Najnowsze

Opublikowano Luty 11, 2015 Przez a303 W NWO

Preludium do Protokołów: Napoleon i żydowski sanhedryn

Organizowanie zła

a

Kiedy Napoleon wydał rozkaz wskrzeszenia starożytnego sanhedrynu w 1807 roku, europejskie żydostwo przyjęło tę wiadomość jako „radosną niespodziankę”.

Oficjalnie ten sanhedryn nazwano “Le Grand Sanhedrin de Napoleon” i odbył się 20 października w urzędzie miasta Paryża pod przywództwem rabina Dawida Sintzheima. Udział w posiedzeniu wzięli: Centralny Konsystorz składający się z 2 Żydów i 3 rabinów. Do tego odtworzonego Sądu Żydowskiego dołączyło 75 rabinów z każdej części Europy.

Starożytny sanhedryn był najwyższym religijnym organem w Palestynie za czasów Chrystusa. To sanhedryn pod przywództwem żydowskich kapłanów służących w świątyni wydał w 33 AD wyrok na Chrystusa, zanim zaprowadził Go do Piłata na ukrzyżowanie.

Po ustaniu jego działalności wraz ze zniszczeniem drugiej świątyni w 70 AD, razem z nieudaną próbą wskrzeszenia żydowskiego sądu przez pogańskiego cesarza Juliana Apostaty w IV wieku, odnowiony sanhedryn dostał nowe życie przez edykt Napoleona, dał żydostwu zorganizowany organ, który zespolił rozproszoną społeczność żydowską spoiwem „narodowej” tożsamości.

Chętne pionki, niechętne ofiary

Na zebraniu się „napoleońskiego sanhedrynu” funkcje konsystorza i rady generalnej ustalono w szczegółowych protokołach:

I. Wdrażanie nakazów zainicjowanych przez rabinów do społeczności żydowskiej poprzez nauczanie w synagogach w całej Europie.

II. Wykonywanie władzy w celu udzielania ślubów w imieniu francuskiego imperium.

III. Wydanie modlitw za Napoleona i rodzinę cesarską odmawianych podczas uroczystości szabasowych i żydowskich świąt.

Jednak Napoleon miał inny cel odnośnie sanhedrynu. Miał nadzieję, że Żydzi rozproszeni po całym świecie pomogą jego światowemu imperium. Dobrze wiedząc o wzrastającej sile Rotszylda i skutecznych finansowych działaniach żydostwa, Napoleon planował zintegrować się z tą siłą ekonomiczną.

Ale nie przewidział tego, że zezwalając europejskiemu żydostwu na zorganizowanie własnego świadomego organu z postrzeganiem siebie jako organu „narodowego”, Napoleon ustawił scenę dla własnej zguby.

Opracowanie planu

Syjonistyczne hasła i praktyka

a

Ulegając naciskom znanych Francuzów, którzy sprzeciwiali się nowej taktyce wobec żydostwa, argumentujących że pełne prawa obywatelskie nadane Żydom ostatecznie uczynią ich nielojalnymi wobec interesów Francji, Napoleon w roku 1808 wydał „dekret ograniczający”.

Dla Żydów i liberałów wtedy i obecnie, edykt stał się znany pod nazwą „haniebnego dekretu”, gdyż na francuskie żydostwo nakładał liczne ograniczenia. Wierzytelności wobec Żydów były teraz bardzo łatwe do uniknięcia; Żydzi musieli uzyskać pozwolenie na prowadzenie handlu; Żydzi nie mogli uniknąć służby wojskowej opłacając kwoty zastępcze, jak to było ich zwyczajową praktyką.

Działając teraz jako zorganizowany organ, żydostwo planowało rewanż na francuskim cesarzu, udowadniając iż żydowska perfidia jest prawdą. W 1815 roku europejskie żydostwo znalazło okazje by zniszczyć Bonaparte. Zarówno James Rotszyld z Francji, jak i Natan Rotszyld z Anglii, których lojalność wobec „żydowskiego narodu” szerzyła się w Europie, sfinansowali zwycięstwo Wellingtona nad Napoleonem w bitwie pod Waterloo.

I faktycznie w Protokołach, które miały początek w napoleońskim sanhedrynie, mędrcy sporządzili plan obalający rządy przeciwne żydowskiej społeczności poprzez infiltracje i finanse.

Jest dobrze znany fakt historyczny, że mają miejsce transfery żydowskich pieniędzy między walczącymi stronami w celu uzyskania korzyści dla swojego ludu. Napoleon był rzeczywiście ofiarą intrygi i swojej „światłej” taktyki wobec Żydów, którzy zawsze za dobroć odpłacają się wrogością.

Nie tylko gadanie

Żydowski sanhedryn obecnie

a

Z kapitałem finansowym u steru dzisiejszej globalnej gospodarki, syjonistyczne zarządy banków centralnych na świecie mają wpływ międzynarodowego judaizmu na rządy.

Znana rodzina Rotszyldów, który sfinansowała kolonizację Izraela przez Żydowski Fundusz Narodowy w początku lat 1900, jest najprawdopodobniej pieniądzem stojącym za nowoczesnym sanhedrynem żydowskim w Izraelu.

Odpowiadająca dacie dekretu Napoleona dwa wieki wcześniej, w Jerozolimie odbyła się uroczystość w pobliżu Mount Temple 13 października 2004 r., która zgromadziła 71 rabinów w celu ponownej inauguracji starożytnego sanhedrynu.

Jedną z pierwszych czynności sanhedrynu było ustanowienie The Temple Institute (Instytutu Świątynnego), dedykowanego odbudowie świątyni. Później w lutym 2007 roku sanhedryn wraz z szefem instytutu, rabinem Izraelem Arielem, zakupił stado owiec przeznaczonych na rytualną ofiarę na miejscu świątyni w przeddzień ich Paschy.

Rabin Ariel oświadczył reporterom, że rytuał ofiarny miał „pokazać”, że plan odbudowy świątyni „to prawda, a nie tylko gadanie”.

Jak w Protokołach, teoria przechodzi w praktykę. A świat (jak los Napoleona), nadal jest bezbronną ofiarą syjonistycznych działań… nie tylko gadaniem.

Br. Nathanael Kapner, tłumaczenie Ola Gordon

Źródło: http://www.realzionistnews.com/?p=525

Tags : ,

Komentowanie zamknięte.