Rozpad Rosji – Wszystkim – Uprości Życie!

 Rozpad Rosji – Wszystkim – Uprości Życie!

BezTabu, co piszą „INNI”: Artykuł czeskiego autora Vit’a Kučík’a*1., króry dziś przedkładam, był opublikowany źródłowo – w czeskim internetowym magazynie”ČESKÁ POZICE”, w listopadzie br, i z miejsca dostrzeżony,…

…przetłumaczony i opublikowany – w poza kremlowskim, nurcie rosyjskich mediów.

I zrozumiale – o czym za chwilę – wywołał liczne reperkusje. Pobieżnie, doliczyłem się przeszło 30 publikacji.

Autor, czterdziesto kilku latek, jest z wykształcenia (absolwent Praskiego Uniwersytetu Technicznego), informatykiem i ekonomistą. Z nieznanych mi powodów, osiedlił się wraz z rodziną we Włoszech, u podnóża Dolomitów. Zawodowo, trudni się zarządzaniem – sieciami handlowymi. Z dostępnych źródeł, wyłania się szkicowo, jego intrygująca sylwetka polityczno-światopoglądowa: – liberalnego prawicowca, katolika ale i europofila – antyislamisty(?)*2..

Myślę, ze nie napotkał by na Neonie wielu przeciwników, gdyby nie jedno zasadnicze „ale”.W poniższym artykule, Kučík rozważa kwestię rozpadu Rosji.

To oczywiście, obrazoburcze dla SEKTY PUTINOWIERÓW, a dla mnie,lewicowca – z odzysku i  passé ( „ze Związkiem Radzieckim, Chorążym Pokoju, na czele”)  ;-),niemile kontrowersyjne, zwłaszcza – wobec niedwuznacznych akcentów pro-liberalnych. Oczekuję bowiem, odrodzenia Związku Radzieckiego, w nowej, lepszej postaci; z tego względu, rozpad Rosji – a to realne – unicestwi moją nadzieję.

W odróżnieniu od RAMa, którego cenię, tłumaczę często teksty, z którymi – nie identyfikuję się politycznie.Dosiadam tekstów, które stymulują, intrygują i prowokują do refleksji; w rezultacie poszerzając pole widzenia, choć razi to oczy, przyzwyczajone do przewidywalnych landszaftów i uszy, przywykłe do samograjów.  I jeszcze jedno. Czasem tekst lepiej dociera w oryginale, czasem zaś, tłumaczenie wydaje się być nośniejsze. Wobec artykułu Kučík’a, brakuje mi dystansu; nie odleżał się, padł ofiarą mojej niecierpliwości…

Zapraszam do lektury.

 

***

 

Rozpad Rosji – Wszystkim – Uprości Życie!

Rosja — to ostatni relikt europejskich feudalnych i kolonialnych imperiów. Dziś to archaiczne zjednoczenie terytorialne można zachować tylko za pomocą silnego, autorytarnego reżimu. Jednakże, zagraża on bliższym i dalszym sąsiadom kraju. Liberalnej i ekonomicznej efektywności systemu, można spodziewać się dopiero po upadku moskiewskiej centralizacji i fragmentacji kraju, na niewielkie nacjonalne zjednoczenia.

Dlaczego Federację Rosyjską można uznać za imperialny przeżytek, a nie za nowoczesne państwo narodowe?
Imperium zarządza innymi samodzielnymi jednostkami — narodami lub koloniami. W odróżnieniu, Państwo narodowe, tworzy jeden dominujący naród i zwarte terytorium, które nie tylko kontroluje, ale i zaludnia.

Imperia wymagają potężnego centralizmu władzy, która jest w stanie, poradzić sobie, z odśrodkowymi tendencjami regionów i narodów. Osłabienie władzy centralnej imperium, zazwyczaj prowadzi do jej podziału, do utraty narodów i terenów, na których mieszkają. Osłabienie władzy centralnej w państwie narodowym, nie pociąga za sobą takich konsekwencji.

