Najnowsze

Opublikowano Wrzesień 4, 2016 Przez Seri W Historia

SEKSUALNA DEKADENCJA WEIMAROWSKICH NIEMIEC

Czyli jedna z przyczyn, dlaczego naród Niemiecki dopuścił Hitlera do władzy.

W okresie najgłębszej degradacji Niemiec zanik wartości moralnych we wszystkich dziedzinach życia zbiegł się dokładnie ze szczytem żydowskich wpływow w tym kraju.” – Dr Karl Friederich Wiehe, Germany and the Jewish Question. [1]

Żaden aspekt kwestii żydowskiej w Niemczech nie może być wyjaśniony bez jakiejś wzmianki o fali nierządu, która pochłonęła ten kraj w czasach Republiki Weimarskiej (1919-1933) po I wojnie światowej. Ten okres okazał się być również apogeum potęgi żydowskiej w Niemczech. Nieomal każdy aspect życia w Niemczech znalazł się pod kontrolą żydowską.

KULTUROWE PRZEJĘCIE NIEMIEC PRZEZ ŻYDOW

Dr Karl Wiehe w swojej pracy pt. Germany and the Jewish Question  opisuje ówczesną sytuację w szczegółach:

Na długo przed 1933 rokiem Żydzi przejęli przemysł filmowy w Niemczech, nawet w większym stopniu niż teatr. Co było zrozumiałe, bo dochody w przemyśle filmowym znacznie przekraczały zarobki z innej działalności artystycznej ….

Największy spadek poziomu niemieckiego życia kulturalnego nastąpił jednak w dziedzinie lekkiej rozrywki. Tutaj, w komedii muzycznej, ale przede wszystkim w rewii i burlesce frywolność i rozpusta były na porządku dziennym. Tak bardzo, że w ciągu tych lat Berlin był słusznie uważany za najbardziej niemoralne miasto na świecie.

Żydzi wprowadzili pornografię do tej formy sztuki w Niemczech, co w tym gatunku było zupełnie nieznane przed I wojną, a więc Żydzi byli odpowiedzialni za ogólny upadek moralności.

Żydowscy seksuolodzy Iwan Bloch i Magnus Hirschfeld byli przedstawicielami gałęzi dotyczacej „badań płci,” zakamuflowanej pseudonauki, która była jedynie pretekstem do upowszechnienia pornografii i propagandy, przeznaczonej do niszczenia małżeństwa i świętości rodziny. [2]

Wiehe prezentuje następujące użyteczne fakty i statystyki:

W 1931 roku ponad 60% niemieckich filmów było wyprodukowanych przez Żydów i 82% scenariuszy filmowych zostało napisanych przez autorów żydowskich, choć Żydzi stanowili mniej niż 1 procent ludności niemieckiej (0.9o%). Krótkie spojrzenie na nazwiska reżyserów, producentów, kierowników teatralnych, aktorów, scenarzystów i krytyków „ujawnia wszędzie zdecydowaną przewagę Żydów”.

Pobieżny przegląd tytułów filmowych, zdaniem Wiehe’ego, pokazuje nam, że Żydzi mieli tylko jedną rzecz w głowie, tzn. seks. Oto kilka typowych tytułów: „Moral und Sinnlichkeit” (Moralność i zmysłowość); Was kostet Liebe?” (Jaka jest cena miłości?); „Wenn ein Weib den Weg verliert” (Kiedy kobieta traci głowę?); Prostitution” (Prostytucja); „Sündige Mutter” (Grzeszna Mama); „Das Buch des Lasters” (Księga występków).

Wiehe narzeka: „Sensacyjne tytuły odpowiadają kiepskiej treści.” „Wszyscy tarzają się w brudzie i  z cyniczną szczerością pokazują sceny perwersji seksualnej”. [3]

Lekka rozrywka (rewia / burleska) była innowacją żydowską. Teatry rewiowe, przede wszystkim skoncentrowane w wielkich miastach, takich jak Berlin, były własnością Żydów i były prowadzone niemal wyłącznie przez nich. Pokazy miały na celu wywołanie podniecenia seksualnego poprzez pokazywanie postaci kobiecych w lubieżnych tańcach, które później mialy przechodzić w striptiz i sceny publicznej masturbacji. Wiehe zauważa z oburzeniem, że „w tych rewiach nieskrępowany popęd płciowy przkształcał się w obrzydliwe orgie. Całe życie zostało zredukowane do wspólnego mianownika pożądania i jego zaspokojenia. Czystość i samodyscyplina były wyśmiewane jako staroświeckie przesądy „.

