Najnowsze

Opublikowano Marzec 10, 2016 Przez NS W Polska

Z kim i z czym walczyli „Żołnierze Wyklęci”

CZY NADAL OBOWIĄZUJĄ ZALECENIA BERMANA?  ( TYTUŁ „WARSZAWSKIEJ GAZETY„  22 MARCA 2013 R.).

W kwietniu 1945 roku wygłosił przemówienie (TAJNY REFERAT TOW. JAKUBA BERMANA WYGŁOSZONY NA POSIEDZENIU EGZEKUTYWY KOMITETU ŻYDOWSKIEGO): […]

Tekst TAJNEGO  REFERATU TOW. JAKUBA BERMANA jest przedrukiem z książki „O Narodowych Siłach Zbrojnych ” płk. dypl. Stanisława Żochowskiego, byłego Szefa Sztabu Dowództwa Sił Zbrojnych. Wyd. Retro,Lublin, 1994

„WARSZAWSKA GAZETA” JAKUB BERMAN TAJNE PRZEMÓWIENIE  

Jakub Berman, Polish Communist (1901-1984) (Photo credit: Wikipe dia)

Jakub Berman, Polish Communist (1901-1984) (Photo credit: Wikipe dia)

JAKUB BERMAN:   (ur.  23  grudnia 1901 w Warszawie, zm. 10 kwietnia 1984   w   Warszawie)  –   żydowski działacz  komunistyczny, 

— wiceprezes Rady Ministrów,  poseł na  Sejm Ustawodawczy   oraz na Sejm  PRL  I kadencji,  członek  Komisji  Wojskowej   Biura   Politycznego   KC PZPR, nadzorującej   ludowe   Wojsko Polskie  od  maja  1949  roku.

Urodził się w Warszawie w rodzinie żydowskiej,  jako  syn  Isera  (Izydora)  i Guty  (Gustawy).

Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. 

— W  1924 roku został członkiem Związku Młodzieży Komunistycznej,  a  w  1928  roku – Komunistycznej Partii Polski (KPP). 

— Po  niemieckim  najeździe  na  Polskę w 1939  roku  zbiegł  do  Związku  Sowieckiego.  

W 1941  roku  został  jednym   z redaktorów „Sztandaru Wolności” – organu Komunistycznej Partii Białorusi.   — W latach  1941 – 1943   był  kierownikiem polskiego kursu w szkole komunistycznej w Kusznarenkowie,  szkoląc  działaczy  Polskiej  Partii  Robotniczej.  — W grudniu 1943 powołano go na sekretarza wydziału krajowego Związku Patriotów Polskich (ZPP), z Wandą Wasilewską prezesem ZPP.

Współorganizator  Centralnego  Biura  Komunistów  Polskich  oraz Polskiego Komitetu  Wyzwolenia  Narodowego  (PKWN) w  ZSRS (1944),  w latach 1944 – 1948 członek Biura Politycznego PPR,   — następnie do maja 1956  członek  Biura Politycznego PZPR, w latach 1952–1954 członek  Prezydium  Rady  Ministrów,   — a w latach 1954–1956 wiceprezes Rady Ministrów.

Uchwałą Prezydium KRN z 19 lipca 1946

w wyróżnieniu zasług na polu dwuletniej pracy nad odrodzeniem państwowości polskiej,  nad  utrwaleniem  jej podstaw  demokratycznych  i  w  odbudowie  kraju”

— został odznaczony Krzy-żem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.

W latach 1949–1954  był członkiem Komisji Biura Politycznego  KC PZPR  ds. Bezpieczeństwa Publicznego, nadzorującej aparat represji stalinowskich w Polsce,    — współodpowiedzialny   za  zbrodniczą działalność Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego.

— Koordynował przygotowywania licznych procesów politycznych, prześladowania kilkusettysięcznej rzeszy członków  AK  i  NSZ.

