Najnowsze

Opublikowano Listopad 14, 2015 Przez a303 W Dziennikarstwo śledcze

O islamie z pierwszej ręki- analiza wg samego tzw. Państwa Islamskiego

Wiele nieprzetłumaczonych słów arabskich, ale artykuł jest kierowany do islamistów, a nie ludzi zachodu („niewiernych”), z którymi oni walczą; jego publikacja ma nam raczej uświadomić, czym w rzeczywistości islam jest. Publikacja NIE JEST zachętą do przyjmowania tej religii i jej ideologii ani do „nawracania się” na nie!

a

Archiwalne źródło ujawnione przez wikileaks https://www.facebook.com/wikileaks/

https://archive.is/P9jJl

Autor: ansarukhilafah

Tłum. Work Buy Consume Die

Islam jest religią miecza, nie pacyfizmu

Istnieje slogan ciągle powtarzany przez apogletycznych „du’āt” kiedy flirtują z Zachodem i to jest ich oświadczenie: „Islam jest religią pokoju” i chodzi im o pacyfizm w znaczeniu pokoju.

[Pacyfizm po raz pierwszy został propagowany w świecie muzułmańskim przez dajjālīn (kłamców roszczących sobie proroctwo), którzy wzywali do unieważnienia jihādu. Najbardziej notorycznym z tych dajjālīn był Ghulām Ahmad Qādiyānī. Jego wezwania wpierane były przez brytyjskich najeźdźców ponieważ Brytyjczycy wiedzieli, że jihād był zagrożeniem dla stabilności i ekspansji ich imperium. Za wezwaniami lata później podążyły modernistyczne „reinterpretacje” jihādu. Moderniści wzywali do porzucenia przemocy i terroru. Skrytykowali jihād przeciwko apostatom. Skrytykowali defensywny jihād poprzez twierdzenie, że Ummah był w erze Makkī. Przeinaczyli ofensywny jihād do znaczenia „prewencyjnego” defensywnego jihādu… Niektóre z tych „reinterpretacji” w końcu znalazły swoje ujście w języku beneficjentów jihādu włączając Husāma‘Abdur-Ra’ūf  (obecnego członka centralnego najwyższego dowództwa al-Qā’idah i autora niesławnej książki „Gdybym był na miejscu Morsiego i siedział na Kursī  [tronie]”), jak się wyraził „Jest niezbędne zmienić nazwę [Egipskiego] Departamentu Obrony, ponieważ islam nie uznaje samego defensywnego jihādu, lecz raczej jest czasem konieczne zaatakować i prowadzić prewencyjną wojnę, aby żywcem pogrzebać wykroczenie przeciwko prawu, gdy jest jeszcze w powijakach. Więc dajmy mu nazwę Departamentu Wojny i Pokoju” {Law Kuntu Makāna Mursī}.]

Powtarzali ten slogan tak powszechnie, że niektórzy z nich utrzymują, że islam wzywa do ciągłego pokoju z kufr i kāfirīn. Jak dalekie są ich twierdzenia od prawdy, kiedy Allah objawił, że islam jest religią miecza, a dowody na to są tak obfite, że jedynie zindīq (heretyk) argumentowałby przeciwnie.

Objawił również używanie miecza przeciwko apostatom, {O ty, który uwierzyłeś, którykolwiek z was zechce się nawrócić z jego religii- Allah dam mu ludzi, których będzie kochał i którzy będą kochali jego, [którzy są] pokorni względem wiernych, potężni przeciwko niewiernym; walczą w sprawie Allaha i nie boją się obwiniania krytyków} [Al-Mā’idah: 54].

Ten wers jest fundamentalną podstawą obowiązku walczenia przeciwko grupom apostatycznym. At-Tabarī doniósł w swoim tafsīr, że spośród Salafitów, ‘Alī Ibn Abī Tālib, Qatādah, al-Hasan al-Basrī, ad-Dahhāk oraz Ibn Jurayj powiedzieli, że ten wers obejmuje Abū Bakr  (miecz Allah przeciwko apostazji), jego towarzyszy (radiyallāhu ‘anhum) i ich wojnę przeciwko apostatom- podążającym za Musaylamah al-Kadhdhāb i tym, którzy opierają się obowiązkowi zakāh.

