Najnowsze

Opublikowano Sierpień 13, 2013 Przez a303 W Dziennikarstwo śledcze

Rejestr ujawnionych konfidentów w polskojęzycznych mediach

Rejestr konfidentow - Wiadomości Polska Świat - Wolna PolskaUkład agentury będzie terytorialny i według organizacji opozycyjnych, a w przyszłości wyszukiwarka na nazwisko i pseudonim jak w http://www.cibulka.com z tym, że w odróżnieniu od wzorca czeskiego, będziemy podawali jak najobszerniejsze biogramy i historię donosicielskiej działalności. Na razie zaczynamy od kilku nazwisk ale wszystko musi mieć swój początek. Nawet już istniejące noty będziemy stale uzupełniali. Apelujemy do Czytelników o pomoc i nadsyłanie materiałów.

STAN ZAUBECZENIA MEDIÓW

Wziąwszy pod uwagę liczbę TAJNYCH WSPÓŁPRACOWNIKÓW bezpieczeństwa w mniej liberalnej od Polski Czechosłowacji i bardziej liberalnej Jugosławii (Chorwacja) oraz stosunek liczby ludności, należałoby szacować ilość TW w polskich mediach na ok. tysiąc osób. Estymacja ta nie obejmuje oczywiście politruków, którzy tajnym współpracownikami być nie musieli. Według danych ujawnionych przez prasę w samym tylko Poznaniu dla SB pracowało ponad 20 dziennikarzy. W 1980 roku dla SB pracowało, według oficjalnych danych, 500 dziennikarzy, w następnych latach ta liczba znacznie wzrosła, skoro w tym samym czasie stan agentury SB powiększył się z 30 do 79 tys. osób.

TW „KOWALSKI”, „ZBIGNIEW” – ANDRZEJ DRAWICZ (1932-1997, kategoria informator data rejestrowania: 10 września 1953, 30 grudnia 1971 i 23 lipca 1976 roku, nr arch. 7638/1, nr mikrofilmu – 7638/1. „Kowalski” był krytykiem literackim, eseistą, historykiem lit. rosyjskiej, tłumaczem; związany z STS-em, i „Tygodnikiem Powszechnym”; pracownik nauk UJ i UW, Inst. Sztuki PAN; współpracownik KOR i KSS „KOR”, wykładowca Tow. Kursów Naukowych, w stanie wojennym internowany; posiadał liczne kontakty z dysydentami rosyjskimi, w latach 1989-1991 był pierwszym po transformacji ustrojowej prezes Telewizji Polskiej.

TOMASZA GOBAN-KLAS, TW, ur. 1938r., profesor socjologii, członek Krajowej Rady RTV z nadania Senatu (maj 2003), gdy na wniosek RIP, 24 sierpnia 2004 roku wszczęto przeciwko niemu postępowanie lustracyjne o uznanie go za kłamcę lustracyjnego, natychmiast zrezygnował ze swej funkcji i 16 września 2004 r. Sąd umorzył sprawę. W myśl prawa osoba, która rezygnuje z funkcji publicznej, nie podlega już dalszej lustracji. Dlatego rozprawa wyznaczona na 26 października 2004 została odwołana.

RYSZARD PYCIAK, syn Edwarda, urodzony 5 listopada 1949 r. w Opolu, zamieszkały w Poznaniu, b. Dyrektor w b. Polskiej Agencji Prasowej S.A., dyrektor centrum promocji gospodarczej Polskiej Agencji Informacji i Inwestycji Zagranicznych S.A. (2003), oświadczył, że był świadomym i tajnym współpracownikiem organów bezpieczeństwa państwa.

WŁODZIMIERZ SYTA, ur. 1952, członek Rady Nadzorczej Polskiego Radia S.A. z nadania Unii Pracy i SLD (2002), przyznał się, że był świadomym, tajnym współpracownikiem organów bezpieczeństwa PRL. Zapewnia, że nie donosił na kolegów tylko pomagał wdowom i sierotom oraz Polsce jako wzorowy patriota. Syta ukończył Politechnikę Warszawską oraz podyplomowe Studium Dziennikarstwa i Edytorstwa na UW, pracował w Polskim Radio jako dziennikarz (1974-1977), następnie zastępca dyrektora programu drugiego TVP, kierownik redakcji Telewizyjnego Kuriera Warszawskiego (lata 1980.), komentator „Panoramy Dnia”, w 1991 roku odszedł oczywiście do biznesu.

STANISŁAW RUSZKOWSKI, ur. 1953, były oficer i pracownik „Interpressu”, asystent w biurze posła Ryszarda Ulickiego, członek Rady Nadzorczej Regionalnej Rozgłośni Polskiego Radia S.A. w Koszalinie z nadania SLD, ponieważ sam przyznał się do tajnej i świadomej współpracy ze służbami specjalnymi PRL, nie został odwołany ale sam odszedł.

RYSZARD ZALEWSKI, TW, b. prezesa Regionalnej Rozgłośni PR S.A. w Koszalinie, uznany 25 października 2001 roku za kłamcę lustracyjnego przez Sąd Apelacyjny w Warszawie, 20 marca 2002 roku Sąd Apelacyjny w Warszawie jako odwoławczy utrzymał w mocy orzeczenie i 5 września 2002 roku Sąd Najwyższy oddalił kasację b. prezesa.

WŁODZIMIERZ KOTWAS, ur. 23 stycznia 1955, przewodniczący Rady Nadzorczej Polskiego Radia Szczecin S.A. (od maja 2003) został uznany 21 października 2004 roku za kłamcę lustracyjnego przez Sąd Apelacyjny w Warszawie V Wydział Lustracyjny, 5 kwietnia 2005 roku Sąd Apelacyjny w Warszawie jako odwoławczy utrzymał w mocy orzeczenie. W konsekwencji Kotwas został zwolniony z zajmowanego stanowiska. Włodzimierz Kotwas jest absolwentem Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Szczecinie i Akademii Rolniczej w Poznaniu oraz studiów doktoranckich na Wydziale Zarządzania i Ekonomiki Usług Uniwersytetu Szczecińskiego, będąc studentem IV roku został dyrektorem Biura Podróży i Turystyki „Almatur”, prezes zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej „Młodość” (do 1984), zastępca dyrektora Przedsiębiorstwa Turystycznego „Pomerania” (1986-1988), prowadził własną agencję ubezpieczeń i biuro nieruchomości PHU „AID”, dyrektor szczecińskiego oddziału Bankowego Towarzystwa Ubezpieczeń i Reasekuracji „Heros” SA (1995), pierwszy dyrektor oddziału LG Petrobank SA (2000), członek zarządu spółki Zarząd Morskich Portów Szczecin i Swinoujście S.A. jako dyrektor ds. integracji portów z Unią Europejską, (od 2002), jako dyrektor ds. rozwoju portów (od 17.04.2004).

JAN NOWACKI, TW, Prezes Zarządu Polskiego Radia Lublin SA., Redaktor Naczelny Polskiego Radia Lublin (od 2002), poprzednio wiceprezes, został uznany za kłamcę lustracyjnego 26 września 2003 przez Sąd Apelacyjny w Warszawie, 7 października 2004 Sąd Apelacyjny V Wydział Lustracyjny w Warszawie działając jako sąd drugiej instancji utrzymał w mocy orzeczenie, 14 kwietnia 2005 roku Sąd Najwyższy oddalił kasację i Nowacki został odwołany ze stanowiska. Z SB współpracował w latach 1970-tych, zachowała się jego teczka pracy.

CZESŁAW BERENDA, TW, b. dyrektor Telegazety, Dyrektor Agencji Telegazety Telewizji Polskiej. 30 lipca 2001 Sąd Apelacyjny w Warszawie – ze względu na brak dostatecznych dowodów pozwalających na ocenę prawdziwości oświadczenia – umorzył postępowanie lustracyjne, ale 12 listopada 2001 Sąd Apelacyjny w Warszawie jako sąd drugiej instancji uwzględnił odwołanie RIP i uchylił to orzeczenie; zdaniem sądu drugiej instancji zachowany materiał dowodowy dawał podstawy do odmiennej oceny. 17 czerwca 2003 roku Sąd Apelacyjny w Warszawie jako sąd pierwszej instancji w ramach ponownego rozpoznania sprawy uznał Berenda za kłamcę lustracyjnego. 27 listopada 2003 roku Sąd Apelacyjny w Warszawie Wydział V Lustracyjny w drugiej instancji utrzymał w mocy to orzeczenie.