Bolesław Bierut (1892-1956), president of Poland.The official portrait photo of President of Poland and gensek of PZPR (Polish Communist Party), made in milions copies presented in every office, school, and other public places in stalinist Poland, reproduced in press and books. (Photo credit: Wikipedia)

Bolesław Bierut (1892-1956), president of Poland.The official portrait photo of President of Poland and gensek of PZPR (Polish Communist Party), made in milions copies presented in every office, school, and other public places in stalinist Poland, reproduced in press and books. (Photo credit: Wikipedia)

W drugiej  połowie  lat 40.  XX  wieku  tak umocnił swoją pozycję, że stanowił wraz z Bolesławem Bierutem i Hilarym Mincem trójkę stanowiącą najściślejsze kierownictwo PZPR.

W kwietniu 1945 roku  Jakub Berman był sekretarzem stanu Rady Ministrów, członkiem Biura Politycznego PPR, członkiem Tymczasowego Rządu Jedności Narodu  i  sekretarzem  Polej Syjonu.

Bez zajmowania eksponowanych stanowisk, kierował ideologią partii komunistycznej  oraz aparatem terroru.    — Był uważany za tzw.  szarą eminencję. 

Miał kierowniczy  udział  w  morderstwach politycznych    wspólnie  z   ministrem bezpieczeństwa publicznego generałem dywizji Stanisławem Radkiewiczem.

Od 1928 roku żonaty z Gustawą z d. Grynberg (1900–1978), z którą miał córkę Lucynę (ur. 1929),   — żonę Feliksa Tycha.

— Feliks Tych (ur. 31 lipca 1929 w Warszawie) – żydowski historyk i publicysta, w latach 1995–2006 dyrektor Żydowskiego Instytutu Historycznego. 

W latach 1971–1987 pracował w Centralnym Archiwum Komitetu Centralnego PZPR.

Jakub Berman zmarł  w Warszawie. Pochowany jest na Cmentarzu Wojsko- wym na Powązkach.

W kwietniu 1945 roku wygłosił przemówienie

(TAJNY REFERAT TOW. JAKUBA BERMANA WYGŁOSZONY NA POSIEDZENIU EGZEKUTYWY KOMITETU ŻYDOWSKIEGO):

„Żydzi mają okazję do ujęcia w swoje ręce całości życia państwowego w Polsce i rozszerzenia nad nim swojej kontroli.

Nie pchać się  na stanowi- ska reprezentacyjne.  — W ministerstwach  i  urzędach tworzyć tzw. drugi garnitur. 

—  Przyjmować  polskie  nazwiska.  Zatajać  swoje żydowskie pochodzenie.

Wytwarzać  i  szerzyć  wśród  społeczeństwa  opinie  i  utwierdzić  go w przekonaniu, że rządzą wysunięci na czoło Polacy, a Żydzi nie odgrywają w państwie żadnej roli.

Celem urabiania opinii i światopoglądu narodu polskiego w pożądanym dla nas kierunku,  

 —  w rękach naszych musi się znaleźć  w  pierwszym  rzędzie  propaganda  z  jej  najważniejszymi  działami –  prasą,  filmem,  radiem.

W wojsku obsadzać stanowiska polityczne, społeczne, gospodarcze, wywiad.  

—  Mocno utwierdzać się w gospodarce narodowej.

W ministerstwach  na  plan pierwszy przy obsadzaniu Żydami wysuwać należy:   — Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Skarbu, Przemysłu, Handlu Zagranicznego, Sprawiedliwości.   — Z instytucji centralnych — centrale handlowe, spółdzielczość.

W ramach inicjatywy prywatnej, utrzymać w okresie przejściowym silną pozycję w dziedzinie handlu.

W partii zastosować podobną metodę   —  siedzieć za plecami Polaków, lecz wszystkim kierować.

Osiedlanie się Żydów powinno być przeprowadzone z pewnym planem i korzyścią dla społeczeństwa żydowskiego.

— Moim zdaniem, — należy osiadać w większych skupiskach, jak: Warszawa, Kraków; w centrum życia gospodarczego i handlowego:  Katowice,  Wrocław , Szczecin,  Gdańsk, Gdynia,  Łódź,  Bielsko.