Allah (ta’ālā)  ponadto zesłał obok objawienia żelazo, aby połączyć Jego religię poprzez miecz wykuty z żelaza. On (ta’ālā) powiedział {Wysłaliśmy naszych posłańców z jasnymi dowodami i zesłaliśmy z nimi Pismo i równowagę, jaką ludzie mogą zachować [w swoich sprawach] w sprawiedliwości. I my zsyłamy żelazo, w którym jest wielka wojenna potęga i korzyści dla ludzi, tak że Allah może uczynić widocznymi tych wierzących w niewidocznym, którzy wspierają Jego i Jego posłańca. W rzeczy samej, Allah jest Potężny i Wychwalony w Mocy} [Al-Hadīd: 25].

a

Dewianci twierdzący, że islam równa się pokojowi

Ibn Taymiyyah (rahimahullāh) powiedział:

„Podstawą religii jest przewodnia księga i wspierający miecz” [Majmū’ Al-Fatāwā]

Allah (ta’ālā) również opisał, co powinno być obalone za pomocą miecza, {Przypomnijcie sobie, kiedy wasz Pan objawił aniołom, „Ja jestem z wami, więc umocnijcie się ci, którzy uwierzyli. Zasadzę terror w sercach tych, którzy nie uwierzyli, więc obalajcie [ich] przy szyjach i obalajcie z nich każdy koniuszek palca”} [Al-Anfāl: 12].

On (ta’ālā) również powiedział, {Więc kiedy spotkacie tych, którzy nie wierzą, uderzajcie w ich szyje dotąd, aż ściągniecie na nich rzeź, później zabezpieczcie ich zobowiązania i albo odbierzcie później przysługę albo okupujcie [ich] aż wojna odłoży swoje ciężary} [Muhammad: 4].

Jego Posłaniec (sallallāhu ‘alayhi wa sallam) również opisał miecz jako wybawienie od zła i fitnah [Zobacz, na przykład, do drugiej hadīth stron Hikmah tego wydania; niektórzy Selafici interpretowali miecz w hadīth jako odnoszący się do jihādu Abū Bakra przeciwko apostatom. Poza tym, wiadomo, że jihād jest wybawieniem od fitnah i zła z dwóch powodów: po pierwsze, oznacza on niszczenie największe fitnah i zło- shirk- zgodnie z oświadczeniem Allaha (ta’ālā), {I zwalczajcie je aż nie będzie fitnah i [dopóki] religia, wszystko, jest dla Allaha} [Al-Anfāl: 39]; po drugie, poprzez to, niewolnik jest zajęty zwalczaniem kāfirīn – włączając apostatów- zamiast baghy (agresji) i khurūj (buntowi) przeciwko Jamā’at al-Muslimīn (Khilāfah)]. On (sallallāhu ‘alayhi wa sallam) również opisał miecz jako klucz do Jannah [doniesione przez Ibn Abī Shaybah  w autorytecie Abū Mūsā]. Ponadto zadeklarował, że jego światowe zaopatrzenie zostało dla niego umieszczone w cieniu jego włóczni i najlepsze utrzymanie dla muzułmanów w przyszłości jest tym, co on odbierze mieczem od wrogów kāfir  [Patrz strony 10-13 wydania #4 Dābiq i strony 29-30 wydania #3]

Więc jak mogą zanādiqah (heretycy) a nawet ci, którzy za nimi ślepo podążają- Bush, Obama i Kerry – uparcie twierdzić, że „Islam jest religią pokoju” w znaczeniu pacyfizmu?

[Bush (syn) powiedział, „Twarz terroru nie jest prawdziwą wiarą islamu. To nie o to chodzi w islamie. Islam to pokój. Ci terroryści nie reprezentują pokoju. Oni reprezentują zło i wojnę”. Obama i Kerry później naśladowali Busha i oświadczali, że Państwo Islamskie było „nie-islamskie” z powodu używania przez nie przemocy. Początkiem tego isnād (łańcucha transmisji) tego zakłamania jest prawdopodobnie jednym z apostatycznych „religijnych doradców”, którzy odwiedzają Biały Dom i twierdzą, że reprezentują islam i muzułmanów, podczas przyklaskiwania w popieraniu amerykańskim deklaracjom dla wojny przeciwko islamowi. Niech Allah obnaży hipokrytów i heretyków.]

Jednym z największych shubuhāt propagowanych przez heretyków jest językowe pochodzenia słowa Islam. Twierdzą, że pochodzi od słowa salām (pokój), kiedy właściwie pochodzi od słów oznaczających całkowite posłuszeństwo i szczerość, dzielące tą samą stałą podstawę.

[Podobnie, zanādiqah przeinaczyli znaczenie lā ilāha illallāh na znaczące „nie ma stwórcy poza Allahem” i tym samym fałszywie przypisali się do islamu, podczas gdy czczą umarłych, zapominając, że arabscy mushrikīn , których Prorok (sallallāhu ‘alayhi wa sallam) pokonał nie spierali się o to, że Allah jest jedynym twórcą stworzenia. Raczej- podczas gdy przyznawali, że Allah jest jedynym stwórcą- czcili pośredników poprzez szukanie wstawiennictwa shirkī  u nich. Poza shahādah (oświadczeniem) tawhīd, które oznacza „Nie ma godnego uwielbiania i posłuszeństwa poza Allahem”. Shaykhul-Islām Ibn Taymiyyah powiedział, że „ilāh  jest tym, co jest czczone i przestrzegane” i że shahādah „zawiera uwielbienie Niego samego posiadającego  ilāhiyyah (godność czci). I ilāhiyyah pociąga za sobą kompletność Jego wiedz, mocy, litości i mądrości. Ponadto, wymaga on Jego dobroci dla niewolników. Więc  ilāh  jest tym co ma’lūh, a ma’lūh jest tym, co zasługuje na cześć. Fakt, że zasługuje On na bycie czczonym wynika z tego, że jest On opisany atrybutami wymagającymi, aby kochać Go najwyższą miłością i ulegać Mu z najwyższą uległością” {  {Taysīr al-‘Azīz al-Hamīd – Sulaymān Āl ash-Shaykh}.]

Shaykhul-Islām Ibn Taymiyyah (rahimahullāh) powiedział: „Wspomniałem wcześniej w poprzednio dyskutowanych zasadach, że islam – religia Allaha, którą to ujawnił On w swoich księgach i swoich wysłanych posłańcach- polega na tym, że niewolnik yuslim (poddaje się) Allahowi, Panu stworzenia i w ten sposób yastalasim (poddaje się) Jemu samemu, bez stawiania jakichkolwiek obok Niego partnerów i będąc sālim (wyłącznie) dla Niego, czcząc Go bez wielbienia nikogo innego niż On, jak to jasno wyraził poprzez najlepsze słowo i głowę islamu lā ilāha illallāh. Ma to dwie opozycje: kibr i shirk. Z tego powodu sprawozdano, że Nūh (‘alayhis-salām) nakazał swym dzieciom w  lā ilāha illallāh  i subhānallāh i zabronił im kibr i shirk [sprawozdane przez Imām Ahmad pod autorytetem Abdullāh Ibn ‘Amr], jak wspomniałem wszędzie indziej w hadith. W rzeczy samej, ten kto z powodu arogancji powstrzymuje się przed czczeniem Allaha, nie czci Go, więc nie jest mustaslim (poddanym) Mu, a ten kto czci Go i innych razem z nim jest przed nim mushrik, więc nie może mu sālim, raczej ma względem Niego sharik. Słowo Islam zawiera dwa znaczenia, istislām  (poddanie) i salāmah  ze szczerością. I jest wiadome, że wszyscy posłańcy zostali zesłani z ogólnym Islamem z tego się skłądającym” [Al-Īmān al-Awsat].

On (rahimahullāh) ponadto powiedział: „Słowo ‚Islam’ może być używane na dwa sposoby, zamiennie, jak to powiedział w oświadczeniu, {A kto jest lepszy w religii niż ten, który aslama (poddaje się) Allahowi podczas bycia dobroczyńcą} [AnNisā’: 125] i w oświadczeniu, {Ja aslamtu (poddałem się) Allahowi i uczynili tak ci, którzy podążają za mną. I mówią do tych, którym dano Pismo i do nieuczonych, „Czy wy aslatum (poddaliście się)?”I jeśli oni aslamū (poddają się), są słusznie prowadzeni; ale jeśli się odwracają- wtedy na tobie spoczywa jedyny obowiązek powiadomienia. I Allah spotyka sługi}  [Āl ‘Imrān: 20], i jego oświadczenie  (sallallāhu ‘alayhi wa sallam) w czasie du’ā’ przed snem, „Ja aslamtu (poddałem się) Tobie’ [zrelacjonowane przez al-Bukhārī i muzułmanów w autorytecie al-Barā’ Ibn ‘Āzib]. Ponadto jest ono używane niezamiennie, jak w Jego oświadczeniu {Kiedy jego Pan powiedział do niego, aslim (poddaj się) i od powiedział „Ja aslamtu (poddaję się) Panu światów”} [Al-Baqarah: 131]. Obejmuje ono dwa znaczenia, pierwsze posłuszeństwo i poddanie; druga jest powierzenie tego szczerze Jemu samemu, jak w Jego oświadczeniu {Allah prezentuje przykład: niewolnik będący własnością kłócących się partnerów i inny salam (wyłącznie) jednego człowieka- czy są oni równi w porównaniu? Niech będzie chwała Allahowi! Ale większość z nich nie wie} [Az-Zumar: 29]. Ucieleśnienie tego jest oświadczeniem lā ilāha illallāh” [Al-Īmān al-Awsat].

Ponadto powiedział on (rahimahullāh):

” Islam raczej jest istislām (podaniem się) samemu Allahowi. Słowo Islam pociąga za sobą istislām i dedykację takiego szczerze Allahowi. Więcej jak jeden uczony wspomniał o tym, włączając specjalistów od arabskiego jak Abū Bakr Ibn alAnbārī i inni. Niektórzy z komentatorów rozważali, że te dwa różne znaczenia są dwiema różnym interpretacjami, gdy grupa ich włączająca al-Baghawī wypowiedziała się, „Muzułmanin jest mustaslim (poddanym) Allaha. Zostało ponadto powiedziane, że jest on mukhlis (szczerym).’ Rzeczywistość jest taka, że muzułmanin to ten, kto gromadzi oba te znaczenia w sobie, a każdy kto nie yastaslim (poddaje się) MU, nie jest muzułmaninem, i każdy kto istaslam (poddał się) komu innemu niż On tak jak Jemu, nie jest muzułmaninem. Ktokolwiek istaslam (poddał się) Jemu samemu, jest muzułmaninem, jak mówi Qur’ān, {Tak, ktokolwiek aslama (poddaje) swą twarz Allahowi podczas bycia dobroczyńcą otrzyma nagrodę w swym Pany. I żaden strach ich nie zaniepokoi, ani będą się umartwiać} [Al-Baqarah: 112]” [An-Nubūwāt].

[Ta dyskusja czyni jasnym, dlaczego osoba, która ignorancko praktykuje inną większą shirk albo zupełnie porzuca praktykę czterech innych filarów religii (modlitwa, zakāh, siyām i hajj) nigdy nie może być uznana za muzułmanina, a to z powodu tego, że podstawami islamu są szczerość i poddanie. Więc jeśli ktoś popełnia większą shirk, ten jest mushirk. A jeśli zupełnie porzuca praktykowanie czterech filarów, jest  kāfir. I Salafici nie różnili się pod tym względem, chociaż oni różnili się nad minimalnym stopniem przestrzegania czterech filarów wymaganych- czy to razem czy każdy z osobna- do bycia uważanym za muzułmanina. Ponadto zgodzili się, że całkowite porzucenie czterech filarów jest bardziej poważne niż zwykłe popełnianie grzechów (morderstwa, cudzołóstwa, kradzieży, etc.), ponieważ takie grzechy same w sobie nie są większym kufr, ale całkowite odrzucenie czterech filarów jest inną sprawą. Słynny uczony Salafitów, Sufyān Ibn ‘Uyaynah (rahimahullāh) został zapytany o irjā’, więc odpowiedział, ” murji’ah mówi, że īmān (wiara) jest oświadczeniem. A my mówimy że jest oświadczeniem i uczynkami. īmān nałożył Jannah na tego, który świadczył lā ilāha illallāh  podczas gdy rozważa on w swoim sercu porzucenie obowiązków [czterech filarów]. Nazwali porzucenie obowiązków grzechem takim jak każdy inny grzech, chociaż nie są one równe, bo popełnianie grzechów bez istihlāl  (uznania grzechu jako będącego  halāl) jest tylko naganne, podczas gdy porzucenie obowiązków [czterech filarów] umyślnie bez powodu czy wymówki jest kufr” [As-Sunnah przez ‘Abdullāh Ibn Ahmad Ibn Hanbal]. Szczerość i poddanie definiujące razem islam są manifestacją lā ilāha illallāh – nie ma godnego uwielbiania i posłuszeństwa poza Allahem.]

Jest jasne, że salām (pokój) nie jest podstawą słowa Islam, pomimo, że posiadają tą same podstawowe spółgłoski (s-l-m) i jest jednym z rezultatów religijnego miecza, ponieważ miecz będzie dobywany, wznoszony i używany dopóki ‘Īsā (Jesus – ‘alayhis-salām) nie zabije Dajjāl  (Antychrysta) i nie zniesie jizyah. Od tego czasu kurf i jego tyrania będzie zniszczona; islam i jego sprawiedliwość przetrwa na całej ziemi. „Wtedy zostanie powiedziane ziemi, wydaj swoje owoce i przynieś swoje błogosławieństwa. Tego dnia, grupa zje z jednego granatu i znajdzie cień pod jego łupinami w kształcie misy. Mleko będzie tak obfitym błogosławieństwem, że młoda samica wielbłąda wystarczy dla bardzo dużej grupy ludzi a młoda samica krowy wystarczy plemieniu ludzi, a młoda samica owcy wystarczy dla klanu ludzi” [Zrelacjonowane przez muzułmanów w autorytecie an-Nawwās Ibn Sam’ān].

Niebom zostanie zabronione wylewać swoje deszcze a ziemi wydawać swoje rośliny, więc jeśli nawet posiejesz ziarno na kamieniu, ono wyda plon. Nie będzie rywalizacji, zazdrości, nienawiści, do tego stopnia, że człowiek minie lwa a tem mu nie zrobi krzywdy, nastąpi na węża a ten mu nie zrobi krzywdy” ” [Zrelacjonowane przez ad-Diyā’ oraz ad-Daylamī  w autorytecie Abū Hurayrah].

„A jad każdego jadowitego stworzenia zostanie usunięty do tego stopnia, że nowo narodzony chłopiec gdy umieści rękę w paszczy węża, a ten nie uczyni mu krzywdy. Nowo narodzona dziewczynka spowoduje, że lew zostanie uwolniony, ale nie zrobi jej on krzywdy. Wilk będzie pośród owiec jak pies pasterski. Ziemia będzie pełna pokoju, tak jak słój wypełniony jest wodą. Będzie jedno słowo- nikt poza Allahem nie będzie wielbiony. A wojna odłoży swoje ciężary. ” [Zrelacjonowane przez Ibn Mājah w autorytecie Abū Umāmah].

Po tym wszystkim, miecze odpoczną od wojny i będą używane tylko jako sierpy. ” [Zrelacjonowane przez Imām Ahmad w autorytecie Abū Hurayrah]. Ale do tego momentu, grupy  kāfirīn będą obalane przez nieosłonięty miecz islamu- poza tymi, którzy wejdą do īmān (wiary islamskiej) lub amān [Amān uwzględnia warunek nadania dhimmah  tym z  Ahlul-Kitāb rezydujących w państwie Islamskim, którzy zapłacą jizyah. Może to uwzględniać tymczasowy rozejm (jak Traktat Hudaybiyah między państwem Islamskim a niektórymi państwami kāfir. Może to też uwzględniać nadanie bezpiecznego przejścia od muzułmanów dla indywidualnych kāfirīn, tak aby mogli czasowo wkraczać do dārul-Islām.] – ponieważ zawsze będzie strona muzułmanów zwalczająca stronę kāfirīn dopóki nie będzie już więcej fitnah a religia będzie wyłącznie dla samego Allaha.

Zaczerpnięte z Dabiq wydanie 7 strony 20-24

Komentowanie zamknięte.