Strona główna > NWO > Kościół i cerkiew > Dialog chrześcijańsko żydowski nieszczery

Dialog chrześcijańsko żydowski nieszczery

„Od jarmułki do krzyża: konwersja Żyda na katolicyzm” – Jean-Marie Elie Setbon, 2015

Skoro jest wiele innych recenzji opisujących ogólną treść tej książki, nie będę się powtarzał. Zamiast tego skupię się na innych tematach, zwłaszcza na głębokiej znajomości judaizmu przez autora.

Autor był aszkenazyjczykiem ze strony matki, i Sefardyjczykiem ze strony ojca. Babka jego matki pochodziła z Polaski. (s. 16) Rodzina mieszkała we Francji. Autor Setbon przez jakiś czas był dobrze wykształconym ultra-ortodoksyjnym Żydem mieszkającym w Izraelu, a w innym Lubavitcherem.

Tekst poniżej [OPRÓCZ TYTUŁÓW] to bezpośrednie cytaty:

TALMUD

Tam, rozwijając swoją wiedzę o Talmudzie, przygotowywałem się do dokonania strasznego odkrycia, które miało mnie torturować przez lata, nawet po chrzcie. Dowiedziałem się, że Jezus był w kilku akapitach Talmudu / Jesus was treated in several passages of the Talmud...Jezusa nazwano bluźniercą. Jeszcze gorzej, dowiedziałem się, że zakazane było wypowiadanie Jego imienia!… Zrozumiałem, że historia Jezusa i Maryi przedstawiona w Talmudzie / Jesus and Mary such as it was presented in the Talmud, którą czytałem jako nastolatek, nie miała absolutnie nic wspólnego z historią napisaną w Ewangeliach. (s. 56-57)

JEDNOSTRONNOŚĆ „DIALOGU” CHRZEŚCIJAŃSKO-ŻYDOWSKIEGO

Dla religijnych Żydów Jezus jest diabłem. Dlatego mam wątpliwości co do szczerości dialogu żydowsko-chrześcijańskiego / Jewish-Christian dialogue jaki praktykuje się (nawet jeśli w istocie może być bardzo bogaty). W każdym razie dla mnie, mogę powiedzieć, że kiedy byłem ortodoksyjnym Żydem, nie miałbym – przepraszam za wyrażenie – absolutnie NIC wspólnego z chrześcijanami. (s. 57, podkreślenie w oryginale)

Nie próbuję polemizować, ale relacje między żydami i chrześcijanami muszą opierać się na swobodzie wypowiedzi i prawdzie. (s. 140) [TO NIE ŻARTY]

NIETOLERANCJA ŻYDOWSKO-CHRZEŚCIJAŃSKA I PRZEŚLADOWANIA SZŁY, I NADAL IDĄ, W OBIE STRONY

I nie mogę też ignorować cierpień moich pierwszych żydowskich braci nawróconych na Chrystusa, którzy zostali zamęczeni przez swoich żydowskich braci /Jewish brothers converted to Christ who suffered martyrdom at the hands of their own Jewish brothers. To nie ja mam ich sądzić; nie jestem Bogiem. Ja mam wybaczyć. Ale spójrz jak teraz, izraelscy Żydzi nawróceni na Chrystusa muszą się ukrywać, a jeszcze Izrael jest demokratycznym społeczeństwem. Jak już powiedziałem, nawet dzisiaj, Żydzi odmawiają dziewiętnaste błogosławieństwo, które dodano do głównych 18 błogosławieństw. I ta modlitwa to faktycznie przekleństwo żydów, którzy przeszli do Chrystusa. W XXI wieku, 3 x dziennie, żydzi dalej przeklinają żydów, którzy stali się chrześcijanami / Jews still curse Jews who have become Christians, i mam tego nie powiedzieć? (s. 140)

MOSES MAIMONIDES KOŃCZY SWOJE 13 ARTYKUŁY TYM KOMENTARZEM:

Ale jeśli ktoś jest tak perwersyjny, że zaprzecza jednemu z tych artykułów wiary, jest poza wspólnotą Izraela i NALEŻY GO NIENAWIDZIĆ I ZABIĆ. (s. 78-79. Podkreślenie w Oryginale)

https://www.jewsandpolesdatabase.org/2019/11/04/dialogue-jewish-christian-insincere-setbon/