Żydzi zdołali na przestrzeni zaledwie czternastu lat doprowadzić do poważnych „przewartościowań” [4] w Niemczech weimarowskich. Występek i przywary przeszłości stały się teraz cnotami.

Wystarczy rzut oka na tytuły rewii: „Zieh dich aus” (Rozbierzmy się); „Tausendnackte Frauen” (Tysiąc nagich kobiet); “Die Sünden der Welt” (Grzechy świata); „Häuser der Liebe” (Domy miłości); „Streng Verboten!” (Całkowicie zabronione!); „Sündig und Süss” (Słodka i grzeszna). [5]

Wreszcie bogata dziedzina seksuologii. Nowa nauka składała się głównie z wątpliwej wartości „opisów przypadków,” rzekomo ujawniających zdeprawowane zwyczaje seksualne różnych anonimowych pacjentów. Początkowo w celu zapewnienia poważnej atmosfery akademickiej i erudycji w tych opisach fantazji masturbacyjnych, ekscytujących opowieści o przygodach z udziałem nekrofilii, bestialstwa i fetyszyzmu, bardziej podniecające szczegóły były często opisywane po łacinie, „w celu wykluczenia przypadkowego czytelnika”. [6] Nie trwało to jednak długo, wkrótce łacińskie teksty zostały przetłumaczone na język narodowy dla czytelników nieznających łaciny.

Wiehe ujawnia długą liste seksuologów żydowskich, który byli w czołówce piszących takie lubieżne traktaty, które były niczym więcej niż pornografią, udajacą naukę. Dr Magnus Hirschfeld [7] i Iwan Bloch [8] byli gwiazdami w tej dziedzinie. Ich książki są nadal chciwie czytane przez bezkrytycznych czytelników, głodnych pikantnych szczegółów, dotyczących dziwacznych perwersji.  Wśród nich Wiehe wspomina takie nazwiska zydowskich seksuologow jak Ludwig Lewy-Lenz, Leo Schidrowitz, Franz Rabinowitsch, Georg Cohen i Albert Eulenburg.

Oto niektóre z deprymujących tytułów: „Sittengeschichte des Lasters” (Historia perwersji); „Sittengeschichte des Schamlosigkeit” (Historia bezwstydu); „Bilderlexikon der Erotic” (Obrazkowy leksykon erotyki); „Sittengischichte desGeheime und Verbotene” (Historia tajemnicy spraw zakazanych). A oto niektóre z tytułów wydawanych przez Instytut Nauk Seksualnych dr Magnusa Hirschfelda w Berlinie [9]: Aphrodisiacs, Prostitution, Sexual Catastrophes, Sexual Pathology, The Perverted. Wiehe opisuje wszystkie te książki jako „brudne publikacje tych pseudo-naukowców.” Wszystkie one byly napisane przez autorów żydowskich i publikowane przez wydawców żydowskich.  Wiehe dalej kontynuuje w podobnym  zgryźliwym duchu:

Książki te miały być rozprawami naukowymi, a ich celem miała być rzekomo edukacja „szerokich mas o szkodliwości ekscesów seksualnych”. Jednak pod pozorem nauki chcieli wzbudzać żądze i niższe instynkty u swoich odbiorców. W centrum ich zainteresowań znajdowali się przestępcy, prostytutki i homoseksualiści.  Wśród grona tych seksuologów na próżno byłoby szukać naukowca nie-Żyda”! [10]

Wiehe wskazuje, że masturbacja, dotychczas wstydliwie ukrywany nałóg, zaczął być bezwstydnie promowany po raz pierwszy w Niemczech weimarskich przez organizacje żydowskie. Wspomina dalej Dr Max’a Hodan’a, żydowskiego lekarza z Berlina, który wprowadził do obiegu broszurę zalecającą regularną masturbację dla klas pracujących.

Warto zauważyć, że jeden z najgorszych na świecie seryjnych morderców, Peter Kürten, popełnił wszystkie swoje zbrodnie w Niemczech w okresie 1925-1930.

Było to oczywiście w czasie rozkwitu Republiki Weimarskiej, gdy naród niemiecki uzależnił się całkowicie od dominacji żydowskiej i była to pierwsza próba realizacji późniejszej rewolucji seksualnej w latach 1960-ych.

