Opublikowano Październik 2, 2017 Przez Jan W Ukraina

Planowane zbrodnie na Polakach na Wołyniu i w Halicji w latach 1939-1946

W sprawie planowania zbrodni na Polakach na Wołyniu i w Halicji w latach 1939-1946 warto wspomnieć kilka podstawowych faktów, dziś kiedy jest moda na słowo „Galicja” w Krakowie.

a,a

Warto przypomnieć, że Dmytro Doncow sprecyzował cele i metody radykalnego nacjonalizmu ukraińskiego w oparciu o zasadę bezpardonowej walki („survival of the fittest”), w formie całkowitego zniszczenia wszystkich ludzi polskiej narodowości i im sprzyjajacych Ukraińców, na terenie Wołynia i Halicji. Doncow twierdził że „nacja stanowi gatunek w przyrodzie,” który to gatunek jest w permanentnej walce o byt i ziemię z innymi nacjami. „Nacja ponad wszystko,” ponad religie i ponad wartości ogólnoludzkie. Sformułowanie zasad ideologicznych nacjonalizmu ukraińskiego Doncow ogłosił w 1926 roku we Lwowie w książce „Nacjonalizm.” Zasady te zostały przyjęte jako taktyka walki, na zjeździe zwołanym we Wiedniu na początku 1929 roku przez Jewhena Konowalca. Tam powołano do życia Organizację Ukraińskich Nacjonalistów (OUN). Głównymi organizatorami OUN byli Haliczanie, w większości z rodzin księży grecko-katolickich, wykształceni w Polsce.

Uczestnikami zjazdu byli członkowie Ukraińskiej Wojskowej Organizacji (UWO), która była kierowana z ośrodków w Europie zachodniej i prowadziła działaność terrorystyczną, dywersyjną i sabotażową na terenie Polski. Terror UWO byl też stosowany przeciwko Ukraińcom, którzy sprzeciwiali sie polityce UWO. Organizacje UWO założyło kilku oficerów Ukraińskiej Halickiej Armii w 1920 roku pod przywództwem Konowalca. Andrij Melnyk i Stepan Bandera przejęli dowództwo po zabiciu Konowalca w Rotterdamie 23 maja, 1938 roku. Zabójcą Konowalca był poźniejszy generał NKWD Paweł Sudopłatow, który następnie zorganizował zabójstwo Leona Trockiego w Meksyku w 1940 roku, a potem koordynował szpiegostwo atomowe przeciw USA za pomocą agentów wywiadu (głównie lewicowych żydów, którzy wierzyli że Stalin pomoże im stworzyć państwo Izrael. Pierwsza sowiecka bomba atomowa była kopią bomby amerykańskiej).

Słuszne motto badacza historii nacjonalizmu ukraińskiego, doktora Wiktora Poliszczuka, jest że „nie ma zbrodniczych narodów; są zbrodnicze ideologie i organizacje.” Według niego działalność UWO i OUN, wyłącznie przeciw Polsce, finansowały służby specjalne Niemiec i Litwy oraz napady rabunkowe na polskie urzędy i ambulanse pocztowe. Nacjonalizm ukraiński działał prawie wyłącznie w Halicji, gdzie wcześniej był on rozbudzany przez Austryjakow w ramach zasady „dziel i rządź.” Według tej zasady, żeby pogłębiać i radykalizować konflikty polsko-ukraińskie Austryjacy włączyli Kraków do regionu geograficznego Halicza, czyli Halicji, którą nazwali „Galicja.” W ten sposób cały zabór austryjacki znano na świecie jako „Galicja.”

W okresie międzywojennym OUN kierowała z zagranicy aktami terrorystycznymi, dywersyjnymi, i sabotażowymi przeciwko władzy polskiej. Poseł na sejm Tadeusz Hołówko i minister Bronisław Pieracki i kurator Jan Sobiński, jak i szereg policjantów, byli zamordowani przez członków OUN. Podobny los spotkał ugodowego z Polakami poetę ukraińskiego Sydira Twardochliba i dyrektora gimnazjum ukraińskiego we Lwowie Iwana Babija. UNO miała w Polsce i w Gdańsku laboratoria chemiczne do produkcji bomb, oraz składy broni, natomiast nielegalną literaturę sprowadzano z Litwy. W akcji sabotażowej były podpalane folwarki, zboże niszczone jak i linie telefoniczne i telegraficzne.