– 0 –

Judaizm i chrześcijaństwo w sprzeczności. Żydzi „nie są starszymi braćmi w wierze”. Konfrontacja talmudycznego rasizmu. Berger

Prześladowanie, polemika i dialog / Persecution, Polemic, and Dialogue, David Berger, 2010

Judaizm i chrześcijaństwo są zasadniczo niekompatybilne. Zawiera szczegółową analizę wysiłków rabina Ha-Meiri konfrontacji talmudycznego anty-goizmu, i zdezawuowania tego co dotyczy chrześcijaństwa

Ta  praca zawiera dużo ciekawych informacji, np. określenie MINIM odnosiło się prawdopodobnie głównie do żydowskich chrześcijan. (s. 95)

Skupiam się na kilku istotnych i prowokujących do myślenia kwestiach:

TALMUDYCZNE OBELGI WOBEC JEZUSA CHRYSTUSA / TALMUDIC INVECTIVE AGAINST JESUS CHRIST

Rozważmy pokrótce odniesienie do Jezusa karanego [gotowaniem] w ekskrementach w piekle  (Bavli Gittin 57a). Niektórzy żydowscy dyskutanci twierdzili, że to nie mogło odnosić się do Jezusa z Nazaretu, gdyż ten tekst napisano (rzekomo) w czasach niezgodnych z tymi kiedy żył Jezus. (s. 173-174) Ale czytelnik powinien wiedzieć, że Żydzi od dawna odnosili ten tekst do Jezusa Chrystusa, nawet gdyby był napisany z myślą o kimś innym. Zobacz: Jezus w Talmudzie / Jesus in the Talmud, Peter Schaeffer.

HISTORYCZNA ŻYDOWSKA WROGOŚĆ WOBEC CHRZEŚCIJAŃSTWA

Obecnie chrześcijan (szczególnie polskich katolików) często oskarża się za to iż myśleli o Żydach jako odpowiedzialnych za Ukrzyżowanie Chrystusa. Na ironię, przez większość historii, Żydzi nie tylko nie zaprzeczali, a faktycznie przyznawali się do swojej roli w śmierci Chrystusa. David Berger komentuje: „Dla większości średniowiecznych Żydów, Jezus był magikiem sprawiedliwie uśmierconym za odciąganie swoich rodaków od czystości wiary ich  przodków, zaś religia jaką założył była tylko bałwochwalstwem”. (s. 292) Więcej o tym dalej.

Niekiedy uważa się, że judaizm nie miał nic przeciwko chrześcijaństwu, i że wszelka wrogość jaką Żydzi nabyli wobec chrześcijaństwa była tylko powierzchowna, i tylko reakcją na chrześcijańskie prześladowania Żydów /Christianity, and that any hostility that Jews acquired towards Christianity was merely superficial in character, and solely a reaction to Christian persecutions of Jews. W przeciwieństwie do tego, autor pokazuje, że wrogość wobec chrześcijaństwa była przemyślana, wyrafinowana i długotrwała – z pewnością nie tylko z powodu bólu i złości na prześladowania. Berger pisze [z podanymi przez niego określeniami (komunikacja osobista), w nawiasach]: „Ulicami szły uroczyste procesje religijne, i rutynowe, codzienne zajęcia dawały Żydom możliwość kontaktu z chrześcijanami. Popularne, wrogie eufemizmy dla chrześcijańskich świętości – kielich (KELEV–[pies]), ksiądz (GALLAH–[ogolony]), kazanie (NIBBU’AH–[szczekanie]), kościół (TO’EVAH–[ohyda]), święci (KEDESHIM–[święte męskie prostytutki]), hostia (LEHEM MEGO’AL–[ohydny chleb]), woda chrzcielna (MAYIM ZEDONIM–[wezbrane wody: Psalm 124:5]), święty grób (SHUHA–[dół]), nie mówiąc o Piotrze (PETER HAMOR–[Piotr osioł]), Jezus (HA-TALUY–[powieszony]), i Maryja (HARIA–[ekskrement. Sztuka o Maryi])–poświadczają wszechobecność tych symboli w codziennym życiu aszkenazyjskich Żydów”. (s. 44)

ANTIGOYIZM W PISMACH RABINICZNYCH, W TYM TALMUDYCZNA PODWÓJNA MORALNOŚĆ / TALMUDIC DUAL MORALITY

David Berger podsumowuje niektóre obelżywe treści w literaturze rabinicznej: „Podczas gdy chrześcijanie faktycznie płacą wyższą grzywnę za atak na Żyda niż za uderzenie brata chrześcijanina, Talmud mówi, że Goj który uderzy Żyda / Talmud says that a gentile who hits a Jew zasługuje na karę śmierci (B. Sanhedrin 58b), a Żyd który uderzy brata Żyda byłby wyraźnie potraktowany mniej surowo. Taka dyskryminacja obejmuje również odpowiedzialność za szkody majątkowe (M. Bava Qamma 4:3) i zasadę, że obowiązek zwrócenia zagubionej rzeczy stosuje się tylko jeśli właścicielem jest Żyd (M. Makhshirin 2:8; cf. B. Bava Mezi’a 24a-b). Rabini uważają, że najlepszych Gojów powinno się zabić (Yer. Qiddushin 66c). Żydzi mają czelność nazywania chrześcijańskich świąt „dniami katastrofy” (M. ‘Avodah Zarah 1:1), a mieszkający na ziemiach chrześcijańskich przeklinają chrześcijan, ich kościoły, ich rządy i nawet cmentarze (B. Berakhot 58b). Błogosławieństwo na widok żydowskiego króla to: „Błogosławiony ten, który dał część swojej chwały tym, którzy się Go boją”; dla gojowskich królów ostatnia fraza staje się tylko „z krwi i kości” (B. Berakhot 58a). Żydom zakazuje się wynajmowania domów Gojom (M. ‘Avodah Zarah 1:8) i sprzedaży broni temu narodowi który ich chroni (Tos. ‘Avodah Zarah 2:4). Gojów porównują do psów (Mekhilta Mishpatim 20), i twierdzą, że skażenie, które pradawny wąż włożył w Ewę, zostało wyeliminowane z Żydów na Synaju, ale nie z innych narodów (B. ‘Avodah Zarah 22b i B. Yevamot 103b)”. (s. 163-164).

RABIN MENAHEM HA-MEIRI Z PÓŹNEGO ŚREDNIOWIECZA WALCZY Z ANTYGOIZMEM W TALMUDZIE

Niekiedy mówi się, że obelżywe wersety w Talmudzie to złe przekłady, nieporozumienia czy wyobrażenia antysemitów. Tak nie jest. Najlepszym dowodem na to jest to, że rabini w końcu walczyli z nimi. Nie można walczyć o coś czego tam nie ma!

David Berger przedstawia Menahema Ha-Meiri (1249-1316) i jego zmagania z uciążliwymi naukami talmudycznymi przeciwko Gojom: „Chociaż Ha-Meiri nie rozszerzył praktycznych halachicznych konsekwencji swojego rozróżnienia poza ustalony precedens, mówił z żarliwym przekonaniem, którego nie ma w jego źródłach i stwarza silne wrażenie szczerości. Co więcej, Ha-Meiri wydaje się być zaniepokojony czymś więcej niż nieprzyjemnymi konsekwencjami gospodarczymi, które wynikałyby ze stosowania pewnych przepisów talmudycznych wobec średniowiecznych chrześcijan; motywowała go także wrażliwość na problem moralny tkwiący w kodeksie prawnym, który zabrania zwrotu zagubionego przedmiotu Gojowi i zezwala na zatrzymanie funduszy, które znalazły się w posiadaniu kogoś z powodu błędnych obliczeń przez nie-Żyda. Twierdził, że takie regulacje nigdy nie miały być stosowane wobec cywilizowanych monoteistów, i dlatego są nieistotne we współczesnej praktyce”. (s. 160) Inaczej mówiąc, Berger pisze: „Zaniepokojony tekstami talmudycznymi, które dyskryminowały Gojów, argumentował, że odnosiły się one tylko do barbarzyńskich pogan z czasów starożytnych…” (s. 293)