Co istotne, Kürten zapytany co było jego głównym motywem zabójstwa, odpowiedział: „Uderzyć w opresyjne społeczeństwo” [11]

Było to społeczeństwo, w którym seryjny morderca miał stać się popularnym idolem, co wystarczyło, aby stworzyć cały gatunek literatury sensacyjno-kryminalnej o seksie. [12]

STAN DEPRAWACJI SEKSUALNEJ

Brytyjski historyk Sir Arthur Bryant opisuje tłumy dziecięcych prostytutek, kręcących sie przed drzwiami wielkich hoteli i restauracji w Berlinie. I dodaje: „Większość z tych klubów nocnych i innych lokali była własnością Żydów lub była prze nich zarządzana. Żydzi wiedli prym wśród promotorów tej branży, o czym pamiętano im po latach „. [13]

Przebywający w Berlinie w czasie kryzysu hiperinflacji (1923) Klaus Mann – syn wielkiego niemieckiego pisarza Tomasza Manna – zapamiętał grupę sado-masochistycznych prostytutek:

“Niektóre z nich wyglądały jak srogie Amazonki, noszące dumnie wykonane z zielonej, błyszczącej skóry buty do konnej jazdy. Jedna z nich wywijała laską trzcinową i patrzyla na mnie z ukosa. Dobry wieczór pani”, powiedziałem. Szepnęła mi do ucha: „Chcesz być moim niewolnikiem? Kosztuje to tylko sześć milionów i papierosa. „[14]

Dziecko układa stos z banknotów – marek niemieckich. Efekt hiperinflacji, która dotknęła ten kraj w początku lat 20. XX wieku.

10-letnie dzieci wykonywały erotyczne sztuczki na stacjach kolejowych. Grupa 14-letnich rosyjskich dziewcząt, uciekinierek z czerwonego terroru komunistycznego z rzeźni Stalina, ułożyła sobie lukratywne życie w Berlinie jako sado-masochistyczne prostytutki. Małe dziewczynki były łatwo dostępne dla seksu nie tylko w dziecięcych domach publicznych i aptekach, ale można je było rownież zamówić przez telefon i następnie były dostarczane do klientów taksówką, podobnie jak dania na wynos. Szczególnie drastyczne były zespoły matka z córką, oferujące swoje usługi seksualne dla tego samego klienta jednocześnie. Mel Gordon pisze: „Francuski dziennikarz Jean Galtier-Boissière opisał w chorobliwie szczegółowo pornograficzny sposób niesamowity horror współżycia z dziewięcioletnią dziewczynką, której małe, ale biegłe palce gładzily jego uda a jej szczerbata matka pokrywała mu twarz gorącymi pocałunkami.” [15]

Czytajac Mela Gordona Voluptuous Panic: The Erotic World of Weimar Berlin, wkraczamy w przygnębiające, zgniłe środowisko, podobne do podziemnego świata kanalizacyjnych szczurów, należące w dużej mierze do Żydów niemieckich. Bez pieniędzy i wpływów żydowskich, taki świat nigdy by nie mógł powstać. Niemcy nic nie mogli zrobić, aby wybrnąć z tej sztucznie stworzonej oranżerii erotomanii i dewiacji seksualnych, w którą teraz zostali usidleni.

Było conajmniej 17 różnych rodzajów prostytutek w tym mieście-burdelu, utworzonym przez Żydow: osiem zewnętrznych i dziewięć wewnętrznych, każda ze swoją specjalnością, określaną w terminologicznym slangu.

Prostytutki zewnętrzne (1) Kontroll Girls: legalne prostytutki kontrolowane pod kątem chorób wenerycznych. (2) Half-Silks:  amatorki pracujące w niepełnym wymiarze godzin wieczorem i w czasie weekendów, w ciągu dnia zatrudnione jako pracownice biurowe, sekretarki i sprzedawczynie; (3) Grasshoppers: niższa ranga prostytutek, które wykonywały seks ręcznie i na stojąco w ciemnych zaułkach. (4) Nuttes: nastoletnie dziewczęta, które pracowały dla „kieszonkowego” po szkole, bez wiedzy rodziców. (5) Boot-girls:5) sado-masochistyczne prostytutki w skórzanych butach do konnej jazdy, które oferowały swoje uslugi różnym klientom; (6) Tauentzien girls:  modnie ubrane zespoły matka z córką,  które sprzedawały swoje usługi klientom, którzy lubią trójkąty; (7)Münzis: kobiety ciężarne, które czekały na klientów  pod latarniami (bardzo drogie, ponieważ były wyspecjalizowane w szczególnie wyrafinowanych zabawach erotycznych).         (8) Gravelstones: ohydne czarownice z brakującymi kończynami, garbate, karlice i kobiety z różnych deformacjami. „Na określenie ich najczęściej uzywano niemieckiego słowa Kies lub Steinhuren „. [16]

