Najnowsze

Opublikowano Marzec 21, 2013 Przez stophasbara W Metapedia

Z pomocą Metapedii definiujemy – antysemityzm – kształt tego pojęcia i jego historia

źródło: http://en.metapedia.org/wiki/Anti-SemiticMetapedia_413x140

Antysemityzm

180px-Moritz_Steinschneider

Moritz Steinschneider

Anty-semityzm (pisany również jako antysemityzm) to określenie, a obecnie epitet, jaki używany był w różnych kontekstach przez różnych ludzi i organizacje, choć pierwotnie wynaleziony został w 1860 roku przez liberalnego żyda, Moritza Steinschneidera, [1], syna talmudysty, urodzonego na Morawach. W swym pierwotnym znaczeniu, jak stosował go jego twórca, był argumentem do krytyki dzieła Ernesta Renana na temat kontrastu między Semitami a Indo-Europejczykami, i na samym początku rozumiany był znacznie szerzej i ogólniej niż tylko jako opozycja względem żydostwa/żydowskości. Termin ten spopularyzował socjalista Wilhelm Marr w latach 70-tych, XIX wieku wraz ze swymi kolegami z Ligi Antysemickiej, stosując go przede wszystkim do atakowania żydowskich finansów, ale również w odniesieniu do nieasymilowania się żydów do szerszych kręgów społeczeństwa. [2]

Najwcześniejszymi „antysemitami”, którzy tak nazywali sami siebie lub byli nimi w istocie, lecz unikali tej nazwy, byli na ogół nie-marksistowscy socjaliści, którzy doszli do przekonania, iż żydostwo i jego system wartości, jest najbardziej antyspołeczną formą rozpasanej burżuazji, jaka zapanowała nad społeczeństwami po Rewolucji Przemysłowej. Zbiegło się to w czasie z powstawaniem różnych monopolistycznych żydowskich dynastii finansowych w Europie, a wkrótce potem w Ameryce Północnej po ich „emancypacji”. Minęło trochę czasu, a termin ten został przyjęty przez niektórych integralnych nacjonalistów, zwłaszcza we Francji w postaci ruchu Action Française. Zwrot ten miał wielu krytyków od początku i został uznany za nieprawidłowy przez takich ludzi, jak Eugen Dühring, po czym zasadniczo zniknął z obiegu w znaczeniu używania go do nazywania samego siebie przed upływem lat 20-tych, XX wieku.

Etymologia

Samo określenie „semicki” powstało w 1781 r. Stworzył je August Ludwig von Schlözer, niemiecki liberalny historyk z Wirtembergii. [3] Jego ojciec, dziadek i pradziadek, wszyscy byli luterańskimi duchownymi, a on sam studiował teologię protestancką. Tak więc, gdy doszedł do kategoryzowania rodzin językowych, głównie używanych na Bliskim Wschodzie, von Schlözer ukuł termin w odniesieniu do grup językowych, pochodzących od Sema,  pierwszego syna Noe, w Księdze Rodzaju. W skład tej grupy weszli: Akadyjczycy, Kananejczycy, Fenicjanie, Hebrajczycy, Arabowie oraz etiopscy semici. On pierwszy zaproponował użycie tego terminu w wydawnictwie Johanna Gottfrieda Eichhorna, Repertorium, opublikowanym w Lipsku. Eichhorn spopularyzował go w innych pracach.

Kontekst

Renan i von Treitschke przeciwko „semitom”

180px-Ernest_Renan

Ernest Renan

Oryginalne określenie znalazło się dzięki Moritzowi Steinschneiderowi w czasopiśmie „Hamaskir. Hebräische Bibliographie, Blatter für neuere und ältere Literatur des Judentums ältere” opublikowanym w Berlinie w 1860 roku. [1] W artykule skrytykował on Ernesta Renana za rzekome „antysemickie uprzedzenia” w zakresie teorii rasowych, sformułowanych w książce Renana „Histoire générale et système comparé des langues sémitiques”, opublikowanej w 1855 roku. Pomimo faktu, że Steinschneider był żydem, ani jego krytyka ani teoria Renana nie dotyczyła żydów jako wyłącznego przedstawiciela „semitów”. Renan użył tego określenia w bardziej ogólnym znaczeniu językowym. [1] W swoim artykule Steinschneider głównie skupia się na opiniach innego żyda, Heymanna Steinthala na temat Renana. [1]