Centralizm władzy w imperium, nosi autorytarny, a nie liberalny charakter. Liberalne mechanizmy szybko osłabiły by apodyktyczny centralizm, i imperium  zaczęło by się rozpadać. Autorytarna władza opiera się na konkretnych ludziach, delegując im część pełnomocnictw, a oni z kolei, rządzą praktycznie samowolnie.

Instytucje jedynie pomagają tej osobistej władzy. Skonsolidowane państwa narodowe, tworzą warunki, dla najwydajniejszego, czyli liberalnego, systemu, który działa, wg przeciwnej zasady: instytucje rządzą, a ludzie tylko uświadamiają sobie ich moc, zgodnie z ustalonymi zasadami.

Imperium — to polityczny szczyt ery feudalnej gospodarki agrarnej, a państwo narodowe, z kolei, odzwierciedla przemysłową, gospodarkę miasta. Nowoczesny nacjonalizm — to miejski fenomen, nie bardzo powszechny na wsi.

Państwu narodowemu, potrzebna jest koncentracja ludzi, do których mogą dotrzeć media, bo tylko wtedy, ludzie mogą się zbierać, poczuć narodową solidarność i wymagać samorządności. Dlatego imperia po zakończeniu ery agrarnej niedomagają i już nie mogą konkurować w wydajności, z niewielkimi uprzemysłowionymi, – państwami narodowymi.

Moskiewska Władza Centralna

Era wielkich imperiów zakończyła się na początku, maksymalnie w połowie 20 wieku. Przegrana I Wojna Światowa, położyła kres w 1918 roku, imperiom – habsburskiemu i  otomańskiemu. Druga Wojna Światowa, przybliżyła rozpad, takich kolonialnych imperiów, jak wielka Brytania i Francja, a także mniejszych kolonialnych graczy, takich jak, Włochy, Hiszpania i Portugalia.

 

I tylko jedno europejskie imperium (carska Rosja), proces ten oszczędził z powodu rewolucji bolszewickiej, która stworzyła  represyjny centralizm, przewyższający stary impeperialny.
Reżim bolszewicki, zlikwidował narodowe i liberalne siły, które poderwały europejskie imperia i z pomocą srogiej dyktatury zachował carskie imperium, aż do naszych dni.

Gdyby ówczesny, stosunkowo liberalny rząd pietrogradzki, wytrzymał i wziął górę nad bolszewikami, w następnych dekadach, to on i tak, nie poradził by sobie, z odśrodkowymi trendami swoich regionów na Dalekim Wschodzie, w Azji Środkowej, na Kaukazie — tak samo jak to nie udało się – imperiom europejskim.

Stalin dyrektywnie uprzemysłowiał kraj, i w początkowej fazie proces ten był zcentralizowany.  Stalin osiągnął okresowy wzrost gospodarczy, który wykorzystał do wzmocnienia siły militarnej, dlatego jego imperium przeżyło atak z zewnątrz.Nacjonalizm, który towarzyszy urbanizacji i industrializacji, i który stanowi śmiertelne zagrożenie, dla wielonarodowego imperium, Stalin zamienił międzynarodowym marksizmem, który służył jako ideologiczna platforma, do likwidacji jakiejkolwiek opozycji i wewnętrznego zagrożenia  kraju.

Rosja, przemianowana na Związek Radziecki, zachowała wszystkie atrybuty imperium i przede wszystkim, silny centralizm Moskwy, kontrolującej ogromne, różnorodne części na peryferiach. Integralność imperium rosyjskiego, zależy od moskiewskiej władzy centralnej, której każde osłabienie, wzmacnia tendencje odśrodkowe na peryferiach. Tak było po rewolucji 1917 roku, aż do 1921 roku, a także po krachu komunizmu, przy Michaile Gorbaczowie i Borysie Jelcynie.

W latach 90-tych Rosja straciła strefę buforową bezpieczeństwa, w postaci środkowo-europejskich satelitów i zewnętrzny pas na własnym terytorium: Pribałtykę, Białoruś, Ukrainę, Zakaukazie i republiki środkowo-azjatyckie. Dojście do władzy autorytarnego Władimira Putina, było zdarzeniem logicznym i niezbędnym, dla zachowania integralności reszty imperium. Gdyby Putin nie pojawił się, to Federacja Rosyjska nadal by się rozdrabniała.

