Najnowsze

Opublikowano Czerwiec 9, 2016 Przez Michal W NWO

Trzecia część filmu opisującego historię najpotężniejszej rodziny świata „The Dynasty of Rothschild”

Trzecia część filmu dokumentalnego „The Dynasty of Rothschild” opisuje powstawanie państwa Izrael oraz rolę jaką odegrali Rothschildowie podczas I i II wojny światowej.

hqdefault

Poniżej fragment transkrypcji oraz film:

„…W wielobiegunowym świecie, w którym pięć potęg o odmiennych interesach usiłowały załagodzić międzynarodowe kryzysy bez uciekania się do przemocy, Rothschildowie nie tyle pomagali utrzymać pokój, co poprzeć go, kiedy już został zawarty. Lewicowy liberał J. A. Hobson, autor klasycznego dzieła z roku 1902 pt. „Imperializm,” przedstawił sprawę w bardziej wyszukany sposób. Jak wielu radykalnych pisarzy swojej epoki, Hobson wierzył, że wojny burskie zostały zorganizowane przez małą grupę międzynarodowych finansistów, głównie niemieckich Żydów. Uważał on, iż Rothschildowie stanowili serce tej grupy. Hobson pisze:

„Czy ktokolwiek poważnie myśli, że jakiekolwiek europejskie państwo mogłoby poprowadzić wielką wojnę albo zaciągnąć wielką pożyczkę, gdyby Rothschildowie i ich wspólnicy nie wyrazili na to zgody?”

Scherb przedstawił podobną opinię, przepuszczoną przez pryzmat niemieckiego nacjonalizmu, w dziele pt. „Historia.”

„Ród Rothschildów narodził się z niesnasek między państwami Europy; urósł w potęgę dzięki wojnom; nieszczęścia, jakie spotkały państwa i ich obywateli, przyniosły im szczęście.”

Podobne opinie pojawiły się także w Anglii. Odmawiając prośbie Gladstone’a o przyznanie Lionelowi de Rothschild tytułu szlacheckiego, królowa Wiktoria otwarcie zakwestionowała słuszność posiadania angielskiego szlachectwa przez kogoś, kto zbudował swoje bogactwo na udzielaniu pożyczek obcym rządom i udanym spekulacjom na giełdzie. Dobry przykład tej postawy stanowi książka Johna Reevesa, „Rothschildowie: Finansowi Władcy Narodów,” w której wyraża on typową opinię:

„Rothschildowie nie mają narodowości, są kosmopolitami; nie należą do żadnej kliki – byli gotowi wzbogacić się kosztem zarówno wrogów, jak i przyjaciół.”

Rothschildowie mierzyli się następującym dylematem: ponieważ byli tak bogaci, inni Żydzi widzieli w nich szansę na osiągnięcie równych praw obywatelskich i politycznych. Rothschildowie nie mieli jednak ochoty żegnać się z miejskimi pałacami i wiejskimi rezydencjami i przenosić się do jałowej Palestyny.

Bratanek Lionela, Wiktor, wypowiedział się w podobnym tonie w przemówieniu do zarządu fundacji na rzecz uchodźców hrabiego Baldwina.:

„Powolne morderstwo 600 tys. ludzi to rzadki w historii ludzkości akt okrucieństwa. Pomimo humanitarnego współczucia, wszyscy się chyba zgodzimy, iż nie cieszy nas, kiedy uchodźcy naruszają prywatność naszego kraju, nawet tymczasowo.”

Nawet w roku 1946, Wiktor przemówił w Izbie Lordów w obronie polityki ograniczania przypływu imigrantów do Palestyny. Jedynym logicznym wyjściem było więc znaleźć inne terytorium, na którym mogliby się schronić Żydzi. Naziści wymyślili, iż mógłby ot być Madagaskar. Mniej więcej w tym samym czasie paryscy Rothschildowie złożyli Newport ofertę kupna 200 tys. akrów ziemi na terenie brazylijskiego stanu Mato Grosso, a także propozycję osiedlenia Żydów w dolinie Nilu w Sudanie. Brano pod uwagę także Kenię, Rodezję i Gujanę. Dopiero w ostatniej chwili Rothschildowie zdali się zrozumieć, że koniecznym będzie przyjąć uchodźców do Wiekiej Brytanii i Francji.

Wcześni syjoniści, m.in. Teodor Herzl, twierdzili, iż jedynym rozwiązaniem kwestii żydowskiej było opuszczenie przez Żydów Europy i znalezienie własnego państwa, tzw. judenstaat. Herzl wielokrotnie usiłował zdobyć poparcie Rothschildów, wierząc iż, w odpowiedzi na ataki na tle antysemickim, zamierzają ono upłynnić swój ogromny kapitał. Napisał 66-stronicową odezwę do rady rodziny Rothschild, nigdy jej jednak nie wysłał – po tym, jak odrzucono jego początkowe propozycje, uznał bowiem, iż Rothschildowie są „ordynarnymi, patrzącymi na innych z góry egoistami.” Później opisał ich jako „narodowe nieszczęście Żydów.”

