Najnowsze

Opublikowano Październik 18, 2014 Przez a303 W Apokalipsa

Nowe Jeruzalem, cz. 1: Rozproszenie Izraela

Wraz z pojawieniem się Chrystusa i zwiastowaniem Jego posłannictwa na ziemi jako Syna Człowieczego, słowo “Żyd” ma albo znaczenie wyłącznie etniczne albo całkowicie i jednoznacznie teologiczne. Innej możliwości nie ma. Teologicznie “Żydem” jest osoba, która odrzuca Chrystusa i w rezultacie umiera w grzechu.

Wraz z nadejściem Chrystusa judaizm przestał być religią, a stał się ideologią. W tej samej chwili także Izrael utracił swój biologiczny fundament. Nowym Izraelem, prawdziwymi dziećmi Mojżesza i Abrahama był odtąd Kościół. Tak więc spotkanie z Jezusem Chrystusem skutkuje przemianą Żydów. Ci, którzy weń uwierzyli, staną się Nowym Izraelem, który inaczej nazywamy Kościołem Katolickim. To oni są prawdziwymi “dziećmi” Abrahama i Mojżesza. Ci, którzy Chrystusa odtrącili, stali się “Żydami”, czyli wyznawcami Szatana. Kościół jest więc Nowym Izraelem.

Treść listów św. Pawła w pełni zgadza się z Ewangelią św. Jana. Paweł odrzuca DNA jako warunek zbawienia. Nie wszyscy bowiem, którzy pochodzą od Izraela, są Izraelem – pisze Paweł w Liście do Rzymian, 9:7 – i nie wszyscy, przez to, że są potomstwem Abrahama, stają się jego dziećmi, (…) to znaczy: nie synowie co do ciała są dziećmi Bożymi, lecz synowie obietnicy są uznani za potomstwo. Ci, którzy według “Żydów”, zdają się odrzucać religię Mojżesza i Abrahama, są w rzeczywistości prawdziwymi dziećmi Mojżesza i Abrahama. Są Kościołem, a Kościół Katolicki jest Nowym Izraelem.

Justyn Męczennik, pisząc do przywódcy żydowskiego Tryfona (138 r. n.e.), cytował żydowskie Pismo Święte, określając je jako „twoje Pismo Święte, lub raczej nie twoje, lecz nasze”. Oświadczył również, że „dary prorocze (…) udzielane dawniej twojemu narodowi zostały przeniesione do nas”.

Kościół jest więc nowym Izraelem a wszystkie proroctwa odnoszące się do Izraela po Chrystusie w istocie odnoszą się do Kościoła Katolickiego.

Spustoszenie i rozproszenie

W historii Izraela możemy odnaleźć okres zwany jako 70 lat spustoszenia. Jest to czas zapowiedziany przez proroka Jeremiasza: „I będzie wszystka ta ziemia spustoszeniem i zdumieniem, i służyć będą te wszystkie narody królowi Babilońskiemu siedemdziesiąt lat.” (Jer. 25, 11). Okres ten jest zwany również niewolą babilońską, ponieważ Żydzi zostali wygnani z ziemi Judzkiej oraz Jerozolimy, stali się poddanymi króla Babilonu Nabuchodonozora.

