Opublikowano Lipiec 17, 2017 Przez a303 W Świat

Prawda o Unii Europejskiej. Phillip Mericle

W 1923, Count Kalergi (Richard von Coudenhove-Kalergi) opublikował dokument zatytuło­wany Pan-Europa Manifesto wzywający narody Europy do zjednoczenia się i utworzenia unii stowarzyszeniowej. Ta federacja powinna wznieść się nad nacjonalizmy, zjednoczyć interesy ekonomiczne i polityczne wielu krajów Europy, utworzyć wspólną obronę przed zagrożeniami zewnętrznymi i krajowe przemysły zbrojeniowe zamienić na pokojowe bogacenie się wszyst­kich Europejczyków.

Ta ponadnarodowa konglomeracja państw powinna prosto nazywać się „Europą”; tym mani­festem Kalergi wysiał nasiona które wykiełkują utworzeniem dzisiejszego paneuropejskiego ponadnarodowego bytu: Unią Europejską.

a

Mason Count Kalergi napisał Manifesto żeby utworzyć byt antychrześcijański

Dzisiejsza Unia Europejska jest jednym z najważniejszych bytów polityczno-gospodarczych na świecie. Jeśli uważa się ją za jeden byt polityczny, walczy z takimi jak Stany Zjednoczo­ne, Rosją i Chinami o pozycję światowego mocarstwa. Prawodawstwo UE wpływa na życie setek milionów Europejczyków (ponad 740 mln), a jej polityka handlowa wywołuje reperkusje na całym świecie.

Z kulturowego punktu widzenia UE jest też ważna bo jest bytem przewodniczącym kiedyś chrześcijańskim narodom Europy. W swoich granicach UE jest domem najwspanialszych katedr i zamków na świecie. Duch, energia i etos Europy teraz istnieją pod flagą UE. Ponieważ UE jest ważnym graczem w dzisiejszym świecie, ta seria artykułów ma pomóc w zrozumieniu historii, importu i kontekstu UE, jak również jaką rolę odgrywa taka ponadnarodowa organizacja w wielkim planie Historii, Chrześcijaństwa i Rewolucji.

Narodziny Unii Europejskiej

Choć Kalergi ogłosił swoje pan-europejskie pomysły już w latach 1920, to dopiero zniszcze­nie po II wojnie światowej szefowie zachodniej Europy zaczęli rozważać unię. Widząc des­trukcję spowodowaną przez szalejący nacjonalizm w Niemczech i we Włoszech, zwycięzcy sojusznicy zaczęli szukać długotrwałego rozwiązania żeby zapobiec temu, by taka katastrofa kiedyś wydarzyła się ponownie.

W tym celu utworzyli Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, integrację przemysłów między Zachodnimi Niemcami, Francją i kilku innymi zachodnimi krajami europejskimi, co zapobieg­nie produkcji broni przez któryś z tych krajów.

Budując na tym, kraje założycielskie później podpiszą Traktat Rzymski (1957), formalnie ustawiając wspólny i wolny rynek między członkami. Dzięki temu traktatowi narody, towary i usługi mogły podróżować swobodnie po terenie krajów-członków (wtedy głównie Francja, Niemcy Zachodnie, Włochy i Holandia). Nazwali to Unią Zachodnio Europejską [WEU], w przeciwieństwie do komunistycznej Europy wschodniej.

W latach 1989-1991 upadł Związek Sowiecki i komunizm zmienił swoją taktykę. Zachód był zachwycony widocznym fiaskiem „imperium zła”. Czas wydawał się dojrzeć do uaktualnienia WEU i ściągnąć do siebie byłe satelickie kraje ZSRR. Tak więc 7 lutego 1992 podpisano Traktat z Maastricht, wprowadzając do grupy i przygotowując scenę dla wejścia kilku innych byłych satelickich albo byłych sowieckich państw.W 2004 UE już wyglądała tak jaką znamy ją dzisiaj, z tylko kilku więcej krajami dołączającymi do unii w następnej dekadzie. Tym sposobem UE stała się przedstawicielem jednego z największych bytów polityczno- gospodarczych na świecie.

Istota Maastricht

a

Europejscy liderzy spotykają się by podpisać Traktat z Maastricht 7 lutego 1992

Traktat z Maastricht ustanowił cel UE wraz z pięcioma fundamentalnymi celami:

Wzmocnić demokratyczną prawowitość instytucji

Poprawić skuteczność instytucji

Ustanowić unie ekonomiczną i walutową

Rozwinąć społeczny wymiar Wspólnoty

Ustanowić wspólna politykę zagraniczną i bezpieczeństwa .

