Najnowsze

Opublikowano Styczeń 13, 2016 Przez NS W Żydomasońska rewolucja w "Kościele katolickim"

Vaticanum II: Fałszywa nauka dotycząca natury Kościoła

Czy w nauczaniu Vaticanum II były błędy dotyczące wiary i moralności? Z całą pewnością. Zawiera ono cztery główne herezje: 1. fałszywą naukę dotyczącą natury Kościoła; 2. ekumenizm; 3. fałszywą naukę dotyczącą kolegialności biskupów; 4. wolność religijną.

antypapieży sześciu

Fałszywa nauka dotycząca natury Kościoła.

Cz. 1 – Apostolskość.

Ostatecznym celem zmian katolickiej nauki o naturze Kościoła, wprowadzonych przez żydo-masonerię pod fałszywym szyldem soboru powszechnego, jest złączenie wszystkich heretyckich i schizmatyckich sekt „chrześcijańskich” w jeden pseudo-kościół katolicki. Jest to realna realizacja planu antychrysta, gdzie w pierwszej kolejności wszystkie sekty połączone zostaną w jeden „chrześcijański kościół” – co się właśnie dokonuje, – aby w następnym kroku połączyć ten fałszywy chrześcijański kościół z innymi religiami światowymi oraz finalnie ustanowić jedną światową synkretyczną religię – który to proces również wchodzi w decydującą fazę.

https://www.youtube.com/watch?v=-6FfTxwTX34
Realizacja tego planu nie byłaby możliwa gdyby nie Vaticanum II – rzekomy sobór Kościoła, który całkowicie zmienia katolicką doktrynę. To dzięki Vaticanum II żydo-masoneria, pod płaszczem katolicyzmu, mogła prowadzić tzw. dialog ekumeniczny z heretykami oraz schizmatykami, którego finałem będzie „nawrócenie się” tych sekt chrześcijańskich do „jednego kościoła katolickiego”, a w rzeczywistości, połączenie wszystkich sekt w jeden fałszywy kościół powszechny, pod przewodnictwem jednego antypapieża – ostatecznie antychrysta.

W tym materiale zobaczymy jak Vaticanum II zmienił katolicką doktrynę o władzy Kościoła, tylko po to, aby móc prowadzić dialog ekumeniczny ze schizmatykami, którzy zachowali ważny sakrament święceń kapłańskich oraz Eucharystię (innymi słowy mają nadal biskupów i kapłanów, którzy ważnie odprawiają Mszę świętą, czego nie mają już protestanci).

Aby dobrze zrozumieć istotę błędów Vaticanum II przyjrzyjmy się jak w szczególności wygląda władza Kościoła.

Władza w Kościele katolickim.

Znajdujemy w Kościele potrójną władzę, którą Chrystus przekazał Apostołom oraz ich prawowitym następcom. Władza ta obejmuje:

1. urząd kapłański:

Urząd kapłański (potestas minister) ma za zadanie przez sprawowanie i udzielanie Sakramentów św., przez ofiarę Mszy św. oraz przez kult zewnętrzny uświęcać ludzi. Urząd kapłański nazywa się także władzą święceń (potestas ordinis), ponieważ władza tego urzędu udzielana jest w święceniach kapłańskich (sacramentum ordinis).

2. urząd nauczycielski:

Urząd nauczycielski (potestas magisterii) jest to prawo i obowiązek Kościoła głoszenia nauki Chrystusa w całej rozciągłości wiernym i wszystkim ludziom tak, że ci są obowiązani ją jako prawdę przyjąć. Urząd nauczycielski daje prawo do kierowania czynnościami rozumu wiernych.

3. oraz urząd pasterski:

Urząd pasterski (potestas regiminis) czyli władza rządzenia, jest to prawo i obowiązek Kościoła kierowania czynnościami woli wiernych, by zdążali do celu ostatecznego, do wiecznego zbawienia. Ponieważ to kierownictwo odbywa się przez przepisy, prawa, przez wyroki sądowe i przez kary, stąd władza rządzenia obejmuje władzę prawodawczą, sądowniczą i wykonawczą (władza karania) Kościoła.

Jurysdykcja.

Urząd nauczycielski i pasterski nazywa się władzą jurysdykcji (pot. iurisdictionis), bo daje prawo kierowania czynnościami wiernych, czy to będą czynności rozumu (potestas magisterii) czy to woli (pot. regiminis).

Ci, którzy mają władzę święceń i władzę jurysdykcji stanowią w Kościele katolickim hierarchię kościelną.

Nauczanie Vaticanum II.