Gdy ostatni król żydowski Sedekiasz został zabrany jako jeniec do Babilonu w Izraelu pozostali najbiedniejsi z ludu (Jer. 39:10). Władzę nad nimi Nabuchodonozor powierzył Godoliaszowi (2 Król. 25:22). Gdy Żydzi, którzy uciekli do innych krajów, dowiedzieli się, że Godoliasz sprawuje władzę nad tą resztą, powrócili i przyłączyli się do niego (Jer. 40:11, 12). Czytamy jednak dalej, że Godoliasz i wielu innych zostało w 7 miesiącu zamordowanych (Jer. 40:15, 16; 41:1-3). Chociaż Pan obiecał chronić tych nielicznych, którzy pozostali w ziemi, gdy tylko będą Mu posłuszni (Jer. 42:10-12), oni teraz tak się bali Chaldejczyków, że nie chcieli osiedlać się w ziemi, lecz uciekli do Egiptu (Jer. 43:1-7). Tak więc, przy końcu 11 roku panowania Sedekiasza, ziemia Judzka była opuszczona (Jer. 44:2, 6, 7, 22; 2 Król. 25:25, 26). Ten lęk garstki Żydów pozostałej po śmierci Godoliasza był przepowiedziany przez Mojżesza, gdy mówił, że będą uciekali z ziemi i poginą między nieprzyjaciółmi (3 Moj. 26:36-39). Wówczas ziemia cieszyć się będzie odpoczynkiem (3 Moj. 26:33-34, 43), aż się wypełni 70 lat.

Podczas trwania tego okresu ustawiczna Ofiara w Świątyni Jerozolimskiej została zniesiona a Izrael został rozproszony pomiędzy inne narody.

Żydowski historyk Józefus tak mówi o tym 70-letnim okresie: „On [Nabuchodonozor] zredukował ich wszystkich, a świątynię naszą, która była w Jeruzalemie podpalił [por. 2 Kron. 36:19-21]; mało tego, całą naszą ludność usunął z jej własnego kraju i przeniósł ją do Babilonu, i wtedy stało się, że miasto nasze było opuszczone przez okres siedemdziesięciu lat aż do czasu Cyrusa, króla Persji (Apion 1:19)”. W innym miejscu mówi: „Ale król Babilonu, który wyprowadził dwa plemiona [Judy i Beniamina], nie umieścił żadnego innego narodu w ich kraju, co oznacza, że cała Judea i Jeruzalem, i świątynia stały pustką przez siedemdziesiąt lat (Ant. X. 10:7)”.

Proroctwa Izajasza, Jeremiasza, Daniela, Amosa i innych, mówią o pierwszym przywróceniu Izraela do jego ziemi po 70 latach spustoszenia/niewoli. Ale mówią też o końcowym rozproszeniu oraz przywróceniu Izraela w czasach ostatecznych.

Syjonistyczni Żydzi na tej podstawie odnoszą proroctwa starotestamentowych proroków do budowy państwa Izrael, które zapoczątkuje Królestwo Boże na ziemi z siedzibą w Jerozolimie oraz mesjaszem żydowskim jako królem całego świata. Jednak skoro Kościół Katolicki jest Nowym Izraelem a Żydzi odrzuciwszy Chrystusa stali się Synagogą Szatana to z całą pewnością możemy stwierdzić, iż starotestamentowe proroctwa rozproszenia oraz zjednoczenia Izraela, skierowane do „Narodu Przymierza”, nie odnoszą się do Narodu Żydowskiego ale do Kościoła Katolickiego i jego losów w czasach ostatecznych.

Przyjrzyjmy się jednemu z proroctw na które powołują się syjoniści.

W księdze Jeremiasza (16, 9-13) odnajdujemy proroctwo o rozproszeniu.

„Bo to mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Oto sprawię, że ustanie na tym miejscu, na waszych oczach i w waszych dniach głos wesela, głos radości, głos oblubieńca i głos oblubienicy. A gdy ogłosisz temu ludowi wszystkie te słowa, powiedzą ci: „Dlaczego Pan zapowiedział przeciw nam te wszystkie wielkie nieszczęścia? Na czym polega nasz występek i nasz grzech, który popełniliśmy przeciw Panu, naszemu Bogu?” Wtedy powiesz im: „Na tym, że przodkowie wasi opuścili Mnie – wyrocznia Pana – i poszli za obcymi bóstwami, służyli im i oddawali cześć, a ode Mnie odeszli i nie zachowywali mojego Prawa. Wy zaś postępowaliście gorzej niż wasi przodkowie. Oto każdy z was idzie za popędem swego przewrotnego serca, odmawiając Mi posłuszeństwa. Wyrzucę was więc z tego kraju do ziemi, której nie znacie wy ani przodkowie wasi. Tam możecie służyć obcym bogom dniem i nocą, gdyż nie mam dla was przebaczenia”. 