Prostytutki wewnętrzne (1) Chontes: żydowskie prostytutki niskiego stopnia, głównie z Polski, które podrywały swoich klientów na stacjach kolejowych;       (2) Fohses (we francuskim żargonie znaczy „pochwy”): eleganckie kobiety, które dyskretnie reklamowały się w czasopismach i gazetach jako prywatne masażystki i kosmetyczki. (3) Demi-castors: młode kobiety z dobrych rodzin, które pracowały w bogatych domach w późnych godzinach popołudniowych i wczesnych wieczorowych. (4) Table-ladies: olśniewająco piękne kobiety o egzotycznym wyglądzie, które dysponowały zarezerwowanymi stolikami w ekskluzywnym klubie nocnym. Klient musiał być bajecznie bogaty oraz umieć zabawiać te wysokiej klasy call girls dystyngowaną rozmową w czasie kolacji z kawiorem i szampanem, aby później móc rozkoszować się ich wdziękami w luksusowo urządzonej sypialni. (5) Dominas: odziane w skóry wysportowane Amazonki, które wyspecjalizowały się w smaganiu klienta biczem oraz erotycznym poniżaniu perwersyjnych mężczyzn.. Były one rownież często spotykane w klubach dla lesbijek. (6) Minettes (z francuskiego „kotki”):  ekskluzywne call girls, które oferowały sado-masochistyczne wyuzdane fantazje jak bondaż oraz wymuszony transwestytyzm. Pracowały w najbardziej ekskluzywnych hotelach. (7) Race-horses masochistyczne prostytutki, które pozwalały się bić w „szkolnych klasach” lub „lochach,” obficie wyposażonych w narzędzia tortur. Klientów starannie obsrwowano, aby upewnić się czy nie posunęli się za daleko. (8) ‘Medicine’  dziecięce prostytutki  (w wieku 12-16 lat), które zostały tak nazwane, ponieważ   ukrywano to i polecano je jako “lekarstwo” w żydowskich aptekach. Wszystko co klient musiał zrobić, to powiedzieć farmaceucie od ilu lat cierpi na swoją dolegliwość (np. 12 lat), nie wspominając o jaką dolegliwość chodzi, oraz podać kolor pigułki jaki woli (np. czerwony). Następnie został odprowadzony do pomieszczenia, gdzie już czekało na niego jego ”lekarstwo,” czyli 12-letnie rudowłose dziecko. (9) Telephone-girls  dziewczynki na telefon (często reklamowane jako „dziewice”): drogie prostytutki dziecięce (w wieku 12-17 lat), zamawiane przez telefon jak posiłek na wynos; następnie taką nimfetkę przywożono limuzyną lub taksówką do klienta. [17]

Luigi Barzini w swoim pamiętniku pt. The Europeans opisuje saturnalistyczną scenę z Tingel-Tangels, czyli z kiepskiego burdelu w opętanym seksem Berlinie w 1920 roku, Złotym Wieku Żydów:

“Widziałem sutenerów oferujących wszystko czego chcieli klienci: chłopców, dziewczynki, krzepkich młodych mężczyzn, zmysłowe kobiety, zwierzęta. Opowiadano o scenie, kiedy to w najbardziej ekscytującym momencie klient obcina szyję gęsi, co daje mu największy dreszczyk emocji.  Wszystko  to ma na celu,  aby rozkoszować się sodomią, bestialstwem, homoseksualizmem, nekrofilią i sadyzmem za jednym zamachem. Rownież gastronomią, ponieważ później można bylo zjeść tą gęś.” [18]

