Najnowsze

Opublikowano Styczeń 29, 2014 Przez Jan W NWO

Żydzi-tajna siła napędowa komunizmu

Redakcja W-P poniższy materiał dedykuje wszystkim judeochrześcijańskim ignorantom i nie ignorantom, a zwłaszcza  nomeklaturze judeochrześcijańskiej sekty soborowej, włącznie z jej polit-biurem i ich gensekiem Bergoglio. Poniższą lekturę zaleca się również koszernym „tradycjonalistom”.

Maurice Pinay: “Spisek przeciwko Kościołowi” Cz.I R.2 

Część I – Tajna siła napędowa komunizmu

a1,111

Rozdział 2 – Twórcy systemu 

Nie ma absolutnie żadnych wątpliwości, że Żydzi są twórcami komunizmu, bo byli inicjatorami dogmatu, na którym zbudowano ten potworny system, i który obecnie panuje w większej części Europy i Azji, podburza Amerykę, i ze wzrastającą pewnością zalewa wszystkie chrześcijańskie narody świata, jak śmiertelna narośl nowotworowa, jak guz stopniowo zżerający rdzeń wolnych narodów, bez znalezienia skutecznych metod leczenia tej choroby.

Ale Żydzi są również wynalazcami i reżyserami komunistycznych metod, skutecznych taktyk walki, niewrażliwej i całkowicie nieludzkiej polityki rządowej i agresywnej strategii międzynarodowej. Jest to w 100% udowodniony fakt, że teoretykami komunizmu byli Żydzi, nie zwracający uwagi na to jaki system ostatecznie przyjmą, jak również teoretycy i doświadczeni rewolucjoniści, którzy zasłaniali swoje prawdziwe pochodzenie przed narodami, wśród których mieszkali.

1. Karol Henryk Marks był niemieckim Żydem, którego prawdziwe nazwisko było Kissel Mordechaj, urodzony w Trewirze, Nadrenia, syn żydowskiego prawnika. Zanim napisał swoją słynną pracę Das Kapital, zawierającą podstawową ideę teoretycznego komunizmu, którego koncepcję starał się niestrudzenie rozpowszechniać na całym świecie aż do śmierci w roku 1887, napisał i opublikował z Żydem Engelsem w 1848 roku Manifest Komunistyczny w Londynie, w latach 1843 -1847 sformułował w Anglii pierwszą nowoczesną interpretację nacjonalizmu hebrajskiego w swoich artykułach, jak również w publikacji w 1844 roku w czasopiśmie “Deutsch-Französische Jahrbücher” (Rocznik niemiecko-francuski) pod tytułem “O kwestii żydowskiej”, która wykazuje tendencję ultra-narodową.

2. Fryderyk Engels, twórca “Pierwszej Międzynarodówki” i bliski współpracownik Marksa, był Żydem urodzonym w Bremie (Niemcy). Jego ojciec był żydowskim handlarzem bawełny. Engels zmarł w 1894 roku.

3. Karol Kautsky, prawdziwe nazwisko Kraus, autor książki “The Beginnings of Christianity” [Początki chrześcijaństwa], w której walczy z zasadami chrześcijaństwa. Był najważniejszym tłumaczem Karola Marksa, i w 1887 roku opublikował “The Economic Doctrine of Karl Marx Made Intelligible for All.” [Ekonomiczna doktryna Karola Marksa zrozumiała dla każdego]. “The Bloodbath of Chisinaw and the Jewish Question” [ Rzeź w Chisinau i kwestia żydowska], w roku 1903 “The Class Struggle” [Walka klasowa], fundamentalna książka zawierającą komunistyczne wskazówki; i praca zatytułowana “The Vanguard of Socialism” [Awangarda socjalizmu] w roku 1921. Był również autorem “Socialist Programme” [Program socjalistyczny] z Erfurtu / Niemcy. Ten Żyd urodził się w roku 1854 w Pradze i zmarł w 1938 w Hadze (Holandia).