Proroctwo to znajduje swoje odzwierciedlenie w Objawieniu św. Jana.

„I dano mi trzcinę podobną lasce i powiedziano mi: Wstań, a zmierz Kościół Boży i ołtarz i modlących się w nim. A sień, która jest przed Kościołem, wyrzuć precz, a nie mierz jej: albowiem dana jest poganom, a miasto święte deptać będą czterdzieści i dwa miesiące”. (Apokalipsa 11, 1-2)

„Kościół Boży” jest obrazem Kościoła Chrystusowego, oznacza jego treść wewnętrzna: wiarę, kult, prawa. „Sień”, tj. to, co należy do Kościoła, a nie jest Kościołem: budynki, dobra materialne. „Miasto święte”, to Kościół w znaczeniu najobszerniejszym, obejmującym nie tylko dobra jego, ale i jego wyznawców. Jak wykładają Ojcowie pierwszych wieków, przy końcu czasów dobra materialne Kościoła, jego budynki oraz miasto Rzym zostaną oddane w ręce Antychrysta i jego sługom — poganom.

Dlatego też pisze Jeremiasz „ustanie na tym miejscu… głos oblubieńca i głos oblubienicy”. Oblubieńcem jest Jezus Chrystus, Oblubienicą zaś Kościół Chrystusa. „Ustanie na tym miejscu…” oznacza, iż w miejscach świętych, w budynkach Kościoła Katolickiego nie będzie już Jezusa ukrytego w sakramencie ołtarza ani nie będzie Kościoła Chrystusowego.

„Wyrzucę was więc z tego kraju do ziemi, której nie znacie wy ani przodkowie wasi…” – ziemią tą jest nowy fałszywy kościół antychrysta, który nigdy wcześniej nie istniał, którego nie znały wcześniejsze pokolenia. Narody Chrześcijańskie, które sprzeniewierzyły się nauce i prawom Kościoła na rzecz idei rewolucji i humanizmu, z dopustu Bożego, utraciły „Izrael”, tj. przymierze z Bogiem i zostały wyrzucone z „tego kraju” – Kościoła Katolickiego – do „nowej ziemi” tj. nowego Babilonu jakiego jeszcze nigdy nie było – fałszywego kościoła antychrysta.

 „I ukazał się drugi znak na niebie: a oto smok wielki rydzy, mający siedem głów, i rogów dziesięć: a na głowach jego siedem koron. A ogon jego ciągnął trzecią część gwiazd niebieskich, i zrzucił je na ziemię. A smok stanął przed niewiastą która miała porodzić: aby gdyby porodziła pożarł syna jej. I porodziła syna mężczyznę, który miał rządzić wszystkie Pogany laską żelazną; i porwany jest syn jej do Boga i do stolicy jego. A niewiasta uciekła na pustynię gdzie miała miejsce zgotowane od Boga, aby ją tam żywiono tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni”. (Apokalipsa 12, 3-6)

Gwiazdy pociągnięte przez smoka to, jak mówi N.M.P w La Salette, „przywódcy ludu bożego”, część hierarchii Kościoła, która „zaniedbała modlitwy i pokuty, i demon zaciemnił ich rozum”. Pociągnięte z nieba na ziemię, oznacza, iż miast służyć Królestwu Chrystusowemu pasterze Kościoła w zamian za dobra ziemskie i zaszczyty zaczęli służyć szatanowi. Tym samym pasterze ci, przestali być chrześcijanami, utracili jurysdykcję, władzę i urzędy Kościelne.

A smok stanął przed niewiastą, aby gdyby porodziła pożarł syna jej — tą osobą może być nie kto inny jak Papież. „Smok czyhający na syna” to obraz sztańskiego spisku przeciw Kościołowi i Papiestwu. Papiestwo zostało zaatakowane przez wszystkie moce piekła. W rezultacie Kościół doświadczył wielkich prób i nieszczęść, starając się zapewnić następcę na tronie św. Piotra. Smok jest widziany na niebie, które jest tutaj symbolem Kościoła, królestwa niebieskiego na ziemi. Oznacza to, że pierwsze niepokoje tych dni zostały zapoczątkowane w obrębie Kościoła przez odstępczych biskupów i kapłanów — gwiazdy zrzucone na ziemię ogonem smoka.

Zwiedzenie Antychrysta nie jest możliwe, gdy trwa potęga papiestwa. „Już bowiem tajemnica nieprawości działa; tylko ten, co teraz powstrzymuje, niech powstrzymuje, aż będzie usunięty. A wtedy objawi się ów nikczemnik…” (II Tes. 2, 7-8). Papież został usunięty z Rzymu a szatan zajął stolicę Piotrową. Kościół łaciński został rozdarty i nastąpiło odpadnięcie od wiary Objawionej.

„A gdy widział smok iż był zrzucon na ziemię, prześladował niewiastę która porodziła mężczyznę. I dano niewieście dwie skrzydle orła wielkiego, aby leciała na pustynię na miejsce swoje, gdzie ją żywią przez czas, i czasy, i przez połowicę czasu od obliczności wężowej. I wypuścił wąż z gęby swojej za niewiastą, wodę jako rzekę: aby uczynił żeby ją rzeka porwała. I ratowała ziemia niewiastę, i otworzyła ziemia usta swe, i połknęła rzekę którą wypuścił smok z gęby swojej. I rozgniewał się smok na niewiastę, i szedł aby walczył z drugimi z nasienia jej, którzy zachowują przykazania Boże, i mają świadectwo Jezusa Chrystusa. I stanął na piasku morskim”. (Apokalipsa 12, 13-18).

„Niewiasta”, Kościół nauczający, prawdziwa hierarchia Kościoła Chrystusowego została rozproszona, ukryta na pustyni, tj. w katakumbach. Jak pisał w XIX wieku Kard. Manning, „Kościół będzie wówczas rozproszony, wygnany na odludzie i będzie przez jakiś czas, jak to było na początku, niewidzialny, ukryty w katakumbach, w jaskiniach, w górach, schowany w ukryciu; na pewien czas będzie zmieciony, jak już był, z oblicza ziemi. Takie jest powszechne świadectwo Ojców pierwszych wieków”.

Szatan widząc, iż nie może już więcej zaszkodzić Niewieście, tj. Kościołowi nauczającemu, który został rozproszony, całą swoją złość skierował wobec Kościoła słuchającego, tj. wobec wiernych świeckich.

„I widziałem bestię wychodzącą z morza, mającą siedem głów, i rogów dziesięć, a na rogach jej dziesięć koron, a na głowach jej imiona bluźnierstwa. A bestia którąm widział, podobna była rysiowi, a nogi jej jako niedźwiedzie, a gęba jej jako gęba lwowa. I dał jej smok moc swoją i władzę wielką”. (Apokalipsa 13, 1-2)

 „I widziałem niewiastę siedzącą na czerwonej bestii, pełnej imion bluźnierstwa, mającej siedem głów, i rogów dziesięć. A niewiasta przyobleczona była w purpurę i w karmazyn, i uzłocona złotem, i drogim kamieniem, i perłami, mając kubek złoty w ręce swej pełny brzydliwości i plugastwa wszeteczeństwa swojego. A na czele swoim imię napisane: Tajemnica: Babilonia wielka, matka wszeteczeństw i brzydliwości ziemi. I rzekł mi anioł: Czemu się dziwujesz? Ja tobie powiem tajemnicę niewiasty, i bestii która ją nosi, która ma siedem głów i rogów dziesięć. Bestia którąś widział była, a nie jest, a ma wstąpić z przepaści, a pójdzie na zginienie: i zadziwują się mieszkańcy na ziemi (których imiona nie są napisane w księgach żywota od założenia świata) widząc bestię która była, a nie jest. A tu jest rozum, który ma mądrość: siedem głów: są siedem gór na których niewiasta siedzi, i królów siedem jest. Pięć ich upadło, jeden jest, a drugi jeszcze nie przyszedł a gdy przyjdzie, na mały czas ma trwać. A bestia która była a nie jest: a ta jest ósma, a jest z siedmiu, a idzie na stracenie. A dziesięć rogów któreś widział: jest dziesięć królów, którzy królestwa jeszcze nie wzięli, ale wezmą moc jako królowie na jedną godzinę za bestią. Ci jedną myśl mają i moc: i władzę swoją bestyi podadzą”. (Apokalipsa 17, 3-13)

Bestia ta jest wyposażona w siedem głów oraz dziesięć rogów (Obj. XIII, 1). Na jej rogach znajdują się korony symbolizujące władzę świecką. Głowy naznaczone są imionami bluźnierstwa co symbolizuje bluźniercze nauki: herezje i błędy.

Siedem głów posiada podwójną symbolikę. Siedem głów oznacza siedem gór (Obj. XVII, 9), tj. Rzym, który leży na siedmiu wzgórzach. Siedem głów symbolizuje również siedmiu królów. Bestia o siedmiu głowach jest to siedmiu władców bluźnierczego kościoła antychrysta, który pojawi się na końcu czasów, którego siedzibą będzie Rzym. Stanowią oni fundament fałszywego kościoła – wszetecznicy babilońskiej (Obj. XVII). Kościół ten jest to „nowa ziemia, której nie znali przodkowie”, o której pisze prorok Jeremiasz.

Wszetecznica przyobleczona jest w purpurę i w karmazyn (Obj. XVII, 4), co oznacza, iż odstępczy kościół antychrysta przybierze zewnętrzne znamiona Oblubienicy Chrystusa. W Kościele Katolickim biskupi są ubrani w purpurę a kardynałowie w karmazyn (czerwień). Wszetecznica ubrana jest w te kolory, ponieważ od zewnątrz wydaje się być prawdziwym Kościołem Chrystusa – ma hierarchię, ornaty, ceremonie, “papieża” itd. – ale od wewnątrz jest pełna bluźnierstwa (Obj. XVII, 3), jej nauka jest fałszywa.

Wszetecznica zasiada nad wodami wielkimi (Obj. XVII, 1), które symbolizują ludy, narody i języki (Obj. XVII, 15). Fałszywy kościół antychrysta posiadając zewnętrzne znamiona prawdziwego Kościoła Katolickiego obejmie swoim zasięgiem wszystkie zakątki ziemi. Będzie to kościół powszechny.

Bestia o siedmiu głowach tj. siedmiu „papieży” fałszywego kościoła rządzić będzie przez okres określony jako „czterdzieści i dwa miesiące” (Obj. XIII, 5).

Okres „czterdziestu i dwóch miesięcy” pojawia się również w XI rozdziale Objawienia: „A sień, która jest przed kościołem, wyrzuć precz, a nie mierz jej; albowiem dana jest poganom, a miasto święte deptać będą czterdzieści i dwa miesiące.”

Widzimy więc obraz fałszywego kościoła antychrysta (wszetecznica babilońska), z zewnątrz przypominającego Kościół Chrystusowy (przyobleczona w purpurę i w karmazyn), który swoją siedzibę posiada w Rzymie (siedem gór), którym rządzi siedmiu następujących po sobie fałszywych papieży (bestia o siedmiu głowach).

Pięć ich upadło, jeden jest, a drugi jeszcze nie przyszedł: a gdy przyjdzie, na mały czas ma trwać. (Obj. XVII, 10).

Przez okres czasu nazwany w Objawieniu „czterdzieści i dwa miesiące” ten fałszywy kościół antychrysta weźmie w posiadanie dobra materialne oraz kościoły (budynki) Kościoła Katolickiego, siedzibą jego stanie się miasto święte (Obj. XI, 2), które leży na siedmiu górach (Obj. XVII, 9)  tj. Rzym, skąd głosić będzie wielkie rzeczy i bluźnierstwa, aby bluźnić przeciwko Bogu (XIII, 5 – 6), tj. zafałszuje doktrynę i wiarę Kościoła Chrystusowego. Rozpocznie walkę ze Świętymi i zwycięży ich, otrzyma władzę nad wszelkim pokoleniem i ludem i językiem i narodem (Obj. XIII, 7), tj. swoje herezje głosić będzie podszywając się pod Kościół Chrystusa powszechnie, na całym świecie.

Wypełnienie proroctwa

Apokalipsa św. Jana oraz proroctwo Jeremiasza zaczęło się realizować w XVIII wieku. W masońskich lożach został wykuty plan Alta Vendita, plan obalenia Kościoła poprzez przejęcie go od wewnątrz. Jak wyraził to pewien prominentny mason: „Musimy mieć naszego człowieka na tronie Piotrowym” – celem stało się zniszczenie Kościoła w myśl zasady „Uderz w pasterza a rozproszą się owce”.

W struktury Kościoła wprowadzona została agentura masońska, której realnym zwierzchnikiem nie był Papież, ale loża, od której hierarchia masońska otrzymywała polecenia. Działając systematycznie i konsekwentnie, realizując plan rozłożony na pokolenia, masoneria przeniknęła w pierwszej kolejności do seminariów gdzie zasiane zostały heretyckie idee rewolucji, które ubrane w pseudokatolicką teologię wykształciły nową hierarchię, która odeszła od wiary katolickiej.

W pierwszej połowie XX wieku wyższa hierarchia Kościoła niemal w całości stanowiona była przez masonerię oraz jej bękarta: modernistów. Na drodze do całkowitego przejęcia Kościoła stał już tylko jeden człowiek – Papież Pius XII. Został on osaczony przez masonów, nawet jego spowiednik, Augustin Bea, był masonem. Pius XII zdawał sobie sprawę z sytuacji Kościoła. Na krótko przed śmiercią zwierzył się jednemu z kardynałów: „Po mnie nadejdzie potop”.

Piusa XII możemy zobaczyć w wizji Katarzyny Emmerich.

„Widzę, że ojciec święty jest w wielkim strapieniu. Zamieszkał w innym pałacu i przyjmuje wizyty tylko niewielu zaufanych. Gdyby zła partia [masoneria] znała swą siłę, już teraz zerwałaby z Kościołem. Obawiam się, że ojciec święty będzie musiał jeszcze przed swą śmiercią znieść wiele udręk. Widzę, że czarny pseudo-kościół wzrasta w siłę, powiększa się też jego zły wpływ na przekonania ludzi. Niedola ojca świętego i Kościoła jest rzeczywiście tak wielka, że trzeba dzień i noc zanosić modły do Boga. Polecono mi dużo się modlić za Kościół i za papieża… Tej nocy zaprowadzono mnie do Rzymu, gdzie ojciec święty był ciągle w wielkiej opresji i ukrywał się, by uchylić się od spełnienia pewnych żądań. Jest bardzo słaby i całkowicie wyczerpany przygniatającym go ciągle smutkiem, troską i modlitwą. Ukrywa się przede wszystkim dlatego, że wielu osobom nie może już ufać. A przecież jest przy nim pewien starszy, prosty, bardzo pobożny kapłan, który jest jego przyjacielem; właśnie z powodu jego prostoty nie uważano za konieczne trzymać go z daleka od papieża. Człowiek ten otrzymał jednak dużo łask od Boga. Wiele rzeczy widzi i dostrzega oraz szczerze mówi o nich ojcu świętemu. Musiałam temu człowiekowi wyjawić na modlitwie wiele spraw dotyczących podłych zdrajców i ludzi źle myślących, którzy należą do najbliższych zaufanych spośród urzędników ojca świętego. O sprawach tych miał donieść ojcu świętemu. W ten sposób przestrzeżono go przed osobą, która dotychczas robiła wszystko, a odtąd nie będzie mogła zrobić nic. Papież jest tak słaby, że o własnych siłach nie może już chodzić”.

Pius XII zmarł 9 października 1958 roku. Kilkanaście dni później zwołane zostało konklawe. W wyniku głosowań na konklawe wybrany został na kolejnego papieża Kardynał Federico Tedeschini. Miał wtedy 85 lat. Nowo wybrany papież został zmuszony przez żydomasonerię do rezygnacji. Rezygnacja ta była jednak nieważna. Zgodnie z przepowiednią Malachiasza kolejnym po Piusie XII (Anielski Pasterz) papieżem jest „Pasterz i Żeglarz”. Tak też się stało. Tedeschini był Nuncjuszem apostolskim w Hiszpanii oraz Arcybiskupem tytularnym w portowym mieście Nafpaktos w Grecji. Grecka nazwa miasta oznacza „miejsce służące do budowy okrętów”. Na herbie Kardynała Tedeschiniego możemy odnaleźć latarnię morską.

Papież Tedeschini pojawia się w wizjach Katarzyny Emmerich.

„Gdy razem z Franciszką i tamtym świętym szliśmy ulicami Rzymu, ujrzeliśmy wielki pałac (Watykan), który od góry do samego dołu stał w płomieniach. Bardzo się bałam, że spalą się również jego mieszkańcy, ponieważ nikt nie gasił pożaru. Kiedy jednak podeszliśmy bliżej, płomienie opadły; dom był poczerniały i zalatywał spalenizną. Przeszliśmy przez wiele wspaniałych sal, i w końcu dotarliśmy do papieża. Siedział na wielkim krześle w ciemnym pomieszczeniu. Był chory, bez sił i nie mógł już chodzić. Przed drzwiami kręcili się jacyś ludzie. Duchowni, którzy mieli mieszkania najbliżej niego, nie podobali mi się. Robili wrażenie fałszywych i leniwych. Osoby pobożne i proste, które niekiedy widuję przy nim, znajdowały się w dalszej części tego domu. Długo rozmawiałam z papieżem i nie mogę powiedzieć, czy rzeczywiście byłam wtedy całkiem przytomna. (…) Mówiłam mu o biskupach, których teraz należało ustanowić, powiedziałam mu również, że nie powinien opuszczać Rzymu, gdyż w przeciwnym razie zapanuje powszechny chaos. On jednak był przekonany, że niebezpieczeństwa tego nie da się już uniknąć i że musi stąd odejść, ażeby ocalić siebie samego i wielu innych. Bardzo chciał opuścić Rzym i wiele mówił na ten temat. Franciszka rozmawiała z nim jeszcze dłużej. Ja byłam bezsilna i słaba, moi towarzysze podtrzymywali mnie”.

Papież Tedeschini jednak nie opuścił Rzymu i zmarł w nim nieznany światu w 1959 roku, konsekrując wcześniej zaufanych biskupów. Miesiąc przed śmiercią odwiedził go w szpitalu uzurpator Jan XXIII. Grób Tedeschiniego znajduje się wśród grobów papieskich w Bazylice św. Piotra. Po jego śmierci żydowska prasa „Time” wylała na Tedeschiniego falę krytyki ponieważ majątek który zgromadził przekazał swoim kuzynom, a nie judeosatanistycznej sekcie okupującej do dzisiaj Watykan.

Dzieje kolejnych papieży są nam znane jedynie z nielicznych proroctw i objawień dotyczących czasów ostatecznych.

Marie-Julie Jahenny (zm. 1941).

„Kościół nie będzie posiadał dłużej tego głosu, który dzisiaj mówi tak głośno i wyraźnie. Węzeł Wiary (The Bond of the Faith) zostanie wygnany gdzie pić będzie gorycz długiego i bolesnego męczeństwa. Jego serce, pełne bólu i udręki, nie będzie żyć, można powiedzieć, w jego piersi, ale będzie składać ofiarę za swoje dzieci, swoje stado, za nieomylny Kościół”

„U podnóża góry, w skale, widzę samotne więzienie i jest w nim zamknięty stary człowiek o białych włosach. Jego rysy twarzy są wspaniałe, niesie on krzyż na piersi. Dobry Nauczyciel zbliża się do niego: „Synu Mój umiłowany, męczenniku Świętego Kościoła, więźniu Najświętszego Serca, spocznij na Mnie, tak, że Ja złagodzę Twój ból. Przez długi czas niesiesz swój krzyż, ale wkrótce zwrócę wszystkie twoje skradzione prawa i twoją wolność.  Osusz swoje łzy…” Dobra Matka ociera łzy starego człowieka jego płaszczem, pod jego ubranie wkłada gałązkę lilii z pięcioma złotymi liśćmi, mówiąc do niego: „Oto twoja siła i pocieszenie”. Wszyscy aniołowie tam są, u stóp Niebieskiego Tronu Matki Bożej, która ofiarowuje piękny biały sztandar Jej Boskiego Syna, ozdobiony dwiema liliami.”

Ucieczka papieża z Rzymu została zapowiedziana przez Ojców i Doktorów Kościoła.

Tomaso Malvenda (zm. 1628).

„Lecz w czasach ostatecznych sam Rzym powróci do starożytnego bałwochwalstwa, potęgi i imperialnej wielkości. Wyrzuci swojego Papieża, zupełnie odstąpi od wiary chrześcijańskiej, będzie straszliwie prześladować Kościół, przelewać krew męczenników w sposób bardziej nieludzki niż kiedykolwiek i odzyska swój uprzedni stan wielkiego bogactwa, większy nawet niż istniał za jego pierwszych władców”.

Veit Erbermann (zm. 1675).

„Wraz z Bellarminem wszyscy wyznajemy, że na krótko przed końcem świata lud rzymski powróci do pogaństwa i wypędzi rzymskiego Papieża…”

Korneliusz a Lapide (zm. 1637).

„Miasto Rzym powróci do swej minionej sławy jak również do swego bałwochwalstwa i innych grzechów i stanie się takim jakim było w czasach św. Jana za panowania Nerona, Domicjana, Decjusza, etc. Jako że z miasta chrześcijańskiego znów stanie się pogańskie. Wypędzi chrześcijańskiego Papieża i wiernych mu oddanych. Będzie prześladować i zabijać ich…”.

W wizjach Katarzyny Emmerich również widzimy ucieczkę z Papieża z Rzymu.

„Kościół znajduje się w wielkim niebezpieczeństwie, nakazano mi każdego, kto do mnie przyjdzie, prosić o jedno „Ojcze nasz” w jego intencji. Musimy błagać Boga, żeby papież nie opuścił Rzymu, bo to wyrządziłoby niepowetowane szkody. Trzeba prosić o Ducha Świętego dla niego”.

26 października 1958 roku Papież Tedeschini został zmuszony do rezygnacji (nieważnej) a już dwa dni później, 28 października, ogłoszono światu wybór Angelo Giuseppe Roncalliego – żyda, masona na usługach loży, który przybrał imię antypapieża Jana XXIII.

Tego dnia rozpoczął się okres spustoszenia oraz rozproszenia Kościoła Chrystusowego.

Rozpoczął się okres panowania bestii o siedmiu głowach a Roncalli był pierwszą z nich.

Nowe Jeruzalem, cz. 2: Zjednoczenie Izraela

Tags :

Komentowanie zamknięte.