Najnowsze

Opublikowano Maj 14, 2013 Przez a303 W Bliski Wschód, Dziennikarstwo śledcze, NWO

Psychopatyczna strategia izrahellska podboju Bliskiego Wschodu

źródło: http://guardian.150m.com/palestine/isreal-ME-strategy.htm

Ukryta historia syjonizmu autorstwa Ralpha Schoenmana

Rozdział 12 – Strategia podboju (fragment planu Yinona na temat Egiptu – przypis)

Przygotował: Pluszowy Miś

Taktyka przechytrzenia Mubaraka

israel-madog-300x218

Cynizm, z jakim syjoniści dyskutują o swej fikcyjnej trosce w sprawie „bezpieczeństwa”, nigdzie nie jest bardziej przejrzysty niż w przypadku oceny sytuacji Egiptu przez Yinona. Pojawienie się Sadata przy władzy po zajęciu przez izrahell Synaju, Zachodniego Brzegu,  Gazy i Wzgórz Golan w 1967 r. dało Stanom Zjednoczonym okazję dokonania co się da, aby uniemożliwić Egiptowi stanie się przeszkodą dla izrahellskiej ekspansji i kontroli amerykańskiej. Usunięcie Egiptu z kręgu opozycji było druzgocącym ciosem, nie tylko dla Palestyńczyków, ale do całej ludności arabskiej.

Powrót Egiptu do stopnia uzależnienia od imperializmu, nieznanego w czasach Farouka, był bardzo niepopularny wśród Egipcjan.

Stany Zjednoczone dostarczały Egiptowi prawie 3 mld dolarów pomocy, pożyczek i ukrytych dotacji – drugiego tak wielkiego napływu pieniędzy zaraz po samym izrahellu – co podkreśla rolę rządu Mubaraka. Jednak poziom życia gwałtownie się obniżył.

Przez dokonanie legitymizacji państwa kolonialnego pod nazwą izrahell, Sadat zdradził nie tylko Palestyńczyków, ale rzucił Wschód Arabski jako ofiarę dla projektów nakreślonych przez Oded Yinona.

Co wynika wyraźnie z jego analizy strategicznej to fakt, że dla ruchu syjonistycznego wszystko jest zapisane w harmonogramie, każdy obszar oznaczony jest do podboju lub ponownego podboju i postrzegany jest jako cel na zasadzie szansy czekającej tylko na odpowiedni stosunek sił i przygotowania do wojny.

Egipt, w obecnym kształcie politycznym jest już trupem, tym bardziej, jeśli weźmiemy pod uwagę coraz bardziej pogłębiającą się przepaść muzułmańsko-Chrześcijańską. Rozbicie terytorialne Egiptu na odrębne regiony geograficzne jest politycznym celem izrahella w latach osiemdziesiątych na jego froncie zachodnim„. [172] Powrót Sadata do postaci Egiptu w jego neo-kolonialnym statusie, jak za czasów Farouka, zostało nagrodzone odzyskaniem Synaju przez to państwo. W izrahellskich oczach, nie na długo jednak.

izrahell będzie zmuszony do działania, bezpośrednio lub pośrednio, w celu odzyskania kontroli nad Synajem jako rezerwą strategiczną w dłuższej perspektywie rezerw ekonomicznych i energetycznych. Egipt nie stanowi wojskowego problemu strategicznego z powodu wewnętrznych konfliktów, i może zostać doprowadzony ponownie do sytuacji, w jakiej się znalazł po wojnie z 1967 r., w nie więcej niż jeden dzień„. [173] Yinon teraz przechodzi do propozycji zastosowania tego samego skalpela do Egiptu, jakim zdążył już pokroić w plasterki Liban, Syrię i Irak:

Egipt zostaje podzielony i rozdarty na wiele ognisk władzy. Jeśli Egipt się rozpada, to wtedy takie kraje, jak Libia, Sudan, a nawet bardziej odległe państwa, nie będą w stanie istnieć w obecnej formie i dołączą do upadku i rozsypania się Egiptu na wiele państewek. Wizja chrześcijańskiego państwa koptyjskiego w Górnym Egipcie, obok wielu innych słabych państw o miejscowej władzy i bez scentralizowanego rządu, jest kluczem do rozwoju historycznego, który został zaledwie powstrzymany i ustawiony przez zawarcie porozumienia pokojowego, ale jaki wydaje się być nieunikniony w dłuższej perspektywie„. [ 174] W Camp David zatem zastosowano taktyczny manewr przygotowawczy do rozwiązania Egiptu i Sudanu na szereg mniejszych państw:

Sudan, najbardziej rozdarte wewnętrznie państwo w arabskim świecie muzułmańskim doby obecnej, jest zbudowany na czterech grupach wrogich wobec siebie: arabskich sunnitach muzułmańskich, czyli mniejszości sunnickiej, jaka rządzi większością nie-arabskich Afrykanów, poganami oraz Chrześcijanami. W Egipcie jest sunnicka większość i ma do czynienia z mniejszością Chrześcijan, którzy dominują w górnym Egipcie: około siedmiu milionów. Będą chcieli mieć własne państwo, coś na kształt „drugiego” Chrześcijańskiego Libanu w Egipcie„. [175]

To właśnie Egipt był tym krajem po obaleniu przez Gamala Abdel Nasera króla Farouka, który podekscytował cały świat arabski wizją jedności arabskiej. Ale miała to być jedność oparta nie na walce rewolucyjnej w całym regionie, ale na złudnej federacji między oligarchicznymi reżimami.

ZIO_eretz_israel

Tags : ,

Komentowanie zamknięte.