4. Ferdynand Lassalle, Żyd urodzony w 1825 roku w Breslau. Uczestniczył w rewolucji demokratycznej w 1848 roku. W 1863 opublikował pracę zatytułowaną “Open Answers” [Otwarte odpowiedzi], w której przedstawił plan rewolucji dla niemieckich robotników. Od tego czasu nieustannie działał na rzecz krucjaty “socjalistycznej”, której celem był bunt robotników. Dlatego opublikował kolejną pracę pod tytułem “Capital and Labour” [Kapitał i praca].

5. Edward Bernstein, Żyd urodzony w Berlinie w roku 1850. Główne prace: “Assumptions concerning Socialism” [Założenia socjalizmu], “Forward, Socialism” [Naprzód, socjalizm], “Documents of Socialism” [Dokumenty o socjalizmie], “History and Theory of Socialism” [Historia i teoria socjalizmu], “Social Democracy of Today in Theory and Practice” [Współczesna demokracja społeczna – teoria i praktyka], “The Duties of Social Democracy” [Zadania demokracji socjalistycznej], i “German Revolution” [Rewolucja niemiecka]. We wszystkich pracach wyjaśnia nauki komunistyczne i opiera je na poglądach Marksa. W 1818 roku został ministrem finansów w socjalistycznym państwie niemieckim, które utrzymało się tylko przez kilka miesięcy.

6. Jakub Lastrow, Maks Hirsz, Edgar Loening, Wirszauer, Babe, Szac, Dawid Ricardo i wielu innych piszących o komunizmie teoretycznym, byli Żydami. Wszędzie znajdą się pisarze, prawie ekskluzywnie żydowscy, którzy dla mas głoszą komunizm, choć w wielu przypadkach w swoich pracach starają się sprawiać wrażenie poczucia człowieczeństwa i braterstwa. Przekonaliśmy się już co to oznacza w praktyce. [8]

Choć wszyscy wymienieni Żydzi byli teoretykami, nie zadowalało ich tworzenie doktrynerskich zasad, ale każdy z nich był doświadczonym rewolucjonistą, który działał w każdym kraju w którym się znalazł, żeby faktycznie przygotować przewrót, kierować nim lub go wspierać. Jako liderzy lub członkowie rewolucyjnych stowarzyszeń znający tylko jeden drugiego, brali coraz bardziej aktywny udział w rozwoju bolszewizmu. Ale oprócz tych Żydów, których głównie uważano za teoretyków, okazuje się, że prawie wszyscy materialistyczni przywódcy, którzy opracowują komunistyczną taktykę, również należą do tej samej rasy i z największą skutecznością wykonują swoje zadania.

Jako bezsporne przykłady dwóch ruchów tego typu można podać:
A) W 1918 roku Niemcy były wizytówką kierowanej przez Żydów komunistycznej rewolucji. Czerwona Rada Republiki Monachium była żydowska, czego dowodem są jej inicjatorzy: Liebknecht, Róża Luksemburg, Kurt Eisner i wielu innych. Po upadku monarchii Żydzi przejęli kontrolę kraju i niemieckiego rządu. Z ministrami stanu Haase i Landsbergiem pojawiają się Kautsky, Kohn i Herzfeld.
Minister finansów był również Żydem, miał ze swojej rasy kolegę Bernsteina w roli asystenta i ministra spraw wewnętrznych, i o współpracę zwrócił się do rasowego brata, doktora Freunda, który pomagał mu w pracy. Kurt Eisner, prezes bawarskiej Republiki Rad, był inicjatorem rewolucji bolszewickiej w Monachium.

“Jedenastu nic nie znaczących ludzi zorganizowało rewolucję”, powiedział upojony triumfem Kurt Eisner do swojego kolegi, ministra Auera. Jest słuszne, żeby zachować niezapomniane wspomnienia o tych nic nie znaczących ludziach, którzy w rzeczywistości byli Żydami: Max Löwenberg, dr Kurt Rosenfeld, Caspar Wollheim, Max Rotszyld, Carl Arnold, Kranold, Rosenhek, Birnbaum, Reis i Kaisser. Ta dziesiątka z Kurtem Eisnerem van Israelowiczem przewodniczyła rewolucyjnym sądom w Niemczech. Cała jedenastka to masoni z tajnej loży N. °, z siedzibą w Monachium Nr 51 Briennerstrasse. [9]

Pierwszy rząd niemiecki w roku 1918 składał się z Żydów:

1. Preuss, minister spraw wewnętrznych

2. Freund, minister spraw wewnętrznych

3. Landsberg, minister finansów

4. Karl Kautski, minister finansów

5. Schiffer, minister finansów

6. Eduard Bernstein, sekretarz skarbu

7. Fritz Max Cohen, dyrektor biura informacji (ten Żyd był wcześniej korespondentem żydowskiej “Frankfurter Zeitung”).

W skład drugiego “niemieckiego rządu socjalistycznego” z 1918 roku wchodzili następujący Żydzi:

1. Hirsz, minister spraw wewnętrznych

2. Rosenfeld, minister sprawiedliwości

3. Futran, minister edukacji

4. Arndt, minister edukacji

5. Simon, sekretarz finansów

6. Kastenberg, dyrektor departamentu ds. nauki i sztuki

7. Strathgen, dyrektor departamentu ds. kolonii

9. Wurm, sekretarz ds. żywności

10. Merz, Weil, Katzenstein, Stern, Lowenberg, Frankel, Szlesinger, Israelowicz, Selingsohn, Laubenheim, itd., zajmowali wysokie stanowiska w ministerstwach.

Wśród pozostałych Żydów rządzących ważnymi dziedzinami życia w niemieckim państwie, które pokonała amerykańska interwencja w wojnie, byli w 1918 roku i w latach późniejszych:

1. Kohen, prezydent rad niemieckich robotników i żołnierzy (podobnych do sowieckiej rady żołnierzy i robotników w Moskwie w tym samym roku)

2. Ernst, szef policji w Berlinie

3. Sinzheimer, szef policji we Frankfurcie

4. Lewy, prezydent policji w Hessen

5. Kurt Eisner, prezydent Bawarii

6. Jaffe bawarski minister finansów

7. Brentano, minister przemysłu, handlu i transportu

8. Talheimer, minister w Wirtembergii

9. Heimann, minister w Wirtembergii

10. Fulda, członek rządu w Hesji

11. Theodor Wolf, redaktor naczelny dziennika “Berliner Tageblatt”

12. Gwiner, dyrektor “Deutsche Bank” [10]

B) Węgry rok 1919. W dniu 20 marca 1919 roku Żyd Bela Kun (Cohn) przejął władzę na Węgrzech i proklamował Sowiecką Republikę Węgierską, która od tej pory była zanurzona w mrożącym krew w żyłach morzu krwi. Nowy rząd składał się z 28 komisarzy, z czego 18 było Izraelitami, w porównaniu z 22 mln mieszkańców. Jest to niespotykana proporcja, gdy weźmiemy pod uwagę, że na Węgrzech mieszka 1,5 mln Izraelitów, w porównaniu z 22 mln mieszkańców. Rzeczywista władza była w rękach 18 komisarzy, a 8 gojowskich komisarzy nie mogło nic zrobić przeciwko nim. [11]

Poniżej lista członków rządu Bela Kun:

1. Bela Kun, sekretarz generalny żydowskiego rządu

2. Sandor Garbai, “oficjalny” prezydent rządu, wykorzystywany przez Żydów jako marionetka

3. Peter Agoston, zastepca sekretarza generalnego, Żyd

4. Dr. E. Landler, komisarz ludowy ds. wewnętrznych, Żyd

5. Bela Vago, zastępca Landlera, Żyd o nazwisku Weiss.

6. E. Hamburger, komisarz ds. rolnictwa, Żyd

7. Vantus, zastępca Hamburgera, Żyd

8. Csizmadia, zastępca Hamburgera, Węgier

9. Nyisztor, zastępca Hamburgera, Węgier

10 Varga, kkomisarz ds. finansowych, Żyd o nazwisku Weichselbaum

11. Szkely, zastępca Varga, Żyd o nazwisku Szlesinger

12. Kunftz, minister edukacji, Żyd o nazwisku Kunstater

13. Kukacs, zastępca Kunftza, żyd  [Lowinger], syn dyrektora naczelnego banku w Budapeszcie

14. D. Bokanyi, minister pracy, Węgier

15. Fiedler, zastępca Bokanyi, Żyd

16. Jozsef Pogany, komisarz ds. wojny, Żyd o nazwisku Schwartz

17. Szanto, zastępca Pogany, Żyd o nazwisku Schreiber

18. Tibor Szamuelly, zastepca Pogany, Żyd o nazwisku Samuel

19. Matyas Rakosi, minister handlu, Żyd o nazwisku Matthew Roth Rosenkrantz, obecny dyktator komunistyczny

20. Ronai, komisarz ds. prawa, Żyd o nazwisku Rosentstegl

21. Ladai, zastępca Ronai, Żyd

22. Erdelyi, komisarz ds. zaopatrzenia, Żyd o nazwisku Eisenstein

23. Vilmas Boehm, komisarz ds. socjalizacji, Żyd

24. Hevesi, zastępca Boehma, Żyd o nazwisku Honig

25. Dovsak, drugi zastępca Boehm, Żyd

26. Oszkar Jaszai, komisarz ds. narodowości, Żyd o nazwisku Jakubowicz

27. Otto Korvin, komisarz ds. badań politycznych, Żyd o nazwisku Klein

28. Kerekes, prawnika państwowy [state lawyer], Żyd o nazwisku Krauss

29. Biro, szef policji politycznej, Żyd o nazwisku Blau

30. Seidem, adiutant Biro, Żyd

31. Oszkar Faber, komisarz ds. likwidacji posiadłości kościoła, Żyd

32. J. Czerni, komendant band terrorystycznych, znanych pod nazwą “Młodzież Lenina”, Węgier

33. Illes, najwyższy komisarz policji, Żyd

34. Szabados, najwyższy komisarz policji, Żyd o nazwisku Singer

35. Kalmar, najwyższy komisarz policji, niemiecki Żyd

36. Szabo, najwyższy komisarz policji, rosyjski Żyd o nazwisku Schwarz

37. Vince, komisarz ludowy Budapesztu, o nazwisku Weinstein

38. M. Kraus, komisarz ludowy Budapesztu, Żyd

39. A. Dienes, komisarz ludowy Budapesztu, Żyd

40. Lengyel, prezydent banku austro-węgierskiego, Żyd o nazwisku Lewkowicz

41. Laszlo, prezydent komunistycznego sądu rewolucyjnego, Żyd o nazwisku Lowy [12]

W tym rządzie, który przez jakiś czas utrzymywał Węgry w niewoli, szef węgierskiego Czeka, Szamuelly, oprócz Bela Kun, odznaczył się niezliczonymi zbrodniami i grabieżami. Podczas gdy ten drugi objeżdżał kraj luksusowym samochodem (z umieszczonym na nim symbolem dużej szubienicy, w towarzystwie żydowskiej sekretarki, R S Salkind, alias Semliachkay), ten pierwszy przemierzał Węgry specjalnym pociągiem i siał terror i śmierć, jak opisuje to świadek:

“Ten pociąg śmierci sapiąc podróżował przez czarne węgierskie noce; a gdzie się zatrzymał, widziało się ludzi zwisających z drzew, i krew, która płynęła po ziemi. Wzdłuż linii kolejowej widać było nagie i okaleczone  trupy. Szamuelly dyktował swoje wyroki w pociągu, a kogo tam wprowadzono nigdy tego nie przeżył by opowiedzieć to co widział. Szamuelly na stałe mieszkał w tym pociągu. Bezpieczeństwo zapewniało mu 30 wybranych terrorystów. Towarzyszyli mu wybrani kaci. Pociąg składał się z dwóch wagonów-salonów, dwóch wagonów pierwszej klasy, zajmowanych przez terrorystów, oraz dwóch trzeciej klasy dla ofiar. To w nich dokonywano egzekucji. Podłoga tego wagonu miała skorupę z krwi. Z okien wyrzucano zwłoki, a Szamuelly siedział wygodnie w swoim przedziale w eleganckim gabinecie, z tapicerką z różowego adamaszku i ozdobionymi wypolerowanymi lustrami. Ruchem ręki decydował o śmierci i życiu”. [13]

Tłumaczenie: Ola Gordon

Za: http://gazetawarszawska.com/2012/02/11/maurice-pinay-spisek-przeciwko-kosciolowi-cz-i-r-2/

Tags : ,

Komentowanie zamknięte.