Renan zakładał, że rasy Indoeuropejczyków i Semitów stworzyły wyższej jakości cywilizacje niż Afrykanie i Indianie Amerykańscy, lecz od czasów przyjęcia Chrześcijaństwa, Indo-Europejczycy całkowicie przyćmili Semitów w swych osiągnięciach. [4] Przeciwstawiał współczesne zdolności twórcze, dyscyplinę i polityczną organizację Indoeuropejczyków z czymś, co uważał za zmysłowy, pasożytniczy i pozbawiony wyobraźni charakter Semitów. [4] Początkowo Renan miał pociąg do scholastyki, później zbliżył się liberalnej filozofii, masonerii i scjentyzmu. Jego badania nad filologią semicką przyniosły mu nagrodę Prix Volney w 1847 roku, nadawaną przez Académie des Inscriptions et Belles-Lettres, jedną z akademii Instytutu Francuskiego.

Zastosowanie terminu „semicki” jako bliskie synonimowi żydostwo, już w znacznie węższym znaczeniu niż zastosowanie nawiązujące do wielu różnych narodów w pracach Renana, związane jest z osobą Heinricha von Gotthard Treitschke, pisarza epoki Bismarcka, który był członkiem Narodowej Partii Liberalnej. [5] Od 1878 stał się on krytykiem żydów, których uważał za hermetycznie zamkniętą wrogą grupę, monopolizującą burżuazyjną część społeczeństwa. Krytykował również inwazję tysięcy żydów do Niemiec z polskiej Kongresówki. Czasem używa się błędnie skrótu myślowego, że jest on autorem popularnej frazy „żydzi są naszym przekleństwem!”

O ile część żydowskich oportunistów wstecznie próbowała zabezpieczyć dla siebie monopol na bycie ofiarą w stosunku do polemiki von Treitschke, to należy zauważyć, że on również atakował prawie każdą dającą się nazwać inną grupę lub poglądy polityczne, jakie wychodziły poza paradygmat szowinizmu pruskiego. Na przykład, jak wielu innych liberalnych nacjonalistów, poparł produkt pruskiej masonerii, Kulturkampf, wymierzony w niemieckich Katolików, zaatakował królewskie dwory, zarówno w rodzinnym Królestwie Saksonii, jak i byłym Królestwie Hanoweru – których dynaści pochodzili z tej samej dynastii władców, co Imperium Brytyjskiego, a także wychwalał coś, co określał jako „bezlitosną walkę rasową” z Litwinami, Polakami i mieszkańcami Starych Prus. [6]

Marr i Drumont, samozwańczy ruch „antysemicki”

180px-Wilhelm_Marr

Wilhelm Marr

Wilhelm Marr założył Ligę Anty-semitów w Niemczech w dniu 19 października 1879 roku. [1] Świat cierpiał kryzys gospodarczy znany jako Długotrwała Depresja, gdy żydzi najwyraźniej zaczęli zdobywać monopol nad życiem finansowym narodu jako elita obca. Niektóre poglądy Marra były jednakowe, co von Treitschke, szczególnie w sprawie definicji „semickości” oraz promowania asymilacjonizmu, ale również pokrywały się z bardziej radykalnymi ateistami, jak Bruno Bauer. [2] Mimo swej aktywności publicznej w zakresie kwestii żydowskiej, Marr miał wysoce podejrzane życie prywatne. Ożenił się trzykrotnie z żydówkami, [2] Berthą Callenbach, Helene Behrend i Jenny Kornick. Niektórzy nawet twierdzą, że Marr sam był żydowskiego pochodzenia. [7]

