Najnowsze

Opublikowano Grudzień 25, 2015 Przez a303 W Dziennikarstwo śledcze

Żydowskie zaangażowanie w handel czarnymi niewolnikami w Amerykach

Poniższe fragmenty pochodzą z książki rabina Marca Lee Raphaela „Żydzi i judaizm w Stanach Zjednoczonych: udokumentowana historia” (Nowy Jork: Behram House, Inc., data publikacji 1983), strony 14., 23.-25.

a

„Żydzi mieli również czynny udział w holenderskim kolonialnym handlu niewolnikami; w rzeczy samej, zarządzenia kongregacji Recife i Mauricia (1648) obejmowały imposta (żydowski podatek) w wysokości pięciu soldo za każdego murzyńskiego niewolnika, którego nabył brazylijski żyd od Spółki Indie Zachodnie. Aukcje niewolnicze były przekładane, jeśli wypadały w dniu żydowskich świąt. W Curacao w siedemnastym wieku, jak i w brytyjskich koloniach Barbados i Jamajce w osiemnastym wieku, żydowscy handlowcy grali znaczną rolę w handlu niewolnikami. Faktycznie, we wszystkich amerykańskich koloniach, czy to francuskich (Martynika), brytyjskich czy holenderskich, żydowscy handlowcy często dominowali.”

„Było to nie mniej prawdziwe na kontynentalnej Ameryce Północnej, gdzie podczas osiemnastego wieku żydzi uczestniczyli w ‚handlu trójstronnym’, który przyniósł niewolników z Afryki do Zachodnich Indii i tam wymieniał ich za melasę, która z kolei była zabierana do Nowej Anglii i zamieniana w rum do sprzedaży w Afryce. Isaac Da Costa z Charleston w latach 1750, David Franks z Filadelfii w latach 1760 i Aaron Lopez z Newport w późnych latach 1760 i wczesnych 1770 dominowali w żydowskim handlu niewolnikami na kontynencie amerykańskim.”

Doktor Raphael omawia centralną rolę żydów w handlu w Nowy Świecie i afrykańskim handlu niewolnikami (strony 23.-25.):

SIEDEMNASTO- I OSIEMNASTOWIECZNY MIĘDZY WYSPIARSKI HANDEL ŻYDOWSKI” CURACAO, 1656

Podczas szesnastego wieku, wygnani z ich hiszpańskiej ojczyzny i doświadczający wielkich trudności ucieczki od ucisków Inkwizycji, hiszpańscy i portugalscy żydzi uciekli do Holandii; Holendrzy entuzjastycznie tych utalentowanych, wykwalifikowanych ludzi biznesu.

Podczas dobrego rozwoju w Amsterdamie- kiedy stali się centrum unikalnego miejskiego żydowskiego wszechświata i zyskali status, który wyprzedzał żydowskie wyzwolenie na Zachodzie o przeszło stulecie- zaczęli w latach 1500 i 1600 osadzać się w holenderskich i brytyjskich koloniach w Nowym Świecie. Obejmowały one zarówno Curacao, Surinam, Recife i Nowy Amsterdam (holenderski) jak i Barbados, Jamajkę, Newport i Savannah (brytyjskie).

W tych europejskich dorobkach żydzi, z latami ich kupieckiego doświadczenia i sieciami przyjaciół i rodziny zapewniającymi relacje wielkiego użytku o rynku, grali znaczącą rolę w kapitalizmie kupieckim [termin używany przez historyków ekonomicznych na określenie najwcześniejszej fazy w rozwoju kapitalizmu jako ekonomicznego i społecznego systemu- tłum.], handlowej rewolucji i terytorialnej ekspansji, które rozwinęły Nowy Świat i założyły kolonialne gospodarki. Żydowsko-karaibski splot zapewnił żydom szansę do roszczenia nieproporcjonalnego wpływu w siedemnaso- i osiemnastowiecznym handlu Nowego Świata i umożliwił zachodnio-indyjskiemu żydostwu- znacznie przewyższającemu ich współwyznawców dalej na północy- cieszyć się centralizmu, którego północno-amerykańskie żydostwo nie osiągnęło przez nadchodzący długi czas.

Grupy żydów zaczęły przybywać do Surinamu w połowie siedemnastego wieku, po tym jak Portugalczycy odzyskali kontrolę nad północną Brazylią. Do roku 1694, dwadzieścia lat po tym jak Brytyjczycy poddali Surinam holendrom, było tam około stu żydowskich rodzin i pięćdziesięciu samotnych żydów, albo około 570 osób. Posiadali więcej jak czterdzieści posiadłości ziemskich i 9 tysięcy niewolników, ofiarowali 25 902 funty cukru jako dar na budowę szpitala i prowadzili aktywny handel z Newport i innymi kolonialnymi portami. Do roku 1730 żydzi posiadali 115 plantacji i byli dużą częścią w biznesie eksportu cukru, który wysłał 21 680 000 funtów cukru do rynków Europy i Nowego Świata w samym tylko 1730 roku.

Handel niewolnikami miał znaczną rolę w żydowskiej gospodarczym życiu Surinamu, który był znaczącym punktem postojowym w handlu trójstronnym. Zarówno północno-amerykańscy i karaibscy żydzi grali kluczową rolę w tym handlu: zapisy z handlu niewolnikami w 1707 roku ujawniają, że dziesięć największych żydowskich nabywców (10 400 guldenów) wydało więcej jak 25 procent całkowitych funduszy wymiennych (38 605).

Żydowskie życie gospodarcze w holenderskich Indiach Zachodnich, jak i w koloniach Ameryki Północnej, składały się pierwotnie ze społeczności kupieckich, ze znacznymi nierównościami w dystrybucji dóbr. Większość żydów była sklepikarzami, pośrednikami lub małymi kupcami, którzy otrzymywali zachętę i poparcie od holenderskich władz. W Curacao na przykład, żydowskie życie wspólnotowe zaczęło się po zwycięstwie portugalskim w 1654 roku.

W roku 1656 społeczność założyła zgromadzenie i we wczesnych latach 1670 sprowadziła na wyspę pierwszego rabina. Curacao, które jest dużą naturalną zatoką, było miejscem wypadowym do pozostałych wysp karaibskich i przez to idealne geograficznie dla handlu.

Żydzi byli odbiorcami korzystnych przywilejów składających się z hojnych gospodarczych korzyści dotowanych przez holenderską Spółkę Zachodnie Indie w Amsterdamie. Życie gospodarcze żydowskiej społeczności w Curacao obracało się wokół własności plantacji cukru i handlu cukrem, importu wytworzonych dóbr i poważne zaangażowanie w handel niewolnikami sprawiły, że w ciągu dekady od przybycia żydzi posiadali 80 procent plantacji w Curacao. Siła żydowskiego handlu leży w Zachodniej Europie, jak i w posiadaniu statków używanych w handlu. Podczas gdy żydzi kontynuowali aktywny handel z francuskimi i angielskimi koloniami na Karaibach, ich zasadniczym rynkiem było hiszpańskie Main (dzisiejsza Wenezuela i Kolumbia).

Zachowane listy podatkowe dają nam spojrzenie na ich dominację. Z osiemnastu najzamożniejszych żydów na listach podatkowych z roczników 1702 i 1707, dziewięciu albo posiadało statek albo miało przynajmniej udział w okręcie. Do 1721 roku, czytamy w liście do amsterdamskiej żydowskiej społeczności, twierdzono, że ‚niemal całą żegluga… była w rękach żydów’. Lecz inny przejaw gospodarczego sukcesu żydów z Curacao jest fakt, że w 1707 roku 377 rezydentów wyspy było wycenionych przez gubernatora i jego radę na w sumie 4002 pesos; 104 żydów. albo 27,6 procent płatników podatków, miało udział w wielkości 1380 pesos, albo 34,5 procent całej wycenionej wartości.

W brytyjskich Zachodnich Indiach przetrwały dwie listy podatkowe z 1680 roku, obie z Barbados; one również zapewniają użyteczne informacje o żydowskim życiu ekonomicznym. W samym Bridgetown spośród 404 gospodarstw domowych, 54 gospodarstwa albo 300 osób było żydowskie, 240 z nich żyło w ‚ye Towne od S. Michael ye Bridge Town’. W przeciwieństwie do większości osądów, ‚wielu, w rzeczy samej większość, była bardzo biedna’. Było zaledwie kilku plantatorów, a większość żydów nie była znaturalizowana czy umiejscowiona (i z tego powodu nie mogła importować dóbr czy pozywać dłużników w sądzie). Ale dla kupców posiadających listy polecające okazji nie brakowało. Barbadoski cukier i produkty jego przetwarzania- rum i melasa- były bardzo pożądane i w dodatku do grania znacznej roli w ich eksporcie, żydowscy handlowcy byli aktywni w handlu importowym.

W roku 1680 pięćdziesiąt cztery żydowskie gospodarstwa domowe były opodatkowane na Barbados, a więcej jak połowa z nich miała udział tylko w 11,7 procent całkowitej wniesionej sumy. Podczas gdy najbogatszych pięć dało niemal połowę całkowitych żydowskich [podatków], byli zaledwie 11,1 opodatkowanej populacji. Lista podatkowa z lat 1679-80 pokazuje podobny obraz; z pięćdziesięciu jeden gospodarstw dziewiętnaście (37,2 procent) oddało mniej jak jedną dziesiątą całości, podczas gdy czterech najbogatszych handlowców oddało niemal jedną trzecią całości.

Interesujący zapis między wyspiarskiego handlu obejmującego żydowskich handlowców i na Barbados i Curacao pochodzi z korespondencji z 1656 roku. Przypomina nam, że czasami handlowe wyprawy nie byli dobrze zaplanowane i żydowscy kapitanowie- którzy często również zachowywali się jak handlowi agenci- decydowali o tym dokąd sprzedać swój ładunek, po jakiej cenie i jakie dobra w zamian przywieźć z podróży.”

(Koniec fragmentu)

Tony Martin jest profesorem Studiów Afrykańskich Szkoły Wyższej Wellesley, Massachusetts, i nauczał tam od roku 1973. Dostał dożywotnią posadę w roku 1975 i został profesorem zwyczajnym Studiów Afrykańskich od roku 1979. Przed przejściem do Wellesley nauczał na Uniwersytecie Michagan-Filnt, Szkole Wyższej Pracy Cipriani (Trynidad) i Szkole Wyższej św. Marii (Trynidad). Był profesorem dojeżdżającym Uniwersytetu w Minnesocie, Uniwersytetu Brandeis, Uniwersytetu Browna i Wyższej Szkoły w Kolorado. Ponadto spędził rok jako honorowy członek badawczy na Uniwersytecie Zachodnich Indii w Trynidadzie.

Profesor Martn był autorem lub recenzował lub redagował jedenaście książek, włączając’Literacki Garveizm: Garvey, Czarna Sztuka i Harlemowy Renesans’, i klasycznego studium Ruchu Garveya ‚Rasa przede wszystkim: ideologiczne i organizacyjne boje Marcisa Garveya i Stowarzyszenia uniwersalnego murzyńskiego udoskonalenia’. Jego najbardziej niedawna książkąjest ‚Żydowskii zaciekły atak: przemówienia z Wellesleyskiego frontu walki’. Martin zakwalifikowany jako prawnik sądów najwyższych Honorowego Stowarzyszenia Gray Inn (w Londynie) w roku 1965, zrobił honorowy stopień licencjacki z ekonomii na Uniwersytecie Hull (Anglia) i magistra i doktora historii Uniwersytetu Stanowego Michigan.

Artykuły i recenzje pojawiły się w Dzienniku murzyńskiej historii, Amerykańskim przeglądzie historycznym, Przeglądzie studiów afrykańskich, Waszyngtońskiej światowej księdze pocztowej, Dzienniku karaibskiej historii, Dzienniku amerykańskiej historii, Biuletynie książek czarnych, Nauka i społeczeństwo, Dzienniku jamajskim i wielu innych. Jego pracę można znaleźć w wielu antologiach i encyklopediach. Otrzymał wiele akademickich i społecznościowych nagród.

Martin jest dobrze znany jako wykładowca w wielu krajach. Przemawiał na uniwersyteckich i generalnych audiencjach w całych Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Karaibach i Anglii, i ponadto w Afryce, Australii, na Bermudach i w Południowej Afryce. W roku 1990 wygłosił doroczne wykłady DuBois/Padmore/Nkrumah w Ghanie.

Obecnie MArtin pracuje nad biografiami trzech karainskich kobiet: Amy Ashwood Garvey, Audrey Jeffers i Kathleen Davis („cioteczna Kay”) z Trynidadu. Jest również bliski ukończenia studium imigracji europejskich żydów do Trynidadu w latach 1930-tych.

Nazwy statków niewolniczych i ich właściciele:

The ‚Abigail-Caracoa’ – Aaron Lopez, Moses Levy, Jacob Crown Isaac Levy and Nathan Simpson

The’Nassau’ – Moses Levy   The ‚Four Sisters’ – Moses Levy

The ‚Anne’ & The ‚Eliza’ – Justus Bosch and John Abrams

The ‚Prudent Betty’ – Henry Cruger and Jacob Phoenix

The ‚Hester’ – Mordecai and David Gomez

The ‚Elizabeth’ – Mordecai and David Gomez

The ‚Antigua’ – Nathan Marston and Abram Lyell

The ‚Betsy’ – Wm. De Woolf

The ‚Polly’ – James De Woolf

The ‚White Horse’ – Jan de Sweevts

The ‚Expedition’ – John and Jacob Roosevelt

The ‚Charlotte’ – Moses and Sam Levy and Jacob Franks

The ‚Franks’ – Moses and Sam Levy

Wideo pt. „Żydowska rola w handlu czarnymi niewolnikami”- przemówienie profesora Tony’ego Martina ze wstępem Hoffmana, było dostępne w momencie tworzenia tekstu [t.j. 27. grudnia 2014 r.]. Obecnie jest niedostępne z powodu cenzury.

Źródło: http://www.rense.com/general69/invo.htm

Tłum. Work Buy Consume Die

P.S. Suplement. Zobacz także:

Tags : , , , , ,

Komentowanie zamknięte.