MARGINALNOŚĆ ODŻEGNYWANIA SIĘ RABINA HA-MEIRI OD TALMUDYCZNEGO ANTYGOIZMU

David Berger komentuje: „Rabin Mehahem Ha-Meiri z końca XIII i Perpignan z początku XIV wieku uważali, że chrześcijaństwa w ogóle nie postrzega się jako bałwochwalstwa, i że jego wyznawcy maja prawo do pełnej równości z Żydami w kwestii prawa cywilnego, bo należą do  ‚narodów w których obowiązują zasady religijne’. Choć części tego stanowiska podzielały inne średniowieczne i wczesne współczesne autorytety, nazywanie tego typowym jest bardzo mylące. Niemniej jednak wybitni autorzy żydowscy, z nietrudnych do dostrzeżenia powodów, często tak to nazywali – czasem, jak podejrzewam, z całą szczerością”. (s. 316-317) Jako przykład tego, autor powołuje się na bardzo cytowane prace Jacoba Katza.

Berger przyznaje też, że tylko część Żydów zgadzała się, że talmudyczny antygoizm stosowano wyłącznie wobec politeistycznych ludów w talmudycznych czasach. Dowcipkuje, że: „Niekiedy żydowskie postrzeganie chrześcijaństwa stało się bardziej przychylne z powodu poprawy relacji, niekiedy nawet dlatego, że stały się bardziej napięte. Ta ostatnia kwestia jest sprzeczna z intuicją, ale średniowieczne chrześcijańskie ataki na antygojowską dyskryminację w Talmudzie, doprowadziły Żydów do nalegania na prawnie znaczące rozróżnienie między chrześcijanami a dawnymi poganami, rozróżnienie – NIEKTÓRZY uwierzyli w pełną szczerość – i takie, które, według mnie, jest poprawne w oczach Boga”. (s. 394) (podkreślenia dodane)

Więcej szczegółów o powyższych tematach w Pycha Jakuba: eseje i Jacobie Kaatzu i jego dziele / The Pride of Jacob: Essays on Jacob Katz and His Work (Harvard Center for Jewish Studies):

https://www.jewsandpolesdatabase.org/2019/11/04/jewish-chosenness-itself-reckoned-christians-idolaters-harris/

ANTYGOJOWSKIE PRAKTYKI TALMUDYCZNE STOSOWANO, I NADAL STOSUJE SIĘ WOBEC CHRZEŚCIJAN

Skupmy się na wcześniej cytowanym fakcie, że kiedy mieszkali na ziemiach chrześcijańskich przeklinali chrześcijan, ich kościoły, ich rządy i nawet cmentarze. (Bavli Berakhot 58b). Zapraszam czytelnika do znalezienia tego online w Talmudzie Babilońskim, wyd. Soncino, jak ja zrobiłem. Odpowiednie fragmenty, po wychwalaniu Żydów, powinno się mówić: „Widząc domy pogan, gdy są zamieszkane, mówi się: Pan wyrwie dom pysznych; kiedy niezamieszkany: Panie Boże, do którego należy pomsta, Ty Boże, do którego należy pomsta, jaśnij… Widząc groby pogan, mówić: Twoja matka będzie zawstydzona, itd.”

Normatywna praktyka żydowska opowiada zupełnie inną historię niż ta Ha-Meiri i jego dychotomizację pogan i chrześcijan. Zainspirowane Talmudem praktyki przeklinania przed pogańskimi świątyniami i cmentarzami, na pewno stosowano wobec chrześcijan. Mówiąc prawdę, przeklinanie (czy nawet spluwanie) przed chrześcijańskimi kościołami i cmentarzami, nie tylko swobodnie kontynuowano przez 600 lat od Ha-Meri, ale i trwają do dnia dzisiejszego – w Izraelu. Wiele przykładów tych długotrwałych praktyk zamieścił Mark Paul w tej szczegółowej pracy dostępnej onlione: TRADYCYJNE ŻYDOWSKIE POSTAWY WOBEC POLAKÓW / TRADITIONAL JEWISH ATTITUDES TOWARD POLES. [Czytelnik powinien odszukać i przeczytać wersję z 1.05.2016 albo późniejszą.]