ANDRZEJ CZAPLIŃSKI, TW, dyrektor TVP3 i Warszawskiego Ośrodka Telewizyjnego (maj 2004 – październik 2005), podał się do dymisji kiedy Rzecznika Interesu Publicznego zakwestionował prawdziwość jego oświadczenia lustracyjnego. Czapliński był współtwórcą programu Telewizji Wisła w Krakowie, dyrektorem programowym „Naszej TV”, sekretarzem programowym TVN (1997 – 2000) i od 2000 r. z-cą dyrektora ds. programowych OTV Kraków, następnie wygrał konkurs na stanowisko dyrektor TVP3.

MAREK MADEJ, TW, Dyrektor Oddziału TVP S.A. w Łodzi, pracownik SB. Były szef łódzkiego oddziału TVP – Marek Madej przyznał się do pracy w kontrwywiadzie PRL. Według innych informacji był funkcjonariuszem MO (lata 1970-te), przerzucony do TV, skąd wyrzucono go w 1981 roku i internowano za działalność związkową (sic!), był więc „prześladowany”, i jako taki powrócił do TV po 1990 roku wraz z „naszym rządem”. Madej (ur. 2.09.1941, Warszawa) ukończył Wydziału Filologii Polskiej Uniwersytetu Łódzkiego. Od lipca 1971 pracował w łódzkiej rozgłośni Polskiego Radia, współpracując także od października 1971 z Telewizją Polską w której otrzymał etat we wrześniu 1972 r. Od 12 II 1991 r. był redaktorem naczelnym Redakcji Sportowej. Relacjonował wiele imprez sportowych m.in. Mundiale (1978, 1990), Wyścig Pokoju (1977 – 1981), Igrzyska Olimpijskie w Moskwie (1980) i Albertville (1992). Jego synem jest także znany komentator telewizyjny Mikołaj Madej.

Marek Madej w łódzkiej TV był prawą ręką człowieka Millera, Janusza Pieńkowskiego szefa OTVP Łódź, następnie szefa TAI, należał razem z nim, Henryką Rumowską, która „zasłużyła” się tym, że w stanie wojennym zwalniała z pracy niewygodnych dziennikarzy i Władysławem Aftowiczem, niegdyś działaczem PZPR, do kolegium programowego. Latem 2001 r. czterech łódzkich biznesmenów przesłało do Biura Rzecznika Interesu Publicznego list dotyczący powiązań Pieńkowskiego ze służbami specjalnymi PRL. W 2002 roku Madej był kandydatem Samoobrony w wyborach samorządowych na prezydenta Łodzi.

TADEUSZ KAROLAK, b. Dyrektor – Redaktor Naczelny Redakcji „Magazynu Polska” Polskiej Agencji Informacyjnej, uznany 20 grudnia 2001 roku za kłamcę lustracyjnego przez Sąd Apelacyjny w Warszawie V Wydział Lustracyjny, wobec tego Karolak zrezygnował z pracy co natychmiast wstrzymało dalszą procedurę lustracyjną i 31 lipca 2002 roku Sąd Apelacyjny w drugiej instancji umorzył postępowanie uznając, że stało się ono bezprzedmiotowe wobec wcześniejszego zrzeczenia się funkcji publicznej przez osobę lustrowaną.

WŁODZIMIERZ KNAP, ukończył historię na UJ, w 1986 roku został członkiem grupy ulotowej Małopolskiego Oddziału LDP”N” i swoimi donosami przyczynił się do aresztowania kilku członków Oddziału (czytelnia IPN w Wieliczce IPN Kr 07/5525, t. X str. 177 – 180). Agent tak uwierzył oficerowi prowadzącemu, że teczki zostały zniszczone, iż obecnie walczy o lustrację jako dziennikarz krakowskiego „Dziennika Polskiego”.

TW „ADAMEK” – ROBERT ŻUREK, ur. 21.03.1966, syn Aleksego, dzięki współpracy z bezpieką podjętą gdy był studentem nauk politycznych UJ (1986), dzisiaj jest dziennikarzem TVP, prowadzony był przez kpt. Franciszka Waśkę z Sekcji IIIa Wydz. III-1 WUSW w Krakowie.

TW „LESZEK” – WŁODZIMIERZ ZAPART, ur. 19.11.1962, syn Zygmunta, student polonistyki UJ (1987), dzisiaj dziennikarz w „Gazecie Krakowskiej”, prowadzony przez chor. Mieczysława Maja z Sekcji IIIa Wydz. III-1 WUSW w Krakowie. Donoszenie na bezpiekę za komuny jak widać jest warunkiem pracy w dziennikarstwie III RP.

MAREK KRÓL TW „Rycerz”, TW „Marek” (od 1993) red. naczelny tygodnika „Wprost””, były sekretarz KC w epoce schyłkowej PZPR.

LESŁAW MALESZKA TW „Return”, TW „Tomek”, TW „Ketman”, TW „Zbyszek”, ur. 15 listopada 1952, imię ojca Edmund – redaktor „Gazety Wyborczej” . patrz: „Ludzie Ubekistanu”.

ERNEST SKALSKI – TW Departamentu III, w latach 1966-1979 jako donosiciel – dziennikarz „Głosu Pracy” pomagał w zwalczaniu opozycji, w latach 1980-tych znalazł się w opozycji (służbowo?), gdy ruszyła pieriestrojka został jednym z założycieli drugoobiegowego „Przeglądu Wiadomości Agencyjnych”, w 1989 roku przeszedł do „Gazety Wyborczej”, gdzie stał się jednym z dyrygentów kampanii antylustracyjnej, szczególnie aktywny w opluwaniu zwolenników lustracji i wyjątkowo aktywny w obronie agentury do końca pracy w „Gazecie”. Po przejściu na emeryturą rozpoczął współpracę z „Rzeczpospolitą”.

SŁAWOMIR JENERALSKI, ur. 28 lipca 1961 w Bydgoszczy,ukończył Wydział Pedagogiki Uniwersytetu Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy (1985), współorganizował obchody 650-lecia Bydgoszczy (1994), następnie pełnił funkcję rzecznika prezydenta miasta, później pracował w Telewizji Polskiej w Bydgoszczy i Warszawie; do 1 kwietnia 2004 roku prezenter m.in. Wiadomości, Monitora Wiadomości i Forum na 1 kanale telewizji publicznej kojarzony z nachalną propagandą prokomunistyczną, poseł SLD z Bydgoszczy (2005), przyznał się, iż po ukończeniu studiów służył w komunistycznych organach bezpieczeństwa państwa. Jeneralski tłumaczył, że odbywał służbę wojskową w jednostce WSW.

TW „BRZOZOWSKI”, TW „MAGDA” – JERZY NOWACKI, dziennikarz prowadzący programy publicystyczne w TV Poznań, zastępca redaktora naczelnego i kierownik programu regionalnego )od 1990), współzałożycielem Studenckiego Komitetu Solidarności (1977), rekomendowany przez Lecha Dymarskiego członek KSS KOR, po zdekonspirowaniu przez Jana Józefa Lipskiego, 1 września 1980 wycofał się z KSS „KOR”, następnie został członkiem prezydium Zarządu Regionu i rzecznikiem prasowym Zarządu Regionu Wielkopolska NSZZ „Solidarność”, następnie „służbowo” internowany w Gebarzewie, gdzie nieformalnie wszedl do tzw. rady obozowej, skutecznie dezintegrujac spolecznosc internowanych. po wykonaniu zadania TW „Magdę” SB oddelegowało do zadań za granicą, uzyskał pracę w paryskim ośrodku „Kontaktu”, gdzie Mirosław Chojecki, były członek KOR (a więc wiedział o zdekonspirowaniu „Brzozowskiego” przez Lipskiego), powierzył mu kontakty z krajem. Po powrocie do Polski kontynuował pracę agenturalną w mediach. W 2005 roku został publicznie ujawniony przez Janusza Pałubickiego.

TW „SĄSIAD” – ANDRZEJ NIERYCHŁO, wydawca „Pulsu Biznesu”, rozpracowywał m.in. środowisko dziennikarzy ITD i „Kuriera Polskiego”. Zwerbowany został w 1978 roku przez wojskowe służby specjalne.

TW „MARLENA” – IRENA DZIEDZIC, lubiła pobierać pieniądze za swoje usługi, zwerbowana w latach 1950-tych zawdzięczała swoją późniejszą karierę wiernej pracy dla organów.

JACEK PODGÓRSKI, oficer UOP na etacie dziennikarza, członek zespołu Lesiaka pisał w „Kurierze Polskim” artykuły na temat rzekomej afery „Telegrafu” mające kompromitować polityków Porozumienia Centrum, autor trzech książek o służbach specjalnych, pierwszą napisał z Aleksandrą Jakubowski (1992). Podgórski po oficjalnym odejściu z UOP nadal pozostawał członkiem zespołu Lesiaka i na jego zamówienie pisał do „Życia Warszawy”, „Super Expressu” i tygodników „Cash” oraz „Fakty”, następnie został doradcą premiera Leszka Millera.

TVN

TW „MILAN” – MILAN SUBOTIĆ, sekretarz ds. programowych TVN (2006), ukończył SGPIS (1981), po służbie wojskowej w Jednostkach Nadwiślańskich MSW został skierowany na praktyki do redakcji wojskowej TVP (5.11 1982 roku do 28.04 1983), pozostał w telewizji jako redaktor działu ekonomicznego, po czym przeniesiono go do „Dziennika Telewizyjnego” (1984), po 1989 r. pracował w „Wiadomościach” TVP, następnie został szefem Teleekspressu (1992) i otrzymał propozycję pokierowania „Faktami” w TVN (1997). Jako asystent dyrektora TAI Roberta Terentiewa (od lutego do czerwca 1992), kiedy był szefem Tomasza Lisa, orkiestrował atak na rząd Jana Olszewskiego i kampanię antylustracyjną. Subotić jest synem serbskiego zwolennika Stalina, który w okresie konfliktu z Titą wybrał azyl w Polsce Bieruta. Subotić współpracował z wywiadem wojskowym (Zarząd II Sztabu Generalnego) od 28 marca 1984 roku i z WSI od 1993 roku, chociaż pierwsze rozmowy z wywiadem zaczął jeszcze na studiach (1980/1981), jego oficerem prowadzącym był Konstanty Malajczyk, szef WSI (1994-1996) i doradca Andrzeja Leppera. TW „Milan” rozpracowywał środowisko dziennikarskie i sterował opinią publiczną.

POLSAT

TW „ZEGAREK”, TW „ZEG” – ZYGMUNT KROK – SOLORZ, główny udziałowiec „Polsatu”, podczas wyjazdu do Bułgarii (1977) dostał od ambasady paszport na wszystkie kraje świata, co jak wiadomo było powszechną praktyką w komunizmie. Po przyjeździe do Niemiec przez Austrię podawał się za Piotra Podgórskiego, wysyłał do Polski różne produkty sprzedawane jednej z central handlu zagranicznego, od ambasady w Austrii otrzymał paszport konsularny i powrócił do kraju (1983). Założył firmę przewożącą paczki z Niemiec do Polski. Z FOZZ dostał 100 mln zł pożyczki (1989), oczywiście każdy mógł dostać tylko inni byli za leniwi i nie chciało im się brać. Od MWGzZ w rządzie Mazowieckiego otrzymał zgodę na handel rublami transferowymi (1990). Polsat założył w 1993 roku, a w następnym roku uzyskał koncesję po interwencji TW „Bolka”. W Polsat zainwestował „Universal (1994) – 300 mld zł za 20 proc. akcji – główna spółka postkomunistyczna związana z wyprowadzaniem pieniędzy z FOZZ. TW „Zegarek” został oficjalnie zwerbowany 18 października 1983 roku przez SB, o ile nie chodziło o przekazanie agenta przez służby wojskowe cywilnym, był bardzo aktywny, donosił na ks. Blachnickiego i na osoby przemycające farbę drukarską w paczkach z pomocą dla Polski, wykreślony z ewidencji 26 czerwca 1985 roku, po 1989 Solorza przejęły (o ile nie powrócił) WSI (formalnie od 1991).

„POLITYKA”

TW/KO „33” – KAZIMIERZ KOŹNIEWSKI (1919-2005), jeden z założycieli i członek konspiracyjnego lewicowego PLANU (1939-1940), przedostał się na Zachód i służył w wojsku we Francji i Szkocji, powrócił do kraju jako kurier (1943), po drodze aresztowany w Budapeszcie (1941), pracownik Departamentu Informacji Delegatury Rządu RP na Kraj (1943-1944), członek redakcji „Przekroju” (od 1945), następnie „Polityki” (od 1957 do 2005), redaktor naczelny „Tu i Teraz” (1982-1985), działacz harcerski, pracował całe życie dla bezpieki. Oficjalnie poparł stan wojenny. Współpracę rozpoczął z Departamentem III MBP i kontynuował do roku 1989.

Jako członek warszawskiego oddziału ZLP (od 1947) inwigilował, sterował i donosił na środowisko literackie. TW „33” był przede wszystkim „źródłem manewrowym” czyli agentem wpływu w środowisku harcerzy, pisarzy, kombatantów AK i dziennikarzy, inwigilował też emigrację, w tym „Kulturę” i emigrację pomarcową. W lipcu 1955 roku wezwał, razem z 50 innymi inteligentami komunistycznymi, emigrantów do powrotu. TW „33” rozpracowywał Melchiora Wańkowicza i zeznawał przeciwko niemu na procesie, zidentyfikował Stanisława Cata-Mackiewicza jako autora „Kultury” (1964). TW „33” był niezwykle ceniony w środowisku „Polityki”, także w latach III RP. Do 1957 roku Koźniewski należał do kategorii TW, następnie KO.

TW „JOHN”, TW „DANIEL” – DANIEL PASSENT (1938), studiował ekonomię w Leningradzie (1955 – 1956), UW (1956-1960) i Pricenton (1962-1963), jako dziennikarz zadebiutował w „Sztandarze Młodych” (1956), od 1959 roku jest członkiem redakcji „Polityki”, wraz z Agnieszką Osiecką ma córkę Agatę. W latach 1990-1994 pracował w Bostonie jako redaktor miesięcznika „El Diario Mundial”, który ukazywał się w 7 językach. Chodziło o usunięcie TW „Johna” na pewien czas z widoku by zapomniano jego płomienne poparcie dla stanu wojennego. Postkomuniści za wierność nagrodzili TW „Daniela” stanowiskiem ambasadora w Chile (1996-2001). Najpopularniejszy autor „Polityki”, autor skeczy i monologów do STS, kabaretów Dudka i Pod Egidą oraz przedstawień rewiowych w Teatrze Syrena. W telewizji prowadził program „Goście Daniela Passenta”. W czasie pracy dla STS (1954) został zwerbowany przez cywilny kontrwywiad (późniejszy Departament II). TW „Daniel” jest ulubionym dziennikarzem „niezależnym” Małgorzaty Łaszcz, która wyciągnęła go z zapomnienia i lansuje w swoim programie „Loża prasowa” w TVN24. TW „Daniel” bronił swego kolegi z „Polityki” Krzysztofa Mroziewicza (KRUK – Organy i instytucje państwowe).

TW „SENATOR” – KRZYSZTOF TEODOR TOEPLITZ (1933), krytyk filmowy, autor scenariusza „Czterdziestolatka”, ukończył historię sztuki na UW (1955), jako dziennikarz debiutował w „Nowej Kulturze” (1952-1959), następnie pisał w „Przeglądzie kulturalnym” (1959-1960), członek redakcji „Kultury” warszawskiej (1965-1969 i 1975-1981) i „Polityki” (od 1983 roku), redaktor naczelny „Szpilek” (1969-1975) i dziennika „Nowa Europa” (1991-1992), obecnie stały współpracownik „Przeglądu” i „Trybuny”, członek komitetu wyborczego w 2005 roku TW „Carexa”. TW „Senator” został zwerbowany w latach 1970-tych. Jest ulubionym dziennikarzem „niezależnym” Małgorzaty Łaszcz, która wyciągnęła go z zapomnienia i lansuje w swoim programie „Loża prasowa” w TVN24.

TW „JERZY STEFAŃSKI” – WOJCIECH GIEŁŻYŃSKI (1930), znany reporter, po ukończeniu studiów pracował w dziale sportowym „Dookoła Świata”, następnie we „Współczesności”, „Panoramie” i „Kontynentach”, do roku 1980 współpracował z „Polityką”, w stanie wojennym redagował miesięcznik drugoobiegowy „Vacat” i współredagował i innym TW (Ernest Skalski) „PWA”, w latach 1989-1992 był członkiem redakcji „Tygodnika Solidarność”. TW „” brał udział w reaktywacji PPS (1987), był członkiem Rady Programowej „Unii Pracy”, od 1995 roku jest rektorem Wyższej Szkoły Komunikowania i Mediów Społecznych im. Jerzego Giedroycia w Warszawie. Przyznał się do współpracy z Departamentem I SB w latach 1957-1964, podpisał się pod apelem o lustrację dziennikarzy (1996). po Sierpniu 80′ wszedł w skład redakcji tygodnika „Solidarność”.

Za: http://padre.info.pl/spoleczenstwo/item/236-rejestr-ujawnionych-konfident%C3%B3w-media/236-rejestr-ujawnionych-konfident%C3%B3w-media.html#.UgjTfzKRHj0.facebook

Tags : , , ,

Komentowanie zamknięte.