W październiku 1923 roku, kiedy jeden dolar kosztował 4,2 mln marek, i trzeba było mieć szesć taczkek banknotów, aby kupić bochenek chleba, mówiło się, że „najbardziej wyrafinowany seks oralny w Berlinie nigdy nie kosztował amerykańskiego turystę więcej niż 30 centów „. [19]

Klaus Mann, syn wielkiego niemieckiego autora Thomas’a Mann’a pisał: ” że świat nic takiego nie widział jak  nocne życie w Berlinie!” Następnie szyderczo zauważył:  „Kiedyś mieliśmy pierwszej klasy armię. Teraz mamy pierwszej klasy perwersje. „[20]

Niemiecki pisarz Erich Kästner pisał o weimarskim Berlinie, że była to refleksja nad topografią choroby duszy, która teraz zawładnęła dumnym niegdyś miastem: „Jego wschodnie dzielnice opanowało przestępstwo; centralne kanciarze, północne nędza, zachodnie rozpusta a wszędzie widać było upadek. „[21]

Żydowska demokracja w pełnej swojej krasie.

Niemiecki pisarz żydowskiego pochodzenia Stephan Zweig miał dużą wiedzę na temat homoseksualizmu, ale przyznał, że nawet w starożytnym Rzymie, gdzie czternastu z piętnastu pierwszych cesarzy rzymskich było homoseksualistami, stopień pijanej deprawacji i publicznej bezwstydności był znacznie mniej szokujący niż w weimarskim Berlinie:

Bary, parki rozrywki, Honky Tonks wyrastały w Berlinie jak grzyby po deszczu. Wzdłuż całego Kurfürstendamm stali wyperfumowani i upudrowani mężczyźni i nie wszyscy z nich byli profesjonalistami w swoim zawodzie. Każdy uczeń  szkoły średniej chciał zarobić trochę pieniędzy a w słabo oświetlonych barach można bylo zobaczyć urzędników i ludzi ze świata finansów czule i bezwstydnie zalecających się do pijanych marynarzy. Nawet w Rzymie w czasach Swetoniusza nie organizowano tak perwesyjnych orgii jak w Berlinie, gdzie setki mężczyzn przebranych w kobiece kostiumy tańczyły na balach pod życzliwym okiem policji. W  czasie upadku wszelkich wartości zyskuje rodzaj szaleństwa. Młode dziewczyny z dumą chwaliły sie swoimi zboczeniami. Dla nich byłoby hańbą mieć szesnaście lat i wciąż być dziewicą.” [22

WNIOSEK: WEIMAROWSKIE NIEMCY TO PRÓBA GENERALNA PRZED SEKSUALNĄ REWOLUCJĄ Z LAT 1960-tych

Nie wiem czy nie popełniam pomyłki, ale odnoszę wrażenie, że weimarowskie Niemcy mogą być postrzegane jako próba generalna dla rewolucji seksualnej z lat 1960-ych. Ta rewolucja w postawach i zachowaniach ludzkich wstrząsnęła calą Ameryką, a następnie rozprzestrzeniła się jak wirus moralny na Europę i resztę świata.

Muszę na tym miejscu przypomnieć, że w Niemczech w okresie weimarskim w 1923 roku został powołany Institut für Sozialforschung na Uniwersytecie we Frankfurcie, który był finansowany przez argentynskiego Żyda Felix’a Weil’a. Ten instytut był podstawą dla utworzonej później słynnej Szkoły Frankfurckiej. [23]

To jest moja własna hipoteza, że Niemcy mieli być początkowo królikami doświadczalnymi dla tych przedstawicieli marksizmu w kulturze [24]. Chyba to nie jest przypadek, że wszyscy oni, oprócz Habermasa, mieli żydowskie pochodzenie. Celem tych rewolucjonistów było sprawowanie pełnej kontroli społecznej poprzez narzucenie ich marksistowskiego światopoglądu pozostałej części społeczeństwa. Jest oczywiste, że nie ma innego sposobu, aby uzyskać kontrolę nad społeczeństwem z silnymi wartościami moralnymi niż osłabić te wartości. Formuła jest prosta: zniszczyć system wierzeń, na których zbudowane jest społeczeństwo, a zwłaszcza jego religię oraz tradycyjne kody honoru i przyzwoitości. Promować  bezbożność i filozofię rozpaczy. Mówiąc prościej, musisz doprowadzić ludzi do stanu pół-zwierzęcego, jeśli chcesz ich kontrolować.

