Najnowsze

Opublikowano Październik 30, 2017 Przez AdRo203 W Świat

Safari Club, Mossad i korzenie islamskiego terroryzmu cz. IPrzyklejony

W kwietniu 1975 roku w stolicy Japonii, Tokio, doszło do prywatnego, zamkniętego spotkania oligarchów finansowych z Wall Street i londyńskiego City, na czele z założycielem Komisji Trójstronnej Davidem Rockefellerem, Erikiem Rollem, dyrektorem Banku Anglii i przewodniczącym banku inwestycyjnego S.G. Warburg, przewodniczącym Barclays Bank Sir Anthony Tuke’m, Georgem Ballem, jednym z założycieli Grupy Bilderberg i bankierem inwestycyjnym związanym z Lehman Brothers oraz Johnem Loudonem, przewodniczącym międzynarodowego komitetu ds. doradztwa biznesowego banku Chase Manhattan, należącego do Rockefellera.

kissinger-rockefeller

Głównym celem tej tajnej narady było „stworzenie nowego wizerunku Stanów Zjednoczonych”, mające na celu poprawę wizerunku USA po wojnie w Wietnamie i kompromitującej aferze Watergate. Ów nowy wizerunek był potrzebny żeby przekonać świat o konieczności utrzymania a w przyszłości również rozszerzenia amerykańskiej hegemonii, szczególnie na kraje trzeciego świata, w których to swoje wpływy zwiększał Związek Radziecki.

W tym celu na tajne spotkanie w Tokio, które było niczym innym jak zebraniem Komisji Trójstronnej, założonej 2 lata wcześniej przez Rockefellera i jego protegowanego Zbigniewa Brzezińskiego, zaproszono pewnego hodowcę orzeszków ziemnych, któremu właśnie dobiegła końca kadencja gubernatora stanu Georgia. Mowa o Jimmy’m Carterze. Carter został przez Rockefellera przedstawiony anglo-amerykańsko-japońskiej elicie jako przyszły prezydent Stanów Zjednoczonych. I tak też się stało. W wyborach w 1976 roku Carter został wybrany trzydziestym dziewiątym prezydentem USA.

Po dojściu do władzy Carter zaczął wprowadzać w życie nową strategię rozszerzania wpływów USA za pomocą „promowania praw człowieka”, jednocześnie mocno dezorganizując i paraliżując tajne operacje prowadzone przez CIA. Zmusiło to amerykańskie elity wywiadowcze, na czele z byłym szefem CIA Georg’em Bushem seniorem do „zejścia do podziemia” i stworzenia prywatnych struktur wywiadowczych do rozszerzania amerykańskich wpływów, zwłaszcza w krajach Afryki.

Bez tytułu

Zdjęcie satelitarne „Safari Club”

W 1976 roku w resorcie „Safari Club”, u podnóża masywu „Kenia” spotkali się powiązany z CIA i amerykańską mafią Edward Moss oraz Adnan Khashoggi, saudyjski handlarz bronią, który według pułkownika Mossadu Victora Ostrovsky’ego był tajnym agentem izraelskiego wywiadu zagranicznego. Oto fragment książki Ostrovsky’ego „Wyznanie szpiega”:

Mosad zwerbował Khashoggiego, jako swego agenta, wiele lat wcześniej. Jego słynny osobisty odrzutowiec, o którym napisano już tak wiele, został wyposażony właśnie w Izraelu. Khashoggi nie otrzymywał stałych poborów jak inni agenci Mosadu. Natomiast operował pieniędzmi Mosadu. Zawsze, kiedy potrzebował, otrzymywał pożyczki, by wybrnąć z kłopotów i znaczne sumy pochodzące od Mosadu płynęły do firm Khashoggiego.

khashoggiGhorbanifar

Dwaj agenci Mossadu: Adnan Khashoggi i Manucher Ghorbanifar

Spotkanie w resorcie „Safari Club” stało się początkiem supertajnej prywatnej sieci wywiadowczej, swego rodzaju „alternatywnej CIA”, której celem było prowadzenie operacji wywiadowczych na kontynencie afrykańskim a w późniejszych latach po powrocie do władzy neokonserwatystów związanych z rodziną Bushów, również w Azji Środkowej. Wcześniej jednak resort „Safari Club” stał się miejscem spotkań, zarówno ludzi związanych z służbami wywiadowczymi Francji, Iranu, Egiptu, Maroka, Arabii Saudyjskiej i Izraela, jak i prywatnych uroczystości wydawanych przez Khashoggiego.

Pierwszą operację „Safari Club” realizował w Zairze w 1977 roku, gdzie Maroko oraz Arabia Saudyjska udzieliły wsparcia dyktatorowi Mobutu Sese Seko, którego władza była zagrożona ze strony wspieranego przez Angolę Frontu Wyzwolenia Narodowego Konga. Jednak poważniejsze operacje tej prywatnej struktury wywiadowczej zostaną zainicjowane dopiero w czasie prezydentury Ronalda Reagana. Wcześniej jednak administracja Cartera poprzez potajemne wspieranie islamskich fundamentalistów sprowokowała radziecką interwencję w Afganistanie.

brzezinski

Zbigniew Brzeziński (w samym środku, w ciemnych okularach) w trakcie podburzania muzułmanów, Afganistan 1979

W lipcu 1979 roku prezydent Carter, kierując się rekomendacją swojego doradcy ds. bezpieczeństwa narodowego, Zbigniewa Brzezińskiego, podpisał pierwszą dyrektywę bezpieczeństwa narodowego, autoryzującą tajną pomoc USA dla afgańskich mudżahedinów. Celem militaryzacji Afgańczyków było sprowokowanie radzieckiej armii do wejścia w pułapkę „cmentarza imperiów”. Sowieci połknęli haczyk w grudniu tego samego roku.