Należy również tworzyć typowe ośrodki przemysłowe i rolnicze, głównie na  ziemiach odzyskanych, nie poprzestając na Wałbrzychu  i  Rychbachu – (obecnie Dzierżoniów).

— W tych ośrodkach możemy przystosować przyszłe kadry nasze w tych zawodach,  z  którymi  bylibyśmy  słabo obeznani.

Uznać antysemityzm za zdradę główna i tępić go na każdym kroku.

Jeżeli stwierdza się, że jakiś Polak jest antysemitą,   — natychmiast go zlikwidować przy pomocy władz bezpieczeństwa  lub  bojówek  PPR  jako faszystę,   — nie wyjaśniając organom wykonawczym sedna sprawy.

Żydzi  muszą  pracować  dla  swego  zwycięstwa,  — pracując  jednocześnie nad zwycięstwem i gruntowaniem komunizmu w świecie,

— bo tylko wtedy i przy takim ustroju  naród  żydowski  osiągnie  najwyższą pomyślność  i zabezpieczy sobie najsilniejszą pozycję.

Są niewielkie widoki na to, by doszło do wojny.  

—   Jeśli  Ameryka  zacznie się szybko socjalizować, — to tą drogą, mniejszych lub większych wstrząsów  wewnętrznych i tam musi zapanować komunizm.

Wtedy reakcja żydowska, która dziś trzyma z reakcją międzynarodową  — zdradzi ją i uzna,   — że rację mieli Żydzi stojący po drugiej stronie barykady.

Podobny przypadek współdziałania Żydów całego świata, wyznających dwie rożne koncepcje ustrojowe  —  komunizm i kapitalizm  —  zaistniał  w ostatniej wojnie.

— Dwa największe mocarstwa światowe,  całkowicie  kontrolowane przez Żydów i będące pod ich wielkim wpływem,   — podały sobie ręce.

Trud   Żydów pracujących wokół Roosevelta doprowadził do tego, że USA wspólnie z ZSRR wystąpiły zbrojnie do walki przeciwko Europie środkowej, gdzie była kolebka nowej idei, opartej na nienawiści do Żydów.

Zrobili to Żydzi,   — gdyż wiedzieli, że w przypadku zwycięstwa Osi, a głównie hitlerowskich Niemiec, które doskonale przejrzały plany polityki żydowskiej,   — niebezpieczeństwo rasizmu stanie się  w  USA  faktem dokonanym i Żydzi znikną z powierzchni świata.

— Dlatego  też Żydzi sowieccy poświęcili dla tego celu krew narodu  rosyjskiego,   — a Żydzi amerykańscy zaangażowali swoje kapitały.

Należy się liczyć z dalszym napływem Żydów do Polski,  — ponieważ  na terenie Rosji jest jeszcze dużo Żydów.

Przed wkroczeniem Niemców, w poszczególnych miastach ZSRR było kilka skupisk Żydów polskich: Charków – 36.200, Kijów – 17.800,  Moskwa  – 53.000, Leningrad – 61.000, w zachodnich republikach 184.730.

Żydzi skupieni w tych ośrodkach  to  przeważnie  inteligencja żydowska, dawne kupiectwo żydowskie.

—  Element ten jest obecnie szkolony w ZSRR.   — Są to kadry budowniczych Polski  —  tzn. zgodnie z projektem Politbiura 

—  fachowcy  ci  obsadzać  będą najważniejsze dziedziny życia w Polsce,  a ogół Żydów będzie rozlokowany głownie w centrach kraju.

Stara polityka żydowska zawiodła.  —  Obecnie przyjęliśmy nową, zespalającą cele narodu żydowskiego z polityką ZSRR. 

— Podstawową  zasadą tej polityki jest stworzenie aparatu rządzącego, złożonego z przedstawicieli ludności żydowskiej w Polsce.

Każdy Żyd musi mieć świadomość,   — że  ZSRR  jest  wielkim przyjacielem i protektorem narodu żydowskiego,   — że jakkolwiek liczba Żydów w stosunku  do  stanu  przedwojennego  uległa olbrzymiemu spadkowi, — to jednak dzisiejsi Żydzi wykazują większą solidarność.

— Każdy Żyd musi mieć wpojone to przekonanie,   — że obok niego działają wszyscy inni, owiani tym są mym duchem prowadzącym do wspólnego celu.

Kwestia żydowska jeszcze jakiś czas będzie zajmowała umysły Polaków, — lecz  ulegnie to zmianie na naszą korzyść, gdy zdołamy wychować choć dwa pokolenia polskie.

Według danych wojewódzkiego Komitetu Żydowskiego — na terenie Śląska Górnego  i  Dolnego   jest  obecnie ponad 40.000 Żydów. 

— Około 15.000 Żydów ma być zatrudnionych w osadnictwie.  — Powiat  Rychbach  (Dzierżoniów) i Nysa są przewidziane do tych celów.

Akcja osadnicza jest finansowana z żydowskich funduszy zagranicznych i państwowych.

Żydzi  celowo  tworzą  nową,  choć  chwilowo  nieznaczną   koncentrację elementu żydowskiego,  —  kładąc podwalinę pod zawód rolnika i robotników przemysłowych.

— Jest to budowanie podłoża szerszych celów politycznych.”

Polak, który wykradł i opublikował stenogram referatu  Bermana, został  skazany na karę śmierci, zmienioną w drodze łaski na karę dożywotniego więzienia.

Tekst TAJNEGO  REFERATU TOW. JAKUBA BERMANA jest przedrukiem z książki „O Narodowych Siłach Zbrojnych ”  płk.  dypl.  Stanisława Żochowskiego,  — byłego  Szefa Sztabu Dowództwa Sił Zbrojnych. Wyd. Retro, Lublin, 1994.

Dowództwo Operacyjne Sił Zbrojnych – organ wykonawczy Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w zakresie planowania i dowodzenia wojskami operacyjnymi Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej — polskimi kontyngentami wojskowymi oraz innymi wydzielonymi jednostkami wykonującymi działania w ramach operacji wojskowych poza granicami Polski (operacje reagowania kryzysowego).

Decydujące znaczenie dla sytuacji w stalinowskim  Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego miał fakt, że

— głównym i niekontrolowanym przez nikogo  w Polsce nadzorcą bezpieki  w Biurze Politycznym KC PPR,   a później Biurze Politycznym KC PZPR  —  był żydowski komunista Jakub Berman,

— niezwykle dynamiczny i bardzo inteligentny „morderca zza biurka”.

To on był też faktycznie osobą  „numer jeden”  w  komunistycznym  establishmencie w Polsce, „szarą eminencją” ówczesnej władzy, — spychając w cień dużo mniej inteligentnego i bezbarwnego Bieruta. 

A   przede  wszystkim posiadając dużo lepsze od niego kontakty  na  Kremlu, — w odróżnieniu od rządzącego Węgrami krwawego  Mátyása Rákosiego, (właściwie  Mátyása Rosenfelda)  – węgierskiego  komunistę pochodzenia żydowskiego i sekretarza generalnego Węgierskiej Partii Robotniczej.

Berman nie pchał się jednak na czołowe stanowisko w Polsce. Jak później wyznał w rozmowie z Teresą Torańską  (por. jej książkę „Oni”):

„Zdawałem sobie jednak sprawę,  — że najwyższych stanowisk jako Żyd, objąć,  albo  nie powinienem, albo nie mógłbym (…). — Faktyczne posiadanie władzy nie musi wcale iść z eksponowaniem własnej osoby.

— Zależało mi, żeby wnieść swój wkład, — wycisnąć piętno na tym skomplikowanym tworze władzy,  jaki się kształtował,  — ale  bez  eksponowania  się.   — Wymagało to naturalnie pewnej zręczności”.

Wycisnął  rzeczywiście  straszne  piętno  na wszystkim,  czym kierował, — będąc głównym  dysponentem krwawych bezpieczniackich rozpraw z narodem  polskim.

Dysponując potężnymi  dźwigniami  władzy   — był  od  początku  bezwzględnym rzecznikiem stosowania polityki „twardej ręki”. 

Już  jesienią  1945 roku  mó-wił:

— „(…)  Należy  utrzymać silną rękę nie tylko na zewnątrz, ale i wewnątrz w stosunku do administracji, członków partii itp.  — Twarda  ręka  w  bezpieczeństwie może wiele pomóc (…)”.

Inspirował  maksymalne  stosowanie  przemocy  wobec  PSL-owskiej opozycji, bez przebierania w środkach.

W wystąpieniu na posiedzeniu Biura Politycznego KC PPR — bezpośrednio po skrajnym zafałszowaniu przez komunistów wyborów ze stycznia 1947 roku mówił:

— „(…) Zmobilizowałem wszystkie siły nacisku moralnego i fizycznego. — Gdyby świat dowiedział się  o  prawdziwych wynikach  wyborów na całym obszarze Polski,  —  przypuszczono by na nas atak (…)”.

Berman ponosi zdecydowanie największą odpowiedzialność za krwawy terror doby stalinizmu w Polsce, który nadzorował przez „swoich” ludzi, w bezpieczniackim syndykacie zbrodni, stalinowskich zbrodniarzy, głównie:

  • Romana Romkowskiego,  (właściwie Nasiek (Natan) Grinszpan-Kikiel vel Natan Grünsapau–Kikiel, Feliks, Ernest, Jaszka)– żydowskiego działacza komunistycznego, generała brygady bezpieczeństwa publicznego Polski Ludowej,
  • Józefa Różańskiego ,  —  (właściwie Józefa Goldberga, po wojnie używającego  imienia Jacek, jak i Józef)  – prawnika, żydowskiego  oficera NKWD i MBP, posła na Sejm Ustawodawczy,  — brata Jerzego Borejszy,
  • Anatola Fejgina  –  żydowskiego działacza komunistycznego, wysokiego funkcjonariusza aparatu bezpieczeństwa PRL.

Berman koordynował przygotowania setek procesów politycznych, prześladowania kilkusettysięcznej rzeszy członków Armii Krajowej, Batalionów Chłopskich i Narodowych Sił Zbrojnych — oraz bezwzględną, systematyczną walkę  z Kościołem.  

— Dyrektorom departamentów w MBP wielokrotnie zarzucał,   — że nie doceniają

—  „roli kleru w dywersji przeciw naszej partii”.

W przemówieniu na radzie partyjnej w marcu 1949 roku  akcentował, że centralnym zagadnieniem   — jest rozwój agentury bezpieczeństwa, którą trzeba rozbudowywać z całym uporem.

Zdecydowanie zwalczał jakiekolwiek próby uwzględnienia narodowej specyfiki w polityce PPR,   — szczególnie  ostro  przeciwstawiając  się  tego  typu  przejawom w działalności Władysława Gomułki.

Należał do głównych rzeczników rozprawy z gomułkowszczyzną, atakując ją jako niebezpieczne   — „odchylenie prawicowo-nacjonalistyczne”.

Po sfabrykowanym procesie byłego komunistycznego ministra spraw wewnętrznych Laszló Rajka i straceniu go jako rzekomego „agenta Tito”,

— wystąpił na naradzie w  KC PZPR  solidaryzując  się  z katami Rajka i zapowiadając szukanie „polskich Rajków”.

Prowadził konsekwentną politykę sowietyzacji  i  rusyfikacji polskiej kultury, — dążąc  do  wytrzebienia  polskiego  narodowo-katolickiego sposobu myślenia.

Ze względu na równoczesne łączenie przez Bermana nadzoru nad bezpieczeństwem i kulturą   — popularne stało się cyniczne powiedzenie, że odtąd w malarstwie dopuszczone będą wyłącznie trzy kierunki:

— „fornalizm,  ubizm  i  represjonizm”.

Realizując za parawanem systemu komunistycznego skrajnie szowinistyczną politykę żydowską i tępiąc najlepszych polskich patriotów,   — nie zważał na konkretne zasługi represjonowanych w akcji ratowania Żydów.

— Bardzo wymowny pod tym  względem  był taki oto dialog  Teresy Torańskiej  z  Jakubem  Bermanem:

Torańska: – A zamykanie?   — Na przełomie 1948/1949 aresztowaliście członków AK-owskiej Rady Pomocy Żydom „Żegota”.

Berman:   —  No tak, objęło się szeroką gamą wszystkie organizacje związane z AK.

Torańska:   –  Proszę pana!   — UB, w którym wszyscy, lub prawie wszyscy dyrektorzy byli Żydami,  aresztuje  Polaków  za  to,  że  w czasie okupacji ratowali   Żydów,   —   a  pan twierdzi, że Polacy są antysemitami,   — nieładnie.

Berman:  —   Źle się stało.  — Na pewno  źle  się  stało

(T. Torańska „Oni”, wyd. podziemne „Przedświt”, Warszawa 1985, s. 237).

Usunięty  w  maju  1956 r.  z kierownictwa partii i rządu,   — ostatecznie uniknął jakiejkolwiek kary — (poza usunięciem go w maju 1957 r. ze składu KC i partii).

Przez wiele lat spokojnie pracował   jako   recenzent-konsultant w redakcji historycznej partyjnego wydawnictwa “Książka i Wiedza”.

Co więcej,   — ten największy zbrodniarz PRL-owski — za rządów  gen. Jaruzelskiego w grudniu 1983 roku został odznaczony w Sejmie Medalem Krajowej Rady Narodowej.

Nawet po dziesięcioleciach, Berman,   — krwawy morderca zza biurka, — nie odczuwał żadnych wyrzutów sumienia za zbrodnie popełnione na Polakach  przez Żydów.

— Przeciwnie, dalej oskarżał Polaków o antysemityzm.

Według Lebiediewa: 

„Bierut był całkowicie izolowany przez Bermana, Minca i Zambrowskiego, którzy w  rzeczywistości  sprawowali władzę  i  podejmowali kluczowe decyzje”.

I ten fakt sowiecki ambasador uważał za wielce niepokojący,  ponieważ

— „tacy  kierowniczy   działacze   polscy   jak Berman, Minc i Zambrowski   — nie uwolnili się od przesądów nacjonalistycznych”.

Lecz w tym przypadku bynajmniej nie chodziło o nacjonalizm polski.

— Według Lebiediewa — przywódcą tej grupy był Jakub Berman.

Ten cytat  pochodzi  z  tajnego raportu  ambasadora  ZSRR  w  Polsce  Wiktora Lebiediewa do Wiaczesława Mołotowa z 10 lipca 1949 roku.

Literatura, źródła, cytaty:

Bogdan Musiał, Moskwa wybiera Bermana, Rzeczpospolita, 18 kwietnia 2009

http://forum.dlapolski.pl/viewtopic.php?t=926                                                   http://www.jerzyrobertnowak.com/                                                                              http://polonuska.wordpress.com/                                                                                        http://pl.wikiquote.org/wiki/Jakub_Berman

TEKST UKAZAŁ SIĘ W „WARSZAWSKIEJ GAZECIE” 22 MARCA 2003 R.

Za; http://www.fronda.pl/blogi/prawda-o-nobliscie/warszawska-gazeta-jakub-berman-tajne-przemowiene,33200.html  / 30.03.2013

Polski: Mieczysław Jagielski - działacz komuni...

Mieczysław Jagielski – działacz komunistyczny. W latach 1971–1981 był członkiem Biura Politycznego KC PZPR, w 1970–1981 był wicepremierem. Mural w Gdańsku, na wiadukcie ul. Okopowej, przedstawia Mieczysława Jagielskiego podpisującego porozumienia sierpniowe w Gdańsku, w dniu 31 sierpnia 1980./commons.wikimedia.org/Artur Andrzej

  • Zdjęcia dod. emjot

Za: https://forumemjot.wordpress.com/2013/09/21/warszawska-gazeta-jakub-berman-tajne-przemowiene/

Data publikacji: 21.09.2013

Tags : , , , , , , , ,

Komentowanie zamknięte.