Termin ten później zastosowany został wobec innej wybitnej postaci tej epoki przez Theodore Herzla, mianowicie wobec socjalisty i filozofa, Eugena Dühringa, który zaatakował żydowską finansjerę w latach 90-tych, XIX wieku. Jednakże określenie to zostało odrzucone przez Dühringa, który uznał, że wyrażenie powyższe obejmuje nie-żydowskie ludy semickie na Bliskim Wschodzie, którym nie zarzucał takiego samego zachowania antyspołecznego, co żydom. [8] Podobnie, określenie to było stosowane przez większość pierwszych przeciwników rewolucyjnych marksizmu, np. Pierre-Josepha Proudhona we Francji, a następnie Michaiła Bakunina w Rosji. [9] Nawet dysydent marksistowski, Henry Hyndman z the Social Democratic Federation w Wielkiej Brytanii miał odwagę wymienić nazwisko „Rothschild„. [9] Część żydów syjonistów twierdzi nawet, że książka Marksa „O kwestii żydowskiej”, który sam był przecież żydem, iż jest „antysemicka”. [10]

Publikacja znana jako L’Antisemitique we Francji istniała w 1883 r., a ci, którzy je wydawali,  próbowali zbudować międzynarodowy pomost z innymi ludźmi o podobnych poglądach w Niemczech i na Węgrzech, choć do niczego nie doszło. [11] Jednak kilka lat później Liga Antysemicka we Francji, założona w 1889 roku i prowadzona przez Edouarda Drumonta okazała się bardziej skuteczna w działaniu. Drumont był dziennikarzem, który pisał dla La Libre Parole, a w 1886 r. został autorem popularnej książki pod tytułem La France Juive.  [11] Drumont uważał żydostwo za główną siłę odpowiedzialną za zwyrodnienie Trzeciej Republiki. Skrytykował rolę żydów w skandalach w Panamie i zaangażował się w aferę Dreyfusa. [12] Jego osobiste poglądy reprezentowały niezwykłą mieszankę anarchizmu i przekonań kontrrewolucyjnych o silnym zacięciu mistycznym.

Ten cały świat żydowski, składa się z jednej sekty wyzyskiwaczy, to rodzaj ludzi wysysających krew, rodzaj organicznego niszczycielskiego pasożyta zbiorowego, wykraczającego nie tylko poza granice państw, ale wg opinii politycznej, ten świat jest teraz, przynajmniej w większej części, w dyspozycji Marksa z jednej strony, a z drugiej strony, należy do Rothschilda. To może wydawać się dziwne. Cóż może być wspólnego między socjalizmem a największym bankiem? Sprawa polega na tym, że autorytarny socjalizm,  marksistowski komunizm, wymaga silnej centralizacji państwa. A tam, gdzie jest centralizacja państwa, tam koniecznie musi być bank centralny, a gdzie taki bank istnieje, od razu znajdziecie pasożytniczą żydowską nację, która spekuluje na pracy ludzkiej i pracy całych narodów”.

– Michaił Bakunin, lider Pierwszej Międzynarodówki. Profession de foi d’un démocrate socialiste russe précédé d’une étude sur les juifs allemands, 1869 r.[13]

Między bolszewizmem a II WŚ

180px-Lenin,_Trotsky,_Kun_and_Luxemburg

działalność Lenina, Trockiego, Kuna, Luxemburg i ich sponsorów doprowadziła do wybuchu wielkiej niechęci wobec żydów.[14]

Marksizm stał się podstawowym wehikułem, poprzez który żydowska burżuazja finansowo-przemysłowa mogłaby przekierować lub powstrzymać judeo-krytyczną naturę ruchu socjalistycznego. Victor Adler , żyd, który zainicjował marksizm w Austrii w szczególności twierdził, że „antysemityzm jest formą socjalizmu twardogłowych”. [15] [16] Sam Marks tworzył lekceważące uwagi o niemieckich robotnikach fabrycznych, z którymi spotykał się jako outsider. Marksiści w znacznym stopniu ukradli kontrolę nad ruchem socjalistycznym na świecie z chwilą powstania Drugiej Międzynarodówki. W tym czasie, pojawił się dokument znany jako Protokoły Mędrców Syjonu i wydostał się z kręgów francusko-rosyjskich. Jest to rodzaj metapolitycznego Kamienia z Rosetty, jaki rozszyfrowuje ówczesną agitację polityczną w stosunku do kwestii żydowskiej. Niektórzy twierdzą, że został stworzony przez Ochranę, w każdym razie stał się najbardziej doniosłym dowodem z dokumentu przeciw samym żydom, a żydzi nazwali go „antysemickim”. [17]

Podczas oraz bezpośrednio po I wojnie światowej, prawdziwy przebieg wydarzeń zaczął ludziom świtać do głów i zaczęto poważnie rozważać kwestię żydowską. Wojna została wszczęta przez nadpobudliwe elementy z otoczenia Kaisera Wilhelm II , który później ujawnił, że był „zbyt pobłażliwy” względem żydowskich finansistów. [18] Po upadku Rosji, syjonistyczni żydzi zmienili stronę gry w tej wojnie i doprowadzili do wprowadzenia Stanów Zjednoczonych w ten konflikt, jako sposób wykorzystali Deklarację Balfoura. To działanie ostatecznie doprowadziło do Traktatu Wersalskiego. W tym samym czasie, dowodzeni przez żydów komuniści obalili rządy w Rosji, na czele z Leninem i Trockim, na Węgrzech pod kierownictwem Kuna oraz w Niemczech pod wodzą Tollera i Luksemburg. [14] Ze względu na swoją żądzę odwetu i krwawą naturę co najmniej 13 mln ludzi w Rosji, zginęło od razu w czasie terroru Lenina i Trockiego [19], gdy miliony innych zostały zamienione w niewolników w obozach pracy – wtedy wiele osób zaczęło uważać bolszewizm za ostateczne wszczęcie żydowskiej wojny zastępczej skierowanej przeciwko Europejczykom na podłożu rasowym i przeciw Chrześcijanom na podłożu religijnym.

Gdy członkowie żydowskiej burżuazji przemysłowej i finansowej Nowego Jorku, tacy jak Jacob Schiff [20] [21] i Max Warburg, [22], [23], jak też później Armand Hammer [24], który pomógł odbudować przemysł w Związku Sowieckim, byli zaangażowani we wspieraniu bolszewików przeciwko Rosjanom, rozlew krwi zaszokował wiele osób. Były wśród nich postaci wielkiego formatu, jak przemysłowiec Henry Ford, właściciel gazety Dearborn Independent, którzy jawnie krytykowali rolę żydów. Został on zaatakowany w kampanii propagandowej przez ADL of B’nai B’rith, która obejmowała nawet Woodrow Wilsona. W tym czasie termin „antysemityzm” stał się zupełnie już epitetem nowomowy, jeszcze przed II wojną światową. W krajach europejskich, wiele ugrupowań rewolucyjnych poddanych zostało zagrożeniu ze strony NKWD za bardziej innowierczy obraz socjalizmu. Niektóre z nich skupiły działalność na kwestii żydowskiej z pobudek politycznych, tak jak NSDAP. Trzecia Rzesza jest chyba najbardziej jaskrawym przypadkiem rządu zasługującym na miano „antysemickiego” ze strony żydów, choć sami jego członkowie w dużej mierze odrzucali to określenie, częściowo z powodu geopolitycznego sojuszu z Arabami. [8]

żydzi są nieharmonijną mieszanką rasową, jaką należy wyraźnie oddzielić od Bliskiego Wschodu i narodów wschodnich, w tym ludów Bliskiego Wschodu, którzy posługują się językami semickimi. Zatem wyrażenie „antysemityzm”, które było używane w Europie od dziesięcioleci, jest błędne, ponieważ ten zwrot kierowany był wyłącznie przeciwko żydom, opisując ich żrący wpływ na narody, lecz nie w stosunku do innych narodów posługujących się językiem semickim, które również miały antyżydowską orientację od dawnych czasów”.

-Dr. Walter Gross , Stellungnahme des Rassenpolitischen Amts zur Araberfrage , Biuro Polityki Rasowej, 15 stycznia 1943 roku. [8]

Problemy

żydzi i judeofile często próbują patologizować krytykę oraz opór stawiany żydowskiej supremacji i wtedy miotają epitet – „antysemityzm”. Zamiast przeanalizować najbardziej wulgarne aspekty działalności żydowskiej grupy oraz wyeliminować podstawowe aspekty swego własnego postępowania, które budzą gniew ludności, udzielającej żydom gościny: jest dokładnie odwrotnie, i praktyka miotania tego epitetu jest standardową odpowiedzią  żydowską w kwestii żydowskiej. Ofiara-goj podejmując walkę przez podjęcie próby krytyki przestępstw albo bronienia się przed atakiem na swe własne interesy (religijne, rasowe, polityczne, ekonomiczne, rodzinne, narodowe, kulturowe, osobiste, etc) jest przedstawiana przez żydowską propagandę jako nieracjonalny potwór, wynik indoktrynacji systematycznej propagandy siejącej nienawiść do niewinnych żydów. Wszelkie sugestie żydowskiego zaangażowania w działalność przestępczą przedstawiane są jako „teorię spiskową” lub „antysemicki slogan” wynaleziony w „sfałszowanych” Protokołach Mędrców Syjonu.

Antysemitą” w bieżącym użyciu, jest znacznie rzadziej człowiek, który nienawidzi żydów, natomiast znacznie częściej ten, kogo na pewno nienawidzą żydzi. Słowo to wyraża wybuch emocji, który występuje u osób, które po prostu nie potrafią znieść jakiejkolwiek krytyki na święty dla nich temat albo temat tabu, a taką krytykę traktują jako profanację i bluźnierstwo. Termin „anty-semityzm” nie stosuje się do żadnego zrozumiałego w kategoriach logicznych przedmiotu lub koncepcji. Nie należy do świata racjonalnego, ale do sfery przekleństwa, zaklęć magicznych, złorzeczeń i ostracyzmów rytualnych„.

– Joseph Sobran, National Review, 16 marca 1992 roku. [25]

Napomykanie o działalności żydowskiej jako myślo-zbrodnia

Wspominanie władzy żydów w społeczeństwie gojów często atakowane jest jako „antysemityzm”. Dzieje się to dlatego, że żydzi stanowią mniejszość dominującą od początku czasów nowożytnych i zbiorowa świadomość posiadania przez nich władzy, jest zagrożeniem dla kontynuacji tego procederu i może w końcu doprowadzić do nieporządanych skutków, jakimi może być fakt poniesienia odpowiedzialności za różnorodne nadużycia kryminalne (w tym kryzysy finansowe, prowadzenie wojen, itp.). Jest zatem verboten dyskutować o żydowskim zaangażowaniu w działania rezerwy bankowej (Rothschild, Schiff, Warburg, Oppenheimer, etc) albo w handlu międzynarodowym. Poganie nie mają prawa piętnować żydowskiej ekspozytury w mediach lub hollywoodzkim przemyśle filmowym, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych i w Europie.

Od XX wieku i powstania ruchu syjonizmu, wraz z zainstalowaniem syjonistycznego okupanta w Palestynie, powstało wiele grup, takich jak lobby AIPAC, które stworzyli żydzi, aby wywierać presję i zmusić rządy zwykłych pogańskich podatników do słania miliardów dolarów pomocy zagranicznej, sprzętu wojskowego, a nawet do prowadzenia wojen najemniczych dla izraelczyków na Bliskim Wschodzie. Doprowadziło to do powstania zarzutów o istnienie syjonistycznego rządu okupacyjnego (Zionist Occupied Government – ZOG) w wielu krajach zachodnich. Tymczasem krytykowanie tego stanu rzeczy, jak też żydowskiego suprematyzmu rasowego w traktowaniu Palestyńczyków oraz działania „państwa” izrahell, są często obdarzane mianem „antysemityzmu”.

„Czy mamy pozwolić na to, aby zniszczono nasz świat tylko dlatego, żeby nie urazić niewielkiej grupki ludzi, którzy oskarżają nas o anty-semityzm w celu ukrycia swych własnych zbrodni, jakie popełniają przeciwko nam?”

– książę Czerep-Spirydowicz, The Hidden Hand, 1925.

Poganie nie mogą badać religii talmudycznej

Każda uczciwa próba badania religii talmudycznej żydów przez goja jest surowo zakazana. Odsłanianie mitów, że żydzi stanowią rasę panów świętego ludu „wybranego” przez ich bożka nad resztą ludzkości jest przykładem „barbarzyńskiego anty-semityzmu”. Ujawniając anty-innowierczy rasowy szowinizm żydów i inne budzące odruch wymiotny wulgarne aspekty traktatów z Talmudu, taka osoba często kieruje na siebie wściekłą kampanię oszczerstw w mediach. Wśród najlepszych znanych książek zakazanych w tej dziedzinie znajdują się: Talmud zdemaskowany (The Talmud Unmasked) napisana przez Justyna Pranaitisa, The Traditions of the Jews autorstwa Johanna Andreasa Eisenmengera, czy też Judaism’s Strange Gods pióra Michaela A. Hoffmana II.

Poruszanie zagadnienia zaangażowania się faryzeuszy w mord nad Jezusem Chrystusem, często opisywane jest przez żydowskie organizacje, jak ADL of B’nai B’rith jako „klasyczny antysemityzm” oraz „chrześcijański antysemityzm”, przy czym ich zdaniem to Rzymianie są winni. Dzieje się tak pomimo namacalnego faktu, że zaangażowanie faryzejskich żydów w tą zbrodnię Bogobójstwa jest jasno i wyraźnie opisane w Nowym Testamencie. Talmud przyznaje się również do tej zbrodni, jednakże nowoczesny żydowski establishment odgrywa rólkę szlachetnej skromnisi, pomimo faktu, że ostatnio pojawiły się książki takie, jak Jesus in the Talmud, napisana przez Petera Schäfera✡ Najbardziej zakazaną strefą poszukiwań badawczych dotyczącą stosunków żydowsko-chrześcijańskich jest dziedzina badań nad żydowskim mordem rytualnym wobec chrześcijańskich dzieci, i to pomimo istnienia przejmujących do szpiku kości książek, jak Blood Passover autorstwa Ariel Toaff ✡, syna naczelnego rabina Rzymu.

Semici a semantyka, Chazarowie a Palestyńczycy

Wyrażenie to samo w sobie jest problematyczne, ponieważ większość z tych, którzy nadają sobie obecnie etykietę „żydów”, może nawet nie pochodzić z populacji, które została sklasyfikowana jako semicka. O ile Sefardyjczycy mogą mieć związki genetyczne z tymi grupami, w tym z wczesnośredniowiecznymi Arabami nawróconymi na talmudyzm, to jednocześnie Ashkenazi są bardziej kontrowersyjnym przypadkiem. Dysydenci z tej grupy, jak np. Arthur Koestler w książce The Thirteen Tribe, czy Benjamin H. Freedman w Facts are Facts, przedstawili stanowisko, że Ashkenazi faktycznie pochodzą od Chazarów, turecko-mongolskiej grupy narodowościowej, która dokonała konwersji na talmudyzm. I o ile można w jakiś sposób wiązać Sefardyjczyków z aktami antyspołecznymi, o tyle jest zupełnym niepodobieństwem mieszać z pojęciem „antysemityzm” aszkenazyjskich Chazarów, bowiem ci samozwańczy „anty-semici” byli z nimi w bezpośrednim konflikcie.

Multimedia

J. Kaminski – antysemityzm

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=arHiWF9hZ1o#!

żydówka w programie radiowym – „to trick, zawsze go używamy”

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=jUGVPBO9_cA

Scott Roberts jest antysemitą

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=FDVsUz_s5Co

Przecież to nie żydzi!

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=wLRu-74J0Hw

Odnośniki:

  1. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 1.6 Bein 1990, p. 594.
  2. ↑ 2.0 2.1 2.2 Katz 1980, p. 207.
  3.  World Archaeology, Vol. 10, No. 2 (10 September 2010). „The relevance of archaeology to the study of ancient West Semitic religion by Richard Schiemann„.
  4. ↑ 4.0 4.1 Brustein 2003, p. 118.
  5.  Falk 2008, p. 21.
  6.  Burleigh 1991, p. 27.
  7.  Bein 1990, p. 595.
  8. ↑ 8.0 8.1 8.2 Bein 1990, p. 596.
  9. ↑ 9.0 9.1 Oxford Journals, Leo Baeck Institute (10 September 2010). „Socialism and Judeophobia, Antisemitism in Europe before 1914 by Robert E Wistrick„.
  10.  Lewis 1999, p. 12.
  11. ↑ 11.0 11.1 Chanes 2004, p. 62.
  12.  Chanes 2004, p. 63.
  13.  Stewart Home Society (10 September 2010). „Anarchist Integralism, Aesthetics, Politics and the Après-Garde„.
  14. ↑ 14.0 14.1 Winston Churchill (8 February 1920). „Zionism versus Bolshevism, A Struggle for the Soul of the Jewish People„.
  15.  Friends of Soviet Russia 1923, p. 70.
  16.  This has also been incorrectly attributed to August Bebel and sometimes Vladimir Lenin.
  17.  Chanes 2004, p. 58.
  18.  Chicago Tribune (2 July 1922). „Kaiser Wilhelm II„.
  19.  Goldstein 2007, p. 91.
  20.  Welch 1972, p. 55.
  21.  McClay 2006, p. 574.
  22.  Welch 1976, p. 381.
  23.  Sutton 1974, p. 186.
  24.  Niblo 1974, p. 89.
  25.  Michael A Hoffman (10 September 2010). „The Jewish Mentality
  26. Bibliografia
    • Bein, Alex (1990). The Jewish Question: Biography of a World Problem. Fairleigh Dickinson University Press.ISBN 0838632521.
    • Burleigh, Michael (1991). The racial state: Germany, 1933-1945. Cambridge University Press. ISBN 0521398029.
    • Brustein, William (2003). Roots of Hate: anti-semitism in Europe before the Holocaust (Jewish). Cambridge University Press. ISBN 0521774780.
    • Chanes, Jerome A (2004). Antisemitism: a reference handbook (Jewish). ABC-CLIO. ISBN 1576072096.
    • Falk, Avner (2008). Anti-semitism: a history and psychoanalysis of contemporary hatred (Jewish). ABC-CLIO.ISBN 0313353840.
    • Goldstein, Margaret J (2007). V. I. Lenin (Jewish). Twenty-First Century Books. ISBN 0822559773.
    • Katz, Jacob (1980). From prejudice to destruction: anti-Semitism, 1700-1933 (Jewish). Harvard University Press.ISBN 0674325079.
    • Lewis, Bernand (1999). Semites and Anti-Semites: An Inquiry into Conflict and Prejudice (Jewish). W. W. Norton & Company. ISBN 0393318397.
    • McClay, Ellen (2006). In the Presence of Our Enemies: A History of the Malignant Effects in American Schools of the UN’s UNESCO and Its Tranformation of American Society from the Lips of Those Who Did It. AuthorHouse.ISBN 1420894226.
    • Friends of Soviet Russia (1923). Soviet Russia Pictorial, Volume 8 (Communist). Indiana University.
    • Niblo, Peter (1974). Influence: The Soviet Task Leading to Pearl Harbor, the Iron Curtain, and the Cold War. Elderberry Press, Inc. ISBN 1930859147.
    • Sutton, Anthony C (1974). Wall Street and the Bolshevik Revolution. Arlington House. ISBN 0870002767.
    • Welch, R (1972). American Opinion, Volume 15, Issues 1-6. University of California.
    • Welch, R (1976). American Opinion, Volume 19. Robert Welch, Inc.

Komentowanie zamknięte.