W dokumentach rzekomego soboru znajdujemy zapisy, wg których władza jurysdykcji udzielana jest wraz z władzą święceń, bezpośrednio od Boga, przez konsekrację biskupią. Możemy o tym przeczytać w tzw. konstytucji dogmatycznej o Kościele „Lumen Gentium” (21):

„Sakra biskupia wraz z urzędową funkcją uświęcania przynosi również funkcję nauczania i rządzenia [czyli jurysdykcję – admin], funkcje te jednak z natury swojej mogą być wykonywane tylko w hierarchicznej wspólnocie (communio) z Głową Kolegium i z jego członkami. Z tradycji bowiem, która ujawnia się szczególnie w obrzędach liturgicznych i w praktyce Kościoła, zarówno Wschodniego jak i zachodniego, widać wyraźnie, że przez włożenie rąk i przez słowa konsekracji udzielana jest łaska Ducha Świętego i wyciskane święte znamię, tak że biskupi w sposób szczególny i dostrzegalny przejmują rolę samego Chrystusa, Mistrza [mowa tu o urzędzie nauczycielskim – admin], Pasterza [mowa tu o urzędzie pasterskim – admin] i Kapłana [mowa tu o urzędzie kapłańskim – admin], i w Jego zastępstwie (in Eius persona) działają”.

Widzimy tutaj dwa błędy przeciwne nauczaniu Magisterium:

1. błąd pierwszy: władza jurysdykcji (urząd nauczycielski oraz pasterski) przekazywana jest wraz z władzą święceń – poprzez konsekrację biskupią.

2. błąd drugi: władza jurysdykcji udzielana jest dla biskupa bezpośrednio od Boga.

Nauka katolicka.

W Kościele katolickim urząd kapłański udzielany jest w święceniach kapłańskich, natomiast urzędy nauczycielski oraz pasterski (jurysdykcja) udzielane są przez posłannictwo apostolskie.

Zwyczajne Magisterium naucza, iż Chrystus udziela jurysdykcji bezpośrednio tylko papieżowi, inni biskupi otrzymują jurysdykcję pośrednio – przez kanoniczną misję od papieża.

Pius XII, Ad Apostolorum Principis (1958):

„Władza jurysdykcji, która jest przyznana bezpośrednio z prawa Bożego na papieża, przychodzi do biskupów z mocy tego samego prawa, ale tylko przez następcę Piotra”.

Pius VI, Charitas (1791):

„Tak więc to dziś papież z obowiązku swego urzędu minuje biskupów dla każdego Kościoła i bez zgody Stolicy Apostolskiej nie może mieć miejsca żadna prawowita konsekracja w Kościele katolickim (Sobór Trydencki, sesja 24, rozdz. 1, de Reformat.)”.

Ks. Grabowski – Prawo Kanoniczne wedlug nowego kodeksu, Lwów 1927, s. 168

„Hierarchia dzieli się na hierarchię kapłaństwa i rządu. Władza kapłaństwa spływa mocą osobnego obrzędu religijnego zwanego święceniem (…). Święcenie jest źródłem władzy kapłańskiej, praw i przywilejów stanu duchownego i daje zdolność do otrzymania jurysdykcji.

Władzę rządów [tj. jurysdykcję – admin] udziela Chrystus bezpośrednio tylko papieżowi, inni zaś zwierzchnicy otrzymują ją mocą kanonicznej misji czyli przez posłannictwo”.

Ks. Sieniatycki, Zarys dogmatyki katolickiej, Tom IV, Krakow 1931, s. 325

„Władza jurysdykcji nie bywa udzieloną przez same kapłańskie święcenia, jak mniemał Durandus, a jej wykonywanie nie jest dozwolone bez zgody Kościoła”.

W konsekwencji, w przypadku nielegalnych, tj. bez posłannictwa apostolskiego od papieża, konsekracji biskupich, ważnie wyświęcony biskup otrzymuje władzę kapłańską, którą sprawuje bezprawnie, nie otrzymuje jednak władzy jurysdykcji: nauczycielskiej oraz pasterskiej — tym samym, w świetle nauki katolickiej, kościoły schizmatyckie i heretyckie pozbawione są cechy apostolskości, którą posiada tylko Kościół założony przez Chrystusa – Kościół katolicki.

Apostolskość Kościoła.

Apostolskość Kościoła ściśle związana jest z sukcesją apostolską. Sukcesja apostolska jest to prawne i ciągłe następstwo na stolicy biskupiej założonej przez Apostoła.

Jak podaje encyklopedia katolicka sukcesja apostolska musi być zarówno materialna oraz formalna.

Materialna sukcesja przekazywana jest wg władzy święceń – przez akt konsekracji biskupiej.

Formalna sukcesja apostolska przekazywana jest wg władzy jurysdykcji, mocą kanonicznej misji czyli przez posłannictwo — to znaczy, że następca ma otrzymać tę władzę, jaką mieli Apostołowie od tego zwierzchnika, który ją faktycznie i prawnie posiada i może ją innym przekazywać. Koniecznym warunkiem formalnego następstwa jest to, by następca otrzymał władzę według prawnych przepisów, obowiązujących w Kościele.

Ponieważ tylko kościół rzymski pozostał bezpośrednio apostolskim — na wszystkich innych stolicach, przez Apostołów założonych, od dawna przerwana została prawna ciągłość sukcesji biskupów, następujących kolejno po Apostole założycielu — dlatego tylko papież może swojej apostolskości udzielić innym biskupom, i przez to uczynić ich pośrednio apostolskimi.

To papież, powierzając biskupom władzę jurysdykcji, udziela im tym samym charakteru apostolskiego, przez który wchodzą oni w łączność z Apostołami i stają się ich prawowitymi następcami – otrzymują formalną sukcesję apostolską. Sam papież władzę jurysdykcji otrzymuje przez prawnie dokonany wybór.

Ks. St. Bartynowski T.J., Apologetyka podręczna, Kraków 1918 rok, s. 478:

„W Kościele katolickim bowiem nikt nie zostaje biskupem bez zezwolenia papieża; a właśnie papież, powierzając biskupom władzę rządzenia Kościołem, udziela im tym samym charakteru apostolskiego, przez który wchodzą w łączność z Apostołami i stają się ich prawowitymi następcami, jako ci, których Duch Św. postanowił, aby kierowali Kościołem Bożym. (Dz. Apost. 20, 28)”.

Ks. Grabowski – Prawo Kanoniczne według nowego kodeksu, Lwów 1927, s. 16-17:

„Chrystus ustanowił Apostołów pierwszymi zwierzchnikami i nauczycielami Kościoła, każdy tedy przełożony w Kościele tylko od Apostołów mógł otrzymać władzę rządów. Dla udowodnienia apostolskości nie wystarczy stwierdzić istnienie rządców w Kościele, lecz należy wykazać ich łączność z Apostołami w nieprzerwanym nigdy następstwie. Istnieć tu musi następstwo formalne, nie zaś materialne, to znaczy, że następca ma otrzymać tę władzę, jaką mieli Apostołowie od tego zwierzchnika, który ją faktycznie i prawnie posiada i może innym przekazywać. Koniecznym warunkom prawnego następstwa jest to, by następca otrzymał władzę według prawnych przepisów, obowiązujących w danej społeczności. Prawnym tytułem następstwa w Kościele jest posłannictwo, Chrystus bowiem posyła Apostołów (Jan. 20, 21). Ten może być rządcą w Kościele, kto od Apostołów otrzyma misję i dlatego zwierzchnictwo Kościoła ma się urzeczywistniać w kolejnym posłannictwie.

Prawnym zwierzchnikiem w Kościele jest obecnie ten, kto, cofając się wstecz, może wykazać, że władza jego pochodzi od Apostołów. Kto tego nie udowodni, ten jest samozwańcem, chociażby nawet jego poprzednicy przez szereg wieków rządzili jakąś cząstką Kościoła, z chwilą bowiem przerwania łączności apostolskiej, dana organizacja kościelna traci charakter rzeczywistego Kościoła Chrystusowego. Ponieważ bezpośrednie następstwo apostolskie zostało faktycznie we wszystkich kościołach przerwane, a trwa jedynie na stolicy rzymskiej, łączność przeto z biskupem rzymskim jest dziś dowodem jedności apostolskiej, niezależnie nawet od prymatu tego biskupa. Wszystkie inne kościoły tylko pośrednio, przez Kościół rzymski, są apostolskimi. Łączność z biskupem rzymskim jest jedynym sprawdzianem jedności z Kościołem Chrystusowym.

Drugim warunkiem apostolskości jest łączność z całym episkopatem. Chrystus utworzył stałe kolegium apostolskie ze św. Piotrem na czele, dał temu kolegium władzę i obiecał mu swoją asystencję do końca wieków (Mat. 28, 20). Ponieważ to kolegium składało się z ludzi śmiertelnych, wynika z tego, musi mieć następców. Kolegium to otrzymało przeto charakter osoby moralnej i w takim charakterze miało trwać zawsze. Wedle świadectwa Pisma św. i tradycji miejsce kolegium apostolskiego zajął episkopat w ogóle, w szczególności zaś biskup rzymski jest następcą św. Piotra, ten sam przeto autorytet, jaki miało kolegjum apostolskie, przysługuje obecnie episkopatowi w łączności z papieżem z wyjątkiem tej nadzwyczajnej władzy, jaką mieli apostołowie do zakładania Kościoła. Dlatego tylko ten biskup jest członkiem kolegjum apostolskiego, który jest poddany biskupowi rzymskiemu i odeń władzę otrzymał”.

Ks. Sieniatycki, Apologetyka czyli dogmatyka fundamentalna, Krakow 1932, s. 344:

„W Kościele Chrystusowym nikt nie może mieć prawa nauczania, uświęcania i rządzenia, kto od biskupa rzymskiego bezpośrednio czy pośrednio nie otrzymał misji po temu. Dlatego Kościoły, których założyciele i przełożeni takiej misji nie mają, nie posiadają cechy apostolskości, nie są Kościołami Chrystusa, lecz są heretyckimi lub schizmatyckimi”.

Konsekwencje fałszywej nauki Vaticanum II.

Zmiana nauczania, której dokonuje heretycki sobór, oznacza, iż heretyckie i schizmatyckie sekty, które zachowały ważny sakrament konsekracji biskupich, są w takim samym stopniu apostolskimi, co Kościół katolicki — ponieważ wraz z konsekracją biskupią otrzymują władzę jurysdykcji, do której, jak wyżej wykazaliśmy, przypisana jest cecha apostolskości.

Dzięki takiej zmianie soborowa sekta może nauczać, iż Kościół Chrystusowy obejmuje również schizmatyków oraz heretyków którzy zachowali ważny sakrament święceń kapłańskich oraz Eucharystię – dzięki temu iż posiadają sukcesję apostolską oraz cechę apostolskości są „kościołami partykularnymi” oraz „kościołami siostrzanymi” i należą do Kościoła Chrystusowego.

Dokument Kongregacji Doktryny Wiary, „Odpowiedzi na pytania dotyczące niektórych aspektów doktryny o Kościele”, 29 czerwca 2007 roku:

„Skoro więc Kościoły te mimo odłączenia posiadają prawdziwe sakramenty, szczególnie zaś, na mocy sukcesji apostolskiej, Kapłaństwo i Eucharystię, dzięki którym są dotąd z nami złączone najściślejszym węzłem (Vaticanum II, UR 15.3; cf. KDW List: Communionis notio, 17.2) zasługują na imię «Kościołów partykularnych czy lokalnych» (Vaticanum II, UR 14.1) i są nazywane Kościołami siostrzanymi katolickich Kościołów partykularnych (Vaticanum II, UR 14.1; Jan Paweł II, encyklika Ut unum sint, s. 56). «Dlatego przez sprawowanie Eucharystii Pańskiej w tych poszczególnych Kościołach buduje się i rozrasta Kościół Boży» (Vaticanum II, UR. 1)”

Dla porównania Pius IX, Iam vos omnes:

„Ktokolwiek zaś zwróci uwagę i pilnie rozważy warunki, w jakich znajdują się różne wzajemnie podzielone wspólnoty religijne oddzielone od Kościoła katolickiego, który od czasów Chrystusa Pana i Jego Apostołów zawsze był kierowany przez prawowitych pasterzy, a obecnie również sprawuje swą boską władzę, posiadaną od Pana Boga, ten łatwo się przekona, że żadna z tych wspólnot religijnych, ani nawet wszystkie brane łącznie, nie tworzą i nie stanowią w żadnym razie tego jednego Kościoła katolickiego, który został założony, ustanowiony i powołany do istnienia przez Naszego Pana Jezusa Chrystusa. Ponadto nie można nawet mówić, że te wspólnoty są czy to członkami, czy też częściami tegoż Kościoła, ponieważ w sposób widoczny są odłączone od jedności katolickiej”.

Nauka Vaticanum II, rażąco sprzeczna z Magisterium Kościoła, jest więc przyjęta i głoszona tylko po to, aby wykazać, iż jeden Kościół Chrystusowy obejmuje również schizmatyckie sekty.

Wszystko wskazuje na to, iż w najbliższej przyszłości możemy spodziewać się wielkiego zjednoczenia chrześcijańskiego świata, co będzie przedstawione jako nawrócenie schizmatyków oraz heretyków do katolicyzmu, a co w rzeczywistości będzie finałem tworzenia „jednej fałszywej owczarni” z „jednym fałszywym pasterzem” – antychrystem.

Za: https://katolikintegralny.wordpress.com/2016/01/12/vaticanum-ii-falszywa-nauka-dotyczaca-natury-kosciola-cz-1-apostolskosc/#more-2989

Data publikacji: 12.01.2016

Tags : , ,

Komentowanie zamknięte.