Wewnętrzne działania UE

Unia Europejska ustanowiła swoją stolicę w Brukseli. Tam Komisja Europejska proponuje legislację Parlamentowi Europejskiemu, który wtedy dyskutuje i głosuje tę legislację. Członkowie Parlamentu UE wybierani są w krajach ojczystych. Polityka o której decyduje Parlament Europejski wprowadza Komisja. Dlatego Komisja Europejska jest szefem, inspiratorem i władcą UE.

W celu osiągnięcia większej integracji gospodarczej w 1999 UE wprowadziła euro jako wspólna walutę z zamiarem zastąpienia narodowych walut. Dzisiaj euro ma 19 krajów z 28 państw-członków. Poprzez Maastricht UE dąży też do ustanowienia jednego rynku, czyli strefy gospodarczej gdzie towary, ludzie, usługi i kapitał mogą swobodnie podróżować między państwami-członkami i podlegają niemal identycznym przepisom, np. wolny handel istnieje w różnym stopniu miedzy Euro banknoty i monety – jedna waluta członkami, dla Nowego Porządku Świata

Żeby dalej ustanowić europejską jedność, wprowadzono wolny obszar podróży znany jako „strefa Schengen”, pozwalający na swobodne podróżowanie między krajami-członkami.

Kiedy jest się w Schengen człowiek może przekraczać granice między uczestniczącymi krajami, np. z Belgii do Francji bez żadnego sprawdzania na granicy. Tę politykę dopiero ostatnio kwestionuje się w świetle ostatnich ataków terrorystycznych.

Centralizacja, globalizacja

Aczkolwiek Maastricht doprowadził formalnie do istnienia UE, integracja i centralizacja Europy zachodniej już miała miejsce pod egidą Unii Zachodniej Europy.

a

Zimna stalowa siedziba UE w Brukseli

UE była tylko następnym krokiem po upadku ZSRR. Zasadniczo UE tylko zawiera europejską ekspresję światowego trendu, który już widzi państwa i narody integrujące się coraz bardziej. Choć te pomysły były już od jakiegoś czasu, to dopiero po II wojnie światowej zaczęto wprowadzać globalizację na wielką skalę.

Ten ruch skłania się ku globalnej unii państw pod jednym ponadnarodowym rządem. Jest to ten anty-naturalny cel, ten perwersyjny federalizm którego UA jest kolejnym krokiem do osiągnięcia celu rewolucji.

Jest to, słowami dr Plinio Correa de Oliveira, „świat którego kraje, zjednoczone w ogólno­światowej republice, są tylko oznaczeniami geograficznymi, świat bez nierówności społecznych czy gospodarczych, kierowany przez naukę i technologię, propagandę i psychologię, żeby osiągnąć, bez nadprzyrodzonego, ostateczne szczęście człowieka. W takim świecie nie ma miejsca na Odkupienie naszego Pana Jezusa Chrystusa”.

Część II – Duszenie organicznego rozwoju narodów

25 listopada 2014, Wikariusz Chrystusa, papież Franciszek I, stanął by przemówić przed zgromadzonymi członkami Parlamentu Europejskiego. Ani raz nie wymienił imienia Chrystusa. Zamiast tego mówił o godności człowieka, potrzebie zlikwidowania dzielących ludzi różnic, i o złu wszelkich interesów nie służących ludzkości jako całości.

a

Krótko mówiąc, papież wzywał do uniwer­salizmu, bardzo odległego od misji nawra­cania, pokuty i zbawienia wcześniejszych papieży. Jego słowa perfekcyjnie zgadzały się z rewolucyjną misją UE.

Cechą determinującą UE jako byt geopoli­tyczny jest jej ponadnarodowa tożsamość. Członkowie Parlamentu i Komisji UE złożyli przysięgi o wspieraniu interesów Europy jako całości nad interesami własnych krajów. Oni nie ukrywają swo­jego poglądu, że przyszłością Europy powinna być coraz większa integracja państw europejskich w jedną unię pozba­wioną tożsamości narodowej. To jest globalizm, to jest niewątpliwy kierunek rozwoju politycznego przez ostatnie 70 lat.

Śmierć społeczeństwa organicznego

Historycznie rzecz biorąc, regionalizacja, antyteza globalizmu, przeważała przez większość historii. Największe imperia pozwalały różnym regionom na ich terenach zachowywać własną tożsamość, przyczyniając się do ich poczucia godności i kultury. Narody miały swoje prawa i tradycje i własne sposoby uczestnictwa w całości.

Święte Cesarstwo Rzymskie – ustanowione przez Karola Wielkiego – było zbiorem monarchii i baronectw w środkowej Europie wszystkie pod wspólnym cesarzem dla wzajemnej obrony. Jest to wspaniały przykład historyczny dobrego organicznego społe­czeństwa popieranego przez szacunek dla autonomii regionalnej. Subsydiarność funkcjo­nalna pozwalała na rozwiązywanie spraw przez najniższy właściwy organ, dopiero kiedy niższa władza nie mogła go rozwiązać, oddawano go do władzy wyższej. Zgodnie z tym systemem rząd imperialny albo królewski bardzo rzadko ingerował w życie narodu.

Porównajmy tę historię z działaniami UE. Tam gdzie wcześnie dominowały tradycje, teraz dyktują socjalistyczne przepisy, gdzie panowały lokalne zwyczaje, teraz biurokraci egze­kwują przestrzeganie najnowszych żądań UE.Teraz portugalscy rybacy muszą zmniejszyć wielkość połowów żeby zgadzały się z Eko-przyjaznymi przepisami uchwalonymi w Brukseli i przegłosowanymi przez odcięty od morza kraj jak Austria.

Jest to system który ignoruje tradycje historyczne i prawa narodu, maszerujący z aroganckim poczuciem samo usprawiedliwienia w kierunku globalistycznego końca. Żaden wrzask nie wystarczy by zachwiać przekonanie „my wiemy lepiej” oligarchii UE.

Marchewka albo kij

Żeby wymusić posłuszeństwo krajów-członków, UE wykorzystuje różne metody najlepiej określone przez stare polityczne powiedzenie: marchewka albo kij.

Wchodząc do UE, kraj otrzymuje wiele korzyści gospodarczych. Porozumienia handlowe, subsydia i pomoc finansowa w kryzysie czyni członkostwo pożądanym dla dzisiejszych zainteresowanych pieniędzmi polityków. Ale pieniądz zawsze przychodzi za jakąś cenę. Wkrótce kraje stają się uzależnione od korzyści, i zagrożenie utraty tego przepływu pieniędzy staje się coraz bardziej nie do zniesienia. Kiedy ekonomiczna potęga Niemiec generuje fundusze dla UE, biedniejsze kraje stają się coraz bardziej uzależnione od pomocy.

Obecnie Niemcy ze swoimi liberalnymi satelitami trzymają sznurki gospodarcze UE. Tym­czasem konserwatywne narody Europy środkowej są pod coraz większą presją by dosto­sować się do nowych dyktatów tolerancji dla wszystkiego celebrowanego zła nowoczesności. Wtedy naród stoi przed dylematem: zgodzić się na żądania lewackiej UE i cieszyć się ze sztucznego bogactwa i pochwał, albo odmówić i zmierzyć się z ogromnymi sankcjami eko­nomicznymi i międzynarodową krytyką.

Poprzez te strategie marchewki i kija, UE stopniowo zmusza kraje członkowskie do przyjmo­wania polityki socjalistycznej. Wkrótce kraj przyzwyczaja się do nowej pozycji i czas dojrze­wa do następnego kroku. Wywołuje się nowy kryzys i jedynym rozwiązaniem, długo – czy krótkoterminowym jest uległość wobec żądań presji globalistów. W ten sposób narody zjeżdżają po równi pochyłej gradualizmu Gramsciego [1] i kończą asymilując podstawowe zasady marksizmu.

Obecne trendy oporu

W 2010 tylko Węgry sprzeciwiły się nowo napisanemu prawu UE o homoseksualizmie, wetując uchwałę (wcześniej katolicka Polska w końcu się poddała, pozostawiając Węgry jedynym oponentem). UE niechętnie uszanowała stanowisko Węgier, pomimo żądań przez

polityków i media żeby UE wymusiła obejście jednego członka, który stanął na drodze „równości”. Teraz krąży pomysł, że państwom członkowskim powinno się zakazać siły przeszkadzania w marszu takiej polityki „praw człowieka”.