Na terenie Halicji i Wołynia, w czasie wojny, działało OUN pod „naczelnym wodzem” wspomaganym przez elitę „lepszych ludzi” działajacych jako „mniejszość inicjatywna” stosujaca wobec mas narodu „tworczą przemoc,” natomiast „masy narodu” Doncow określał jako „tłum” lub nawet jako „nieokiełzane bydło,” którego nieposłuszeństwo karano śmiercią. W rezultacie tej „twórczej przemocy” w latach 1939-1946 zginęło 160,000 ludzi, z tego 120,000 Polakow i 40,000 Ukraińców przeciwnych UNO i powstałej z niego wersji UPA (Ukraińskej Powstańczej Armii, ktorej nazwę przejęło UNO z wiosną 1943). Dodać do tych strat należy mordy popełnione na Polakach przez pułki policyjne SS Galizien oraz sporadyczne akty zemsty Polaków na Ukraińcach, o których to zbrodniach przesadnie rozpisuje się Tygodnik Powszechny.

Doktor Poliszczuk szczegółowo opisuje to straszne żniwo śmierci, używając kompletnej dokumentacji opartej na materiałach źródłowych. On stwierdza że „Różnica miedzy nienawiścią nacjonalizmu ukraińskiego do Polski i Polaków i Rosji oraz Rosjan polega na tym, że wobec Rosji i Rosjan, nacjonalizm ukraiński nie był i nie jest zdolny do zadawania ciosów.”

OUN zorganizowało „Legion Ukraińskich Nacjonalistów” przy Wehrmachcie już w 1939 roku, pod dowództwem Romana Szuszki, a ponad 20,000 działaczy UNO przeniosło się do Krakowa po aneksacji Wołynia i Halicji przez Sowiety. Ukraiński Centralny Komitet (pod nadzorem Oberlaendera) był finasowany z kasy Abwehry, centrali słuzb specjalnych Wehrmachtu. Batalion Nachtigall brał udział w aresztowaniu profesorów Uniwersytetu we Lwowie według listy sporządzonej przez działaczy UNO, tak jak wcześniej podobne listy Polaków sporządzali dla Sowietów lewicowi żydzi. Po wejściu do Lwowa batalionu ukraińskiego „Nachtigall,” jego żolnierze ogłosili niepodległe państwo ukraińskie 30 czerwca 1941 roku przez stację radiową. Stało się to bez pozwolenia Niemców. Po odmowie „odwołania niepodległości Ukrainy,” cały jej „rząd” ze Stepanem Bandera i Jarosławem Stecko na czele, został aresztowany. Lwów i Halicja zostały przylączone do terenów etnicznie polskich Generalnej Gubernii.

UPA Bandery walczyła z partzantką sowiecką i na przełomie 1943/1944. Niemcy dostarczali tej formacji broni, amunicji i mundurów. Pod hasłem „nikt nie może stać na boku” OUN Bandery, począwszy od marca 1943, zmuszało terrorem ludność ukraińską do udziału w mordowaniu Polaków przez bojówki OUN-UPA. W 1944 roku trwała walka o Lubelszczyznę miedzy Armią Krajową a OUN-UPA. Okres walk OUN-UPA przeciw Polsce Ludowej trwał w 1945-1947 i miał za cel oderwanie od Polski tzw. „Zakerzonia,” czyli Chełmszczyzny i innych ziem na zachód od Linii Curzon’a. Masowe przesiedlanie ludności ukraińskiej nakazane przez Sowiety w ramach operacji „Wisła” pozbawiło UPA zaplecza, wykluczyło takie walki jakie później obserwowaliśmy w Kosowie i spowodowało że niedobitki UPA uciekły na zachód gdzie n.p. Mykoła Łebed („Ruban”) „prowidnyk” OUN Bandery, twórca UPA, szef SB, został współpracownikiem służb specjalnych USA i dożył późnej starości.

Zbrodnie OUN Bandery na ludności polskiej były dokonane głównie po dowództwem Haliczan czyli ludzi z Halicji. Jak to już wspomniałem, od tej nazwy Austryjacy nazwali „Galicja” cały austryjacki zabór ziem Polski. Z tego powodu nonsensem jest wprowadzanie dziś w Krakowie mody na słowo „Galicja” jako nazwy Polski południowo-wschodniej. Podobnie nonsensowna jest polityka rządu polskiego opisana w książce Wiktora Poliszczuka „Ludobójstwo Nagrodzone” oraz w innych pracach tegoż autora. Ważną dokumentacją zbrodni na Polakach na Wołyniu i w Halicji w latach 1939-1946 są tomy Władysława Siemaszko i Ewy Siemaszko pod tytułem „Ludobójstwo.”

Profesor Iwo Cyprian Pogonowski

Za: http://www.pogonowski.com/display_pl.php?textid=82

Tags : , , , , ,

Komentowanie zamknięte.