DLA ŻYDÓW CHRZEŚCIJANIE DALEJ SĄ BAŁWOCHWALCAMI – NAWET DZISIAJ

Marginalność opinii Ha-Meiri poszerzyła się na podstawowe sprawy teologiczne: „Jeden średniowieczny autorytet, rabin Menahem Ha-Meiri, może nawet uważał, że Żyd uczestniczący w chrześcijańskim kulcie nie jest winien AVODAH ZARAH, mimo że żaden inny rabin nie poparł tego stanowiska”. (s. 395)

W ostatnich czasach niektórzy komentatorzy próbowali zmiękczyć określenie AVODAH ZARAH sugerując, że EL ZAR oznacza bałwochwalstwo (kult „obcego boga”), a AVODAH ZARAH („obce modły”) oznacza zły kult Boga. Berger odrzuca tę raczej orwellowską redefinicję określeń. Pokazuje, że określenia EL ZAR rzadko się używa, a „AVODAH ZARAH niemal zawsze odnosi się do formalnego uznania czy kultu jako Boga istoty, która faktycznie nie jest Bogiem”. (s. 395) Według żydowskiego myślenia, kult Jezusa z Nazaretu jako Boga zdecydowanie się kwalifikuje. Ponadto, kult Jezusa jako Boga prima facie narusza jeden z 7 noa-hidzkich nakazów, w ten sposób rozbijając rozumowanie tych Żydów, którzy mogliby tolerować chrześcijaństwo w ramach jego posłuszeństwa noahidzkim prawom. (s. 369)

ŻYDZI NIE SĄ STARSZYMI BRAĆMI W WIERZE

Wreszcie ta podstawowa przeszkoda utrzymuje się w dzisiejszych czasach ekumenizmu i dialogu międzywyznaniowego. David Berger wnioskuje: „Choć wielu Żydów jest gotowych powiedzieć, że klasyczna teologia chrześcijańska nie stanowi bałwochwalstwa dla Gojów, to jest konsensus, że jest bałwochwalstwem dla Żydów. Wysiłki mające na celu uczynienie połączonych doktryn o Trójcy (sic: trinity) i Wcieleniu (sic: wcielenie) bardziej akceptowalnymi dla Żydów poprzez powoływanie się na SEFIROT kabalistów lub SHEKKINAH rabinów, prawdopodobnie nie przyniosą dziś więcej owoców niż w późnym Średniowieczu”. (s. 338)

https://www.jewsandpolesdatabase.org/2019/11/04/judaism-christianity-incompatible-berger/

– 0 –

 

Bezcelowość dialogu żydowsko-chrześcijańskiego. Co naprawdę powiedział JPII o Żydach jako „starszych braciach w wierze”. Chrostowski

 

Kościół, Żydzi, Polska, wyd. XII, Waldemar Chrostowski, 2015, FRONDA PL, Warszawa

Szczegóły o kontrowersji klasztoru Karmelitanek w Auschwitz / Details on THE AUSCHWITZ CARMELITE CONVENT CONTROVERSY

PO CO DIALOG?

„Dialog” chrześcijańsko-żydowski zawsze jest taki sam. Składa się ze z góry określonej narracji o wszystkim obwiniającym chrześcijaństwo, i Żydów wykluczających się z wszelkiej krytyki. Są katolicy, którzy uważają, że Kościół zbyt wiele przepraszał, i że w historii chrześcijaństwa jest coś więcej niż domniemane krzywdy ze strony Kościoła. W rzeczy samej. (s. 71) Inni Polacy sprzeciwiają się dialogowi, bo Żydzi ignorują pl;skie cierpienie, i chcą promować wyłączność swojego holokaustu. (s. 358-359)

 

Chrostowski odrzuca „fałszywy irenizm”*, i pokazuje, że dialog musi opierać się na prawdzie. (s. 111) Ale nie jest jasne, jak można znaleźć prawdę, skoro Żydzi tak konsekwentnie zaprzeczają wyrządzonym przez nich w przeszłości krzywdom. Chrostowski doszedł do wniosku, że Żydzi lubią dialog żydowsko-chrześcijański, bo to umożliwia im poszerzanie swoich wpływów. (s. 534)

*dążenie do zjednoczenia chrześcijan drogą wzajemnych ustępstw

CZY TO JEST DIALOG ŻYDO0WSKO-CHRZEŚCIJAŃSKI?