Pierwszą organizacją islamskich fundamentalistów wspieraną przez USA było Hezb-i-islami. Organizacja ta została założona w 1975 roku przez psychopatycznego morderce Gulbuddina Hekmatjara, członka Bractwa Muzułmańskiego. Organizacja Hekmatjara odpowiadała za wymordowanie setek afgańskich studentów. Zachęcała również do oblewania kwasem afgańskich kobiet, które odmawiały noszenia burek. Hekmatjar zaczął mordować ludzi już jako student, jednak udało mu się uniknąć więzienia. Zbiegł on do Pakistanu, gdzie pod opiekę wziął go inny muzułmański fundamentalista, Muhammad Zia ul-Haq, wyszkolony przez USA w Fort Leavenworth w stanie Kansas dyktator Pakistanu.

photo01_800

Muhammad Zia ul-Haq wita się w Białym Domu ze Zbigniewem Brzezińskim. Obok stoi prezydent Carter

W 1979 roku wsparcie USA dla muzułmańskich fundamentalistów z Afganistanu wyniosło „tylko” 500 tys dolarów. W szczytowym momencie według amerykańskiego historyka Petera Schweizera było ponad 1000 razy większe.

Wraz z rozpoczęciem Operacji Cyklon, najkosztowniejszej operacji w historii amerykańskiego wywiadu, na pogranicze pakistańsko-afgańskie, do Peszawaru, został przerzucony Osama Bin Laden. Razem z Bin Ladenem do Pakistanu udało się kilkudziesięciu muzułmańskich radykałów, wśród których byli bracia wspomnianego już wcześniej Adnana Khashoggiego. Nie było w tym nic dziwnego, wszak ojciec Osamy Bin Ladena był częstym pacjentem ojca Khashoggiego, który był cenionym saudyjskim lekarzem. Przerzucaniem islamistów z Arabii Saudyjskiej i innych państw Zatoki Perskiej kierował szef saudyjskiego wywiadu, Turki al-Faisal, jeden z najważniejszych członków struktury wywiadowczej „Safari Club”.

W Afganistanie Bin Laden założył wspólnie z Abdem Jusufem Azzaem organizację Maktab al-Khidamat (MAK), która zajmowała się przerzucaniem do Afganistanu pieniędzy, broni i wojowników z całego świata arabskiego.

EUROPE OUT/NO MAGS/NO SALES Osama Bin Laden (C) walks with Afghanis in the Jalalabad area in 1989. Bin Laden is the prime suspect in the 11 September 2001 suicide attacks on the World Trade Center in New York and the Pentagon in Washington. AFP PHOTO/HO Original Filename: AFGHANISTAN-US-ATTACKS-BIN_LADEN_NIK50.jpg

Osama bin Laden, współpracownik CIA, saudyjskiego GID oraz pakistańskiego ISI

Jednym z głównych sponsorów afgańskiego dżihadu Osamy Bin Ladena był jego brat Salem, głowa rodziny bin Ladenów po śmierci ich ojca, Mohammeda. Salem Bin Laden był członkiem elitarnego Klubu 1001, założonego przez księcia Bernarda, jednego z twórców Grupy Bilderberg. Członkami Klubu 1001 są w dużej mierze osoby związane z Klubem Bilderberg oraz z międzynarodowymi finansami, agencjami wywiadowczymi czy korporacjami zbrojeniowymi. Salem Bin Laden był też przyjacielem Ronalda Reagana, o czym informuje w swojej książce „Rodzina Bin Ladenów” amerykański dziennikarz Steve Coll:

Nie ulega wątpliwości, że Salem odegrał w tym przedsięwzięciu jakąś rolę. Chodziło o potajemne finansowanie przez USA i Arabię Saudyjską antykomunistycznych rebeliantów walczących przeciwko oddziałom ZSRR w Afganistanie. (…) Wydaje się całkiem prawdopodobne, że w trakcie swojego pobytu w Waszyngtonie Salem przekazał królowi lub wręcz osobiście dostarczył do Białego Domu materiał filmowy, na którym utrwalił owoce pracy humanitarnej Osamy na afgańskim froncie.

I jeszcze jeden fragment tej samej książki:

Prawnik Dee Howarda wybrał strategię podsycania uprzedzeń teksańskich sędziów wobec saudyjskich milionerów i w trakcie rozprawy bez przerwy odwoływał się do fortuny Salema albo nazywał go „szejkiem”. Schwartz zgłaszał sprzeciw przy każdym „szejku” i starał się odwrócić bieg sprawy, przypominając o znanej przyjaźni Salema z Ronaldem Reaganem oraz o jego sukcesach w międzynarodowym biznesie.

article-1384019-00454A7400000258-351_634x424

Salem Bin Laden z rodziną

Warto dodać, że nowojorskie biuro Salema Bin Ladena mieściło się w tym samym wieżowcu, w którym swój apartament miał Adnan Khashoggi. Obaj saudyjscy krezusi prowadzili także różne interesy z obecnym prezydentem USA Donaldem Trumpem, o czym wspomnę w dalszej części artykułu. Ponadto Salem Bin Laden za pośrednictwem swojego współpracownika Jamesa Batha inwestował w naftową spółkę Arbusto Energy, założoną przez przyszłego prezydenta USA George’a Busha juniora.

W 1979 roku oprócz inwazji ZSRR na Afganistan miało miejsce w świecie islamskim jeszcze jedno kluczowe wydarzenie – w Iranie rządzonym przez brytyjsko-amerykańsko-izraelską marionetkę Szacha Pahlawiego doszło do przewrotu politycznego, w wyniku którego do władzy doszedł szyicki duchowny Ruhollah Khomeini. Dla amerykańskiej administracji oznaczało to katastrofę z dwóch powodów: po pierwsze utratę sojusznika w osłabianiu wpływów ZSRR; po drugie kolejną rewolucję w cenach ropy naftowej na światowych rynkach. Jednak niespecjalnie zmartwiło to neokonserwatystów związanych z „Safari Club” i wywiadowczą kliką Georga Busha seniora. Co prawda utracili oni ważnego sojusznika w postaci psychopatów z irańskiej tajnej służby SAVAK, szkolonej przez izraelski wywiad, jednak rewolucja irańska otwarła im drogę do powrotu do władzy i odsunięcia nieudolnego Cartera.

indoor

Jedna z metod torturowania ludzi przez proamerykańską agencję wywiadowczą SAVAK

W 1980 roku, rok po rewolucji islamskiej w Iranie osoby związane z kliką George’a Busha seniora dążyły do spotkania z „umiarkowanymi czynnikami” w Iranie, w celu uzgodnienia zwolnienia 52 pracowników amerykańskiej ambasady więzionych od czasu rewolucji w zamian za dostawy broni i odmrożenie irańskich aktywów w USA. Do kluczowego spotkania doszło w październiku w paryskim hotelu Ritz. W spotkaniu brali udział: George H. W. Bush, przyszły szef CIA William Casey, Robert Gates oraz Robert McFarlane, przyszły doradca ds. bezpieczeństwa narodowego w administracji Reagana. Ze strony irańskiej w spotkaniu wziął udział Mehdi Karrubi, natomiast stronę izraelską reprezentował Ari Ben-Menashe, urodzony w Teheranie oficer żydowskiego wywiadu wojskowego, który opisał szczegółowo owo spotkanie w swojej książce „Zyski z wojny”.

reagan-casey

Ronald Reagan i szef CIA Casey

Zakładnicy zostali ostatecznie wypuszczeni na wolność 20 stycznia 1981 roku, dokładnie w dniu zaprzysiężenia Ronalda Reagana na czterdziestego prezydenta Stanów Zjednoczonych. Po przejęciu władzy przez duet Reagan-Bush zaszła radykalna zmiana w stosunku do wojny w Afganistanie i konfliktu iracko-irańskiego. Od tej pory CIA pod dowództwem Caseya zaczęła z roku na rok zwielokrotniać pomoc dla islamskich fundamentalistów w Afganistanie, natomiast w stosunku do konfliktu Iraku z Iranem administracja zręcznie podzieliła się na dwie frakcje, które na przemian wspierały jednych i drugich tak, aby konflikt ten się przedłużał a frakcja wspierająca Iran przez pośrednika a więc Izrael mogła napychać kieszenie Żydom miliardami dolarów ze sprzedaży broni i amunicji.

Kluczowym mechanizmem w uzbrajaniu mudżahedinów, handlem afgańskim opium a także praniem brudnych pieniędzy przez osoby związane z CIA w czasach prezydentury Reagana był bank BCCI.

abedi-jimmy-carter-640x480

Założyciel BCCI Agha Hasan Abedi i prezydent USA James Earl Carter

Bank of Credit and Commerce International został założony w 1972 roku przez Aghę Hasana Abediego, pakistańskiego finansistę powiązanego z dyktatorem Pakistanu Ziaą al-Haqiem. Bank został zarejestrowany w Luksemburgu a jego głównymi siedzibami były Londyn oraz Karaczi. Stał się on preferowanym przez mudżahedinów bankiem do prania brudnych pieniędzy, finansowania tajnych operacji CIA oraz innych nielegalnych transakcji. W rzeczywistości był on blisko powiązany z amerykańskim wywiadem. Szef BCCI Abedi znał osobiście byłego szefa CIA Richarda Helmsa oraz pułkownika Olivera Northa, członka NSC, który był mózgiem operacji uzbrajania bojowników Contras w Nikaragui za pieniądze pozyskane z nielegalnego handlu bronią z Iranem. Z Abedim wielokrotnie spotykał się również szef CIA, William Casey.

Hiszpański dziennikarz śledczy Daniel Estulin, autor książki „W imię Allaha” opisuje bank BCCI jako:

rozbudowany sojusz agencji wywiadu, międzynarodowych korporacji, handlarzy bronią, przemytników, terrorystów, bankierów działających w skali globalnej i urzędników państwowych wysokiego szczebla. Jego interesy dotyczyły przywódców 73 państw i układały się w skomplikowaną pajęczą sieć wzajemnych relacji i powiązań.

Dalej piszę również:

W skrócie: BCCI był projektem wywiadu, stanowiącym pomost między anglo-amerykańskimi i izraelskimi tajnymi operacjami, które dotyczyły handlu bronią i przemytu narkotyków. (…) Do klientów BCCI należał kartel z Medellin. Ogniwem wspólnym byli Izraelczycy, którzy – jak pułkownik Yair Klein (odpowiedzialny za zabójstwo kandydata na prezydenta Kolumbii Luisa Carlosa Galana w sierpniu 1989 roku) – potajemnie dozbrajali szwadrony śmierci kartelu z Medellin.

BCCI łączyły z wywiadem Izraela i półświatkiem przestępczym interesy służące praniu brudnych pieniędzy z handlu narkotykami a nawet podejmowane przez Pakistan próby budowy islamskiej bomby atomowej z pomocą Izraelczyka, dr Yuvala Ne’emana.

4/4/1985 President Reagan in Robert McFarlane's office with Adolfo Calero a Nicaraguan Democratic Resistance (Contra) leader and Oliver North

Od lewej: Adolfo Calero – lider Contras i agent CIA, Oliver North – członek NSC i Ronald Reagan

Klika Olivera Northa posiadała w banku BCCI kilka różnych kont, na które wpływały zyski z handlu kokainą i ze sprzedaży broni Iranowi, które służyły do finansowania nikaraguańskich bojowników Contras.

Bank BCCI był też mocno powiązany z rodziną żydowskich bankierów – Rothschildami. W 1976 roku BCCI wykupiło 85% akcji szwajcarskiego Banque de Commerce et Placements. Szefem BCP pod kontrolą BCCI był Alfred Hartmann, były dyrektor szwajcarskiego wywiadu wojskowego, prezes Rothschild Bank AG w Zurychu, wiceprzewodniczący Intermaritime Bank of Geneva (zarządzany przez agenta Mossadu Bruce’a Rappaporta) oraz członek rady nadzorczej elitarnego londyńskiego N. M. Rothschild and Son.

545968467

Alfred Hartmann (w środku)

W 1988 roku posiadaczem 20% akcji BCCI został Chalid bin Mahfouz, saudyjski miliarder, prezes Al-Ahli Bank, największego banku w świecie arabskim. 29 października 1999 roku amerykańska ABC News podała, że Bin Mahfouz był używany przez Arabie Saudyjską do transferowania dziesiątek milionów dolarów na konta Osamy Bin Ladena i Al-Kaidy. Jak się później okazało Bin Mahfouz był szwagrem saudyjskiego terrorysty. Jego siostra była jedną z wielu żon Osamy Bin Ladena. Bin Laden był widziany przez dziennikarzy „Timesa”  w londyńskiej rezydencji Bin Mahfouza w latach 90-tych, o czym informuje Estulin.

Bank BCCI służył również do finansowania operacji znanej jako Iran/Contras która w drugiej połowie lat 80-tych pogrążyła administrację Reagana. BCCI był wykorzystywany przez Adnana Khashoggiego i jego wspólnika Manuchera Ghorbanifara do finansowania handlu bronią z Iranem. Ghorbanifar był w czasach Szacha Pahlawiego tajnym agentem policji politycznej – SAVAK-u i posiadał liczne kontakty we władzach Iranu. Kanadyjski dyplomata i autor książek Peter Scott Dale tak opisuje zaangażowanie BCCI w tajne operacje związane z Adnanem Kahshoggim i strukturą „Safari Club”:

Środowisko złożone z Khashoggiego, BCCI i Klubu Safari można uznać na część ponadnarodowego „głębokiego państwa”, którego powiązania z CIA pomagały całość skonsolidować.

Fairmont-Mount-Kenya-Safari-Club-Sept-2015

Resort „Safari Club” w roku 2015

Ale wróćmy do początku lat 80-tych. 13 maja 1982 roku w posiadłości Khashoggiego „Safari Club” spotkali się wysocy urzędnicy i agenci wywiadów dwóch państw – Sudanu i Izraela. Obecny był również sam Khashoggi. To właśnie wtedy podjęto decyzję o przekształceniu muzułmańskiego Sudanu w ogromny magazyn broni i amunicji, z którego owa broń będzie rozprowadzana do „antykomunistycznych” grup w Afryce i Azji. Dyskutowano również o możliwości obalenia rządów Ajatollaha Khomeiniego, jednak byłoby to zbyt ryzykowne w czasie kiedy Związek Radziecki prowadził u granic Iranu wojnę z islamskimi fundamentalistami.

Przez cały 1984 rok administracja Reagana zabiegała u Saudyjczyków o zbicie cen ropy naftowej w celu zniszczenia sowieckiej gospodarki. Niestety w kwietniu tego samego roku wyszło na jaw, że CIA minowała porty w Nikaragui w celu odizolowania tego kraju od dostaw surowców, przede wszystkim z Kuby. Efektem tego było sabotowanie przez amerykański Kongres kolejnej transzy pomocy finansowej dla bojowników Contras. W tym momencie do gry wszedł nowy ambasador Arabii Saudyjskiej w USA Bandar Bin Sultan, który został poproszony przez doradce ds. bezpieczeństwa narodowego McFarlane’a o pomoc dla Contras ze strony reżimu w Rijadzie.

50425049

Od lewej: Robert McFarlane, Donald Regan oraz Bandar Bin Sultan

Bin Sultan zgodził się przekazać 8 mln $ dla Contras, w ratach po 1 mln $ miesięcznie. Pieniądze zostały przelane na tajne konto w BAC International Bank na Kajmanach.

Książę Bandar Bin Sultan zanim został ambasadorem Arabii Saudyjskiej w USA był szkolony przez amerykańskie i brytyjskie siły lotnicze. Po służbie w amerykańskiej armii ukończył prywatny uniwersytet Johna Hopkinsa w Baltimore. Od samego początku urzędowania jako dyplomata był mocno zaangażowany we wspieranie administracji Reagana w walce o rozszerzanie amerykańskich wpływów. Kiedy w październiku 1984 roku Kongres USA zablokował dotacje dla Contras, Saudyjczycy wyłożyli kolejne kilkanaście mln dolarów na pomoc proamerykańskim partyzantom.

50424787

Bandar Bin Sultan i Ronald Reagan

12 lutego 1985 roku pod Biały Dom zjechały się limuzyny wypełnione saudyjskimi dygnitarzami. Obecni byli m.in. król Arabi Saudyjskiej Fahd, minister spraw zagranicznych Książę Faisal, saudyjski ambasador w Waszyngtonie Bandar Bin Sultan, minister ds. ropy naftowej i zasobów naturalnych Ahmed Zaki Yamani a także minister finansów i ekonomii narodowej Muhammad Aba Khail. Kluczową rolę wśród saudyjskich dygnitarzy pełnił minister ds. ropy naftowej Zaki Yamani, od którego zależały ceny ropy naftowej na światowych rynkach. Ronald Reagan podczas spotkania za zamkniętymi drzwiami z królem Fahdem lobbował za zwiększeniem wydobycia ropy co miało spowodować zbicie jej ceny i podkopanie sowieckiej gospodarki.

I tak też się stało. W sierpniu 1985 roku Saudyjczycy zwiększyli wydobycie ropy z 2 mln do 6 mln baryłek dziennie. Pod koniec jesieni wydobycie osiągnęło już 9 mln baryłek. Wynikiem tego zabiegu był spadek cen ropy z 30 dolarów za baryłkę w listopadzie 1985 roku do 12 dolarów w marcu 1986. Radziecka gospodarka straciła nagle 10 mld $ w twardej walucie. W celu intensyfikacji działań wojennych w Afganistanie we wrześniu 1986 roku zaczęto przerzucać rakiety Stinger, które miały służyć muzułmańskim fundamentalistom do zestrzeliwania radzieckich samolotów i śmigłowców.

regandinner

Od lewej przy stole siedzą: Sigourney Weaver, król Arabii Saudyjskiej Fahd, żona Reagana oraz Donald Trump

Ale wróćmy jeszcze na chwilę do tajnego spotkania w Białym domu z lutego 1985 roku. Według artykułu „Fahd Night: Fanfare Fit For a King” dziennika Washington Post w spotkaniu wziął udział m.in. Donald Trump oraz powiązani z bankiem BCCI i strukturą „Safari Club” byli dyrektorzy CIA: Helms i Bush.

Donald Trump jak się później okaże miał liczne powiązania z saudyjskimi krezusami: Salemem Bin Ladenem, agentem Mossadu Khashoggim i księciem Al Walidem Bin Talalem.

Według Steve’a Colla, autora „Rodziny Bin Ladenów” Trump spotkał się co najmniej raz z głową rodziny Bin Ladenów. Biznesmenów poznał ze sobą były bankier inwestycyjny Robert Freeman, którego ojciec był przyjacielem króla Arabii Saudyjskiej Fajsala. Freeman był wspólnikiem Bin Ladena w jego biurze w Olympic Tower w Nowym Jorku, w którym swój apartament z basenem miał również Khashoggi. Freeman ponadto był akcjonariuszem spółki Amarco, którą założył Salem Bin Laden i Chalid Bin Mahfouz, jeden z dyrektorów BCCI i główny sponsor dżihadu Osamy i jego organizacji – Al-Kaidy.

170521-trump-saudi-sword-dance-cheat_pwtwyu

Trump w trakcie wizyty w Arabii Saudyjskiej

Salem Bin Laden spotkał się z Trumpem w biurze Trumpa w Nowym Jorku. Rodzina Bin Ladenów posiadała niezagospodarowaną działkę w pobliżu pałacu królewskiego w Rijadzie. Freeman chciał, aby Donald Trump postawił tam jedną ze swoich siedzib, na wzór Trump Tower. Negocjacje ostatecznie się nie powiodły, gdyż Trump zażądał od Bin Ladena 25 tys. dolarów oraz dwóch biletów do Rijadu w pierwszej klasie. Bin Laden nie miał zamiaru spełnić tych niewygórowanych żądań.

IVANA-TRUMPS-BIRTHDAY-DINNER-IN-CANNES-FRANCE-17-MAY-2005

Adnan Khashoggi z pierwszą żoną Trumpa, Ivaną

Trumpa łączyły także biznesowe powiązania z agentem Mossadu, Khashoggim. W 1980 roku Khashoggi odebrał we włoskiej stoczni w Viareggio swój 86-metrowy jacht, który nazwał od imienia swojej córki – Nabila. Kiedy Khashoggi wpadł w problemy finansowe sprzedał łódź powiązanemu z CIA Sułtanowi Brunei. Ten natomiast odsprzedał go Trumpowi. Zarówno Khashoggi jak i Sułtan Brunei byli mocno zaangażowani w tajną operację CIA uzbrajania i finansowania nikaraguańskich partyzantów Contras.

Kingdom_5KR

Jacht „Kingdom 5KR” (Nabila) należący obecnie do saudyjskiego multimiliardera Bin Talala

W 1986 roku Sułtan Brunei przekazał na Contras 10 mln $. Przelał je konto w szwajcarskim banku. Numer konta podał mu Oliver North, wysłannik szefa CIA Caseya. Ponadto CIA wyszkoliła przywódcy tego małego, muzułmańskiego państwa służby bezpieczeństwa. Udział Khashoggiego w aferze Iran/Contra opisała senacka komisja ds. banku BCCI:

Zarówno arabski biznesmen, Adnan Khashoggi, jak i irański handlarz bronią Manucher Ghorbanifar byli centralnymi agentami Stanów Zjednoczonych w sprzedawaniu broni Iranowi w aferze Iran/Contra. Zgodnie z oficjalną chronologią komitetu ds. Iran/Contra, Khashoggi działał jako pośrednik pięciu irańskich umów ze Stanami Zjednoczonymi, finansując kilka z nich przez bank BCCI. Według jego własnej relacji oraz zeznań innych osób, wziął on w sumie około 30 mln $ kredytów.

Khashoggi był obecny na przyjęciu ślubnym Donalda Trumpa i Marii Maples, które odbyło się w nowojorskim Hotelu Plaza 20 grudnia 1993 roku.

158741999

Khashoggi z żoną na ślubie Donalda Trumpa

Wracając do Jachtu Khashoggiego. W 1991 roku Trump ze względu na problemy finansowe zdecydował się sprzedać jacht saudyjskiemu biznesmenowi Al-Waleedowi Bin Talalowi za 20 mln $. Nie była to jedyna transakcja pomiędzy Trumpem a saudyjskim księciem. Hotel Plaza, znany z filmu „Kevin sam w Nowym Jorku” Trump sprzedał Talalowi za 325 mln dolarów.

HRH-Alwaleed-bin-Talal

Al-Waleed Bin Talal i Bill Gates

Bin Talal jest blisko powiązany z rodziną Bin Ladenów. W 2011 roku zgodził się współfinansować razem z Saudi Binladin Group budowę najwyższego budynku na świecie – Jeddah Tower.

Ale powróćmy do lat 80-tych. Tuż przed zakończeniem działań zbrojnych w Afganistanie i wycofaniem sowieckich wojsk Abdullah Yusuf Azzam, członek Bractwa Muzułmańskiego, finansowanego od początku lat 50-tych przez CIA założył islamską organizację o nazwie Baza (Al-Kaida).

Koniec wojny w Afganistanie spowodował rozproszenie islamskich fundamentalistów. Część z nich jednak wciąż będzie wykorzystywana przez Bractwo, Al-Kaide i inne powiązane z CIA organizacje muzułmańskich fundamentalistów do destabilizowania pogranicza rosyjskiego i chińskiego oraz zniszczenia w latach 90-tych Jugosławii.

President_Dwight_D._Eisenhower_in_the_Oval_Office_with_Muslim_delegates_in_1953

Agent CIA Said Ramadan, lider Bractwa Muzułmańskiego (drugi z prawej) w gabinecie Owalnym Białego Domu

Już w 1980 roku sunnicki muzułmanin Zalmay Khalilzad, współpracownik Zbigniewa Brzezińskiego, wysoki urzędnik administracji Ronalda Reagan a także członek neokonserwatywnego think thanku Projekt na Nowe Amerykańskie Stulecie (PNAC) proponował, aby z politycznego islamu uczynić broń przeciwko ZSRR nie tylko w Afganistanie ale na całym pograniczu radzieckim a nawet wewnątrz radzieckiego imperium.

Zalmay+Khalilzad+7bZBd094nTMm

Zalmay Khalilzad i Donald Trump

W tym też celu CIA drukowała i przerzucała na terytorium ZSRR egzemplarze Koranu, zinterpretowane według ultraradykalnej wersji islamu – wahhabizmu, panującego w Arabii Saudyjskiej. Finansowaniem operacji zajęła się amerykańska agencja USAID a zlecenie zrealizowało Centrum Studiów nad Afganistanem na Uniwersytecie Nebraski.

N0515-sayt

Hejdar Alijew i Żyd Kissinger

W 1991 kiedy Związek Radziecki znajdował się w fazie agonii a niektóre jego części składowe ogłosiły już niepodległość, CIA przeniosła islamski dżihad na terytorium Kaukazu. Tam też CIA otrzymała polecenie zniszczenia jedynego ropociągu prowadzącego z Baku przez Dagestan, którego miała zastąpić nowa „rura”, znajdująca się rzecz jasna pod kontrolą USA i ich marionetek. W tym też celu CIA zorganizowała zamach stanu w Azerbejdżanie, który doprowadził do obalenia prezydenta Elczibeja i wstawienia w jego miejsce marionetki USA – Hejdara Alijewa, który natychmiast rozpoczął budowę nowego ropociągu, prowadzącego z Baku, przez Tbilisi do Ceyhan w Turcji.

hekmatyar_richard_kerr

Gulbuddin Hekmatjar i wicedyrektor CIA Richard Kerr

Tajnymi operacjami na Kaukazie kierował Richard Secord, skazany na aferę Iran/Contra oficer armii USA. Stworzył on w Azerbejdżanie linie lotnicze, które zajęły się przerzucaniem do kraju islamskich fundamentalistów, wśród których znalazł się m.in. Gulbuddin Hekmatjar, afgański watażka finansowany przez CIA w latach 70-tych i 80-tych.

Na Kaukaz rzecz jasna przybył również Osama Bin Laden. Z pomocą szefa saudyjskiego wywiadu zaczął sprowadzać w ten rejon islamistów – weteranów wojny afgańskiej. Jednym z najbardziej znanych był Ibn al-Khattab, który weźmie udział w obu wojnach czeczeńskich a także w wojnie w Bośni i Hercegowinie.

Al-Khattab sprowadził do Czeczenii Szamila Basajewa, którego poznał w trakcie wojny z Armenią o Górski Karabach.

Celem destabilizacji Kaukazu było odcięcie Rosji od ropy naftowej z rejonu Morza Kaspijskiego i kontrola jej wydobycia. W tym celu Secord i inny amerykański oficer Harry Aderholt założyli w Azerbejdżanie spółkę MEGA Oil.

mujahideen

Islamski „bojownik” w Bośni z głową „niewiernego”

Równolegle do akcji podejmowanych na Kaukazie saudyjskie, amerykańskie oraz, co ciekawe, irańskie służby zaczęły przerzucać muzułmańskich fundamentalistów w inny rejon zapalny – do Bośni i Hercegowiny, gdzie rządził islamski radykał Alija Izetbegović. Główny kanał przerzutu prowadził przez Zagrzeb w Chorwacji, o czym wspomina Cees Wiebes w swojej pracy „Intelligence and the war in Bosnia”.

W czasie wojny w Bośni i Hercegowinie istniały trzy jednostki mudżahedinów, z których dwie stacjonowały w amerykańskiej strefie IFOR/SFOR. Trzecia stacjonowała w mieście Konjic, w strefie francuskiej.

Po rzezi prawosławnych Bośniaków dokonanych przez „lekko podburzonych muzułmanów” jak mudżahedinów nazywał Zbigniew Brzeziński, CIA przeniosła islamski dżihad w inny rejon Jugosławii, do Kosowa.

a328_clark_ceku_2050081722-5981

Od lewej stoją: lider AWK Thaci, specjalny przedstawiciel ONZ w Kosowie Kouchner, brytyjski generał Jackson, żołnierz KFOR Ceku, dowódca NATO w Kosowie Żyd Wesley Clark

Szkoleniem terrorystycznej organizacji Armia Wyzwolenia Kosowa zajmowała się amerykańska prywatna firma branży wojskowej Military Professional Resources Incorporated. AWK wspierała także CIA oraz niemiecki wywiad BND. Według analityka wywiadu Johna Whitleya AWK używała niemieckich mundurów, wschodnioniemieckiej broni a utrzymywała się z handlu narkotykami. Działania AWK finansowali także sojusznicy USA z Bliskiego Wschodu – Arabia Saudyjska i Kuwejt.

28_06_12_7711_Mbreti1

Hashim Thaci i król Arabii Saudyjskiej

Podczas kiedy NATO wygaszało konflikty w Bośni i Kosowie, CIA za priorytet uznało rejon Morza Kaspijskiego. W połowie lat 90-tych amerykańskie i brytyjskie korporacje naftowe prowadziły badania w rejonie Morza Kaspijskiego. Badania te prowadzone m.in. przez firmę Halliburton oszacowały wielkość zasobów ropy naftowej w tym rejonie na około 200 mld baryłek. Mniej więcej tyle samo wynoszą rezerwy ropy Arabii Saudyjskiej.

W 1995 roku w celu kontroli ropy na terytorium Azerbejdżanu powołano do życia Amerykańsko-Azerbejdżańską Izbę Handlową, której celem było lobbowanie w lewicowej administracji Clintona za bardziej zdecydowanymi amerykańskimi działaniami w rejonie Kaukazu. W izbie zasiadały takie osoby jak Dick Cheney, prezes Halliburton, były sekretarz stanu James Baker III oraz Zbigniew Brzeziński i Henry Kissinger.

W 1998 roku administracja Clintona wyznaczyła osoby odpowiedzialne za strategię wobec Kaukazu i rejonu Morza Kaspijskiego. Tymi osobami byli Richard Morningstar i Matt Bryza. Równolegle do działań w kwestiach strategii naftowej CIA przy wsparciu fasadowej organizacji Richarda Secorda MEGA Oil, przerzucała muzułmańskich radykałów w rejon Czeczenii i Dagestanu, a więc do tych rosyjskich republik, przez które przechodził jedyny ropociąg z Baku, który prowadził do rosyjskiego portu Noworosyjsk, a który miał zostać zastąpiony amerykańskim rurociągiem Baku-Tbilisi-Ceyhan.

240px-China_Xinjiang.svg

Mapa Chin z zaznaczonym regionem Sinciang

Ale Rosja nie jest jedynym krajem, którego destabilizację za pomocą muzułmańskich fundamentalistów podjęły się amerykańskie służby, we współpracy rzecz jasna ze swoimi bliskowschodnimi sojusznikami. Innym krajem, który zagraża amerykańskiej hegemonii są oczywiście Chiny.

Graham E. Fuller, specjalista CIA ds. islamskiego ekstremizmu napisał w 1999 roku:

Polityka kierowania ewolucją islamu i pomagania islamistom przeciwko naszym adwersarzom wspaniale zadziałała w Afganistanie przeciwko Rosjanom. Te same doktryny można nadal wykorzystywać w celu destabilizowania pozostałości rosyjskiej siły i, przede wszystkim, przeciwdziałania wpływom Chin w Azji Środkowej.

strategic-map

Region Sinciang z zaznaczonymi polami naftowymi oraz rurociągami

W chińskiej prowincji Sinciang, zamieszkałej przez ponad 8 mln muzułmanów, głównie Ujgurów, krzyżują się niemal wszystkie ropociągi i gazociągi, prowadzące z Azji Środkowej. Region ten jest również najbardziej zasobnym w ropę naftową regionem Chin. W 2009 roku w Urumczi, stolicy Sinciang wybuchły zamieszki. Za ich wywołanie władze Chin oskarżyły Światowy Kongres Ujgurów, organizację finansowaną przez amerykański NED, której siedziba znajduje się w Waszyngtonie. Jego przewodniczącą jest Rebija Kadir, której mąż Sidik Rouzi pracował dla kontrolowanego przez CIA Radia Wolna Europa oraz Głosu Ameryki.

bush-rebiya-400

Rebija Kadir i George W. Bush

Zaledwie kilka tygodni przed rozruchami w tym muzułmańskim regionie Chin finansowana przez amerykański kongres organizacja National Endowment for Democracy zorganizowała w Waszyngtonie konferencję pod tytułem: „East Turkestan: 60 Years under Communist Chinese Rule”. Konferencję współorganizował współpracownik ŚKU Erkin Alpetkin. Alpetkin również pracował dla kontrolowanego przez CIA Radia Wolna Europa jako dyrektor działu ujgurskiego. Zamieszki w Urumczi zbiegły się dziwnym trafem z organizowanym w rosyjskim Jekaterynburgu szczycie Szanghajskiej Organizacji Współpracy, w którym wziął udział również Iran. Jak widać fakt ten musiał mocno zaniepokoić ideologów amerykańskiej hegemonii.

 

Na podstawie:

https://pl.wikipedia.org/wiki/Agim_%C3%87eku

https://en.wikipedia.org/wiki/Military_Professional_Resources_Inc.

https://www.theguardian.com/world/2001/mar/11/edvulliamy.peterbeaumont

https://en.wikipedia.org/wiki/Ibn_al-Khattab

http://www.rawa.org/temp/runews/2009/06/06/the-us-and-the-afghan-tragedy.html

https://www.csmonitor.com/1993/1116/16071.html

https://en.wikipedia.org/wiki/Said_Ramadan

http://www.mirror.co.uk/news/world-news/adnan-khashoggi-billionaire-arms-dealer-10673604

https://en.wikipedia.org/wiki/Adnan_Khashoggi

https://pl.wikipedia.org/wiki/FIM-92_Stinger

https://www.washingtonpost.com/archive/lifestyle/1985/02/12/fahds-night-fanfare-fit-for-a-king/670e92d3-f181-48b9-9ffa-abe2a30ddedf/?utm_term=.59269ffbb608

https://en.wikipedia.org/wiki/Iran%E2%80%93Contra_affair

https://books.google.pl/books?id=R_plAwAAQBAJ&pg=PA78&lpg=PA78&dq=alfred+hartmann+bcp&source=bl&ots=-vXMM9pd4Y&sig=mEIyiI0WFN_aZ95mz5abZ4ttsis&hl=pl&sa=X&ved=0ahUKEwjIl7jfrJbXAhWEJVAKHdg2DsIQ6AEILTAB#v=onepage&q=alfred%20hartmann%20bcp&f=false

https://en.wikipedia.org/wiki/John_Hugo_Loudon

https://en.wikipedia.org/wiki/Anthony_Tuke

https://en.wikipedia.org/wiki/Eric_Roll,_Baron_Roll_of_Ipsden

http://www.nytimes.com/1994/05/28/obituaries/george-w-ball-dies-at-84-vietnam-s-devil-s-advocate.html?pagewanted=all

https://en.wikipedia.org/wiki/Safari_Club

https://pl.wikipedia.org/wiki/Mobutu_Sese_Seko

https://pl.wikipedia.org/wiki/Operacja_Cyclone

https://books.google.pl/books?id=AyEMV1sd5S4C&pg=PA97&hl=pl&source=gbs_toc_r&cad=4#v=onepage&q&f=false

https://en.wikipedia.org/wiki/Turki_bin_Faisal_Al_Saud

http://www.independent.co.uk/news/terror-blowback-burns-cia-1182087.html

https://pl.wikipedia.org/wiki/Abd_Allah_Azzam

https://en.wikipedia.org/wiki/James_R._Bath

https://blogs.tribune.com.pk/story/2528/agha-hasan-abedi-the-man-who-dared-to-dream-big/

https://books.google.pl/books?id=jK0kDQAAQBAJ&pg=PT2&lpg=PT2&dq=daniel+estulin+in+the+name+of+allah&source=bl&ots=6SoImAd9s0&sig=euypPn17fuZamMDrJ2HNmHXgdgY&hl=pl&sa=X&ved=0ahUKEwj_ufj6qpbXAhVCalAKHedKCnEQ6AEIXDAJ#v=onepage&q=daniel%20estulin%20in%20the%20name%20of%20allah&f=false

https://en.wikipedia.org/wiki/Xinjiang

https://en.wikipedia.org/wiki/World_Uyghur_Congress

https://en.wikipedia.org/wiki/Erkin_Alptekin

https://books.google.pl/books?id=fNZLDgAAQBAJ&pg=PA57&hl=pl&source=gbs_toc_r&cad=3#v=onepage&q&f=false

https://books.google.pl/books?id=oLHxCQAAQBAJ&pg=PT7&hl=pl&source=gbs_selected_pages&cad=3#v=onepage&q&f=false

https://books.google.pl/books?id=ToYxFL5wmBIC&pg=PA29&hl=pl&source=gbs_toc_r&cad=4#v=onepage&q&f=false

https://therearenosunglasses.wordpress.com/2013/04/25/63699/

F. William Engdahl „A century of war”

Ronald Kessler „Khashoggi. The Rise and Fall of the Richest Man”

Victor Ostrovsky „Wyznanie szpiega”

F. William Engdahl „Nieświęta wojna”

Eric Laurent „Wojna w Iraku. Ukryte motywy konfliktu”

Bob Woodward „Tajne wojny CIA”

Dan Raviv & Yossi Melman „… A każdy szpieg to książę”

Peter Schweizer „Victory”

Steve Coll „Rodzina Bin Ladenów”

Tags : , , , , ,

Komentowanie zamknięte.