George Lukács [25], jeden z ojców założycieli Szkoły Frankfurckiej, wzywał do „kultury pesymizmu w świecie opuszczonym przez Boga.” [26] Jeden z ich najbardziej fanatycznych ideologów, Willi Münzenberg [27], powiedział, że chce wywrócić świat do góry nogami i uczynić życie na ziemi piekłem. Takie były dokładnie jego słowa:

“Musimy zorganizować intelektualistów i wykorzystać ich w taki sposób , aby doprowadzili do stanu, w którym cywilizacja zachodnia zacznie śmierdzieć. Dopiero wtedy gdy zniszczymy jej wszystkie wartości i uczynimy życie niemożliwym, możemy narzucić dyktaturę proletariatu”. [28]

Z takimi żydowskimi intelektualistami jak ten na czele, którzy robili wszystko, aby promować anarchię moralną i utworzyć orwellowską Dystopię, czy możemy się dziwić, że Niemcy zaczęli się staczać bezładnie w dół i skończyli tak jak skończyli?

W Ameryce kulturowi marksiści zastosowali pewne techniki z Weimaru, ale musieli je znacznie zmodyfikować i wyszlifować. Tym razem, będą używać wielokulturowości jako broni masowego rażenia w uzupełnieniu do zepsucia moralnego. Kraj zalewają imigranci, zarówno legalni jak i nielegalni. Prowokuje się konflikty rasowe, przeciwstawianie dzieci wobec rodziców (atak na rodzinę),  kobiety contra mężczyźni (radykalny feminizm). Przede wszystkim, to oni uczą  kolorowych obywateli, żeby uważać białą rasę za ostateczne zło: „raka na ludzkiej historii”,  jak to określiła żydowska feministka Susan Sontag. [29]

Narodowo-socjalistyczny plakat propagandowy. „Marksizm – anioł stróż kapitalizmu”

Zdaję sobie sprawę z tego, że powyższe komentarze zostaną uznane za kontrowersyjne i zapewne wywołają gniew wśród wielu krytyków. Za co ich przepraszam. Moim celem jest po prostu dołączyc do dyskusjiw pilnej sprawie. Milczenie o tym co u tak wielu ludzi  budzi niepokój byłoby nieodpowiedzialne.

Czego kulturowi marksiści nauczyli sie w weimarowskich Niemczech?

Dowiedzieli się, że rewolucja seksualna, aby odnieść sukces, musi być procesem powolnym i stopniowym. „Nowoczesne formy poddaństwa” według Szkoły Frankfurckiej powinna cechować “łagodność.” [30] Weimar zawiódł, ponieważ tempo było zbyt szalone. Ludzie zdawali sobie sprawę z tego, że zostali oszukani. To był śmiertelny błąd.

Po to, aby skutecznie zdeprawować społeczenstwo, trzeba upewnić się czy ten proces degradacji odbywa się w nieskończenie powolny i niezauważalny sposób, malutki krok po kroku, tak jak to robią ci, którzy chcą ugotować żabę żywcem w garnku, doprowadzając ją do stanu otępienia i śpiączki. Dlatego zaleca się, aby umieścić żabę najpierw w zimnej wodzie i ugotować ją na śmierć jak najwolniej. [31]

Nie chcę, aby mnie oskarżano o antysemityzm z powodu ukazania roli jaką żydowscy mistrzowie odegrali w systematycznej seksualnej demoralizacji narodu niemieckiego, co było klasycznym przykładem socjotechniki użytej w stosunku do całej populacji, pozwólcie więc, że powołam sie na znany i szanowany autorytet żydowski ery Weimaru:

“Podczas gdy duża część narodu niemieckiego walczyła o zachowanie swojej tożsamości, my Żydzi wypełnialismy prasę artykułami kpiącymi z Bożego Narodzenia i Wielkanocy. Wyśmiewalismy najwyższe ideały narodu niemieckiego i profanowaliśmy sprawy, które oni uznawali za święte. „- Tak pisal dr Manfred Reifer w czasopiśmie  żydowskim wydawanym w Niemczech Czernowitzer Allegemeine Zeitung, wrzesień 1933.