Zagroził nawet, iż ich „zlikwiduje” i że „poprowadzi przeciwko nim brutalną kampanię,” jeśli się mu sprzeciwią. Skoro syjoniści w ostatniej dekadzie XIX wieku mogli sobie pozwolić na używanie podobnego języka, nie jest niespodzianką, iż tak samo wyrażali się przedstawiciele radykalnego antysemityzmu, kwitnącego w pokonanych w I wojnie światowej państwach Środkowej Europy. Weźmy na przykład odezwę Dietricha Eckarta z roku 1919, „Do wszystkich ludzi pracujących:”

„Ród Rothschildów posiada 40 miliardów! Muszą oni jedynie dobrze zainwestować swoje pieniądze i nie muszą pracować – przynajmniej nie w takim sensie, w jakim my rozumiemy pracę. Ale skąd oni i im podobni biorą tak ogromne ilości pieniędzy? Skąd? Od was, od nikogo innego! Tak jest, to wasze pieniądze, ciężko zarobione w trudzie i znoju. Pancerna kasa tych chciwych ludzi przyciąga je niczym magnes.”

Innym wczesnym narodowym socjalistą uważającym Rothschildów za jeden z przykładów „problemu żydowskiego,” który obiecał rozwiązać, był Adolf Hitler. W artykule opublikowanym na łamach nazistowskiej gazety „Völkische Beobachter” z maja 1921r., obwołuje ich członkami grupy żydowskich kapitalistów kontrolującej prasę socjalistyczną. W r.1922 co najmniej dwa razy mówił w swoich przemowach:

„znaczącej różnicy między osiągnięciami ludzi takich jak Alfred Krupp, który w wyniku niestrudzonej pracy obdarzył naród wspaniałymi innowacjami, a pazernością Rothschildów, którzy finansowali wojny i rewolucje, a przy pomocy pożyczek czynili ludzi niewolnikami odsetek.”

W opublikowanej w roku 1991 książce Nowy Porządek Świata telewizyjny kaznodzieja i polityk partii republikańskiej, Pat Robertson, pisze:

„Rothschildów zdeprawował okultyzm oświeconej masonerii”

oraz „Paul Warburg, który zaprojektował System Rezerwy Federalnej, był agentem Rothschildów.”

Przedstawiciel kompletnie innej opcji politycznej, Khalid Muhammad, były asystent Louisa Farrakhana – lidera radykalnej organizacji afroamerykańskiej Naród Islamu – również zasugerował, iż Rothschildowie sponsorowali Hitlera i wspierali jego antysemicką politykę.

Po pobieżnych poszukiwaniach w internecie znaleźć można do przesytu teorii spiskowych. „Rothschildowie stali za morderstwem prezydenta Lincolna,” ponieważ „jego polityka powojenna zagrażała ich spekulacjom towarami.”

Mają oni stanowić tajną potęgę „kontrolującą” inne znane banki, takie jak Warbergs, Schroders, Lazard, oraz stojącą za amerykańskimi finansistami takimi jak J.P. Morgan, Rockefellerowie, Kuhn,  Loeb i Sp., Speyerowie i Lehmanowie, nie wspominając o Banku Anglii i Systemie Rezerwy Federalnej – „oczywistych polach działania Rothschildów.”

Poprzez tę globalną sieć wpływów zorganizowali między innymi wojny burskie, utworzenie Izraela (w celu przejęcia kontroli nad ropą naftową na Bliskim Wschodzie), rewolucję rosyjską („próba objęcia władzy w Rosji przez amerykańską odnogę globalnej elity finansowej, w dużej mierze kontrolowanej przez Rothschildów”), a nawet zlikwidowanie wymienności dolara na złoto przez prezydenta Nixona.

Obecnie oni ich wspólnicy z Partii Konserwatywnej i prasy planują zmonopolizowanie światowych zasobów energii – stąd też zainteresowanie prywatyzacją energii elektrycznej, węgla i gazu. Wydawałoby się, że poważna historia bankowości powinna nie powinna nawet wspominać o podobnych bzdurach.

Nie sposób jednak zrozumieć, jak bardzo potrzebna jest nam akademicka historia bankowości, jeśli będziemy udawać, że wspomniane mity nie istnieją…”

3 część filmu dokumentalnego „The Dynasty of Rothschild”:

Przygotował: Michał KK

Tags : , ,

Komentowanie zamknięte.