Kiedy był w Spertus College of Judaica w Chicago by dialogować z Żydami, Chrostowski dowiedział się, że Archidiecezja Chicago zapłaciła za to $100.000. Kiedy zapytał pewnych Żydów dlaczego nie dołożyli się finansowo, powiedzieli mu, że ich religia sprzeciwia się finansowaniu chrześcijan i chrześcijańskich imprez. (s. 164) I pomyśleć, że Kościół Katolicki zgadza się na tę farsę!

W dialogu Chrostowski uczestniczył z judeocentrystami polskiego pochodzenia, takimi jak ks. John Pawlikowski i Ronald Modras. W końcu zrozumiał, że największą przeszkodą dla prawdziwego chrześcijańsko-żydowskiego byli Polacy, którzy staną na głowie by zadowolić Żydów. (s. 223) Chrostowski zauważył też, że większość amerykańskich Żydów są przeciwni Polakom, (s. 168) jak i większość młodych izraelskich Żydów. (s. 253)

DŁUGOTRWAŁA JUDAJSKA ANTYCHRZEŚCIJAŃSKOŚĆ

Jędrzej Giertych sprzeciwiał się dialogowi żydowsko-chrześcijańskiemu, bo nowoczesny judaizm nie opiera się na Starym Testamencie, a w większości na Talmudzie i Kabale, które są nie-biblijne i antychrześcijańskie. (s. 147) To jest niedomówienie. Zobacz

https://www.jewsandpolesdatabase.org/2019/11/04/talmud-antichristian-schafer/

Pod koniec I wieku AD Żydzi mieli Birkat ha-Minim, w którym przeklinali wyznawców Jezusa. (s. 45) Recenzja Birkat Haminie: https://www.jewsandpolesdatabase.org/2019/11/04/talmudic-maledictions-against-christians-langer/

Chrostowski omawia też niesławny Toledot Yeshu (s. 474-476). Więcej:

https://www.jewsandpolesdatabase.org/2019/11/04/talmud-antichristian-deutsch/

 

Ks. Chrostowski omawia też Alenu (Aleniu), w którym Żydzi dziękują Bogu za to, że nie są Gojami, jako modlitwę potwierdzającą separatyzm Żydów, albo wszczepiającą pogardę wobec nie-Żydów, zależnie od nastawienia mówiącego to Żyda. (s. 63) Więcej o Alenu:

https://www.jewsandpolesdatabase.org/2019/11/04/talmudic-sequels-also-contain-racism-blank/

HISTORIA RELACJI ŻYDOWSKO-CHRZEŚCIJAŃSKICH

Konwencjonalna historia żydowsko-chrześcijańska opiera się na wybiórczej pamięci. Pamięta się o „strasznym wypędzeniu” hiszpańskich Żydów w 1492, ale nie to, że przez wieki Żydzi stawali po stronie muzułmanów, przeciwko chrześcijańskiej Hiszpanii. (s. 46-47) Opłakuje się (rzekomą) rzeź Żydów przez Krzyżowców w Jerozolimi, ale nie to, że wcześniej Żydzi otworzyli bramy muzułmanom, którzy wyrżnęli chrześcijan. (s. 47)

Judaizm zawsze był bardziej „nietolerancyjny” niż chrześcijaństwo. Ks. Chrostowski cytuje Isaaca Bashevisa Singera, który opisał katolika ożenionego z Żydówką dawno temu. Rodzice katolika powiedzieli mu, że to było wbrew tradycji, wbrew polskości, i wbrew honorowi. Żydowscy rodzice byli dużo bardziej porywczy. Wyrzekli się żydowskiej panny, traktowali ją gorzej niż trędowatego, uznali ją za zmarłą, i opluwali jej imię – wszystko za zamiar poślubienia Goja. (s. 73)

Niektóre z tych żydowskich postaw trwają do dzisiaj. Kiedy odwiedził Izrael, ks. Chrostowski osobiście widział ortodoksyjnych Żydów odwracających się i spluwających na widok Gojów. (s. 67)