W tym samym miesiącu, kiedy te słowa zostały napisane, czyli we wrzesniu 1933 roku,  Adolf Hitler zaczął usuwać Żydow z pozycji, jakie miały wpływ na media, z dziedziny literatury, sztuki, muzyki, dziennikarstwa, kina i popularnej rozrywki. [32]. Słusznie czy niesłusznie, wpływ jaki Żydzi wywierali na niemiecką psyche był uważany odtąd  za szkodliwy. Pojecie Kulturbolschewismus (bolszewicka kultura) stało sie pogardliwym określeniem dla samej kultury żydowskiej  i było  synonimem anarchii moralnej oraz seksualnej dekadencji

Propagatorzy marksizmu kulturowego – sami żydzi.

.

PRZYPISY:

[1] Dr Friedrich Karl Wiehe, Germany and the Jewish Question.  Opublikowany w 1938 roku w Berlinie przez Instytut Studiów Kwestii Żydowskiej

[2] Wiehe, ibid.

[3] Wiehe, ibid.

[4] „transvaluation of values”

[5] Wiehe, ibid.

[6] Krafft-Ebing, Psychopathia sexualis

[7] Magnus Hirschfeld (1868 – 1935). Sam jako homoseksualista był pierwszym rzecznikiem praw homoseksualistów i osobników transpłciowych. Hirschfeld rozróżniał 64 typy mężczyzn, począwszy od bardzo męskiego heteroseksualisty do niezwykle kobiecego homoseksualnego mężczyzny. Nie jest jasne czy istnieją także 64 różne typy kobiet, począwszy od niezwykle kobiecej heteroseksualnej osobniczki do bardzo męskich lesbijek.  Nazywany „Einsteinem seksu”, Hirschfeld popierał aborcję  oraz krzyżowani się ras i skundlenie białej rasy.

8] Ivan Bloch (1872 – 1922). Podobnie jak Hirschfeld, Bloch był żydowskim homoseksualistą, którego głównym zinteresowaniem w życiu była perwersja seksualna. Autor 3-tomowej Handbuch der gesamten Sexualwissenschaft w Einzeldarstellungen Bloch był ekspertem od sadyzmu i pomógł spopularyzować prace Markiza de Sade. Odkrył rękopis de Sade’a The 120 Days of Sodom  i opublikował tekst pod pseudonimem w 1904 roku, otrzymując najprawdopodobniej honoraria autorskie.

[9] Institut für Sexualwissenschaft. Założony w 1919 roku w Berlinie Instytut mieścił się w willi zakupionej przez Hirschfelda, niedaleko od budynku Reichstagu.  Znajdowała się tam biblioteka dysponująca olbrzymią ilością książek, dotyczących spraw seksualnych, w większości o chrakterze pornograficznym. Przy okazji udzielano tam  porad na temat  problemów seksualnych ( „konsultacje medyczne”). Ludzie z całej Europy odwiedzali Instytut, w tym znany duet homoseksualistów Auden i Isherwood,  “aby uzyskać lepsze zrozumienie swojej seksualności. ” Instytut zachęcał do wizyt  nawet dzieci w wieku szkolnym w celach  „edukacyjnych,”  nie zważając na to, że  Muzeum Seksu pełne bylo zdjęć pornograficznych, sztucznych penisów, wibratorów, „maszyn do masturbacji” i innych ciekawostek o podobnym charakterze. W maju 1933 roku, po tym, jak naziści doszli do władzy, zaatakowano Instytut i tysiące pornograficznych książek i erotycznych przedmiotów zostało publicznie spalonych – wydarzenie to później zostało określone  jako tragiczna strata dla cywilizacji, porównywalne jedynie do spalenia Wielkiej Biblioteki w Aleksandrii w 645 AD.

[10]      Wiehe, Ibid.

[11]       Peter Kurten, “to strike back at an oppressive society.”

[12]      An example: Marina Tatar’s Lustmord: Sexual Murder in Weimar Germany.

[13]      Sir Arthur Bryant, Unfinished Victory (1940), pp. 144-145

[14]      Mel Gordon, Voluptuous Panic: The Erotic World of Weimar Berlin, p.39

[15]      Mel Gordon, Ibid., p.43

[16]      Mel Gordon, in an email to this author (1 March 2013).

[17]      Mel Gordon, Ibid., pp.28-32

[18]      Quoted in Stephen Lemons, Paradise regained: Weimar Berlin’s depraved, sin-filled nights tantalize the imagination anew in Mel Gordon’s “Voluptuous Panic”.

[19] Stephen Lemons, Ibid. . Jeśli 30 centów za seks oralny był uznawany za wyjątkową okazję przez amerykańskich turystów w Niemczech weimarskich, to warto przypomnieć, że dzisiaj stawka dla turystów za seks oralny w Mołdawii  jest jeszcze niższa, bo zaledwie 20 centów. Dowiadujemy się tego z książki wydanej pierwotnie w języku hebrajskim w Izraelu (w części pt.  Trafficking in Women in Israel, Ilana Hammerman (cyt. za „Land of Filth and Honey”, Eli Shai, Jerusalem Post, 5 listopada 2004 ). Mołdawia, najbiedniejszy kraj w Europie, gdzie średni dochód wynosi US $ 300 miesięcznie a 20 procent ludności żyje w skrajnej nędzy za 3 $ dziennie, jest ulubionym miejscem dla europejskich i izraelskich seks-turystów, szczególnie dla pedofilów. Na stacji kolejowej w Kiszyniowie, stolicy Mołdawii,  można spotkać wychudzone dzieci o zapadniętych oczach, nawet w wieku 7 lat, które oferują usługi seksualne przyjeżdżającym tam zachodnim seks-turystom.

[20]     Klaus Mann, The Turning Point (1942), quote.

[21]      Erich Kästner, quoted in “Institute for the study of western civilization: the twentieth century. Lecture 9: Weimar Culture.”

[22]     Quoted in Columbia University Press Review of Weimar Cinema: An Essential Guide to Classic Films of the Era, edited by Noah Isenberg

[23]     The Frankfurt School: Wikipedia. For an alternative and more dissident viewpoint, seeThe Frankfurt School: Metapedia and its numerous links.

[24]. Czytelnicy, którzy chcieliby dowiedzieć się czegoś więcej na temat filozoficznego środowiska modernistow, tj. bagna kulturowego seksualnego bolszewizmu, które nachalnie wciska się nieświadomym niczego masom, proszeni są o dokonanie wnikliwej analizy następujących ośmiu podstawowych artykułów:

(1)   Arnaud de Lassus’s The Frankfurt School: Cultural Revolution (2)  Kevin MacDonald, The Culture of Critique, Chapter 5 (3)  William S. Lind, What is Cultural Marxism? (4)  William S. Lind, Who Stole our Culture? (5)  Timothy Matthews, The Frankfurt School: Conspiracy to Corrupt.  (Or my own shorter adaption of this with extended commentarySatan’s Secret Agents: The Frankfurt School and its Evil Agenda.) (6)  Michael Minnicino, The Frankfurt School and ‘Political Correctness’ (7) Cultural Marxism: (Metapedia). (8) Sexual Bolshevism: (Metapedia).

[25]     Georges Lukács, Wikipedia.

[26]     Timothy Matthews, The Frankfurt School: Conspiracy to Corrupt.

[27]     Willi Munzenberg, Wikipedia.   Zobacz także McMeekin’s The Red Millionaire: A political biography of Willi Münzenberg. Münzenberg okreslony jest tam jako „sprawca jednego z najbardziej kolosalnych kłamstw współczesnosci …. Pomógł wyzwolić plagę ślepoty moralnej na świat, z której do tej pory nie potrafimy się wyzwolic „

[28] Lasha Darkmoon, The Plot Against Art (Part 1).

[29] „Prawda jest taka, że Mozart, Pascal, Szekspir, Newton, Kant, Marks, logika, parlamentaryzm, barokowe kościoły, emancypacja kobiet i balet Ballanchine’a nie sa w stanie odkupic zła jakie ta szczególna cywilizacja przyniosła na świat. Biała rasa jest jak rak na historii ludzkości. „- Susan Sontag, Partisan Review, Winter 1967, s. 57. Ten skandaliczny cytat z artykulu Sontag został niedawno usunięty ze stron Wikipedii..

[30]     Arnaud de Lassus, The Frankfurt School: Cultural Revolution.

[31]      Boiling Frog (Wikipedia)

[32]    The Holocaust Timeline

https://www.darkmoon.me/2013/the-sexual-decadence-of-weimar-germany/

 Lasha Darkmoon ( Z angielskiego tlumaczyl Hans Rutetzky)

Źródło: http://www.gazetawarszawska.com/judaizm-islam/4416-dekadencja-w-niemiec

Suplement – Babilon przed Hitlerem:

Tags : , , , ,

Komentowanie zamknięte.