Sprawa Chodorkowskiego

Konieczność gospodarczej centralizacji imperium, potwierdzasprawa Chodorkowskiego. Najważniejsze jest nie to, jak ten rosyjski oligarcha zdobył swój status, a nie to, jak on płacił podatki. Najważniejsze, żebył syberyjskim potentatem, który chciał wyrwać się spod wpływów Moskwy, budując rurociąg do Chin, siłami swojej firmy naftowej „Jukos”. Zakładano, że moc rurociągu, wyniesie 600 tysięcy baryłek dziennie, które zabezpieczyłyby by, do 20% potrzeb rynku chińskiego, w owym czasie – najszybciej, rozwijającego się rynku na świecie.

W latach 90-tych, rosyjskie rurociągi naftowe, na Dalekim Wschodzie nie istniały. Państwowe przedsiębiorstwo transportowe  ropy naftowej „Transnieft”, planowało budowę rurociągu do portu Nachodka, skąd dostawy szły by dalej do Chin, Korei Północnej i Japonii. Ale „Jukos” uznał taki system za nieefektywny,  i dlatego, przygotował projekt własnego rurociągu naftowego (krótszego o dwa tysiące kilometrów), do Chin, gdzie ropę można było wysyłać, na bardziej korzystnych, warunkach gospodarczych.

Taki rurociąg, mógłby stać się, ważnym źródłem dochodów i władzy, na równi z kontrolowanymi przez Moskwę rurociągami, z którymi by konkurował.
Staje się jasne, że ogromne regiony Środkowej Syberii mają również interesy gospodarcze, którym Moskwa przeszkadza. Co również objaśnia pytanie, dlaczego jedno, monopolizujące przedsiębiorstwo, kontroluje wszystkie ropo – i gazociągi, a także szlaki kolejowe.

Siła gospodarcza Rosji, a także związana z nią sytuacja polityczna i militarna potęga, zależy od eksportu surowców mineralnych. Więcej kraj zaoferować nie może. Dlatego sieć rurociągów, gra dla Rosji kluczową rolę, a kontrola nad nimi, gwarantuje Moskwie, zachowanie integralności imperium. Jeśli Moskwa przestanie je kontrolować, to natychmiast, straci władzę, i wtedy Rosja, rozpadnie się na trzy typy regionów.

Do pierwszej grupy, należą regiony, z zapasami surowców mineralnych. Regiony te,  bardzo by wzbogaciły się, na wydobyciu i eksporcie, kiedy by te zasoby sprzedawano, wg kryteriów innych, niż obecne – kremlowskie.

Druga grupa regionów, ze strategicznym położeniem, rywalizowała by o tranzytowe opłaty od dostaw tych minerałów, które obecnie im, nie przysługują. Zezwolenie na tranzyt, stało by się narzędziem nacisku, w negocjacjach dotyczących ceny, na te zasoby.

Trzecia grupa regionów byłaby pozbawiona jakichkolwiek korzyści i musiała by kupować wspomniane surowce po cenach rynkowych. Do tej grupy należy Moskwa, obecne centrum imperium.


„Ile wpada do budżetu państwa z każdych 100$ otrzymanych ze sprzedaży ropy.

Jeszcze  jakieś pytania? PUTINOIDY

Kontrola nad minerałami ma dla Kremla fundamentalne znaczenie, i to był powód dla usunięcia Chodorkowskiego, który próbował złamać ten monopol.W tym czasie ząbkujący jeszcze reżim Putina,  nie trzymał jeszcze wszystkich  lejc ekonomii w swoich rękach,  jednak jego system bezpieczeństwa i prawa już się konsolidował, dlatego Kreml poszedł na siłowe rozwiązanie. Chodorkowskiego  aresztowano, skazano w trakcie procesu politycznego i osadzono w więzieniu. „Jukos” rozparcelowano między państwowymi firmami, a projekt ropociągu zamknięto. Zamiast niego, zrealizowano pierwotną koncepcję, wschodniego rurociągu do Nachodki.

Natura Rosyjskiego Państwa

Federacja Rosyjska — to nie nowoczesne państwo narodowe. To raczej zlepek różnorodnych terytoriów, kultur i narodów, zjednoczonych gwałtem, przez moskiewskie centrum, w przedziale wieków XVI-XX. Raczej można powiedzieć, że Rosja jest w europejską kolonialną potęgą, która do tej pory, włada rozległymi, nisko zaludnionymi koloniami na Syberii i na Dalekim Wschodzie. Czyż rosyjski  centrystyczny i autorytarny reżim, nie świadczy o tym, że Rosjanie „nie są stworzeni” dla liberalnego systemu? Czyż Rosjan, nie napędzają do komunitaryzmu – surowe mrozy, jak sugeruje, na przykład, amerykański myśliciel geopolityczny, Robert Kapłan?

Bynajmniej. Bez względu na specyficzne cechy, Rosjanie mają te same predyspozycje dla liberalnej demokracji, co i inne narody. Ich autorytarny centralizm, nie jest związany z narodowym charakterem, a z naturą państwa rosyjskiego. Ono stawia sobie ambitny cel — połączyć różnorodne i rozległe obszary, nic nie oferując im – w zamian. Nietrudno sobie wyobrazić, czym zakończyły by się wybory, z niezależną kampanią, wszystkich sił politycznych, powiedzmy, w Czeczenii. A przecież takich regionów w Rosji jest wiele.

„POKAŻEMY MOSKWIE SYBIR!”

W muzułmańskim Dagestanie i Tatarstani, istnieją już separatystyczne tradycje, ale silne tendencje do emancypacji, od dawna przejawiają się i w tych regionach, gdzie przeważają etniczni Rosjanie. Na przykład, w dużych miastach Zachodniej i Południowej Syberii. W regionie, przylegającym do Władywostoku, więcej wspólnych interesów z Japonią, Koreą i Chinami, a półwysep Kamczatka, z kolei, bardziej zainteresowany jest w terminalu do eksportu ropy naftowej do Japonii, a może i do USA, niż do Moskwy, odległej o osiem tysięcy kilometrów. Sankt Petersburg jest uzależniony od handlu ze Skandynawią i Północno-Zachodnią Europą, więc dla niego azjatycka orientacja Kremla —  to tylko brzemię.

Te różne interesy mogły by znaleźć odbicie w demokratycznej politycznej konkurencji. I jeśli w pierwszej wolnej kampanii przedwyborczej, miejscowe siły polityczne nie wykorzystały by tematu oddzielenia, to na pewno zrobiły by to w trakcie drugiej lub trzeciej.Moskwa nie może dopuścić do stworzenia liberalnego systemu, jeśli chce pozostać w centrum imperium.

Car, Sekretarz Generalny, Autorytarny Prezydent

Autorytarna centralizacja władzy jest przestarzała, a poza zewnętrzną powłoką, niczego w niej nie można zmieniać.W liberalnych reżimach, nośnikami władzy są instytucje i ludzie konkurują o to, aby je reprezentować. Regulaminowo zabrania się, aby wszystkie instytucje, kontrolowała jedna osoba lub grupa osób. Instytucje utrzymują równowagę układu władzy. W autorytarnych reżimach, wręcz przeciwnie, nośnikiem władzy, jest jeden człowiek, który deleguje ją innym podmiotom. Instytucje w takim przypadku, stają się formalnym narzędziem wykonawczym – tej osobistej władzy. Prawdziwym nośnikiem władzy jest klan, który stopniowo, przejmuje kontrolę nad wszystkimi instytucjami.

Gdy na szczycie piramidy władzy był car, otaczał się arystokracją, której rozdawał stanowiska, monopole handlowe, ziemię i inne nadania. Król rządził z pomocą szlachty. Samodzielnie, bez niej, nie mógł zarządzać milionami poddanych, a organy: rząd, parlament, sądy — były tylko narzędziem – tej jego władzy. W czasach komunistycznych i przy Putinie, architektura władzy, pozostała w zasadzie taka sama. Sekretarz generalny komunistycznej partii i autorytarny prezydent otoczyli się lojalnymi ludźmi, dzięki którym rządzą. W związku z tym powstaje problem legitymacji i lojalności.

Legitymację władcy autorytarnemu, zapewnia ideologia: w przypadku generalnych sekretarzy — to marksizm-leninizm, a w przypadku Putina — o wiele gorzej realizowany – konserwatywny nacjonalizm(?). Lojalność dworu, władca może zapewnić sobie, jedynie  – rozdając nagrody lub zastraszając. Stalin i przywódcy Korei Północnej woleli postawić na strach, przed karą, za nielojalność. Kary i surowe wyroki, nie są szczególnym zagrożeniem dla legitymacji komunizmu. Ideologia reżimu Putina, jest bardziej chwiejna i wieloletnie wyroki więzienne  mogą naruszyć jego władzę. Dlatego Putin stawia na wynagradzanie.

Trzy Motywy

W otoczenie władzy Putina, wchodzi kilkadziesiąt osób, posiadaczy  milionów i miliardów, w nagrodę za lojalność. Jednak w reżimie autokratycznym, ich pozycja, zależy nie od prawa, a od woli lidera, więc nie jest gwarantowana, podobnie jak własność. W związku z tym, putinowska elita stale rozważa, jak zachować własność, na wypadek, gdy znajdzie się w opałach. Ten problem, posiada tylko jedno rozwiązanie: własność należy wywozić do kraju, gdzie nie ma autorytarnego reżimu, i gdzie obowiązują zasady, czyli na liberalny Zachód.

Dlatego odprawiają się tam, zarówno ci, którzy popadli z Putinem w konflikt, i tam potajemnie chronią swój majątek, jak i ci, cieszący się łaską lidera, ale w nieświadomości, jak długo ona potrwa. Tak, żeobecne sankcje są nakierowane poprawnie. Dają do zrozumienia putinowskiej „arystokracji” (jego otoczka władzy): „nie pozwolimy wam przechowywać majątku u nas. Pozbędźcie się Cara, lub zmuście go, do zmiany orientacji”.

Dlaczego Rosja, nie jest pogrążonym w sobie, autorytarnym mocarstwem? Co jej przeszkadza, w rozwoju?
Istnieją trzy motywy rosyjskiej polityki zagranicznej, która zawsze była aktywna, a czasem nawet agresywnie ekspansywna. Pierwszy — wojskowy, drugi — gospodarczy, i trzeci — wewnątrz polityczny. Wojskowy motyw polega na tym, że europejski rdzeń imperium rosyjskiego, nie ma naturalnych geograficznych granic. Od Moskwy rozciąga się równina, prawie, aż do Niemiec. Jedynym zabezpieczeniem, może być, na duża odległość od Rosji i utworzenie buforowej strefy bezpieczeństwa, maksymalnie daleko, od zachodniej i południowej granicy RF.

Kremlowi nie jest koniecznym, zajmowanie terenów w tym regionie. Ma również inne możliwości przekształcenia ich w bezpieczne przyczółki wojskowe. Dotyczy to zarówno zależnej  Białorusi, jak i stosunkowo niezależnych państw, deklarujących swoją neutralność, w szczególności – Finlandii.  Kreml, pragnie również usilnie, stworzyć swoją bazę na Ukrainie. Jednakże to geopolityczne pryncypium traci aktualność, a rosyjscy generałowie, wydaje się, już nie obawiają się masywnego pochodu wojskowego z Europy na Moskwę, jak w czasach Napoleona, czy Hitlera. Tym nie mniej, utrzymanie NATO jak najdalej od rosyjskich granic, ma dla nich sens, choć mniejszy, niż w przeszłości.

Sprzedaż Minerałów

Ekonomiczny motyw polega na tym, aby przejąć kontrolę nad rynkami i dyktować warunki oraz ceny sprzedaży kopalin. Kiedy rosyjskie państwo jest srzedawcą – monopolistą, tych bogactw naturalnych, to zachowuje się tak samo, jak każdy prywatny monopolista, który nie chce konkurencji i stara się wywierać dominujący wpływ, dyktować ceny i w ten sposób, maksymalnie, – zapewniać sobie przyszłość.

 

Główny interes gospodarczy Rosji, polega na eksporcie surowców mineralnych na bogaty Zachód, dlatego Kremlowi potrzebna jest rozdrobniona Europa.Wtedy w relacjach z każdym krajem oddzielnie, zajmowała by pozycję silniejszego. Zjednoczona Europa sprzeciwia się tym zamiarom, ponieważ w relacji z Unią Europejską, Rosja jest w pozycji słabszego. Ekonomiczny motyw jest ważniejszy od wojskowego, ponieważ przypływ pieniędzy, do centrum władzy, jest ważniejszy dla stabilności reżimu, niż jakieś abstrakcyjne zagrożenia militarne.

Wewnątrz polityczny motyw, polega na tym, że dla utrzymania wewnętrznej stabilności, Moskwie trzeba, aby w sąsiednich państwach ustalić reżimy, lojalne wobec jej centralnej autokracji. Pomyślnie funkcjonujący system liberalny, w pobliżu rosyjskich granic, stwarza zagrożenie dla rosyjskiego ustroju autorytarnego, ponieważ obywatele mogą chcieć wziąć z niego przykład. Idealne otoczenie — pas z niestabilnych i jeszcze biedniejszych krajów, wśród których, Rosja wyróżniała by się jako stabilne i kwitnące państwo. Ten wewnątrz polityczny motyw, rosyjskiej polityki zagranicznej, jest ważniejszy od wszystkich innych, ponieważ tzw. kolorowe rewolucje mogą zmieść Rosję z powierzchni.

Siły Geopolityczne

Imperium rosyjskie zawsze będzie stanowić zagrożenie lub, co najmniej, problem dla sąsiadujących z nim państw, w tym w  Środkowej i Wschodniej Europie. Rosyjskie wpływy, będą rozprzestrzeniać się, coraz dalej i dalej na zachód, dopóki nie zderzy się z podobną siłą, jak Niemcy lub Unia Europejska. Rosjanie, jak i inne narody, z punktu widzenia wyznawanych wartości, są neutralni: nie są ani źli ani dobrzy. Wśród Rosjan jest taki sam odsetek miłych i ceniących wolność ludzi, jak i wśród Czechów, Polaków lub Niemców. Ale siły geopolityczne, wpływające na państwo rosyjskie, wciągają Rosjan w spiralę, z której trudno się wydostać, i działają na szkodę interesów małych państw, położonych między Rosją a Niemcami.

Centralistyczne imperium rosyjskie, zawsze dążyło do tego, aby w imię własnego bezpieczeństwa zewnętrznego, utrzymać pod kontrolą (środkami militarnymi) pas z państw wschodnioeuropejskich. Najbardziej i zawsze preferowanym, był  model białoruski, tzn., żeby wszystkie te państwa, wchodziły w wojskowo-polityczne stowarzyszenie, którym kieruje Moskwa. Podobne położenie dla tych krajów, nie było by na tyle złe, aby znaczna część ludności, nie wspierała podobnego – związku.
Wewnętrzne interesy bezpieczeństwa Moskwy, zawsze zmuszały te kraje do tego, aby ich system polityczny, zbytnio nie różnił się, i  aby nie były ekonomicznie, bardziej pomyślne, niż gospodarka rosyjska.

Kraje post-sowieckie, z udanym systemem liberalnym, w pobliżu Rosji, miałyby negatywny wpływ na moskiewski autorytarny centralizm, zapewniający integralność imperium. Taki system, sprawiał by trudną ,odpowiedź na pytanie wewnętrznej opozycji: „Dlaczego u nas, tak to nie działa, skoro, działa gdzie indziej?” To przyczyniło by się, do wzrostu napięcia. Autorytarny system okazał by się zagrożony, i spowodowało by to, – represyjny ucisk.
Jeszcze jeden problem, związany z liberalnymi systemami, w sferze interesów Moskwy, polega na tym, że takie systemy dają wyborcom możliwość wyboru orientacji wewnątrz politycznej kraju, co jest sprzeczne z rosyjskimi interesami. Dlatego takie systemy są niebezpieczne dla moskiewskiego reżimu. Wobec sąsiednich krajów,Rosja albo utrzymuje przyjazne stosunki ( to wszystko dyktatury, począwszy od Korei Północnej i środkowoazjatyckich republik aż do Azerbejdżanu i Białorusi), albo trwa w konflikcie, jak w przypadku Gruzji, Ukrainy i KrajówNadbałtyckich.

Podzielona Europa

Dążenie do zachowania integralności Rosji, zmusza Moskwę, do centralizmu, który z kolei popycha ją do panowania monopolistycznego nad głównymi arteriami ekonomicznymi, czyli rurociągami. Monopol na eksport zasobów naturalnych, wzmacnia pragnienie, aby przejąć kontrolę nad rynkami zbytu, w tym Europy. W pełni podporządkować ją sobie za pomocą zasobów, Rosja nie może, bo Bliski Wschód jest w stanie wydobywać gaz i ropę taniej. Środkami militarnymi zawładnąć Europą nierealne, więc pozostają tylko polityczne możliwości, ale i one – nie do zrealizowania.

Jednakże Rosja, może działać jako silny gracz, w stosunkach z każdym krajem europejskim – indywidualnie. W uzyskaniu panowania nad europejskimi rynkami zbytu, środkami politycznymi, Rosji przeszkadza Unia Europejska. Dlatego rosyjski centralistyczny reżim, jest zainteresowany w jej(Unii) rozdarciu lub, co najmniej, znacznym osłabieniu. Rozdarta Europa, z rozdrobnionymi krajowymi interesami, stworzyła by Rosji, możliwość budowania relacji, z każdym krajem – osobno. W ten sposób, Rosja mogła by, zająć dominującą pozycję i mieć wpływ na rządy państw europejskich, aby zgodziły się na podpisanie długoterminowych umów, o dostawach surowców energetycznych, po cenach stałych.

W jakim przypadku, Rosja mogłaby nawiązać długotrwałą i szczerą współpracę z Europą, nie przedstawiając dla niej potencjalnego zagrożenia? Tylko wtedy, gdy Moskwie, nie będzie już potrzebny centralizm,  zabezpieczający imperium  przed upadkiem. To okrutne, ale naturalne. Rosja przestanie być zagrożeniem, tylko wtedy, gdy rozpadnie się na mniejsze formacje. Krach imperialnego centalizmu, pozwoli krajom- pochodnym, zbudować wydajniejszą gospodarkę i mniej uzależnioną od wydobycia kopalin, tym samym stymulując wzrost gospodarczy.

Kraje- Sukcesorzy

Bardziej szczegółowo opisywać takie fragmentaryzacje — to jedynie snuć przypuszczenia, bo czas na to, jeszcze nie nadszedł, a poza tym, trudno sobie wyobrazić, jakie będą te kraje-spadkobiercy. Ale mogą pojawić się już wkrótce.Wielu analityków twierdzi, że po zakończeniu rządów Putina, Rosyjska Federacja zacznie się rozdrabniać. Na przykład, w 2013 roku, więzień Putina, – Chodorkowski, oświadczył, że z rosyjskiemu reżimowi zostało maksymalnie dziesięć lat, a amerykański politolog George Friedman zasugerował, że koniec nastąpi już po 2020 roku.

Do tego czasu, rosyjskiemu kierownictwu, będzie już trudno, zaostrzać represje, jeśli gospodarka, poziom życia będą pozostawać w stagnacji, a na świecie będą rozwijać nowoczesne technologie i swobodę komunikacji. Już teraz, reżim Putina, nie może pozwolić sobie na ostre, masowe represje i Kreml nie może sobie pozwolić również, na zbytnie przykręcanie śruby, toteż, pozostaje mu wyciągać gorące kasztany z ognia. To nie może trwać w nieskończoność — prędzej czy później jakiś kasztan „zapłonie”, najprawdopodobniej gdzieś w regionie, co wyzwoli sprzeciw, który zdyskredytuje i osłabi moskiewski totalitarny reżim. To będzie początek końca, dla współczesnej – Federacji Rosyjskiej.

Zachód obawia się niestabilności na tak rozległym terytorium, więc będzie pomagać kremlowskiemu liderowi utrzymać jedność. Ale tak samo, jak w 1991 roku, wszystkie wysiłki będą daremne. Lokalne, niepodległościowe siły, okażą się silniejsze, a ponadto będą je wspierać takie mocarstwa, jak Turcja, Iran, Chiny i Japonia, które widzą dla siebie, szansę zaangażowania nowych państw, w orbitę swoich wpływów.
Krajom-spadkobiercom przyjdzie zmierzyć się z nowymi i nieprzewidywanymi realiami. Jednakże nieobecność gospodarczego kręgosłupa, wcześniej koordynowanego przez Moskwę, pozwoli zwiększyć efektywność lokalnych gospodarek, co może motywować niektóre z nich, na przykład Leningradzką Obłast, do wyboru bardziej liberalnego rządu, niż poprzedni.Prawie sto lat temu, zapoczątkowany, rozpad imperium, uprości życie Europie i samym Rosjanom.

———————–

Przypisy:

*2 „Dobry muzułmanin nie istnieje”
Dobrý muslim neexistuje. O Konvičkově antiislámské teorii
https://echo24.cz/a/w3HwN/dobry-muslim-neexistuje-o-konvickove-antiislamske-teorii

Czy potrzebna nam Wielka Rosja?
Нужна ли нам Великая Россия?
https://russ-respublica.livejournal.com/586.html


————————————————

YouTube:

https://www.youtube.com/watch?v=WCx8beG1miM
Распад России вполне реален
Rozpad Rosji w peł
ni realny

https://www.youtube.com/watch?v=3LaQWcyXKAA
РЕАЛЬНО НАЧАЛСЯ РАСПАД РОССИИ (СТЕПАН ДЕМУРА)
Realnie rozpoczął się rozpad Rosji (Stepan Demura)

https://www.youtube.com/watch?v=j28aNQmUmAo
КАК БУДЕТ ПРОИСХОДИТЬ РАСПАД РОССИИ?
Jak będzie przebiegał rozpad Rosji?

https://www.youtube.com/watch?v=nGgtsYGIOFo
Александр Невзоров – СТРАШНЫЙ РАЗВАЛ РОССИИ
БУДЕТ БЫСТРЫМ!!
Straszny rozpad Rosji nastąpi szybko!
Aleksander Glebowicz Niewzorow (ur. 3 sierpnia 1958,
Leningrad, ZSRR) — radziecki i rosyjski dziennikarz,
reporter, prezenter telewizyjny, publicysta.
Reżyser, scenarzysta i producent filmów dokumentalnych.
Polityk, deputowany do dumy Państwowej czterech kadencji
(1993-2007)
Niezwykła osobowość,kultura,inteligencja, erudycja,
czarujący gawędziarz. Polecam znającym język.

——————————————

Источнк:

*1.
http://kv-journal.su/content/raspad-rossii-uprostit-zhizn-vsem
Распад России упростит жизнь всем 12 ноября, 2017
Vít Kučík

http://ceskapozice.lidovky.cz/rusko-neni-moderni-narodni-stat-ale-posledni-evrop...

———————————-

Wybór, tłumaczenie i opracowanie: bezmetki

Rozpowszechnianie zawartości przetłumaczonych
artykułów
: dozwala się wyłącznie na darmowych
platformach elektronicznych (ze wskazaniem adresu
tekstu źródłowego i nick’a autora tłumaczenia).

Udostępnij!

One Reply to “Rozpad Rosji – Wszystkim – Uprości Życie!”

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *