Najnowsze

Opublikowano Listopad 28, 2015 Przez a303 W Żydomasońska rewolucja w "Kościele katolickim"

Strategia niszczenia Kościoła przez organizacje antychrześcijańskie

To odbywa się obecnie… Strategia niszczenia Kościoła przez organizacje antychrześcijańskie.

a

Od tłumacza:

W artykule P. Samojłowa zostały wykorzystane fragmenty z niżej wymienionej książki Olgi Czietwierikowej, z rozdziału 4 pt. „Posoborowa polityka Watykanu: skutki otwartości ekumenicznej”.

Wymieniany w tym rozdziale arcybiskup Lefebvre podkreśla szczególna rolę, jaką odegrali w tej polityce papieże. Opisując wcześniejsze czasy, poprzedzające narodzenie modernizmu w Kościele, abp zauważył: „Penetracja liberalizmu do całej hierarchii kościelnej włącznie z kurią papieską, jeszcze dwa wieki temu była nie do pomyślenia, jednak została wymyślona, przepowiedziana i zaplanowana na początku ubiegłego wieku przez masonów. Wystarczy przedstawić dokumenty, dowodzące realności tego spisku przeciwko Kościołowi, tego „najwyższego zamachu” na papiestwo”. Głównym dokumentem, który przytacza abp Lefebvre jest korespondencja przywódców masonerii. Znając jej treść i zagrożenia z niej płynące, walczył później na Soborze Watykańskim II i do końca swego życia w obronie Świętej Tradycji i Kościoła Katolickiego, przeciwko polityce kolejnych papieży, prowadzących Kościół drogą do Antychrysta.  

***

W poświęconym destrukcyjnym procesom w „Kościele” Rzymsko-Katolickim fundamentalnym badaniu pt. „Zdrada w Watykanie lub spisek papieży przeciwko Chrześcijaństwu” kandydata nauk historycznych, docenta katedry historii i polityki krajów Europy i Ameryki MGIMO, Olgi Nikołajewnej Czietwierikowej, podany jest dokument programowy następców masonerii.

Jest to tajna korespondencja przywódców „Wysokiej Wenty” (najwyższej masońskiej loży) włoskich karbonariuszy w latach 1820-1846, która się znalazła w dyspozycji Watykanu i została opublikowana przez francuskiego pisarza Jacquesa Crétineau-Joly w jego książce „Kościół rzymski i rewolucja.”

a

Strategia, przedstawiona w tej korespondencji, choć nie od razu, ale po prawie dwóch wiekach jednak doprowadziła masonów do nakreślonych celów – penetracji Kościoła Katolickiego i jego podporządkowania swoim wpływom. Na Soborze Watykańskim II (lata 1963-1965) udało im się dokonać prawdziwej rewolucji, stawiając Watykan pod swoją kontrolę.

Poznanie niektórych fragmentów tych dokumentów będzie korzystne również i dla prawosławnych wiernych, ponieważ jest w nich, jak zauważa Olga, „podany mechanizm samozniszczenia Kościoła przez jego najwyższą hierarchię, który ostatecznie został użyty przeciwko Katolicyzmowi i może być rozpatrywany jako najbardziej skuteczny z możliwych środków rozsadzania również Cerkwi Prawosławnych”.

A więc, przeanalizujmy etapy masońskiej strategii. „Nie spodziewamy się przyciągnąć papieży do naszej sprawy, nawrócić ich do naszych zasad, uczynić ich głosicielami naszych idei. … Powinniśmy prosić, powinniśmy szukać, powinniśmy czekać, podobnie jak Żydzi w oczekiwaniu na Mesjasza, potrzebnego nam papieża. … To doprowadzi nas pewniej do przejęcia Kościoła aniżeli pamflety naszych francuskich braci, a nawet złoto Anglii. Chcecie wiedzieć dlaczego? … Będziemy mieli mały palec wciągniętego do spisku następcy Św. Piotra, i ten mały palec będzie droższy w naszej drodze krzyżowej od wszystkich Urbanów II i Bernardów chrześcijaństwa,”- piszą „wolni murarze” o Katolickim „Kościele” i jego przywódcy.

Natomiast jeżeli rozpatruje się te plany w odniesieniu do Prawosławia i na przykład naszej Rosyjskiej Cerkwi, to można zauważyć, co następuje. Pierwszy krok we wskazanym kierunku został uczyniony na początku XX wieku, kiedy w Rosji pojawili się międzynarodowi ekumeniczni emisariusze i zaczęli oferować hierarchii cerkiewnej i rosyjskim studentom projekty w sprawie zbliżenia Cerkwi Prawosławnej z zachodnimi wyznaniami protestanckimi. Oto, jak o tym pisze święty męczennik Iłarion (Hilarion) Wieriejski: „Kiedyś w Moskwie było głośno z powodu „Światowego Chrześcijańskiego Związku Studentów”. Do centrum rosyjskich świątyń prawosławnych przyjechali różni misjonarze tego związku, różni panowie Motta i panie Rouse, którzy zwrócili się z angielskim kazaniem do rosyjskich studentów. Mówiono o tym, że Związek jest bezwyznaniowy: zapewnia się w nim wolność wyboru dowolnego wyznania chrześcijańskiego. Wyznania łączą w związku „na podstawach federacyjnych”. Dlatego też sugeruje się możliwość jakiegoś wspólnego chrześcijaństwa, niezależnego od Cerkwi”.

Dzięki Bogu, w Autokratycznej Rosji te inicjatywy nie zakończyły się sukcesem, jednak rewolucja 1917 roku otworzyła dla wrogów Wiary Chrystusowej nowe możliwości – przynajmniej na Zachodzie i we Wschodnich Patriarchatach. Patriarcha Konstantynopolitański mason Melecjusz (ros. – Mieletij Metaksakis) zrealizował część nakreślonych przez „braci” reform na naradzie w 1923 roku. Jego rosyjscy współtowarzysze – moderniści również wdrożyli szereg destrukcyjnych planów. Jednak ich sukces był czasowy, ponieważ zgodnie z Opatrznością Bożą po II Wojnie Światowej reformowana „Żywa Cerkiew” przestała istnieć.

Również wtedy, po II Wojnie Światowej, masoni z nową siłą próbowali umocnić się zarówno w Kościele Katolickim, jak i w Cerkwi Prawosławnej. W rezultacie trwającej ponad półtora wieku pracy wśród papieskiej młodzieży powstało u Katolików potężne liberalne lobby. Co do Prawosławia, to trwająca ponad dwadzieścia lat działalność Patriarchy Konstantynopola Melecjusza (ros. – Mieletija) i jego następców – Patriarchów Grzegorza, Bazylego, a zwłaszcza Athenagorasa (ros. – Григория, Василия и Афиногора) przyniosła również wymierne negatywne efekty.

Ale w naszej Cerkwi „bracia” nie osiągnęli takiego sukcesu – w 1948 roku na spotkaniu w Moskwie z Prymasami i przedstawicielami naczelnych władz lokalnych Cerkwi Prawosławnych wynalazek masonów – tzw. ruch ekumeniczny – otrzymał bardzo negatywną ocenę. I dopiero w 1961 roku udało im się wciągnąć Rosyjską Cerkiew Prawosławną oraz inne Cerkwie słowiańskie do międzynarodowej organizacji ekumenicznej „Światowej Rady Kościołów.”

Ale wróćmy do korespondencji przywódców „Wysokiej Wenty”. „Aby uzyskać papieża o wymaganych cechach, musimy przygotować dla niego – dla tego papieża – pokolenie godne królestwa, o którym marzymy. Odłóżcie na bok starców i ludzi w średnim wieku; zwróćcie się do młodych ludzi i, o ile to możliwe, do dzieci. … Wśród nich nie będzie wam trudno stworzyć reputację dobrych katolików i patriotów. Reputacja ta otworzy młodym kapłanom i zakonnikom dostęp do naszych doktryn”- piszą „bracia”.

I oto ten krok akurat wyraźnie można prześledzić w historii naszej Cerkwi Rosyjskiej. W szczególności – w działaniu Metropolity – ekumenisty Nikodema (ros. – Никодима Rotowa), który jako rektor Leningradzkiej Akademii Duchownej, udzielał dużą uwagę edukacji dorastającego pokolenia, stwarzając dla siebie wśród młodzieży reputację „człowieka Cerkwi”, jej „zbawiciela”.

„Za kilka lat to młode duchowieństwo stopniowo weźmie w swoje ręce wszystkie funkcje Cerkwi – kontynuują masoni – będzie ono prowadzić, zarządzać, sądzić, wejdzie do najbliższego kręgu władz i będzie wezwane do wyboru nowego papieża, który, podobnie jak większość mu współczesnych, obowiązkowo będzie mniej lub bardziej przywiązany do … ogólnoludzkich zasad; zasad, których rozpowszechnianie teraz zaczynamy. … Jeśli chcecie przeprowadzić rewolucję we Włoszech, to szukajcie papieża, którego portret przedstawiliśmy powyżej.”

a

Historia pokazuje, że takim papieżem stał się Paweł VI. Jeśli zastosujemy to, co zostało powiedziane w stosunku do Prawosławia, to pod podany opis cerkiewnego Prymasa pasuje Bartłomiej, niniejszy Patriarcha Konstantynopola. Jest on w pełni przywiązany do wszystkich „ogólnoludzkich zasad”. Na przykład: w 1994 roku na religijnej światowej konferencji „Religia i Pokój”, wezwał on przedstawicieli wszystkich religii „do Unii oraz wspólnych wysiłków w imię duchowych zasad ekumenizmu, braterstwa i pokoju, ponieważ wszyscy jesteśmy zjednoczeni w Duchu Jedynego Boga”.

Kontynuujmy znajomość ze strategią „wolnych murarzy”: „Zarzućcie wasze sieci na przykładzie Szymona. Zarzućcie je … do zakrystii, seminariów i klasztorów. A jeśli uzbroicie się w cierpliwość, to obiecujemy wam połów bardziej cudowny niż połów Szymona. … Będziecie głosić rewolucję w tiarze i sutannie, z krzyżem i chorągwią w rękach, i wystarczy najmniejsze pchnięcie, aby ta rewolucja zapaliła ogień w czterech krańcach świata.”

I jeszcze kilka zdań z książki O. Czietwierikowej dotyczących omawianego wątku, których nie ma w nin. artykule P. Samojłowa,– A.L.):

„Na naszych barkach spoczywa trudne zadanie … Musimy poddać Kościół amoralnej edukacji i za pomocą małych, precyzyjnie odmierzonych, choć jeszcze nieokreślonych na razie w pełni środków osiągnąć to, aby ​​papież przyprowadził nas do triumfu idei rewolucyjnej. W chwili obecnej tylko nieśmiało zaczynamy realizować ten plan, za którym ja zawsze widziałem nadludzkie oczekiwania.”

W wyniku rozpoczętych przemian już pod koniec lat 60-tych Kościół popadł w stan wewnętrznego kryzysu i sekularyzmu, które przyspieszyły dechrystianizację zachodniego społeczeństwa ze względu na jego ekonomiczną modernizację i industrializację. Przejawiło się to przede wszystkim w takich wskaźnikach jak zmniejszenie liczby księży („kryzys powołań”) i wiernych, a także osłabienie praktyk religijnych …

Aby rozwiązać ten problem, w parafiach zaczęto uciekać się do nowej praktyki – powierzać zarządzanie grupom świeckich, którzy zajmowały się tylko katechizacją, ale także przygotowaniem wiernych do liturgii i przyjęcia Sakramentów. Ale i to nie mogło już powstrzymać wymierania życia parafialnego, zmniejszenia jego duchowej pełni i żywej wiary, które stopniowo były zastępowane czysto zewnętrznym przestrzeganiem rytuałów i ceremonii …

Jednak najbardziej niebezpiecznym zjawiskiem stały się te zmiany, jakie następowały w dziedzinie refleksji teologicznych pod wpływem utwierdzającej się tolerancji religijnej, po ogłoszeniu której Kościół zaczął dokonywać poważnych odstępstw od wiary chrześcijańskiej. Przejawiło się to przede wszystkim w rozwoju „dialogu” z judaizmem …

*** 

I rzeczywiście, dzisiaj jesteśmy świadkami aktywnego przygotowania „Ósmego Soboru Powszechnego”, za pomocą którego, być może, będzie realizowana globalna przebudowa (pierestrojka) w Prawosławnych Lokalnych Cerkwiach.

Tak więc porównanie znanych faktów z historii i współczesnego życia Lokalnych Cerkwi Prawosławnych ze strategią samozniszczenia „Kościoła” Katolickiego przez jego hierarchię, przedstawioną w korespondencji przywódców „Wysokiej Wenty”, umożliwia ocenę, jakie sukcesy osiągnęli „wolni murarze” w realizacji swoich planów odnośnie Prawosławia.

Piotr Samojłow

Źródło: http://www.christian-spirit.ru

DODATEK

O książce Olgi Czietwierikowej pt. „Zdrada w Watykanie lub spisek papieży przeciwko Chrześcijaństwu”

Na podstawie wiarygodnych materiałów dokumentalnych autorka książki, pracownik naukowy MGIMO (skrót od: Московский государственный институт международных отношений – pol. – Moskiewski Państwowy Instytut Stosunków Międzynarodowych) Olga Nikołajewna Czietwierikowa dochodzi do sensacyjnych wniosków: począwszy od 1933 roku, hierarchia Kościoła Katolickiego zaczyna odchodzić od podstawowych zasad Chrześcijaństwa, a nawet więcej – aktywnie próbuje pod postacią „modernizacji Kościoła” zastąpić te zasady innymi, bezpośrednio wrogimi Chrześcijaństwu. Ponieważ większość zwykłych Katolików o tych procesach nic nie wie, autorka widzi w tym, co się dzieje, spisek papieży i kardynałów przeciwko Kościołowi Katolickiemu. „Zdrada w Watykanie” O. Czietwierikowej – to ostra i fascynująca publicystyka. Chociaż książki na ten temat już na Zachodzie wychodziły, w Rosji o tym przed Czietwierikową nikt nie pisał.

Tytuł tej bardzo ciekawej książki Olgi Czietwierikowej, która wyszła w 2011 roku brzmi: „Zdrada w Watykanie lub spisek papieży przeciwko Chrześcijaństwu”.

http://www.theology.kiev.ua/images/afiles/0000356.pdf

Wydawnictwo: Эксмо,

Rok wydania: 2011 rok, 240 str.

W książce na podstawie potężnej bazy źródeł opowiada się o degradacji, sekularyzacji i włączeniu współczesnego Kościoła Katolickiego do struktur Nowego Porządku Światowego (NWO).

Należy jednak dodać, że wszystko, co zostało tam wyrażone o Katolicyzmie, w takim samym stopniu dotyczy również większości wyznań prawosławnych, głównie Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej, które w swoim rozwoju biorą dziś przykład z Watykanu.

Źródło – http://imperialcommiss.livejournal.com/776942.html

Wprowadzenie i 2-gi rozdział książki

Pobranie:

http://www.livelib.ru/book/1000480759

http://lib.mn/blog/olga_chetverikova/183527.html

http://alternathistory.org.ua/olga-chetverikova-izmena-v-vatikane-ili-zagovor-pap-protiv-khristianstva-skachat

Olga Czietwierikowa

„Zdrada w Watykanie lub spisek papieży przeciwko Chrzescijaństwu”

a

Spis treści

Przedmowa

Przyjęcie pluralizmu religijnego w powojennej Europie

Od nazizmu do atlantyzmu: misja Piusa XII

Reformacyjny zamach w Katolicyzmie: II Sobór Watykański i jego zakulisowe intrygi

Posoborowa polityka Watykanu: skutki otwartości ekumenicznej

Świecki Kościół Pawła VI

Walka o władzę wewnątrz Watykanu: zatwierdzenie pozycji „Opus Dei”

Katolicyzm w warunkach rewolucji neoliberalnej: przemiana (przebudowa) świadomości

Polityka wschodnia Jana Pawła II: „święty sojusz” z Waszyngtonem

Papieski projekt „Świętego Imperium Rzymskiego”

Dwulicowość rzymskiego ekumenizmu

Wyniki „nowej ewangelizacji”, od tolerancji w religiach do religii tolerancji

Benedykt XVI: kierunek na rząd światowy

Katolicka „Etyka finansów” jako legitymizacja kapitału spekulacyjnego

„Pojednanie” z Prawosławiem pod przewodnictwem Papieża

Ukraińskie i białoruskie kierunki w polityce Watykanu

Watykan w dialogu z islamem: „Stalowa pięść w aksamitnej rękawiczce”

Kto tworzy „etykę globalną”

Uwagi

Tłumaczył Andrzej Leszczyński

27.11.2015 r.

Tags : , , , , , , ,

Komentowanie zamknięte.