Strona główna > Dziennikarstwo śledcze > Historia: Oziornoje – Polacy na stepach Kazachstanu

Historia: Oziornoje – Polacy na stepach Kazachstanu

Film autorstwa mieszkanki wsi Oziornoje, której babcia opowiada jak żyli i żyją Polacy na stepach Kazachstanu.

OZIORNOJE – POLACY NA STEPACH KAZACHSTANU

OZIORNOJE – POLACY NA STEPACH KAZACHSTANUFilm autorstwa mieszkanki wsi Oziornoje, której babcia opowiada jak żyli i żyją Polacy na stepach Kazachstanu.Oziornoje (kaz. i ros. Озёрное) – wieś w północnym Kazachstanie, w obwodzie północnokazachstańskim, w rejonie Tajynsza, w okręgu wiejskim Krasnaja Polana. Według spisu z 2009 we wsi mieszkało 511 osób (243 mężczyzn i 268 kobiet).Wieś została założona w czerwcu 1936 r. przez polskich zesłańców, wysiedlonych w początkowej fazie operacji polskiej NKWD z terenów zlikwidowanych wówczas narodowościowych jednostek administracyjnych Polskiego Rejonu Narodowego im. Juliana Marchlewskiego i Polskiego Rejonu Narodowego im. Feliksa Dzierżyńskiego na terenie Ukraińskiej SRR. Pierwsze lato przesiedleńcy spędzili w namiotach.Do 1954 tzw. „specprzesiedleńcy” (dosł. specpieresieleńcy; dotyczyło ich ograniczenie wolności osobistej, obowiązek comiesięcznego meldowania się u komendanta, specjalne regulacje prawne, np. wzbraniające swobodnego poruszania się, korespondencji). W przeszłości wieś miała charakter ludnościowy polsko-niemiecki (Niemcy byli także przesiedlani z terenów ukraińskich do Kazachstanu).Podczas II wojny światowej na terenie wsi nastał głód, podczas którego mieszkańcy modlili się na różańcach. 25 marca 1941 w święto Zwiastowania NMP (nieuznawane w ZSRR) podczas nagłych, niespodziewanych i gwałtownych roztopów na zachodnim krańcu wsi, topniejąca woda wypełniła powierzchnię wyschniętego w przeszłości jeziora, w którym pojawiło się mnóstwo ryb. Ludzie uznali to wydarzenie za cud, gdyż z uwagi na brak żywności ryby uratowały ich od śmierci głodowej. Jezioro wyschło ponownie w 1955.Część Polaków uciekła z wioski w 1943 z Armią Andersa, a część wróciła do Polski do 1946. Ostatni Niemcy wyjechali w 1996.W 1990 we wsi powstała parafia Matki Bożej Królowej Pokoju (pierwszym proboszczem był ks. Tomasz Peta). W 1992 prymas Polski Kardynał Józef Glemp poświęcił nową świątynię, ukończoną w 1993, w której ustanowiono Narodowe Sanktuarium Matki Bożej Królowej Pokoju, Matki Azji, ogłoszonej wówczas patronką całego Kazachstanu. Jest to miejsce kultu maryjnego w północnym Kazachstanie i narodowe sanktuarium maryjne dla całego Kazachstanu.Na pamiątkę wydarzeń z 1941 w po latach w 1997 na pobliskim wzgórzu Sopka Wołyńska postawiono krzyż jako pomnik martyrologii ofiar komunizmu w rejonie Tajynsza i kamień pamiątkowy z inskrypcją „Bogu – chwała, ludziom – pokój, męczennikom – Królestwo Boże, narodowi kazachskiemu – rozkwit”, a wkrótce we wsi umieszczono figurę Matki Bożej Fatimskiej, peregrynującą przez b. Związek Radziecki i figura Matki Bożej z Rybami (przedstawiona z siecią pełna ryb, którą poświęcił papież Jan Paweł II), która szybko została otoczona kultem wiernych. Zgodnie z tradycją w przeddzień święta Królowej Pokoju – w ostatnią sobotę czerwca – zbierają się tu wierni, którzy składają świadectwa, aby następnie przed północą wyruszyć do kościoła znajdującego się na drugim krańcu wsi, gdzie uczestniczą we Mszy Św.W 2007 do Oziornego przybyły siostry karmelitanki bose z Karmelu w Częstochowie, które w ruinach klasztoru budują klasztor pw. Miłosierdzia Bożego i Niepokalanego Serca Maryi, poświęcony w 2013.Tablica przy wjeździe do wsi informuje Oziornoje. Parafia Królowej Pokoju

Opublikowany przez Polonijna Agencja Informacyjna Niedziela, 27 października 2019

Oziornoje (kaz. i ros. Озёрное) – wieś w północnym Kazachstanie, w obwodzie północnokazachstańskim, w rejonie Tajynsza, w okręgu wiejskim Krasnaja Polana. Według spisu z 2009 we wsi mieszkało 511 osób (243 mężczyzn i 268 kobiet).

