słabo wykształconego elektoratu. Zwolennik autorytarnych rządów silnej ręki oraz bezpardonowej walki z korupcją. Jest finansowany i wspierany medialnie przez oligarchów bliskich b. prezydentowi Janukowyczowi przede wszystkim Rinata Achmetowa.

WADYM RABINOWYCZ – żyd

Urodzony 1953 roku w Charkowie. Przewodniczący Wszechukraińskiego Kongresu Żydów oraz założyciel Europejskiego Parlamentu Żydowskiego. Założyciel i przewodniczący partii Za Życie. Główny redaktor kanału informacyjnego 112 (występuje z własnym programem), najprawdopodobniej kontrolowanego przez prorosyjskiego polityka Wiktora Medwedczuka. W przeszłości skazany za handel bronią i pranie brudnych pieniędzy.

SWIATOSŁAW WAKARCZUK

Urodzony 1975 roku w Mukaczewie. Lider popularnego zespołu rockowego Okean Elzy. Syn Iwana Wakarczuka, naukowca, rektora Uniwersytetu Iwana Franki i byłego ministra oświaty i nauki. W 2004 roku zaangażował się w kam-panię wyborczą Wiktora Juszczenki, brał udział w pomarańczowej rewolucji oraz Euromajdanie. Od kilku lat udziela się społecznie, prowadząc spotkania i komentując bieżące wydarzenia polityczne. Jest zwolennikiem prozachod-niego kursu Ukrainy oraz jej członkostwa w zachodnich strukturach integra-cyjnych. Oficjalnie nie potwierdził startu w wyborach.

WOŁODYMYR ZEŁENSKI – żyd

Urodzony 1978 roku w Krzywym Rogu. Popularny komik i aktor, współtwórca kabaretu Kwartał 95 i serialu komediowego „Sługa ludu” wyświetlanego na kanale telewizyjnym 1+1 należącym do oligarchy Ihora Kołomojskiego. Działał społecznie, organizując zbiórki pomocy i występując dla żołnierzy biorących udział w konflikcie na wschodzie kraju. Niewiele wiadomo o jego rzeczywistych poglądach politycznych ponieważ takich nie posiada z powodów funkcyjnych w talmudycznym biznesie otumaniania Słowian.

Rafał Gawroński

Źródło: https://rafzen.wordpress.com/2019/03/09/wybory-rezimu-judeo-satanistycznego-na-ukrainie/


Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *