Żydowski faszyzm

Izrael urąga światu!



W pojęciu większości Arabów nie ma zasadniczej różnicy między Stanami Zjednoczonymi i Izraelem. Zresztą opinie te umyślnie umacniają izraelscy liderzy. Zapewnia im to gwarancję nietykalności nawet przy jawnym naruszaniu międzynarodowego prawa.


Kiedy dziś prezydent Bush gani ONZ za brak stanowczej postawy, kiedy ma za złe, że zgromadzenie to nie karze Iraku za lekceważenie rezolucji, to przecież nie znaczyło to wcale, że Stany Zjednoczone są bez winy. Przeciwnie, same obniżały prestiż ONZ ilekroć rezolucje dotyczyły Izraela. Dziś, gdy taki zarzut pada pod adresem Waszyngtonu, apologeci z niesmakiem krzywią usta, tłumacząc, że nie można tych sytuacji porównywać, gdyż Izrael jest państwem demokratycznym. Naprawdę? Co to właściwie znaczy i w jaki sposób ma usprawiedliwić poczynania drastycznie odbiegające od tego, co się powszechnie uważa za demonstrację?


[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=UMrQTnjqrhw]


Charley Reese z „Orlando Sentinel” (gazety, która w przeciwieństwie do współpracujących z rządową propagandą mediów wykazuje dużą odwagę) proponuje pouczający quiz. Rzuci on pewne światło na prawdziwe oblicze Izraela i hipokryzję naszego rządu.

Zapraszam na film usunięty przez żydowską cenzurę portalu YouTube:


[dailymotion id=xchys4]


– Które państwo na Bliskim Wschodzie jako jedyne posiada broń nuklearną? – Izrael.


– Które z państw bliskowschodnich odmawia podpisania porozumienia o nieprolifiracji broni nuklearnej i nie dopuszcza do międzynarodowych inspekcji? – Izrael.



– Które z państw bliskowschodnich siłą zagarnęło suwerenne terytoria innych narodów i okupuje je wbrew rezolucjom Rady Bezpieczeństwa ONZ? – Izrael


– Który z bliskowschodnich sprzymierzeńców Stanów Zjednoczonych od lat zabija swoich wrogów politycznych w innych państwach (warto zauważyć, że praktyki takie zwie się czasami eksportowaniem terroryzmu, co, jak można sądzić z artykułu opublikowanego 16 stycznia w „Chicago Sun Times” Israel might assasinate terrorists in U.S. [Izrael może zabijać terrorystów także na terenie USA], grozi również mieszkańcom Stanów Zjednoczonych)? – Izrael.


– W którym państwie bliskowschodnim wysocy rangą oficerowie przyznali publicznie, że dokonano egzekucji na nieuzbrojonych jeńcach wojennych? – W Izraelu.


– Które z państw na Bliskim Wschodzie odmawia pociągnięcia do karnej odpowiedzialności żołnierzy, którzy przyznali się do zabijania jeńców wojennych? – Izrael.


– Które państwo doprowadziło do wygnania 762 000 ludzi i odmawia im prawa powrotu na własne ziemie, do domów i biznesów? – Izrael.


– Które bliskowschodnie państwo odmawia wypłaty rekompensat za skonfiskowane konta bankowe i biznesy? – Izrael.

– W którym z państw na Bliskim Wschodzie dokonano zamachu na dyplomatę ONZ? – W Izraelu.

– W którym kraju bliskowschodnim człowiek, który wydał rozkaz zabicia dyplomaty ONZ, został premierem? – W Izraelu.


– Który to bliskowschodni kraj wysadził w powietrze misję dyplomatyczną USA w Egipcie i zaatakował na międzynarodowych wodach amerykański okręt, zabijając 33 i raniąc 177 marynarzy? – Izrael.


– Które z państw bliskowschodnich zatrudniło szpiega Jonathana Pollarda do kradzieży tajnych dokumentów, którymi podzielono się później ze Związkiem Sowieckim? – Izrael.


– Kto zaprzeczał jakimkolwiek związkom z Pollardem, by później dać mu obywatelstwo, a następnie żądać dla niego ułaskawienia od amerykańskiego prezydenta? – Izrael.


– Który kraj ma drugie pod względem wpływów najsilniejsze lobby w Waszyngtonie (według magazynu „Fortune”)? – Izrael.


– Które z państw bliskowschodnich naruszyło 69 rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ i którego weto USA uchroniło przed 29 innymi rezolucjami? – Izrael.


– Jakiemu państwu Stany Zjednoczone grożą bombardowaniem, ponieważ nie stosuje się do rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ? – Irakowi!

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=i03slHoiqeE]


Po informacje zapraszam na: http://palestyna.wordpress.com/

Zdjęcia: http://pakalert.wordpress.com/2009/01/06/gaza-horror-large-photo-gallery-of-gaza-massacre-by-israel/

Filmy: http://palestyna.wordpress.com/film/

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=kO4fvvfy2vo]

Historia izraelskiego terroryzmu

 

 

12 lutego 1944 roku żydowska organizacja terrorystyczna Irgun rozpoczęła walkę z brytyjską władzą mandatową w Palestynie. Jako pierwsi atakowani byli brytyjscy oficerowie imigracyjni w Jerozolimie, Tel Awiwie i Hajfie.

W październiku 1944 roku brytyjskie władze przeprowadziły w Palestynie rozległą operację przeciwko żydowskim organizacjom terrorystycznym Irgunowi i Lehi. Aresztowanych żydowskich aktywistów deportowano do Erytrei, gdzie utworzono obóz dla internowanych. Do końca brytyjskiego mandatu internowano tam prawie 700 żydowskich terrorystów.

16 września 1945 roku brytyjski premier Atlee odrzucił propozycję prezydenta Stanów Zjednoczonych Trumana o wpuszczeniu do Palestyny 100 000 Żydów z Europy. Atlee wprowadził ograniczenia żydowskiej imigracji, zezwalając jedynie na napływ 18 tys. Żydów rocznie. Palestyna miała być państwem żydowsko-arabskim.

W takiej sytuacji żydowskie organizacje zbrojne działające w Palestynie zerwały wszelką współpracę z Brytyjczykami. Wysiłki skierowano na organizację nielegalnej imigracji żydowskiej oraz na walkę z brytyjską władzą mandatową.

1 listopada 1945 roku Hagana, Irgun i Lehi przeprowadziły sabotaż linii kolejowych w 135 miejscach, zaatakowały cele w porcie w Hajfie i Jaffie oraz stację kolejową w Lod.

27 grudnia 1945 roku zydowskie organizacje terrorystyczne Irgun i Lehi przeprowadziły zamach terrorystyczny na budynki brytyjskiego wywiadu w Jerozolimie i Jaffie.

1 stycznia 1946 roku rząd brytyjski ponowił ograniczenia żydowskiej imigracji do Palestyny. Istniała zgoda na zaledwie 1,5 tys. Żydów miesięcznie.

W odwecie, w styczniu 1946 roku żydowskie organizacje zbrojne zaatakowały w Palestynie posterunki brytyjskiej policji w Kfar Vitkin, Shfar’am i Sarona, oraz 3 brytyjskie lotniska (niszcząc 37 samolotów). W kwietniu przeprowadzono sabotaż na węźle kolejowym w Aszdod.

W czerwcu 1946 roku żydowskie organizacje zbrojne wysadziły 11 mostów łączących Palestynę z sąsiednimi krajami. W odwecie Brytyjczycy wzmocnili kontygent wojskowy w Palestynie i rozpoczęli akcję terroru. Aresztowano 2.700 Żydów, z których większość osadzono w obozie dla internowanych w Rafah.

22 lipca 1946 roku Irgun i Lehi przeprowadziły zamach bombowy na hotel “King David” w Jerozolimie, siedzibę dowództwa wojsk brytyjskich w Palestynie.

Na jesieni 1946 roku żydowskie organizacje terrorystyczne w Palestynie nasiliły swoją aktywność. Równocześnie zakładano nowe ufortyfikowane osiedla, które najczęściej były położone w strategicznych punktach Palestyny. Wobec nasilenia terroru, w lutym 1947 roku Brytyjczycy ewakuowali z Palestyny rodziny swoich żołnierzy.

Rząd brytyjski zdawał sobie sprawę, że sytuacja w Palestynie powoli wymyka się spod kontroli, dlatego Wielka Brytania 2 kwietnia 1947 roku oficjalnie przekazała sprawę Palestyny do Organizacji Narodów Zjednoczonych. 13 maja 1947 roku powołano specjalną komisję do zbadania sprawy w składzie: Australia, Czechosłowacja, Gwatemala, Holandia, Indie, Iran, Jugosławia, Kanada, Peru, Szwecja i Urugwaj.

W lipcu 1947 roku brytyjskie okręty wojenne zatrzymały u wybrzeży Palestyny statek “Exodus 1947″ z 4,5 tys. żydowskich uchodźców na pokładzie. Statek został siłą zmuszony do zawrócenia do portu Marsylia we Francji. Następnie popłynął do Hamburga w Niemczech, gdzie policja siłą zmusiła Żydów do opuszczenia statku. Uwaga opinii publicznej świata była skupiona na dramacie tych Żydów.

Na jesieni 1947 roku Żydzi i Arabowie w Palestynie zaczęli się zbroić. W wielu miejscach, aby zapobiec wybuchowi zbrojnych incydentów, dochodziło do podpisania lokalnych “układów o nieagresji” (około 100) między arabskimi wioskami a żydowskimi kibucami.

29 listopada 1947 roku Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęło rezolucję nr. 181. Była to decyzja w sprawie podziału Palestyny. W myśl rezolucji: państwo żydowskie miało liczyć 14 257 km kw. powierzchni i 935 tys. mieszkańców (bez Jerozolimy);
państwo arabskie miało liczyć 11 664 km kw. powierzchni i 814 tys. mieszkańców. Żydzi przyjeli te rezolucje uwazajac ze to dobry poczatek do stworzenia panstwa Izrael w jego biblijnych granicach, natomiast Arabowie odrzucili uważając podział za niesprawiedliwy.

W listopadzie 1947 roku żydowska organizacja zbrojna Hagana rozpoczęła realizację planu “Gimel”. Przewidywał on rozbicie arabskich oddziałów zbrojnych w rejonie osiedli żydowskich, które znajdowały się na terenach przyznanych państwu arabskiemu.

W trakcie tej operacji żydowskie bojówki dokonały kilkunastu zbrodni ludobojstwa, między innymi w wioskach Jehida (13 grudnia), Khisas (18 grudnia) i Quazaza (19 grudnia).

W odwecie arabski oddział zaatakował (29 grudnia 1947 r.) rafinerię ropy naftowej w Hajfie, zabijając 39 żydowskich robotników. 31 grudnia 1947 roku Hagana w ramach akcji odwetowej zaatakowała dwie wioski arabskie Balad a Sheich. W ten sposób rozpoczęła się spirala przemocy w Palestynie.

1 stycznia 1948 roku oddział Hagany wkroczył do arabskiej wioski Al-Sheikh, w pobliżu Hajfy. W trakcie starcia zginęło 40 Arabów.

Na przełomie lutego i marca 1948 roku żydowskie oddziały bojowe przeprowadziły akcję wypędzenia Arabów z przybrzeżnej równiny. Między innymi 14 lutego we wsi Sasa oddział Hagany wysadził w powietrze 20 domów arabskich wraz z 60 mieszkańcami.

W marcu 1948 roku utworzono ochotniczy korpus Mahal, złożony z żydowskich ochotników z całego świata, pragnących dopomóc w wojnie o przyłączanie arbskiej części Palestyny. Z Północnej Ameryki przybyło 1,5 tys. ochotników, z Południowej Afryki 500, z Wielkiej Brytanii 1 tys., z Finlandii 30. Ogółem podczas całej wojny przybyło 5 tys. żydowskich ochotników z całego świata.

11 marca 1948 roku Arabowie zdetonowali samochód-pułapkę przed amerykańskim konsulatem i budynkami Agencji Żydowskiej w Jerozolimie. W zamachu zginęło 12 osób, a 44 zostały ranne.

9 kwietnia 1948 roku członkowie Irgunu i Lehi wymordowali w wiosce Deir Jassin 254 Arabów. W odwecie za masakrę 13 kwietnia arabski oddział rozbił żydowski konwój medyczny wracający z Deir Jassin do Jerozolimy. Zamordowano wtedy 75 Żydów (w tym rannych, lekarzy i kobiecy personel medyczny). – opis na: http://www.bezuprzedzen.pl/historia/deiryassi n01.shtml

Równocześnie Hagana przeprowadziła operację wypędzania Arabów. Między innymi Al Dumejra opuściło 620 osób, Arab an-Nufejat 910 osób, Arab al-Fogara 340 osób (10 kwietnia), Chirbet-Azun 994 osoby, Miska 650 osób i Chirbet as-Sarkas (15 kwietnia).

13 kwietnia 1948 roku Lehi i Irgun dokonały masakry Arabów w wiosce Naser al-Din, blisko Tyberiady. Liczba ofiar jest nieznana. Ocalało 40 arabskich mieszkańców wioski, którzy są jedynymi świadkami.

Operacja “Dalet”
Hagana postanowiła opanować kluczowe obszary przyszłego państwa żydowskiego oraz zlikwidować w tym rejonie ośrodki arabskiej partyzantki. Kolejne etapy żydowskiej operacji miały postępować wraz z etapami wycofywania się brytyjskich wojsk z Palestyny. Teren opuszczany przez Brytyjczyków, miał być natychmiast przejmowany pod kontrolę żydowskich oddziałów zbrojnych.

Gdy 21 kwietnia 1948 roku Brytyjczycy rozpoczęli ewakuację swojego garnizonu z Hajfy, na miasto uderzyły oddziały Hagany. Tak niespodziewany atak wywołał panikę wśród arabskich mieszkańców, którzy w ciągu kilku dni opuścili Hajfę.

23 kwietnia 1948 roku Hagana po dwóch dniach walk opanowała Tyberiadę w Galilei. Większość arabskich mieszkańców miasta uciekła.

Operacje “Yiftach” i “Hamaz”
28 kwietnia 1948 roku Hagana rozpoczęła operację “Yiftach” w Galilei. W pierwszym ataku zajęto dawne brytyjskie koszary w Rosh Pinah. Równocześnie oddziały Palmach atakowały Safed. Po ciężkich walkach, trwających od 3 do 10 maja, Żydzi zajęli miasto, a pod pełną kontrolą znalazła się wschodnia część Górnej Galilei.

Równocześnie inne oddziały Hagany rozpoczęły operację “Hamaz”. Jej celem było opanowanie arabskich wiosek położonych na wschód od Jaffy. Zaniepokojone sytuacją w Jaffie, 30 kwietnia brytyjskie oddziały przeprowadziły natarcie na pozycje Żydów. Irgun zdołał jednak powstrzymać natarcie brytyjskiej piechoty wspieranej czołgami, artylerią i samolotami. W następnych dniach Brytyjczycy ograniczyli się do rozdzielania walczących stron i zabezpieczali ewakuację uciekających arabskich mieszkańców Jaffy. Gdy 13 maja 1948 roku Brytyjczycy opuścili Jaffę, miasto zostało zajęte przez żydowski Irgun.

 

4 maja 1948 roku w okolicach Jerozolimy pojawił się jordański Legion Arabski, który zaatakował kilka osiedli żydowskich. Hagana bezskutecznie usiłowała kontratakować. Brytyjczycy starali się za wszelką cenę zagwarantować utrzymanie rejonu w rękach arabskich i wspierali dowodzone przez angielskich oficerów oddziały transjordańskie.

W dniu proklamacji niepodległości przez państwo Izrael 14 maja 1948 roku na terytorium państwa żydowskiego w Palestynie wkroczyły oddziały wojsk egipskich, irackich, syryjskich i transjordańskich, libańskich. Powodem ich wkroczenia była obrona cywilnej ludności arabskiej przed działalnością bojówek żydowskich. Siły izraelskie słabsze liczebnie, ale dobrze zorganizowane i wyszkolone, wyparły arabskie wojska. W związku z tym Arabowie na wezwanie lokalnych liderów arabskich masowo opuszczali swoje domy (około 630 000 uchodźców palestyńskich, którzy osiedlili się m.in. w sąsiednim Libanie stając się poważnym problemem dla tamtejszej arabskiej społeczności chrześcijańskiej). Do ucieczki skłaniały Arabów informacje o terrorze żydowskich organizacji paramilitarnych. W 1949 roku podpisano porozumienia rozejmowe między walczącymi stronami. Izrael dokonując czystek etnicznych poszerzył swoje terytorium w stosunku do obszaru przyznanego przez ONZ o zachodnią Galileę, zachodni Negew i część Jerozolimy. Pod kontrolą Transjordanii pozostała Samaria i Judea z częścią Jerozolimy, a Egipt zachował pozycję w Gazie. Transjordania zaanektowała nie zdobyte jeszcze przez Zydów przyznane Arabom przez ONZ ziemie, zmieniając nazwę kraju na Jordania.

11 maja 1949 roku Izrael został członkiem ONZ, przy poparciu ZSRR.

10 września 1952 roku Izrael i RFN podpisały układ o odszkodowaniach dla ofiar hitleryzmu. Rząd RFN zobowiązał się do wypłacania państwu Izrael 3 mld. marek w ciągu 14 lat.

W 1953 roku utworzono Instytut Pamięci Męczenników i Bohaterów Zagłady (Yad Vashem).

Na przełomie czerwca i lipca 1956 roku brytyjskie wojska opuściły strefę Kanału Sueskiego w Egipcie. 26 lipca 1956 roku Egipt znacjonalizował Kanał Sueski.

Dodatkowo Egipt zablokował artylerią izraelskie statki w Zatoce Akaba i rozpoczął koncentrację wojsk na Półwyspie Synaj.

Zachowanie Egiptu zostało odebrane przez Wielką Brytanię i Francję jako złamianie tzw. Traktatu Kanałowego z 1888 r. i zagrożenie dla wolności międzynarodowej żeglugi. Wielka Brytania i Francja podjęły decyzję o zbrojnej interwencji w strefie Kanału Sueskiego.

24 października 1956 roku w Sevres we Francji podpisano porozumienie ustalające zasady brytyjsko-francusko-izraelskich działań przeciw Egiptowi.

25 października 1956 roku Egipt, Jordania i Syria powołały wspólne dowództwo wojskowe.

29 października 1956 roku Izrael zaatakował Egipt i bardzo szybko dotarł w pobliże Kanału Sueskiego. Wielka Brytania i Francja wykorzystały to jako pretekst do zajęcia strefy Kanału Sueskiego (ochrona ważnego szlaku żeglugi międzynarodowej). Wiele krajów potępiło atak (m.in. ZSRR i USA) i zażądało utrzymania międzynarodowego charakteru kanału. Agresorzy w wyniku międzynarodowych nacisków musieli się wycofać, a do Egiptu przybyły siły ONZ. Wojna ta jest często uznawana za ostatnią wojnę w stylu kolonialnym. Izrael osiągnął w niej dokładnie to co zamierzał – wymusił odblokowanie dla swojej żeglugi Cieśniny Tirańskiej, zamkniętej przez Egipt w 1955 roku.

7 marca 1957 roku Izrael zakończył wycofywanie swoich wojsk z Półwyspu Synaj i Strefy Gazy. W zamian zostały rozlokowane na granicy izraelsko-egipskiej siły pokojowe ONZ, przy czym ich wycofanie w przyszłości mogło nastąpić jedynie za zgodą ONZ. Jednocześnie Izrael otrzymał od 16 państw morskich (za wyjątkiem ZSRR) gwarancje obrony praw swobodnej żeglugi w cieśninach Morza Czerwonego.

W okresie od 1948 do 1958 roku do Izraela napłynęło 3,2 mld dolarów, z czego 2,2 mld otrzymał rząd i Agencja Żydowska. Pozwolił to na realizację wielu projektów i stworzenie podstaw narodowej gospodarki.

W 1959 roku Egipt zatrzymał na Kanale Sueskim dwa statki (duński i grecki) wiozące izraelskie towary. Izrael złożył oficjalny protest w Radzie Bezpieczeństwa ONZ i wniósł sprawę na XIII sesję Zgromadzenia Ogólnego ONZ, oskarżając Egipt o postępowanie sprzeczne z rezolucjami ONZ. Jako mediator wystąpił sekretarz generalny ONZ Hammarskjoeld. Jednak Egipt stanął twardo na stanowisku, że znajduje się w stanie wojny z Izraelem i w związku z tym ma prawo nie przepuścić statków ani ładunków izraelskich przez Kanał Sueski. Nikt nie stanął w obronie Izraela.

W listopadzie 1959 roku przedstawiciel Arabii Saudyjskiej w ONZ zakwestionował prawa Izraela do korzystania z zatoki Akaba. Zdaniem Arabii zatoka ta stanowi arabskie wody terytorialne. Król Saud domagał się wycofania z rejonu zatoki Akaba wojsk ONZ, które stacjonowały na półwyspie Synaj i stanowiły swego rodzaju ochronę dla żeglugi izraelskiej.

25 maja 1964 roku z inicjatywy Egiptu i Jordanii powstała w Kairze Organizacja Wyzwolenia Palestyny (OWP). Uchwalona wówczas Palestyńska Karta Narodowa stwierdzała nielegalność powstania państwa Izrael i konieczność wojny o wyzwolenie Palestyny spod syjonistycznej okupacji. OWP otrzymywała rocznie 400 mln dolarów od państw arabskich na prowadzenie swojej działalność terrorystycznej. Na czele OWP stanął Jaser Arafat.

10 czerwca 1964 roku Izrael uruchomił krajowy system wodny dostarczający do pustynnych rejonów kraju wodę z Jeziora Tyberiadzkiego. Dzięki tym inwestycjom rozbudowywano osady i rolnictwo na Negewie. Prace nad systemem wodnym objęły również obszar strefy zdemilitaryzowanej na granicy izraelsko-syryjskiej. Syria uznała to za naruszenie integralności terytorialnej i wezwała wszystkie kraje arabskie do wypowiedzenia wojny Izraelowi.

W lipcu 1966 roku izraelskie samoloty zbombardowały i zniszczyły syryjskie kanały oraz sprzęt budowlany, który miał posłużyć do odwrócenia biegu niektórych dopływów rzeki Jordan.

4 listopada 1966 roku Egipt i Syria podpisały układ o sojuszu i wzajemnej obronie wymierzony przeciwko Izraelowi.

14 maja 1967 roku prezydent Egiptu Gamal A. Naser rozpoczął mobilizację i koncentrację wojsk egipskich na Półwyspie Synaj. 16 maja Egipt zażądał wycofania się wojskowych oddziałów ONZ (około 4 tys. żołnierzy), które stały na straży pokoju w strefie Gazy i na Półwyspie Synaj. Egipcjanie nie czekając na odpowiedź sekretarza generalnego ONZ siłą przejęli posterunki sił pokojowych. Sekretarz generalny ONZ wyraził zgodę na rozkaz Egiptu odwołania sił ONZ (UNEF) z Synaju.

29 maja prezydent Egiptu Naser zażądał od Izraela oddania portu Ejlat i innych terytoriów wzdłuż linii demarkacyjnej, czyli powrotu do stanu z 1947 roku.
30 maja 1967 roku zawiązało się porozumienie sojusznicze Egiptu i Jordanii. Armia jordańska została podporządkowana Egiptowi.

W tej sytuacji, 5 czerwca 1967 roku Izrael rozpoczął działania wojenne przeciwko Egiptowi, Syrii i Jordanii. Izrael odniósł zwycięstwo zajmując ponad 60 tys. km2 ziem arabskich. Pod izraelską

okupacją znalazły się: syryjskie Wzgórza Golan, jordański Zachodni Brzeg Jordanu i część Jerozolimy, egipski Półwysep Synaj oraz Okręg Gazy (kontrolowany przez Egipt). Pod naciskiem Rady Bezpieczeństwa ONZ zaprzestano działań wojennych.

Rada Bezpieczeństwa ONZ 22 listopada 1967 roku przyjęła rezolucję 242, wzywającą Izrael do wycofania się z ziem zagarniętych w czasie ostatniej wojny.

W tej sytuacji od 1968 roku OWP rozpoczęła ewakuację dziesiątków tysięcy Palestyńczyków z okupowanych przez Izrael terytoriów Zachodniego Brzegu Jordanu do Libanu, stając się najliczniejszą gupą wyznaniową. Rozpoczęto na szeroką skalę szkolenia Palestyńczyków obozach szkoleniowych w Libanie do walki mającej na celu odwet na Izraelu i odzyskanie utraconych terytoriów.

Po zagarnięciu terytoriów arabskich Izrael natychmiast przystąpił do budowy osiedli żydowskich na terenach okupowanych (12 kwietnia 1968 roku dziesięć żydowskich rodzin pod przywództwem rabina Mosze Lewingera z Bloku Wiernych (Gusz Emunim) osiedliło się w Hebronie i za zgodą władz rozpoczęło budowę osiedla Kiriat Arba w bezpośrednim sąsiedztwie miasta).

8 marca 1969 roku prezydent Egiptu Naser ogłosił, że egipsko-izraelskie porozumienie o zawieszeniu broni jest nieważne. Rozpoczęła się “wojna na wyczerpanie”. Arabski ostrzał artyleryjski koncentrował się głównie wzdłuż Kanału Sueskiego. Do mniejszych incydentów dochodziło na granicach z Syrią i Jordanią. Organizacja Wyzwolenia Palestyny działając z Libanu w 1969 roku przeprowadziła 97 operacji terrorystycznych przeciwko Izraelowi. W ramach działań odwetowych izraelska armia w latach 1968-1972 przeprowadziła 5 270 operacji lądowych, morskich i powietrznych.

W 1973 r. po ataku wojsk egipskich, jordańskich i syryjskich na Izrael w dniu żydowskiego święta Jom Kippur (dnia pojednania) i ich początkowych sukcesach wynikających w dużej mierze z zaskoczenia sił izraelskich, armia Izraela po błyskawicznej mobilizacji odrzuciła Arabów poza linię zawieszenia broni z 1967 roku, a nawet przekroczyła Kanał Sueski i zagroziła Kairowi. Kontrofensywę izraelską wspierały naloty bombowe na Kair i Damaszek. Dzięki wysiłkom mediacyjnym USA i ZSRR (które notabene dostarczały stronom konfliktu ogromnych ilości broni) 25 października podpisano zawieszenie broni, a na linii frontu wzdłuż Kanału Sueskiego rozlokowały się siły pokojowe ONZ.

1 września 1975 roku doszło do zawarcia izraelsko-egipskiego porozumienia w sprawie Półwyspu Synaj (w ten sposób Egipt jednostronnie złamał przymierze z Syrią i Jordanią). Na jego mocy Izrael w

okresie od 15 listopada 1975 r. do 26 lutego 1976 r. w czternastu etapach wycofał się z Synaju. W zamian Egipt obiecał złagodzić bojkot ekonomiczny oraz umożliwić żeglugę po Kanale Sueskim statkom handlowym wiozącym towary do lub z Izraela.

W 1977 roku oficjalnie wprowadzono dla terytoriów okupowanych na Zachodnim Brzegu Jordanu nazwy Judea i Samaria. Zaczęto je traktować jako prastare dziedzictwo narodowe Izraela.

W marcu 1978 roku izraelska armia przeprowadziła operację “Litani” wymierzoną przeciwko bazom Organizacji Wyzwolenia Palestyny w południowym Libanie. Przez ponad trzy miesiące te tereny znajdowały

się pod pełną kontrolą izraelskiej armii, która ostatecznie wycofała się pod presją ZSRR i USA. Izraelczycy wycofując się, pozostawili południowy Liban podzielony na dwie części. Pierwsza część była patrolowana przez jednostki lokalnych chrześcijańskich milicji (uzbrojonych i wyszkolonych przez Izrael). Drugą strefę patrolowały międzynarodowe siły UNFIL (United Nations Interim Force in Lebanon), których zadaniem było nadzorowanie zawieszenia broni na granicy izraelsko-libańskiej.

W dniach od 5 do 18 września 1978 roku odbyła się trójstronna konferencja Izraela, Egiptu i Stanów Zjednoczonych w Camp David w USA. 18 września podpisano porozumienie izraelsko-egipskie. W ciągu 9 miesięcy Izrael i Egipt miały ustanowić stosunki dyplomatyczne. W ciągu 3 lat Izrael miał wycofać ostatnie wojska z Półwyspu Synaj. Granica izraelsko-egipska miała zostać obsadzona przez pokojowe siły ONZ. Izraelska flota miała otrzymać swobodę żeglugi przez Kanał Sueski, Cieśninę Tirańską oraz Zatokę Akaba. Wyznaczono również program ramowy do zbudowania pokoju na Bliskim Wschodzie, łącznie ze szczegółową propozycją ustanowienia samorządu palestyńskiego na terytoriach okupowanych. OWP odrzuciła jednak tą propozycję dążąc do pełnej niezależności.

7 czerwca 1981 roku izraelskie siły powietrzne przeprowadziły operację “Babilon”, podczas której zbombardowano iracki ośrodek nuklearny w Osirak (odległy o 1.100 km od Izraela). W uzasadnieniu ataku Izrael ogłosił, że była to akcja w obronie własnej.

W czerwcu 1982 roku Izrael zdecydował się na ingerencję w pogrążonym w chaosie wojny domowej Libanie. Celem operacji wojskowej była likwidacja baz i rozbicie oddziałów Organizacji Wyzwolenia Palestyny, która miała swoją główną siedzibę w Bejrucie. Podczas działań wojennych doszło do starć z wojskami syryjskimi, które okupowały część Libanu (od 1976 r. z tytułu mandatu Ligi Państw Arabskich).

Po zawieszeniu broni z wojskami syryjskimi 11 czerwca Armia izraelska przystąpiła do oblężenia Bejrutu. Po zaciętych walkach i wyniszczającym bombardowaniu miasta, międzynarodowa mediacja polityczna ONZ oraz USA nakłoniła Palestyńczyków do ewakuacji oddziałów OWP z Libanu.

Armia izraelska wycofała się z Libanu w czerwcu 1985 roku, pozostawiając pod swoją kontrolą tzw. strefę bezpieczeństwa w pd. Libanie (pas ziemi szerokości 8-10 km przy granicy
izraelsko-libańskiej), którą nadzorowały oddziały Armii Południowego Libanu.

9 grudnia 1987 roku wybuchła Intifada, palestyński ruch sprzeciwu wobec izraelskiej okupacji na Zachodnim Brzegu Jordanu i w Gazie.

Po kilku latach mieustannej walki sytuacja dla obu stron przedstawiała się dość beznadziejnie. 30 października 1991 roku rozpoczęła się międzynarodowa konferencja pokojowa w Madrycie (Hiszpania), z udziałem prezydenta USA Billa Clintona, prezydenta Rosji Michaiła Gorbaczowa, premiera Izraela Icchaka Szamira oraz ministrów spraw zagranicznych Libanu, Syrii, Jordanii i przedstawicieli Palestyńczyków.

W lipcu 1992 r. nowym premierem rządu Izraela został Icchak Rabin, który zaoferował Palestyńczykom propozycję znalezienia kompromisu w duchu porozumienia z Camp David: stopniowe wprowadzanie autonomii na terenach okupowanych.

W styczniu 1993 roku przeprowadzono rozmowy przedstawicieli Izraela i Organizacji Wyzwolenia Palestyny w Oslo (Norwegia). Zawarte porozumienie otwierało drogę ku palestyńskiej autonomii.

13 września 1993 roku Icchak Rabin i Jasir Arafat podpisali w Waszyngtonie (USA) Deklarację Pokojowych Intencji (Declaration of Principles) wynegocjowaną w Oslo. Deklaracja określiła zasady funkcjonowania Autonomii Palestyńskiej w pięcioletnim okresie przejściowym. Izrael uznał Organizację Wyzwolenia Palestyny jako reprezentację narodu palestyńskiego. Z Palestyńskiej Karty Narodowej miano usunąć wszystkie punkty antyizraelskie. (Zapis o dążeniu do unicestwienia państwa Izrael wykreślono z niej dopiero w roku 1998)

Porozumienie izraelsko-palestyńskie zostało przyjęte z uznaniem przez Ligę Państw Arabskich. Jednocześnie jednak wzrosła aktywność przeciwników porozumienia, głównie Hamasu, Islamskiego Dżihadu, skrajnych odłamów Al-Fatah oraz Hezbollahu. Protestowali również radykalni prawicowi osadnicy żydowscy.

4 maja 1994 roku w Kairze (Egipt) podpisano izraelsko-palestyńskie Porozumienie Gaza-Jerycho. Był to Układ o Utworzeniu Ograniczonej Autonomii Palestyńskiej w Strefie Gazy i Jerycha.

19 maja 1994 roku w Londynie (Wielka Brytania) rozpoczęły się pokojowe rozmowy izraelsko-jordańskie. 25 maja Izrael i Jordania ogłosiły zakończenie wojny.

28 września 1995 roku podpisano w Waszyngtonie (USA) izraelsko-palestyński układ Oslo II, regulujący przekazywanie władzy na Zachodnim Brzegu Jordanu Autonomii Palestyńskiej i zasady wycofywania wojsk izraelskich.

4 listopada 1995 roku żydowski ekstremista Jigal Amir zamordował premiera Icchaka Rabina za podpisanie układu pokojowego.

W 1996 roku Izrael oddał Palestyńczykom 9% Zachodniego Brzegu Jordanu.

Decyzja o budowie osiedla żydowskiego we wschodniej (arabskiej) Jerozolimie wywołała ponowną falę zamieszek na skalę niedawnej intifady. W zamachach latem 1997 r. w Jerozolimie zginęło kilkudziesięciu Izraelczyków, a kilkuset zostało rannych.

6 września 1997 roku premier Izraela Beniamin Netanjahu oświadczył, że zamachy bombowe palestyńskich terrorystów zwalniają Izrael od obowiązku realizacji porozumień zawartych w Oslo. W ten sposób Izrael zrezygnował z przekazywania dalszych terenów Autonomii Palestyńskiej i zawieszono wszystkie rozmowy pokojowe.

W dniach 15-23 października 1998 roku prowadzono rozmowy pokojowe izraelsko-palestyńskie w Wye Plantation w USA. Uczestniczyli w nich prezydent USA Bill Clinton oraz król Jordanii Husajn. Rozmowy zostały zakończone podpisaniem porozumienia. 22 listopada Izrael przekazał Autonomii Palestyńskiej 10 miasteczek i 18 wiosek w pobliżu Dżeninu i uwolnił licznych więźniów.

4 września 1999 roku premier Ehud Barak zawarł memorandum izraelsko-palestyńskie w Szarm el-Szejk. Była to konkretyzacja zawartych wcześniej porozumień. Na mocy porozumienia Izrael przekazał Palestyńczykom kolejne ziemie.

W dniach 21-23 maja 2000 roku Izrael ostatecznie opuścił strefę bezpieczeństwa w południowym Libanie.

W dniach 11-25 lipca 2000 roku prowadzono rozmowy izraelsko-palestyńskie w Camp David w USA. Stanowisko Arafata w sprawie Jerozolimy doprowadziło do zerwania rozmów. Jaser Arafat domagał się od strony Izraelskiej, by arabska część Jerozolimy stała się przyszłą stolicą Autonomii Palestyńskiej, a w przyszłości niepodległego państwa palestyńskiego, na co nie godzi się strona Izraelska.

Izrael nie chcąc dopuścić do wymknięcia się z pod kontroli Autonomii Palestyńskiej i uzyskania przez nią pełnej niezależności decyduje się na prowokację – wizyta Ariela Szarona w arabskiej części Jerozolimy na Wzgórzu Świątynnym (miejsce święte dla islamu) potraktowane zostaje przez Palestyńczyków jako przejaw złej woli i prowokację – w 2000 roku wybucha druga Intifada – powstanie palestyńskie.

Doszło do regularnych walk armii izraelskiej z palestyńskimi bojownikami w Jeninie i Nablusie. Jednak działania rządu izraelskiego podczas tej intifady wyglądają na coraz bardziej rozpaczliwe: brak reakcji na zbrodnicze zamachy byłby oznaką słabości i kapitulacji przed terrorem, a represje będące ich wynikiem tylko wzmagają nienawiść i determinację terrorystów dając im pretekst do kolejnych zbrodni.

Szczególnie okrutnie armia izraelska rozprawiła się z mieszkańcami palestyńskiego miasta Jeninu na terenie Autonomii Palestyńskiej, gdzie dokonano maskary ludności cywilnej i zburzenia miasta. Na teren operacji nie wpuszczono później przedstawicieli organizacji Czerwonego Krzyża ani obserwatorów ONZ. Izrael nie zgodził się także na wizytę przedstawicieli UE. Do dziś Izrael odmawia współpracy z komisją ONZ w sprawie Jeninu.

W ciągu pierwszych dwóch lat Intifady – powstania palestyńskiego – zginęło już 2732 osób – w tym 2004 Palestyńczyków.

Sytuację pogorszyła decyzja Ariela Szarona o budowie wielkiego muru, który niejednokrotnie dzieli gospodarstwa palestyńskie stając między domami Palestyńczyków a ich polami, które są jedynym źródłem ich utrzymania, wzmagając w ten sposób nienawiść do okupantów.

Po śmierci Jasera Arafata Izrael pod naciskiem opinii międzynarodowej stracił pretekst do nieprzeprowadzania negocjacji pokojowych z Palestyńczykami w sprawie wycofania wojsk z terenów Autonomii Palestyńskiej i opuszczenia osiedli przez osadników żydowskich.

Pod naciskiem opinii międzynarodowej Ariel Szaron konsekwentnie dążył do wywiązania się z porozumień, w których Izrael zobowiązał się do wycofania sie z osiedli żydowskich wybudowanych na terenach Autonomii Palestyńskiej na Zachodnim Brzegu Jordanu i w strefie Gazy przy jednoczesnym dużym sprzeciwie prawicowych organizacji żydowskich.
Polityka jednostronnej separacji, czyli bez formalnego rozwiązania kwestii palestyńskiej była kontynuuowana po odejściu Szarona.
Jego następca, Jehud Olmert, pierwszy premier nie wywodzący się z izraelskiej generalicji, wygrał wybory między innymi dzięki hasłu ewakuacji części osiedli na okupowanym Zachodnim Brzegu. Równocześnie izraelska armia kontunuowała pacyfikacje osiedli uchodźców i miast Gazy i Zachodniego Brzegu.

My jesteśmy ludźmi. Oni są zwierzętami.

[dailymotion id=xcudcb]

Pod naciskiem USA i organizacji międzynarodowych w Autonomii Palestyńskiej przeprowadzono pierwsze uczciwe wybory parlamentarne. Ku zaskoczeniu administracji amerykańskiej wygrał je Hamas, organizacja religijno-polityczno-społeczno-wojskowa, uznana przez Izrael i USA za terrorystyczną.
Pod naciskiem USA zostaje odcięta zagraniczna pomoc finansowa dla Autonomii, jej główne źródło dochodów.
Izrael dokonuje wciąż powtarzająych się rajdów na Gazę i Ramallah i aresztuje parlamentarzystów Hamasu i członków rządu Autonomii.

Wedle niektórych doniesień, Izrael informuje administrację amerykańską o zamiarze zniszczenia Hezbollach, przygotowuje plan ataku i oczekuje na pretekst.

Czerwiec 2006. Hamas dokonuje śmiałego ataku na izraelską bazę wojskową i bierze do niewoli izraelskiego żołnierza.
Partyzanci Hezbollach atakują jednostkę komandosów izraelskich, wedle sprzecznych doniesień na terytorium Izraela, na terytorium Libanu, lub na spornym obszarze Farm Shebaa. Ginie 7 komandosów, 2 zostaje pojmanych przez Hezbollach.

W natychmiastowej odpowiedzi Izrael rozpoczyna intensywne bombardowanie artyleryjskie i rakietowe z lądu, morza i powietrza przygranicznych obszarów Libanu. W odpowiedzi Hezbollach rozpoczyna ostrzał rakietowy Izraela, i niszczy izraelską kanonierkę przy pomocy pocisku sterowanego. Izrael rozszerza bombardowanie na infrastrukturę Libanu – drogi, mosty, porty i lotniska, oraz na obszary cywilne. Wojska izraelskie wdzierają się do Libanu, bezskutecznie usiłując w ciężkich walkach zepchnąć Hezbollach za rzekę Litani. Rośnie liczba rannych i zabitych izraelskich żołnierzy i, dramatycznie, liczba ofiar cywilnych w Libanie. Mimo apeli ONZ, USA i ich najbliżsi sojusznicy nie popierają natychmiastowego zawieszenia broni, pozwalając w ten sposób Izraelowi na dalse brutalne niszczenie Libanu.

Nacisk opinii publicznej świata, koszty wojny i brak sukcesu zmuszają Izrael do akceptacji zawieszenia broni.

Równocześnie Izrael prowadzi, aż do chwili obecnej, bombardowanie Gazy i dalsze rajdy na rząd Autonomii, prowadzące do licznych ofiar wśród ludności cywilnej.

Izrael został zbudowany na fundamencie zbrodni wobec Palestyńskich Arabow i ich krzywdzie. Dlatego nie ma szans na pokój na Bliskim Wschodzie – za duży jest bagaż krzywd i nienawiści wśród ludzi, których jedyną winą było to, że najpierw zgrzybiała Turcja której byli obywatelami nie miała ani sił, ani ochoty, by bronić ich przed kolonialnymi intruzami, a potem w krytycznym okresie między wojnami nie mieli państwa, które by ich reprezentowało. Izrael tymczasem popełniał i popełnia bezkarnie dalsze zbrodnie, jak morderca, który dla uniknięcia konsekwencji pierwszego wykroczenia, zabija znów raz za razem.
Powszechne używanie przez apologetów Izraela Holokaustu jako argumentu jest nonsensem. Two wrongs don’t make one right.
Żydzi przez wieki walczyli o równouprawnienie religijne i sprawiedliwość społeczną, aby po ukradzeniu państwa dla siebie stać się wojennymi zbrodniarzami i prześladowcami innych narodów.