W lutym 2017, Węgry znowu znalazły się pod ostrzałem UE i mediów za odmowę przesiedlania migrantów. Osaczone prze kryzys imigrancki Węgry zbudowały ogro­dzenia na granicy i przyjmowały tylko odrobinę aplikantów. Eurokraci w Brukseli teraz grożą oszałamiającą karą $270.000 za niewpuszczonego migranta jeśli Węgry nie przyjmą przypisanego im przez UE kontyngentu do września 2017.

Również w lutym, węgierski rząd wykonał pewne ruchy przeciwko paradzie gejowskiej dumy w Budapeszcie i otrzymał z Brukseli ostrzeżenie: „Kiedy wprowadza się prawo krajowe, państwa członkowskie muszą szanować fundamentalne prawa, łącznie z wolnością wypo­wiedzi i gromadzeń wymaganych przez własny ład konstytucyjny i zobowiązania międzyna­rodowe”.

Jeśli Węgry dalej będą się sprzeciwiać, nie jest niemożliwe że staną się wyrzutkiem Europy, potępionym jako „reakcyjny” kraj, który „plami” reputację i wizerunek UE na szczeblu między­narodowym. Stanowisko Węgier przeciwko „równości” zostanie w ten sposób wykorzystane jako kozła ofiarnego dla UE by dała sobie władzę narzucać prawa pomimo niezadowolenia tzw. suwerennych państw. Narodowa suwerenność powinna umrzeć przy aplauzie świato­wych polityków i mediów.

Federalna kontrola

Kiedy państwa członkowskie stają się coraz bardziej uzależnione od funduszy UE, sytuacja coraz bardziej pokazuje rozwój Stanów Zjednoczonych Ameryki. Początkowo Stany Zjednoczone były tylko takie, unią stanów z których każde miało znaczny stopień autonomii. Z czasem i po strasznej wojnie – ten system ustąpił żeby stany stawały się zależne od federalnego rządu w Waszyngtonie.

Obecnie nasze stany, praktycznie mówiąc, są prowincjami tego federalnego rządu. Wszelki znaczny bunt stanowy miażdży się skorumpowanymi precedensami prawnymi, wrzaskliwie lewicowymi mediami i groźbą wstrzymania federalnych funduszy. Dla wielu stanów tylko fundusze federalne są sprawą życia i śmierci.

Europa coraz bardziej idzie tą drogą. Kraje dołączają do UE dla funduszy i korzyści gospodarczych. Wkrótce potem utrata tych korzyści staje się niewyobrażalna. I wkrótce kraj zostaje zredukowany do uzależnionej niewoli, gdzie nie może powiedzieć „nie” kiedy sznurki przywiązane są do pieniędzy UE, ani nie może pozwolić sobie na opuszczenie i odcięcie od kręgu gospodarczego innych europejskich krajów.

a

Plakat UE ogłasza zamiar dalszej budowy Wieży Babel

Brytania zagłosowała za odejściem, i nawet to zabierze wiele lat i ogromne pieniądze i pracy papierkowej. Skoro opuszczenie jest tak kłopotliwe teraz, to łatwo się domyślić, że będzie jeszcze trudniej zrobić to później. Tymczasem Bruksela odrywa niezależność narodów albo przez wymuszenia ekonomiczne, albo pod pozorem pilnowania członków za „naruszenia praw człowieka” – sprzeciw wobec małżeństw homoseksualnych albo przymusowego przesiedlania migrantów.

Taka jest przyszłość UE. Jeśli narody Europy nie zadziałają teraz żeby zdemontować to rosnące zagrożenie, to będą mieć realne ryzyko schodzenia stopniowo w nieuniknione bagno kulturowej, politycznej i ekonomicznej niewoli względem socjalistycznego ideału Pan- Europy. Eurokraci, którzy są dumni ze swojego ponad-nacjonalizmu, tęsknią za dniem kiedy zobaczą narody europejskie stające się jedną Europą, co oznacza pójście w kierunku bezbożnej Uniwersalnej Republiki Człowieka.

Phillip Mericle

Tłum. Ola Gordon

Źródło:

http://www.traditioninaction.org/HotTopics/i074 EU 1.htm

http://www.traditioninaction.org/HotTopics/i075 EU 2.htm

P.S. Obejrzyj koniecznie:

MANIFEST Z VENTOTENE – PROGRAM KOMUNISTYCZNEJ EUROPY

 

Tags : ,

Komentowanie zamknięte.