Dla tych Żydów, którzy skarżą się na nie traktujących ich dobrze jako sąsiadów Polaków w przeszłości, ks. Chrostowski ma tę odpowiedź: Teraz Żydzi mają własny kraj, i żyją pośród Arabów, więc niech dają przykład traktowania sąsiadów! (s. 32)

ZROZUMIENIE POLOWANIA NA ŻYDÓW GRABOWSKIEGO: / POLSCY SOŁTYSI BYLI PRZYMUSOWYMI SŁUGAMI NIEMCÓW / UNDERSTANDING GRABOWSKI’S JUDENJAGD: POLISH VILLAGE MAYORS WERE COMPELLED SERVANTS OF THE GERMANS

Ks. Chrostowski wspomina z dzieciństwa pomoc Polaków udzieloną uciekającym Żydom w wiosce Trzask. Niemcy się dowiedzieli, i zamordowali wielu Polaków. Automatycznie też obwinili sołtysa wioski, Hieronima Chrostowskiego, i wysłali go do obozu koncentracyjnego. (s. 13) Teraz Jan Grabowski oskarżył sołtysów o wydawanie uciekających Żydów. Doświadczenie sołtysa z wioski Trzask przypomina nam, że jeśli chodzi o uciekających Żydów, Niemcy trzymali sołtysów jako zakładników.

Kiedy dorastał w latach 1950-1960, Chrostowski nawet raz nie doświadczył żadnego negatywnego nauczania o Żydach, ani w kościele, ani w szkole. (s. 14) W połowie lat 1960 Chrostowskiego uczono, że Niemcy mordowali Żydów. (s. 18) To wzmacnia zaprzeczenie pogłoskom, że w pierwszych dekadach po II wojnie światowej, polskie władze ignorowały żydowskie ofiary holokaustu, albo tylko podciągały żydowskie zgony pod polskie / subsumed Jewish deaths with Polish ones.

JUDEO-BOLSZEWIZM

Jeśli chodzi o żydokomunę, ks. Chrostowski rozumie, że nie zaprzecza temu fakt, że większość komunistów nie była Żydami. Co jest ważne to nie ilość a jakość rewolucjonistów. Inaczej mówiąc, ważnym czynnikiem jest kaliber i duża inteligencja żydowskich komunistów. (s. 92) Chrostowski uważa, że Żydzi byli ogromnie nadreprezentowani w komunizmie, bo potrzebowali namiastki Boga którego odrzucili, bo mieli żądzę władzy, i potrzebowali świeckiego ujścia dla swojego mesjanizmu. (s. 94-95)

HOLOKAUSTYCZNA SUPREMACJA I HOLOKAUSTIAŃSTWO

Holokaust stał się religią zastępczą dla wielu Żydów, nie tylko w kategoriach prywatnej religii, ale też w kategoriach tego czemu podlega ogół społeczeństwa. (s. 433-434) Ks. Chrostowski suprematyzm holokaustu przypisuje temu, że niewielu ludzi z zachodu wie, jeśli w ogóle, o morderczych sowieckich gułagach. (s. 351)

Wielu Żydów próbuje też obwiniać chrześcijaństwo zamiast Niemców, za holokaust. Ks. Chrostowski to odrzuca, pokazując, że niemiecki nazizm był rasistowską ideologią, która była tak samo antychrześcijańska jak antysemicka. (s. 428-429) Ale Chrostowski nie idzie wystarczająco daleko. Jeśli ktoś upiera się by chrześcijański antyjudaizm zrobić precedensem dla nazistowskiego antysemityzmu, to tak samo łatwo może upierać się by rasistowskie aspekty żydowskiej religii (żydowskie wybraństwo) uczynić precedensem dla nazistowskiego rasizmu. (rasa panów).

KONTROWERSJA W SPRAWIE KLASZTORU KARMELITANEK W AUSCHWITZ: ŻYDZI MONOPOLIZUJĄ  AUSCHWITZ

Kiedy w Auschwitz otworzono klasztor Karmelitanek, spotkało się to z dużą wdzięcznością ze strony krewnych zamordowanych tam Polaków. (s. 194) Co roku krewni uczestniczą w Dniu Wszystkich Świętych i Dniu Świętych Dusz. Modlitwy zakonnic mają ogromne znaczenie dla polskiej i katolickiej świadomości. (s. 195)

Ulokowanie klasztoru nie było pierwszym razem kiedy żydowskie i chrześcijańskie miejsca znajdowały się koło siebie. W całej historii kościoły i synagogi stały obok siebie, i żydowskie cmentarze znajdowały się obok katolickich. (s. 210) I wtedy, nagle, Żydzi podnieśli wielki krzyk o klasztorze.

Ks. Chrostowskiemu, mocno zaangażowanemu w tę fałszywą kontrowersję, poradzono by nie wspominał o niej w Chicago, bo lokalna polonia sprzeciwiała się przeniesieniu klasztoru. (s. 164) Wbrew raportom medialnym, takim jak GAZETA WYBORCZA, Papież Jan Paweł II nie popierał przeniesienia klasztoru. (s. 226)

Niestety, ks. Chrostowski nigdy nie krytykuje Żydów za ich zarozumiałość mówienia o tym co można a czego nie można zrobić w Auschwitz. W rezultacie Żydzi wyrzucili Polaków, jak zauważył Edward Moskal. (s. 287). Chrostowski nie krytykuje też Żydów za praktykowanie rasizmu w talmudycznym stylu – za domniemanie, że zamordowani Żydzi są ważniejsi od zamordowanych Gojów. Więcej tutaj:

https://www.jewsandpolesdatabase.org/2019/11/04/medical-schools-cadaver-affair-1920s-poland-bleich/

Gdy tylko Żydom udało się narzucić Polakom swoją wolę, jak w przypadku klasztoru Karmelitanek, to samo zrobili z papieskim krzyżem. Ks. Chrostowski uważa, że usunięcie krzyża było bezsensowne, bo doprowadziło tylko do nowych żydowskich oskarżeń i żądań. (s. 387) To nie żarty. [Jesteśmy w 2020, a Żydzi jeszcze raz żądają czegoś nowego od Polaków w sprawie Auschwitz.]

EGZOTYCZNIE RZADKIE ŻYDOWSKIE POPARCIE KARMELITANEK

Rabbi Byron Sherwin jest wyjątkiem potwierdzającym regułę. Poparł obecność karmelitańskich zakonnic w Auschwitz, i wyraził wdzięczność za ich ofiarne życie. Sherwin wyraził też zrozumienie tego, że naziści zgładziliby Polaków po tym co zrobili z Żydami. (s. 266-267) Wracając na stanowisko nauczyciela w Spertus, Sherwin przypomniał żydowskim studentom o cierpieniach Polaków z rąk nazistów. Studenci ze złością potępili go, mówiąc, że nie chcą o tym słyszeć, bo to zmniejszyłoby cierpienie Żydów. (s. 435) Na innych imprezach Sherwina zakrzykiwano, i praktycznie uniemożliwiono mu wypowiedzieć się, za mówienie, że antypolonizm nie powinien być fundamentem dla żydowskiej ideologii. (s. 294)

WYJAŚNIENIE WYPOWIEDZI PAPIEŻA JANA PAWŁA II O ŻYDACH JAKO „STARSZYCH BRACIACH W WIERZE”

Kiedy JPII wydał to oświadczenie, powiedział, że Żydzi byli starszymi braćmi w wierze W PEWIEN SPOSÓB. (s. 494) Nie ma w tym dużo z czym moglibyśmy się nie zgodzić. Np. judaizm dał chrześcijaństwu pojęcie Jednego Prawdziwego Boga, i Tanakh (Stary Testament).

Ale czołowe dzienniki pominęły ważne słowa  W PEWIEN SPOSÓB, wprowadzając w błąd czytelników by uważali, że JPII wypisał Żydom czek in blanco. Wielu Żydów wykorzystało ten przekręt dla własnych celów, np. używając go do uciszania krytyki Żydów.

https://www.jewsandpolesdatabase.org/2020/10/02/futility-of-jewish-christian-dialogue-what-jpii-actually-said-about-jews-as-elder-brothers-in-the-faith-chrostowski/

tłumaczenie:Ola Gordon

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *