Najnowsze

Opublikowano Maj 26, 2013 Przez a303 W Rosja, Samoobrona w infowar, Stop Syjonizmowi

Rosyjski manifest, część II

źródło: http://rusmanifest.blogspot.com/

przygotował: Pluszowy Miś

55012

Wowan, ruscy idą!!!

Bez żadnych wątpliwości, do was, przedstawicieli rosyjskiego ruchu oporu, będą nachalnie pchać się różnego gatunku żydzi, w tym żydzi pół-krwi ze swymi mądrymi wskazówkami. Żydzi zawsze dają wiele mądrych rad, które zawsze i bez wyjątku, okazują się nieodwracalnym złem dla narodu rosyjskiego oraz innych rdzennych narodów Rosji. Żydzi zawsze umieli bardzo słodko „śpiewać” i „wieszać makaron na uszy”. Nie wolno słuchać żydów. Tych, którzy są najbardziej nachalni albo pchają ludzi do działań lekkomyślnych, należy traktować jako prowokatorów i niezwłocznie zabijać.

Oczywiście trzeba zwrócić uwagę na takie zagrożenia dla Rosyjskiego Ruchu Oporu jak pseudokomuniści (oportuniści), jak Giennadij Ziuganow, którzy uprawiają i będą kontynuować swoją propagandę na rzecz Putina. Na ich fałszywą propagandę nabiera się wielu ludzi starszego pokolenia. Należy podkreślić, że ludzie tacy jak Ziuganow są w pełni zabezpieczeni, mają swój biznes, o jakim można poczytać w internecie. Taki biznes nie mógłby istnieć bez wsparcia syjonistów z oligarchicznego reżimu. Jednak wśród komunistów są też zwykli ludzie, chociaż jest ich mało. Należy zwrócić uwagę na takich jak Anatolij Łokoć, Iwan Mielnikow czy Alferow. Ci ludzie są prawdziwi, a Alferow jest nadto laureatem Nagrody Nobla, którego zna świat. A kto to w ogóle jest Ziuganow!?? O pochodzeniu nazwiska Ziuganowa: „ziuga” w slangu kryminalnym to drobne monety, moniaki…Jak to się mówi, to nie wymaga żadnego komentarza.

W czasie powstania ludowego trzeba będzie rozwiązać szereg następujących zadań:

Małymi siłami utrzymać kontroli nad sytuacją się nie da. Stłumienie takiej formy oporu przy użyciu wojsk rządowych i najemników to tylko kwestia czasu. Potrzebujesz wsparcia. Dotrzeć do niego można tylko na dwa sposoby:

1) poprzez wprowadzenie dodatkowych sił narodowo-patriotycznych z innych regionów (w tym kozaków), oraz

2) poprzez wprowadzenie do udziału w walce przeciwko oligarchicznemu reżimowi sił armii rosyjskiej.

Przygotowania na przyjęcie sił wroga.

Najpewniej można to zrobić w następujący sposób:

1) poprzez wywieranie presji politycznej, presję wywieraną za pomocą sprzedajnego działu telewizyjnego, żeby najbardziej jak to możliwe, doprowadzić do rozdźwięku, podziałów w szeregach, aby zmniejszyć ich siły. Będę próbować utrzymywać spory między grupami oporu, poróżnić i podzielić bojowników różnych narodowości.

2) Oddziały pierwszego rzutu atakujących najemników z góry rozmieścić na przedmieściach Moskwy lub w hotelach.

3) utworzenie mobilnych kolumn pancernych w pewnej odległości od miasta (nawiasem mówiąc nastąpi wymiana załóg rosyjskich na najemników lub kadyrowców), aby następnie szybko wprowadzić je do miasta po uprzednim okrążeniu.

4) środkami politycznymi (o ile środki wojskowe w pierwszym etapie operacji okażą się nie wystarczające ze względu na „partyzancki” charakter ruchu oporu), aby zatrzymać dopływ do zbuntowanego miasta lub regionu wzmocnień wysłanych przez patriotów dla pomocy powstańcom.

5) zapewnienie sobie neutralności sympatyków powstańców w szeregach armii rosyjskiej.

6) Nasycenie miasta swoją siatką wywiadowczą i grupami sabotażystów, różnych prowokatorów, w tym snajperów (jak w Moskwie, w 1993 roku)

Nasze kontr-przygotowania.

Siły Rosyjskiego Ruchu Oporu teoretycznie powinny:

1) Tam, gdzie się da i w dowolny sposób wejść w posiadanie przynajmniej części brakującej broni i środków (szczególnie granatników i inne narzędzi przeznaczonych do niszczenia pojazdów opancerzonych, środków typu „koktajle Mołotowa” nie stosować ze względu na wysokie ryzyko i bardzo niską efektywność). Prócz tego, potrzeba nam karabinów snajperskich: w 1993 roku, nie mogliśmy eliminować snajperów jelcynowskich prowokatorów, którzy strzelali do nieuzbrojonych przechodniów, ponieważ wśród obrońców Białego Domu nie było karabinów snajperskich. Ani jednego!

2) widząc wyraźne oznaki prób zawarcia kompromisu politycznego z wrogiem różnych sił politycznych, zwłaszcza publicznych oraz wahań wśród władz miejskich i regionalnych, trzymać w rezerwie siły dodatkowe, a realne plany w ścisłej tajemnicy.

3) tworzyć warunki do szybkiego zaangażowania się w walki z reżimem oligarchicznym neutralnych jednostek armii rosyjskiej, a także niektóre MWD (spraw wewnętrznych – przypis)

4) podjąć działania rozpoznania obecności w mieście grup rozpoznania i grup sabotażowych.

5) informować podwładnych i zapewnić ścisłą dyscyplinę w jednostkach, aby przynajmniej w tym zakresie zyskać przewagę nad mentami, zdrajcami i najemnikami, którzy w większości to tchórze, bo walczą o pieniądze i bardzo boją się o własną „skórę”.

6) zadbać o organizację komunikacji między oddziałami za pomocą wszelkich dostępnych środków, w tym internet (z obowiązkowym wykorzystaniem narzędzi do szyfrowania i oprogramowania anonimowego, jak TorBrowser www.torproject.org ), a także radiotelefony, a nawet kurierów i lokalne połączenia telefoniczne. Należy jednak pamiętać, że sieć komórkowa, telefoniczna, internet mogą być niespodziewanie odłączone w przypadku wyraźnego zagrożenia oligarchicznego reżimu.

7) myśleć, myśleć i jeszcze bardziej myśleć nad planem obrony, jaki pozwoli nie ponieść dużych strat, związać wroga walką dopóki nie dotrą wzmocnienia i rezerwy, wykorzystywać nie tylko swoje siły, ale również słabości wroga, wahania armii rosyjskiej, wszystkie mniej lub bardziej realne czynniki wpływu na sytuację.

Jakie są, wychodząc z punktu sił pierwotnych, cele i maksymalny potencjał obronny?

1) Całego miasta bronić się nie da. To jest niemożliwe. Skupiać siły i koncentrować się nie należy na obronie terytorium, lecz na zadawaniu wrogowi dużych strat i wprowadzaniu w jego szeregi demoralizacji. Szczelnej obronie poddać należy tylko najważniejsze, kluczowe elementy, takie jak taktycznie ważne i niezbędne budynki, miejsca, gdzie składowana jest broń i amunicja. Wobec ogromnego niedostatku sił dojdzie do konieczności liczenia na działalność z użyciem aktów dywersyjnych.

2) W tych częściach miasta, gdzie nie należy oczekiwać istotnych działań wroga wobec rozciągnięcia długości marszruty i mnogości wąskich ulic w dzielnicach miejskich, niebezpiecznych dla natarcia, należy wyznaczyć zadanie – zadania przeciwnikowi strat, gdy tylko wejdzie do miasta, i zatrzymać jego oddziały wiążąc je walką w takich dzielnicach, tak długo, jak to możliwe.

3) W tych miejscach, gdzie jest możliwe najszybsze i swobodne natarcie przeciwnika, należy mu zadać straty, zatrzymać to natarcie na mostach, zapewniając sobie otrzymanie posiłków, stworzyć warunki sprzyjające stanięciu wojsk rosyjskich do walk po stronie ludu, razem dokonać kontrataku i wybić najemników i zdrajców lub wypchnąć ich z miasta.

4) Następnie trzeba przesunąć główne siły w obszar „wąskich ulic, niebezpiecznych dla prowadzenia natarcia w dzielnicach miejskich” – (punkt 2), zaatakować przeciwnika, wchodzącego do miasta, otoczyć go i zniszczyć. Przy braku sił – zmusić go do ucieczki z miasta, pozostawienia broni i sprzętu.

5) Jeżeli powyżej przedstawione zostanie spełnione, a sytuacja polityczna zmieni się w dobrym kierunku, należy przeprowadzić atak, zdobywając przeprawy i zasadnicze punkty górujące nad miastem, a w ten sposób raz na zawsze pozbawić wroga możliwości ataku na terytorium objęte powstaniem ludowym.

Jaki zatem plan możemy przedstawić, aby osiągnąć te cele?

1) główne siły skupić trzeba w tych miejscach, gdzie istnieje możliwość najszybszego i swobodnego natarcia wroga, natomiast w obszarze „wąskich ulic w niebezpiecznych dzielnicach miejskich” – (pkt 2 z poprzedniej części) – zebrać siły pomocnicze.

2) Do diabła z oddziałami mentów! Jeśli w mieście zacznie się poważna zawierucha, oni najprawdopodobniej nigdzie pchać się będą, tylko najszybciej pochowają się po kątach. Załóżmy, że pewna ich liczba przeniknie w głąb zatłoczonych dzielnic miejskich. Jeśli przegramy – to nie ma znaczenia. Jeśli wygramy – to znajdą się tam, jak w pułapce na myszy, i w każdym razie poddadzą się.

3) Starać się trzeba nie pozostawić bez obrony najważniejszych kluczowych węzłów strategicznych, jakie w przypadku zajęcia przez najemników putinowskich, posłużą do koordynacji działań grup taktycznych. To nieuchronnie przyniesie jakieś korzyści, biorąc pod uwagę niski poziom dyscypliny i słabych stopień współdziałania części oddziałów tych najemników. Z tego samego powodu, do końca należy utrzymać w ścisłej tajemnicy i bronić miejsc, gdzie składowana jest broń i amunicja (w tym również „schrony” zawczasu przygotowane w różnych miejscach miasta), jak również utrzymywać kontrolę nad kluczowymi węzłami transportowymi i kolejowymi, aby przeciwnik nie mógł przerzucać posiłków i maszyn bojowych z użyciem kolei.

4) Ze względu na wyższość przeciwnika i posiadaną przez niego ilość pojazdów opancerzonych, główne linie komunikacji obrońców powinny przebiegać nie po głównych ulicach, lecz wewnętrznymi uliczkami dzielnic miejskich.

5) Na jest możliwe utrzymanie pozycji na trasie dużego natarcia, jakie znajdą się pod silnym ostrzałem i gdzie wróg może przerzucać wzmocnienia tego natarcia.

6) Większość część swego wyposażenia technicznego, granatników i miotaczy min (jeśli uda się je zdobyć), należy rozmieścić w taki sposób, aby uderzać w kolumny wroga niespodziewanie, podczas transportu do miejsca walk, ażeby obniżyć  i tak już niskie morale zdrajców i najemników Putina, stworzyć wśród nich wrażenie, że miasto zostało zajęte przez duże siły Rosyjskiego Ruchu Oporu, jakie mocno atakują flanki najemników i sprzedawczyków. Ponadto, tak rozmieszczone siły będą znajdować się poza zasięgiem wzroku.

7) organizować zasadzki na trasach przemarszu, korzystając z warunków wygodnej defilady, lecz nie w zwyczajny sposób, ale w taki, żeby to przypominało wejście do walki jednostek bojowych z MWD (spraw wewnętrznych – przypis). Cios ma być wymierzony w oddziały najemników putinowskich, przy zachowaniu neutralności wojsk MWD, a przez to wciągnąć je do walk o miasto po swojej stronie.

8) zapewnić sobie otrzymywanie wzmocnień z innych regionów, nawet małych, ale niezbędnych do tego, żeby utrzymać obronę, choćby tylko mostów i kluczowych węzłów komunikacyjnych.

9) jeżeli mostów i kluczowych węzłów komunikacyjnych utrzymać się nie da, należy zapewnić obrońcom zajęcie pozycji na flankach pozycji wroga przy mostach, skrzyżowaniach dróg i głównych węzłach komunikacyjnych w celu utrudniania przemieszczania się ugrupowań putinowskich najemników, oraz żeby nie mogli oni współdziałać z idącymi im z pomocą innymi oddziałami najemników Putina. W przypadku braku amunicji i niemożności ich dostarczenia, należy wyprowadzać oddziały flankujące z niebezpiecznego położenia taktycznego.

10) za wszelką cenę nie wolno tracić łączności między jednostkami, komunikacja jest konieczna do koordynacji działań oddziałów znajdujących się w okrążeniu i tych, które okrążenie będą likwidować. Aby rozwiązać ten problem, należy użyć wszelkich środków, jakie macie do dyspozycji w zakresie łączności radiowej.

11) W niektórych przypadkach, można tymczasowo wyłączyć z użytku najbliższe lotniska poprzez: odcięcie prądu, uszkodzenie linii zasilających (na przykład niszczycie oporniki lep – linii przesyłowych), wysadzenie stacje radiolokacyjne ruchu lotniczego, które są w pobliżu lotnisk, lub tworzycie bałagan wyrzucając różne śmieci na pasie startowym.

Spróbuj to zrobić zdalnie z jakiejś odległości, bowiem wszystkie te kluczowe obiekty mogą być silnie strzeżone. Spowoduje to kłopoty z przerzutem oddziałów najemników, w tym z zagranicy, a także utrudni odlot za granicę członków „klasy rządzącej”. Autostrady mogą być zablokowane w prosty sposób, poprzez tworzenie korków, blokad i zatorów.

część I pod linkiem: http://polskawalczacastopsyjonizmowi.com/2013/05/25/rosyjski-manifest-czesc-i/

cdn

Tags : , , ,

Komentowanie zamknięte.