Wieś została założona w czerwcu 1936 r. przez polskich zesłańców, wysiedlonych w początkowej fazie operacji polskiej NKWD z terenów zlikwidowanych wówczas narodowościowych jednostek administracyjnych Polskiego Rejonu Narodowego im. Juliana Marchlewskiego i Polskiego Rejonu Narodowego im. Feliksa Dzierżyńskiego na terenie Ukraińskiej SRR. Pierwsze lato przesiedleńcy spędzili w namiotach.

Do 1954 tzw. „specprzesiedleńcy” (dosł. specpieresieleńcy; dotyczyło ich ograniczenie wolności osobistej, obowiązek comiesięcznego meldowania się u komendanta, specjalne regulacje prawne, np. wzbraniające swobodnego poruszania się, korespondencji). W przeszłości wieś miała charakter ludnościowy polsko-niemiecki (Niemcy byli także przesiedlani z terenów ukraińskich do Kazachstanu).

Podczas II wojny światowej na terenie wsi nastał głód, podczas którego mieszkańcy modlili się na różańcach. 25 marca 1941 w święto Zwiastowania NMP (nieuznawane w ZSRR) podczas nagłych, niespodziewanych i gwałtownych roztopów na zachodnim krańcu wsi, topniejąca woda wypełniła powierzchnię wyschniętego w przeszłości jeziora, w którym pojawiło się mnóstwo ryb. Ludzie uznali to wydarzenie za cud, gdyż z uwagi na brak żywności ryby uratowały ich od śmierci głodowej. Jezioro wyschło ponownie w 1955.

Część Polaków uciekła z wioski w 1943 z Armią Andersa, a część wróciła do Polski do 1946. Ostatni Niemcy wyjechali w 1996.

W 1990 we wsi powstała parafia Matki Bożej Królowej Pokoju (pierwszym proboszczem był ks. Tomasz Peta). W 1992 prymas Polski Kardynał Józef Glemp poświęcił nową świątynię, ukończoną w 1993, w której ustanowiono Narodowe Sanktuarium Matki Bożej Królowej Pokoju, Matki Azji, ogłoszonej wówczas patronką całego Kazachstanu. Jest to miejsce kultu maryjnego w północnym Kazachstanie i narodowe sanktuarium maryjne dla całego Kazachstanu.

Na pamiątkę wydarzeń z 1941 w po latach w 1997 na pobliskim wzgórzu Sopka Wołyńska postawiono krzyż jako pomnik martyrologii ofiar komunizmu w rejonie Tajynsza i kamień pamiątkowy z inskrypcją „Bogu – chwała, ludziom – pokój, męczennikom – Królestwo Boże, narodowi kazachskiemu – rozkwit”, a wkrótce we wsi umieszczono figurę Matki Bożej Fatimskiej, peregrynującą przez b. Związek Radziecki i figura Matki Bożej z Rybami (przedstawiona z siecią pełna ryb, którą poświęcił papież Jan Paweł II), która szybko została otoczona kultem wiernych. Zgodnie z tradycją w przeddzień święta Królowej Pokoju – w ostatnią sobotę czerwca – zbierają się tu wierni, którzy składają świadectwa, aby następnie przed północą wyruszyć do kościoła znajdującego się na drugim krańcu wsi, gdzie uczestniczą we Mszy Św.

W 2007 do Oziornego przybyły siostry karmelitanki bose z Karmelu w Częstochowie, które w ruinach klasztoru budują klasztor pw. Miłosierdzia Bożego i Niepokalanego Serca Maryi, poświęcony w 2013.

Tablica przy wjeździe do wsi informuje Oziornoje. Parafia Królowej Pokoju.

Źródło: Polonijna Agencja Informacyjna

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *