Najnowsze

Opublikowano Październik 26, 2014 Przez a303 W Dziennikarstwo śledcze

Rozumienie żydowskiego suprematyzmu

Sprawdziłem hasło ‚antysemityzm’ w najważniejszych encyklopediach. Wszystkie z nich próbowały wyjaśnić historyczny antysemityzm wyłącznie chrześcijańską nietolerancją żydów. Czasem nawet sugerowały, że chrześcijanie prześladowali żydów po prostu dlatego, że Ewangelie obwiniają żydów za ukrzyżowanie Chrystusa. One nawet nie sugerowały, że jednym ze źródeł antysemityzmu mogły być nienawiść i etnocentryczna postawa samych żydów, wyrażana wobec gojów w ich własnych prawach religijnych.

a

Gaza

Nawet za życia Jezusa Chrystusa, siły zorganizowanego żydostwa były przeciwnikami dobrotliwego nauczyciela, który mówił o potędze miłości i pojednania, a nie wojujących anty-rzymskich środkach, oczekiwanych przez faryzeuszy. Nowy Testament wiernie opisuje intensywność żydowskiego terroru stosowanego w celu tłumienia początku wiary chrześcijańskiej. W jednym z najbardziej krew mrożących wersetów Ewangelii jest napisane:

„Nikt nie mówił o nim (Chrystusie) jawnie z obawy przed żydami”. (Jan 7:13)

Od pierwszych wieków chrześcijaństwa, niektórzy gojowscy uczeni płynnie znali hebrajski. Czuli oni gorycz wobec żydów z powodu treści pism talmudycznych. Na przestrzeni wieków, wielu papieży wydało edykty i encykliki potępiające judaizm. Wyrazili oburzenie, nie dlatego, że żydzi ukrzyżowali Chrystusa, ale ze względu na zjadliwe antygojowskie i antychrześcijańskie fragmenty Talmudu. Oto krótki wybór poglądów niektórych papieży o żydach:

Grzegorz IX. Potępił Talmud jako zawierający „wszelkiego rodzaju podłości i bluźnierstwa przeciwko doktrynie chrześcijańskiej”.

Innocenty IV. Spalił Talmud w 1233 jako księgę zła.

Jan XXII. Zakazał Talmud w 1322.

Juliusz III. Bulla papieska Contra Hebreos retinentes Libros (1554) nakazywała palenie Talmudu „wszędzie”.

Paweł IV. Bulla Cum Nimis Absurdum (1555) mocno potępiła żydowską lichwę i działania antychrześcijańskie.

Pius IV. Potępił żydowskie pisma o ludobójstwie.

Pius V. Wypędził wszystkich żydów z państw papieskich.

Grzegorz XIII. Powiedział w bulli papieskiej z 1581: „pobudzeni wzrastającą nienawiścią wobec wyznawców Chrystusa, nadal z coraz większą śmiałością planują straszne zbrodnie przeciwko religii chrześcijańskiej”.

Klemens VIII. Potępił żydowskie pisma o ludobójstwie.

Nie tylko założyciele kościoła katolickiego niechętnie patrzyli na żydów, ze zdumieniem stwierdzam, że wielki reformator i założyciel protestantyzmu, Martin Luter, dzielił taką samą niechęć wobec nich.

Jako nastolatek miałem wielki podziw dla Martina Lutra, chciałem się dowiedzieć, co założyciel protestanckiego chrześcijaństwa miał do powiedzenia na temat żydów. Jest tłumaczenie książki Martina Lutra o szorstkim tytule „Żydzi i ich kłamstwa”. Wielki Martin Luter był biblistą, który znał hebrajski. Dokładnie zbadał księgi Talmudu, w języku oryginału, zareagował na nie z odrazą. Przechodząc do czytania zbiorów kazań Lutra i jego prac byłem zdumiony jego antyżydowskim tonem:

Zostali oni nauczeni przez rodziców i rabinów tak śmiertelnej nienawiści wobec gojów, od wczesnej młodości nadal karmią się nienawiścią w ciągu całego życia, a nienawiść przesiąka ich krew i ciało, wypełnia nawet szpik kostny i stała się nierozerwalnie związana z ich całym sobą. (Weimar 53 s. 482-483)

Ich Talmud i rabini uczą ich, że morderstwo nie jest uznawane za grzech, gdy żyd zabija goja, ale tylko wtedy gdy żyd zabija żyda brata w Izraelu. Nie jest również grzechem łamanie przysięgi danej gojowi… Żydzi w naszych czasach nadal trzymają się tych doktryn i idą za przykładem swoich ojców, przy każdej okazji praktykują swoją świadomie fałszywą interpretację słów Pana, swoją chciwość, lichwę, kradzież, morderstwa, i tego samego uczą swoje dzieci. (W. 53, s. 489-490-91)

Być może łagodni i delikatni chrześcijanie sądzą, że jestem zbyt rygorystyczny i drastyczny wobec ubogich, cierpiących żydów, wierząc, że wyśmiewam się z nich i traktuję ich z takim sarkazmem. Daję słowo, że jestem zbyt słaby, aby móc ośmieszać taką diabelską rasę. (W. 32, s. 286)

Powinniście wiedzieć, że żydzi ubliżają i naruszają imię naszego Zbawiciela dzień po dniu … oni są naszymi wrogami publicznymi i nieustannie bluźnią Pana naszego Jezusa Chrystusa, nazywają Najświętszą Maryję Pannę nierządnicą i jej Świętego Syna bękartem, i nam dają epitety odmieńców i nieudaczników. Gdyby mogli zabić nas wszystkich, chętnie by to zrobili, w rzeczywistości, wielu morduje chrześcijan. . . (ostatnie kazanie Lutra, kilka dni przed śmiercią w lutym 1546) (Erlanger 62 s. 189)

Było wiele plemion, narodowości i przeciwnych wobec siebie sekt religijnych, które migrowały do wielkich miast Imperium Rzymskiego. Jednak z tych wszystkich grup, tylko żydowskie plemię wzbudzało taką nieustającą niechęć na przestrzeni wieków. Tylko żydowskie plemię nigdy nie zasymilowało się z Rzymianami. Czy ich talmudyczne praktyki i ich pogarda dla nie-żydów miała coś wspólnego z wrogością jaką generowała? Wydawało mi się logiczne, że te rzeczy przyczyniły się do antyżydowskich nastrojów na zachodzie.

My, żydzi zawsze będziemy obcy wśród gojów [pogan]. . . . Faktem jest, że religia żydowska jest przede wszystkim nacjonalizmem żydowskim. . . . Każdy żyd, czy tego chce czy nie, jest automatycznie, na mocy swego urodzenia, związany w solidarności z całym narodem. . . . Trzeba być najpierw żydem, a potem człowiekiem. (Moses Hess (1958) 1812-1875, Rzym i Jerozolima. Tłum. Maurice K Bloom, Bblioteka Filozoficzna)

W 1965 roku Moshe Menuhin, Izraelczyk pochodzący z bardzo poważanej chasydzkiej rodziny, ośmielił się napisać o żydowskiej obłudzie. Napisał fascynującą książkę pod tytułem Dekadencja współczesnego judaizmu. Był absolwentem jesziwy w Jerozolimie i ojcem wybitnego izraelskiego muzyka Yehudi Menuhina.

Menuhin napisał o wpływowym nowoczesnym syjonistycznym pisarzu Jakobie Klatzkinie zwracającym się do całego świata w swojej 1921 wydanej w języku niemieckim książce Kryzys i decyzja (Krisis und Entscheidung). Klatzkin napisał:

Nie jesteśmy żydami pisanymi z łącznikiem, jesteśmy żydami bez żadnych kwalifikacji czy restrykcji. Jesteśmy po prostu cudzoziemcami; jesteśmy obcymi wśród innych, a my podkreślamy, chcemy pozostać takimi. Istnieje szeroka przepaść między nami a wami, tak szeroka, że nie można rzucić mostu między nami. Wasza dusza jest nam obca; wasze mity, legendy, zwyczaje, obyczaje, tradycje i dziedzictwo narodowe, wasze religijne i narodowe sanktuaria [chrześcijaństwo], wasze niedziele i święta. . . one wszystkie są nam obce. Historia waszych zwycięstw i klęsk, wasze piosenki wojenne i pieśni bojowe, wasi bohaterowie i ich wielkie czyny, wasze ambicje i aspiracje narodowe, wszystkie są nam obce. Granice waszych ziem nie mogą ograniczać naszych ruchów, a wasze konflikty graniczne nie są naszym problemem. Daleko ponad i poza granicami waszej ziemi stoi nasza żydowska jedność. . . . Ktokolwiek nazywa obcą [gojowską] ziemię ojczyzną jest zdrajcą narodu żydowskiego. . . . Wierny żyd nie może być innym patriotą niż żydowskim …. Uznajemy sprawę jedności narodowej diaspory, bez względu na kraj, w którym przebywają. Dlatego żadne granice nie mogą powstrzymać nas w realizacji naszej polityki żydowskiej. (Moshe Menuhin (1965), Dekadencja współczesnego judaizmu, s. 482-483)

Bernard, popularny żydowski intelektualista z Francji XIX wieku, zbadał rolę swego ludu w odwiecznym konflikcie z innymi narodami. W szeroko rozpowszechnionej książce Antysemityzm (L’antisémitisme), napisał:

Gdyby tę wrogość, ten wstręt wykazano w stosunku do żydów w określonym czasie lub tylko w jednym kraju, byłoby łatwe rozliczyć lokalne przyczyny tego odczucia. Jednak ta rasa była obiektem nienawiści wszystkich narodów, wśród których przebywali. Ponieważ wrogowie żydów należeli do różnych ras. . . należy uznać, że ogólne przyczyny antysemityzmu zawsze powstawały w samym Izraelu, a nie wśród tych, którzy byli im nieprzychylni.

 … Biorąc pod uwagę wpływy żydowskie, które mają tyle władzy w mediach i finansach tego kraju, jest niesamowite, by jakiś goj ośmielił się im sprzeciwiać. Każdy oskarżany o bycie antysemitą ma się zmierzyć z trudnym, zorganizowanym na całym świecie przeciwnikiem – który zrobi wszystko, co trzeba, aby skompromitować, zastraszyć, uwięzić go i zniszczyć.

Po zakończeniu własnych badań i czytania Talmudu i współczesnych pisarzy syjonistycznych, zdałem sobie sprawę, że Europejczycy nie byli jedynymi historycznymi praktykami nietolerancji rasowej i religijnej. Rzeczywiście, żydzi sami byli w tej kwestii dość biegli. Kiedy przyznałem, że żydowski etnocentryzm istniał, znowu zadałem pytanie, które pojawiło się po moim oświeceniu na temat „rewolucji rosyjskiej:” Dlaczego nie wolno nam było o tym wiedzieć?

Żyd może słusznie sprzeciwiać się oszczerczej krytyce ze strony chrześcijan. Dlaczego ja, jako chrześcijanin, mam nie być zaniepokojony oszczerczą krytyką mojego dziedzictwa przez żydów? Jeśli chrześcijanie nie mają racji w wyrażaniu uczucia nienawiści wobec żydów, dlaczego żydzi nie są karani za wyrażanie uczucia nienawiści wobec chrześcijan? Czy media mają rację sugerując, że chrześcijanie mają monopol na nienawiść, podczas gdy żydzi mają monopol na miłość? Która religia, oceniając dowody własnych pism, jest bardziej motywowana nienawiścią?

Nawet, gdy piszę te prowokacyjne słowa, nie czuję nienawiści wobec narodu żydowskiego. Są nietolerancyjni żydzi, podobnie jak są nietolerancyjni goje. Prawdą jest również, że istnieje wielu żydów, którzy szanują nasze chrześcijańskie dziedzictwo. Ale dopóki nietolerancyjni żydzi nie będą gotowi do ciężkiej pracy, aby wprowadzić do ich wiary i wspólnoty taki sam rodzaj miłości i pojednania, których Chrystus nauczał, cykl nienawiści między żydami i gojami może jątrzyć. Dopóki nie utemperują swojego suprematyzmu akceptacją i miłością, mogą cierpieć powtórkę strasznych ekscesów z przeszłości.

Rząd, kościół i media gorliwie pracują nad zmniejszeniem gojowskiej nietolerancji wobec żydów. Cel ten może być osiągnięty tylko poprzez równe starania, aby zmniejszyć żydowski szowinizm, podejrzenia i gniew wobec gojów. Izraelski działacz praw człowieka Izrael Szarak napisał: „Antysemityzm i szowinizm żydowski mogą być tylko zwalczane równocześnie”.

… Gdy miałem 16 lat, nigdy nie podejrzewałem, że wskazując na potężne żydowskie elementy antygoizmu, będę uznany za antysemitę. Nie zgadzam się z tą etykietą dziś i nadal uważam, że nie jest bardziej antysemickie sprzeciwianie się żydowskiemu suprematyzmowi, niż jest antywłoskie sprzeciwianie się mafii.

David Duke, tłumaczenie Ola Gordon.

Za: http://www.thepeoplesvoice.org/cgi-bin/blogs/voices.php/2007/09/17/understanding_jewish_supremacism

Tags : , , ,

Komentowanie zamknięte.