Strona główna > NWO > Apokalipsa > Serbia – Zakończył się największy ekumeniczny sabat !!!

Serbia – Zakończył się największy ekumeniczny sabat !!!

Prawosławni wierni modlili się wspólnie z heretykami i przysięgali o swej miłości do wrogów Chrystusa. 

Uwaga Redakcji portalu www.3rm.info – Bracia i siostry ! To co się dzieje z naszym powszechnym prawosławiem trudno jest wyrazić słowami. Rodzi się taki smutek, że aż serce przepełnia się bólem z powodu takiego naszego upadku i zdrady Chrystusa. Panie, zmiłuj się i ześlij nam możliwość uzdrowienia i oczyszczenia naszych dusz ! Powstrzymaj ten upadek ludzkości w otchłań piekielną, z której już nie będzie powrotu. Chwała Bogu za wszystko ! Amen.      

Dla informacji: 

W utworzeniu Konferencji Kościołów Europejskich aktywny udział brała także Rosyjska Cerkiew Prawosławna Moskiewskiego Patriarchatu. Patriarcha Moskiewski i Wszechrusi, Aleksy II, będący metropolitą, od 1964 roku był jednym z prezydentów (członków prezydium) Konferencji Kościołów Europejskich; na kolejnych Zgromadzeniach Generalnych był wybierany na stanowisko prezydenta; dnia 26 marca 1987 roku został wybrany Przewodniczącym Prezydium i Komitetu Doradczego Konferencji Kościołów Europejskich (KKE).

Dnia 11 października 2008 roku Rosyjska Cerkiew Prawosławna oświadczyła o zawieszeniu swojego udziału w Konferencji Kościołów Europejskich ale nie z powodu heretyckiego charakteru tego ekumenicznego sabatu a z powodu niechęci Konferencji Kościołów Europejskich do rozpatrzenia wniosku o członkostwo w niej Estońskiej Prawosławnej Cerkwi, która jest cerkwią autokefaliczną w składzie Patriarchatu Moskiewskiego. Nie zrezygnowała z członkostwa w Konferencji Kościołów Europejskich ale zawiesiła w niej udział z powodu niemożności wciągnięcia w to antychrystowe bagno estońską część Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej Moskiewskiego Patriarchatu. Kto ma rozum niech rozumie!

SPLUGAWIENIE PRAWOSŁAWNEJ SERBII…
Dnia 6 czerwca zakończyło się Zgromadzenie Generalne Konferencji Kościołów Europejskich (odpowiednik Światowej Rady Kościołów – redakcja), która w tym roku przebiegała w mieście Novi Sad (Serbia) w okresie od 31 maja do 6 czerwca 2018 roku. Udział w ekumenicznym sabacie wzięło około 400 delegatów-przedstawicieli Cerkwi (Kościołów), ekumenicznych i wielkich organizacji z całej Europy.
Konferencja Kościołów Europejskich (KKE) jest wspólnotą 116 prawosławnych, protestanckich, anglikańskich i starokatolickich kościołów ze wszystkich krajów Europy, a także 40 narodowych rad kościelnych i partnerskich organizacji. Konferencja została założona w 1959 roku a jej biura znajdują się w Brukseli i w Strasburgu.
Ekumeniści zebrali się w celu przemyślenia biblijnego tematu „I będziecie moimi świadkami” – badając pojęcia sprawiedliwości, świadczenia i gościnności w europejskiej perspektywie chrześcijańskiej. Organizatorami Zgromadzenia Generalnego były członkowskie Kościoły Konferencji Kościołów Europejskich z Serbii, w ich liczbie także Serbska Cerkiew Prawosławna i Kościoły w Wojwodinie takie jak: Reformowany Chrześcijański Kościół Serbii i Czarnogóry, Słowacki Kościół Ewangeliczny Wyznania Augsburskiego w Serbii i Zjednoczony Kościół Metodystyczny w Serbii.
Oficjalnie uroczystość została otwarta przez przewielebnego Christophera Hilla, doktora teologii, rycerza-komandora, który odchodzi ze stanowiska prezydenta Konferencji Kościołów Europejskich. Zwrócił on także uwagę na kwestie robocze , w tym także powitał dwa nowe Kościoły członkowskie: Europejską Federację Baptystów i Szkocki Kościół Episkopalny.
Jego Świątobliwość Patriarcha Serbskiej Cerkwi Prawosławnej Ireneusz, powitał delegatów w Serbii i podkreślił doniosłość zgromadzenia heretyków wszystkich maści i odmian:
„Świat znajduje się obecnie w takim stanie, że ludzie w Europie i na całym świecie oczekują, że Kościół (jaki??? baptystyczny, episkopalny lub ekumeniczny? – Redakcja) podniesie swój głos przeciwko wielu negatywnym zjawiskom naszych czasów, naszego świata. Ten głos jest oczekiwany i powinien on zabrzmieć i być słyszanym”.
Patriarcha nadmienił o historycznym znaczeniu Kosowa i Metohiji jako kulturalnej kolebki chrześcijaństwa w Serbii. Wezwał on Kościoły europejskie do wyrażenia solidarności z tymi, którzy zostali zmuszeni do porzucenia swoich domów. Z kolei biskup backi Ireneusz (Serbska Cerkiew Prawosławna) zastanawiał się dlaczego właśnie Serbia została wybrana do przeprowadzenia Zgromadzenia Generalnego: «To jest uroczysta i radosna chwila, także dlatego, że nasz kraj, Serbia, zawsze leżała na granicy Wschodu i Zachodu, a teraz otrzymała ona możliwość wypełnienia swojego wielowiekowego przeznaczenia, zostania miejscem spotkania, dialogu i współpracy pomiędzy Kościołami i kulturami» (uwaga Redakcji – oto jak to dzisiaj, utraciwszy Wiarę, sumienie i rozsądek, prawosławni arcypasterze zaczęli głosić Cerkiew (Kościół) Antychrysta).
Uroczyste nabożeństwo otwarcia, które miało miejsce w centrum miasta Novi Sad, nadało ton duchowemu życiu Zgromadzenia Generalnego. Zebrały się na nim setki ludzi, pragnących natchnienia, a także pragnących rozkoszować się śpiewem chóru miejscowego soboru prawosławnego.
Młodzi uczestnicy Zgromadzenia Generalnego wznieśli symboliczny most z oddzielnych elementów i most ten przypomina o przedstawionych w logo Zgromadzenia Generalnego mostach miasta Novi Sad, a także symbolizuje on historyczną rolę Konferencji Kościołów Europejskich jako organizacji, która buduje mosty. Tego właśnie dnia w ramach Konferencji Kościołów Europejskich odbyło się dwustronne spotkanie prawosławnej delegacji z przedstawicielami anty-chalcedończyków.
Zgromadzeniu przewodniczył metropolita Szwecji i Całej Skandynawii Kleofas (Patriarchat Konstantynopolski), który wezwał uczestników do wspólnego omawiania wyzwań z którymi się spotykamy dzisiaj we współczesnym świecie i na które możemy zareagować jedynie w przypadku wypracowania wspólnego stanowiska.
Metropolita Tallina i Całej Estonii Stefan (Estońska Prawosławna Cerkiew Apostolska) wezwał do odwołania się do dokumentów Świętego i Wielkiego Soboru Cerkwi Prawosławnej, które są podstawą naszego świadectwa dla świata. Zauważył on także, że pomimo wszelkich sprzeczności i dyskusji na Soborze wokół dokumentu „Stosunek Cerkwi Prawosławnej do reszty chrześcijańskiego świata” (Отношение Православной Церкви с остальным христианским миром), teraz zebraliśmy się w mieście Novi Sad na Zgromadzeniu Generalnym Konferencji Kościołów Europejskich i „ktokolwiek był  przeciwko to teraz jesteśmy tutaj…i w końcu możemy razem zaświadczać”.
Metropolita nowojonijski i filadelfijski Gabriel (Grecka Cerkiew Prawosławna) przedstawił rezultaty międzyprawosławnej, przeprowadzonej przed Zgromadzeniem Generalnym, konsultacji, która odbyła się w Paryżu dnia 19 kwietnia 2018 roku, i omówił przyjęty na niej, komunikat. W tym komunikacie podaje się, że „główną kwestią dla prawosławnych cerkwi, a także dla pracy integracyjnej, jest troska o osobę ludzką, o ludzką godność i obrona praw człowieka w odniesieniu do uchodźców i imigrantów”. Według metropolity Gabriela jest to nasz punkt wyjścia do dyskusji na temat świadectwa, sprawiedliwości i gościnności na Zgromadzeniu Generalnym.
Metropolita Zagrzebia i Lubliany Porfiriusz reprezentujący Serbską Cerkiew Prawosławną, podkreślił ogromne znaczenie jedności i kinonii. To właśnie idea „wspólnoty”, „kinonii” powinna być przesłaniem i świadectwem Cerkwi w świecie, głęboko pogrążonym w indywidualizmie: „Cerkiew ze swojej natury jest wspólnotą; my możemy nieść świadectwo tej wspólnotowości w świat. Cerkiew jest wspólnotą i jest ona otwarta na dyskusję nad problemami współczesnego świata”.
Metropolita Galijski Emanuel (Patriarchat Ekumeniczny) i Jego Eminencja (Высокопреосвященнейший) arcybiskup Ormiańskiej Cerkwi Apostolskiej (heretyckiej, monofizyckiej – uwaga Redakcji) Yeznik Petrosjan poinformował uczestników o postępie dialogu pomiędzy „dwoma rodzinami Cerkwi Prawosławnych”. Yeznik Petrosjan wyznał: „My żyjemy w dwudziestym pierwszym wieku i podzieleni jesteśmy z powodu tego co się wydarzyło w piątym wieku…Uważam, że nasze odmienne rozumienie natury Chrystusa nie powinno być przeszkodą dla jedności Cerkwi”.
Metropolita Emanuel, który jest współprzewodniczącym dialogu ze Wschodnimi Cerkwiami Prawosławnymi ze strony Cerkwi Prawosławnej, także wyraził swoje przekonanie co do tego, że to dialog jest jednym z najbardziej obiecujących pośród innych teologicznych dialogów i on, zdecydowanie, ma przyszłość.
Następny dzień 1 czerwca rozpoczął się od wspólnego porannego kanonu modlitewnego w sali konferencyjnej przy zaimprowizowanym prestole (ołtarzu), który był odprawiony absolutnie zgodnie z luterańską tradycją liturgiczną (na fotografii prezydent Światowej Rady Kościołów pastor Olaf Tveit)
W trzecim dniu Zgromadzenia Generalnego dnia 2 czerwca w sobotę do ekumenicznego prestołu (ołtarza) przystąpili przedstawiciele ormiańskiej herezji, którzy odprawili jutrznię według obrządku ormiańskiego, w czasie której wygłosił kazanie protoarchimandryta Ormiańskiej Cerkwi Apostolskiej, ojciec Shahe Ananian.
Do Ormian dołączyli także Koptowie ze swoim żeńskim diakonatem.
Ormiańsko-koptyjska tradycja modlitewna była wzbogacana wspólnym śpiewem ekumenicznego chóru wszystkich chrześcijańskich denominacji. „Światłość, Stwórca światła, odwieczne światło przebywające w niedostępnym świecie, Ojcze Niebieski, błogosławiony chórami gwiazd. O zaraniu tego porannego światła rozświetl nasze dusze światłem, które poznajemy „- wołali heretycy.
(Na fotografii licząc od prawej widoczny jest nastojatiel (zwierzchnik) prawosławnej parafii uspienskiej w Kolonii, protojerej Konstantin Miron (Patriarchat Konstantynopolski). Uczestnik wilczego soboru na Krecie – ojciec Konstantin przedstawił na Konferencji przekład dokumentów Soboru na język niemiecki. „W XXI wieku już więcej nie możemy ignorować rzeczywistości ekumenicznego charakteru Cerkwi Prawosławnej, tak w sensie jej istnienia w całym świecie a nie jedynie jako Cerkwi Wschodu, a także w sensie międzychrześcijańskiego dialogu” – oświadczył protojerej Konstantin Miron, który był na Krecie w charakterze doradcy delegacji Patriarchatu Ekumenicznego, a tutaj na Zgromadzeniu Generalnym działa w Komisji Liturgicznej.

Ojciec Konstantin Miron, nastojatiel (zwierzchnik) prawosławnej parafii uspienskiej w Kolonii, która leży przed najbardziej ruchliwym mostem kolejowym Niemiec zbudowanym ponad Renem, wykorzystuje metaforę pociągu, ażeby określić rolę Soboru w skali historycznej: „Kiedy jedziemy pociągiem to czasami musimy wyglądać przez okno i spoglądać na swój zegarek ażeby zrozumieć gdzie się znajdujemy i dokąd jedziemy. I właśnie to uczynił Święty i Wielki Sobór dla podróży naszej Świętej Prawosławnej Cerkwi i, w pewnym sensie, dla całego chrześcijaństwa”.

Podsumowuje on treść dokumentów Soboru w ten sposób: „Nasze świadectwo – i to się tyczy także świadectwa sprawiedliwości, pokoju i gościnności – opiera się na absolutnym szacunku do człowieka, na godności innych ludzi, i jest to klucz do przezwyciężenia wszelkich konfliktów. Jest to żywa praktyka przykazania o miłości do bliźniego”.
Jego kolega z Polski, ojciec Andrzej Kuźma, uczestniczył w przedsoborowym procesie od 2009 roku, przygotowując i omawiając dokumenty Soboru wspólnie z przedstawicielami wszystkich autokefalicznych prawosławnych Cerkwi bez wyjątku. „Samo wydarzenie Soboru posiada nadzwyczajną doniosłość” – zapewnia ojciec Andrzej Kuźma, wykładowca patrologii prawosławnego fakultetu na Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie. – Pod względem ilości biskupów, którzy wzięli udział w Soborze, to było najważniejsze wydarzenie w Cerkwi Prawosławnej od VIII wieku”.
W jego przeświadczeniu Sobór zdołał odpowiedzieć na ważne i aktualne dla Cerkwi Prawosławnej pytania. Ojciec Kuźma wysoko ocenia przyjęte przez Sobór dokumenty i rozpatruje je jako podstawę do wspólnotowego prawosławnego świadectwa. „Dwa dokumenty soborowe, „Orędzie Soboru” i „Okólne Przesłanie”, wyrażają to, nad czym pracowaliśmy długi czas. One obejmują rozważania na temat licznych współczesnych kwestii, w tym także dotyczących współczesnego życia w Europie, oraz kwestii znajdujących się na ekumenicznym porządku obrad, i my już odwołujemy się do tych dokumentów, kiedy bronimy naszego stanowiska” – nadmienił ojciec Kuźma.
W charakterze ekumenicznego obserwatora na Soborze gościł arcybiskup Kościoła Starokatolickiego Joris Verkammen, który przyznaje, że wzajemne stosunki na taką skalę nie są prostym zadaniem. Prawosławna teologia i prawosławna duchowość mogą wiele zaproponować innym Kościołom i światu ogółem. „To co się działo na Soborze także posiada odniesienie do dyskusji teologicznych w ruchu ekumenicznym i w kościele wszechświatowym. Jest to bardzo pilne i bardzo ważne a my potrzebujemy prawosławnych” – stwierdził Verkammen.
Metropolita Tallinu i Całej Estonii Stefan był jednym ze 161 prawosławnych biskupów, którzy brali udział w Soborze w czerwcu 2016 roku. Głowa Estońskiej Apostolskiej Cerkwi Prawosławnej był członkiem delegacji Patriarchatu Ekumenicznego. Występując na prawosławnym spotkaniu wyznaniowym, tutaj na Zgromadzeniu Generalnym, odniósł się on do dokumentów Świętego i Wielkiego Soboru stwierdzając, że mają one kluczowe znaczenie dla prawosławnego świadectwa w świecie. W opinii metropolity Stefana, dokumenty nie są aktualne same z siebie, i są bez większego znaczenia, jeżeli nie są realizowane w praktyce.
” Ja uważam, że powinniśmy, przy każdej możliwości, tak jak, na przykład, tutaj, dawać świadectwo, że my, prawosławni, żyjemy w XXI wieku, i nasze wspólne stanowisko jest właśnie takie. Musimy być konsekwentni w tym co mówimy, i w tym co robimy” – podsumował on. Później przyznał się on także, że jedną z najbardziej delikatnych kwestii podczas dyskusji, była kwestia dotycząca dokumentu „Stosunki Cerkwi Prawosławnej do reszty świata chrześcijańskiego” i znaleziona formuła pomogła uzgodnić rożne stanowiska uczestników Soboru i przyznać „historyczne utytułowanie innych nie znajdujących się w łączności z (Cerkwią Prawosławną) innowierczych kościołów chrześcijańskich”. W kwestii ogólnej sytuacji ekumenicznej w swojej eparchii (diecezji) metropolita Tallinu i Całej Estonii, Stefan, zgodził się, że „dzisiaj  dialog ekumeniczny w Estonii można scharakteryzować pozytywnie”. „Mamy dobre stosunki pomiędzy Kościołami. Na poziomie przyjaźni i dialogu jesteśmy zuchami” – on powiedział.
Jednakże on uważa, że Cerkiew musi koniecznie mieć więcej dyskusji teologicznych i duchowych. „Najważniejsze, że my możemy być przyjaciółmi. Ale w innych sprawach jest już trudniej. Mamy wspólne zebrania, wspólne modlitwy, wspólne dyskusje, ale jest to bardzo nieskomplikowany poziom. Potrzebujemy więcej dialogu teologicznego” – podkreślił metropolita.
Czwarty dzień konferencji – 3 czerwca uczestnicy poświęcili na wspólną, ekumeniczną modlitwę o pokój. Widząc mnóstwo prawosławnych ekumenistów okrążonych przez chmarę heretyków wszystkich odcieni, aniołowie ze wstydu za nich zakrywali swoje twarze.
Na zakończenie procesji prezydent Konferencji Kościołów Europejskich, biskup Christopher Hill, Beate Fagerli (Kościół Norwegii), Helen Kesete (Kościół Finlandii) i archimandryta Agafangel (Siskos) (Patriarchat Ekumeniczny), posadzili cztery dębowe sadzonki przy Żeżelskim Moście, każda z tych osób po jednym drzewku. Po zakończeniu „modlitewnego wyczynu” nie było grzechem pozwolić sobie na uwolnienie uczuć.
Piąty dzień konferencji dnia 4 czerwca rozpoczął się od prawosławnej jutrzni przy ekumenicznym prestole (ołtarzu), przy którym każdy kto chciał już się modlił. 
Kierowała prawosławnym chórem mieszanym jawna lesbijka Jooa Sotejeff-Wilson (na fotografii w centrum), urodzona w 1981 roku, pracownica Światowej Federacji Studentów Chrześcijańskich, uczestniczka młodzieżowego, „prawosławnego” ruchu „Sindesmos”, obecnie znajduje się ona w „zarejestrowanym partnerstwie” z inną kobietą, Kate Sotejeff-Wilson.
To ona właśnie na drugi dzień Zgromadzenia Generalnego modliła się jako luteranka i akompaniowała na harfie ekumenicznym współbraciom podczas szamańsko-modlitewnych porannych obrzędów.
Głównym prelegentem piątego dnia Zgromadzenia Generalnego była głowa Kościoła Szwecji, arcybiskupka Uppsali dr Antje Jackelen, na fotografii. Pierwsza w historii Szwecji arcybiskupka rozwijając temat „świadectwa” poświęciła swoje wystąpienie zwróceniem uwagi na świadectwo kobiet, które często nie znajduje należytego uznania i jest lekceważone. Przytoczyła ona przykład przypowieść z Ewangelii Św. Łukasza Apostoła, mówiącej o dwóch świadkach, którzy, jak się to zwykle rozumie, powinni byli być mężczyznami. I oto jeden z mężczyzn wymieniony jest z imienia, Kleofas, drugi zaś nie. W ciągu wielu wieków uważało się, że współtowarzyszem podróży Kleofasa był mężczyzna, jednakże równie prawdopodobne jest, że była to żona bo przecież mieszkali oni w jednym domu.
5 czerwca —  na szósty dzień ton ekumenicznemu sabatowi nadawali anglikanie. 
Na konferencji wystąpił arcybiskup Canterbury Justin Welby, który wezwał do aktywności chrześcijan i kościoła w ogóle: „Kościół przezwycięża ograniczenia i granice, tak jakby ich nie było. Tych, którzy są w Chrystusie, Bóg jednoczy w jedną rodzinę, rozprzestrzeniającą się po całym świecie i przekraczającą kulturowe, językowe i ekumeniczne granice pod przewodem Ducha, burzącego wszystkie mury, jakie by nie były stawiane”.
Po upływie dziewięciu pełnych dni uwielbiania, słuchania i uczenia się, Zgromadzenie Generalne Konferencji Kościołów Europejskich w 2018 roku zakończyło swoje prace. Ci, którzy się zebrali, przyłączyli się do końcowego nabożeństwa pożegnalnego (na fotografii), na którym podkreślana była rola chrześcijańskiej nadziei w przyszłości Europy.
Zgromadzenie Generalne wybrało nową Radę Zarządzającą i Przewodniczącego. Wielebny Christian Krieger z Reformowanego Kościoła Protestanckiego Alzacji i Lotaryngii został wybrany na stanowisko nowego prezydenta, a na stanowiska wiceprezydentów wybrano biskupkę dr Gulnar Eleanor Francis-Dehqani (Kościół Anglikański) i metropolitę Kleofasa (Strongilisa) (Patriarchat Ekumeniczny).
Za: http://3rm.info/main/71606-evropeyskiy-shabash-zavershilsya.html
Publikacja: 9.06.2018

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.