Najnowsze

Opublikowano Listopad 4, 2015 Przez a303 W Rosja

Największy cud XX wieku – cudowna iwierska montrealska ikona Matki Bożej

Montrealska Iwierska Ikona została namalowana na górze Athos w 1981 roku przez greckiego mnicha z oryginału Ikony Matki Bożej Odźwiernej (ros. – Wratarnicy, od врата = wrota – A.L.).

a

W 1982 roku Ikonę tę z Góry Athos do Montrealu przywiózł Jose Muñoz Cortés (pol. Józef – od A.L), Hiszpan z pochodzenia, który od dawna przyjął Prawosławie. Oto co powiedział Jose Muñoz: „24 listopada, o godzinie trzeciej w nocy, obudził mnie silny zapach. Początkowo myślałem, że pochodzi on od relikwii lub rozlanego flakoniku perfum, ale podszedłszy do ikony, zdumiałem się: cała była pokryta pachnącym miro*/! Zamarłem w miejscu z powodu takiego cudu!”

*/

Uwaga tłumacza::

Wydaje się, że potrzebne jest bliższe scharakteryzowanie zarówno płynu pojawiającego się i ściekającego po cudownych ikonach, zwanego „miro”, jak i pochodzącego od nazwy tego płynu procesu ściekania, toczenia się kropel oleju po powierzchni ikon, zwanego „mirotoczeniem”.

Cerkiew Prawosławna rozpatruje ikonę jako szczególną formę objawienia Boskiej realności. Wszystkie kanoniczne ikony w świątyniach lub domach są święte dzięki swojej duchowej treści i sensowi. Jednakże niektóre z nich są wybierane przez Opatrzność Bożą dla szczególnych znaków. Wychodzące z nich niewypowiedzialne światło, zapach, „miro” (niekiedy pisane przez dwa „r” – „mirro” – lub olej święty, krzyżmo) są materialnymi znakami zjawisk świata niebiańskiego, Królestwa Bożego. Laboratoryjne analizy wykazują, że „miro” jest płynem organicznego pochodzenia, czasami przypominającym oliwę z oliwek, ale w jaki sposób pojawia się ono na świętych znakach, pozostaje to niewytłumaczalne.

Słowo „miro” ma kilka pojęć. Jedno z nich oznacza sztuczny skład oleistego płynu, składającego się z różnych substancji aromatycznych, który po poświeceniu używa się w cerkiewnej tajemnicy namaszczenia „miro” (w KK zwanego „krzyżmem”). Drugie pojęcie – to oleisty płyn, powstający w sposób nadprzyrodzony na ikonach lub świętych relikwiach i przedmiotach. W szerokim sensie tego słowa we współczesnej literaturze pod pojęciem „mirotoczenie” rozumie się dowolne cudowne pojawienie się płynu (wilgoci) na ikonach i poświęconych przedmiotach. Niektórzy mylnie przyrównują „miro’ do „mirry”, znanej z Nowego Testamentu – daru Trzech Króli, ofiarowanego wraz ze złotem i kadzidłem Dziecięciu Jezus lub mieszaniny „mirry” z aloesem w ilości około stu funtów, zakupionej przez Nikodema do obłożenia Ciała Jezusa przed złożeniem do Grobu.    

„Miro” nie pochodzi z tworzywa (substancji) ikony, ale pojawia się na niej «z niczego». Bywa i tak, że płyn pojawia się i pęcznieje na szkle kiotu (szafki – oszklonej ramy na obrazy święte), zakrywającego ikonę lub występuje na samej ikonie pod nim, za szkłem (a więc szkło nie przeszkadza w pojawianiu się miro na ikonie). Starość lub nowość, czyli wiek ikony lub jej materiał nie mają znaczenia. Mogą „mirotoczyć” święty olej obrazy wykonane na drewnie, szkle, metalu, papierze, np. czarno-białe kserokopie itp. W wyniku badania płynu, pobranego z jednej z płaczących ikon ustalono, że «są to najprawdziwsze ludzkie łzy». Wygląd, barwa, konsystencja powstającego na ikonie płynu są różnorodne: od gęstej, ciągnącej się żywicy do rosy, dlatego czasami mówi się o «balsamotoczeniu» albo «rosotoczeniu». Płyn może mieć (i najczęściej ma) pachnący aromat. Kształt i rozmiar kropli są także niezwykle różne. Czasami pokrywają one cały obraz, czasami jak by płynęły z pewnych punktów. W szerokim sensie słowa pod „mirotoczeniem” jest rozumiane każde cudowne pojawienie się płynu (wilgoci) na ikonach i świętych przedmiotach. Często przez posmarowanie (namaszczenie) wydzielonym „miro” następuje uzdrowienie z chorób.

Można by jeszcze długo pisać na temat „miro” i „mirotoczenia” ikon. Na przykład, o niezwykłym ściekaniu „miro”, kiedy wbrew prawom natury, zamiast ściekania w pionie, zgodnie z prawem przyciągania ziemskiego – miro ścieka ukośnie, pod katem, a nawet do góry!). Albo o „łzotoczeniu” lub „krwiotoczeniu”, kiedy po powierzchni ikon ściekają naturalne, słone ludzkie łzy, czy ludzka krew żyjącego człowieka grupy AB… Na razie więc niechaj podane wyjaśnienia wystarczą. – od A.L.

***

Wkrótce mirotocząca ikona została przeniesiona do świątyni. Od tamtego czasu, Ikona Matki Bożej nieustannie mirotoczy, za wyjątkiem Wielkiego Tygodnia.

Co ciekawe, miro ścieka głównie z rąk Matki Bożej i Chrystusa, a także gwiazdy, znajdującej się na prawym ramieniu Przeczystej (Niepokalanej – w Kościele katolickim – od A.L.). W tym czasie tylna strona ikony jest zawsze sucha.

Obecność mirotoczącej ikony z pachnącym miro roztacza szczególne łaski. Na przykład, młody sparaliżowany mężczyzna z Waszyngtonu z Łaski Matki Bożej został uzdrowiony. W Montrealu ikona została przywieziona do ciężko chorego człowieka, który nie mógł się ruszać. Odprawiono nabożeństwo i Akatyst. Szybko wyzdrowiał. Cudowna Ikona pomogła kobiecie cierpiącej na ciężką postać zapalenia płuc. Czternastoletnia dziewczynka cierpiała na ciężką postać białaczki. Mając wielką nadzieję na pomoc od cudownej ikony, poprosiła, aby doprowadzić ją do niej. Po modlitwie i namaszczeniu olejem miro stan zdrowia dziecka zaczął się szybko poprawiać, i, ku zaskoczeniu jej lekarzy, po pewnym czasie guzy zniknęły.

Cudowny obraz podróżował już do Ameryki, Australii, Nowej Zelandii i Europy Zachodniej. I wszędzie ta ikona promieniowała ukojeniem i miłością.

Przede wszystkim wierzących zdumiewa silny zapach oleju, wypływającego z rąk Matki Bożej i Chrystusa, a czasami z gwiazdy, umieszczonej na prawym ramieniu Przeczystej (Niepokalanej). To odróżnia tę ikonę od innych cudownych ikon, na których łzy płyną z oczu tak, jak gdyby Bogurodzica płakała, – natomiast tutaj wydaje się, że daje Ona Swoje Błogosławieństwo.

Miro pojawia się zwykle podczas modlitwy lub wkrótce potem, w ilości zależnej od wydarzenia lub modlitewnej gorliwości obecnych. Czasami miro płynie tak obficie, że przenika szybę ochronną i zalewa podstawę Ikony, ścianę, stół. Tak bywa w dniach wielkich świąt, w szczególności podczas Święta Wniebowzięcia Matki Bożej.

Były też przypadki, kiedy po ustaniu ściekania miro, zostało ono wznowione w sposób niespodziewany. Na przykład, podczas wizyty w Klasztorze Bostońskim miro spływało potokami, ale   potem całkowicie wyschło, gdy ikona została przeniesiona do najbliższej parafii. Po powrocie do klasztoru przepływ miro wznowił się tak obficie, że miro przelewało się poza brzeg korytka przy ramie Ikony. W innym przypadku, po rozdziale miro dla 850 pielgrzymów, Ikona stała się sucha, ale po przybyciu następnego dnia do parafii, gdzie oczekiwało na Nią mnóstwo wierzących, w sposób cudowny wznowiła Ona mirotoczenie. Tylko raz miro zniknęło i nie ściekało w czasie dość długiego okresu czasu: w Wielkim Tygodniu w 1983 roku od Wielkiego Wtorku do Wielkiej Soboty.

Miro ścieka w dół Ikony, gdzie umieszcza się kawałki waty. Po nasączeniu rozdaje się je pielgrzymom. Zaobserwowano, że chociaż miro wysycha dość szybko, to jego zapach trwa jeszcze przez dłuższy czas, czasami miesiące i jest wzmacniany w czasie szczególnie gorących modlitw. Często wypełnia on miejsce, gdzie przebywała Ikona (pokój, samochód).

Tajemnica tych znaków peszy wielu sceptyków. Rzeczywiście, można sobie wyobrazić, że jakikolwiek pachnący płyn celowo jest wprowadzany od tylnej strony ikony. W Miami pewien naukowiec miał możliwość oglądania Ikony ze wszystkich stron i, po ustaleniu, że jest Ona całkowicie sucha z tyłu, doszedł do wniosku, że można tu mówić o największym cudzie XX wieku. Szczególne oględziny górnej krawędzi Ikony wykazały, że obraz namalowano na zwykłej desce drewnianej, nie zawierającej wewnętrznych pustek i żadnych obcych wtrąceń. Ale takie badania mają granice. Na przykład, gdy sceptycy zechcieli pobrać próbkę miro w celu analizy, to odmówiono im tego, ponieważ taki akt jest brakiem szacunku do Matki Bożej. „Ikona jest przed wami i nikt nie zmusza was do uznania cudu, waszą sprawą jest wierzyć lub nie wierzyć” – mówi Jose Muñoz. Pewien młody mężczyzna powiedział mu kiedyś: „Widzę to, co dzieje się przede mną, ale mój umysł nie jest w stanie w to uwierzyć, natomiast moje serce w to wierzy”.

Wszędzie, dokądkolwiek by nie przybyła ta Ikona, szerzy Ona miłość i zgodę. Na przykład, w pewnej wspólnocie, gdzie skłóceni parafianie znów odzyskali drogę do modlitwy i jedności kościelnej. Jej obecność mnoży modlitewny żar do tego stopnia, że ​​liturgie sprawowane przy Niej, mogą być  porównywalne z wielkanocnymi, tak żarliwymi w Cerkwi Prawosławnej.

Znane są liczne przypadki powrotu ludzi do nawiedzania świątyni, do Spowiedzi, Komunii św.. Na przykład pewna biedna kobieta, gdy dowiedziała się o śmierci swojego syna, przygotowywała się, aby odebrać sobie życie, ale dotknięta do głębi duszy widokiem cudownej Ikony, doznała skruchy i żałując   swojego strasznego zamiaru, natychmiast się wyspowiadała. Błogosławiony wpływ Przeczystej (Niepokalanej) budzi i przekształca wiernych, często zastygłych w gnuśnej wierze.

Sława Ikony szeroko się rozpowszechniła poza granicami Cerkwi Prawosławnej: wielu katolików i protestantów przybywało, aby oddać Jej cześć …

Jednak w nocy z 30 na 31 października 1997 opiekun Ikony Jose Muñoz Cortes został zamordowany w tajemniczych okolicznościach, a Cudowna Ikona Iwierska zaginęła bez śladu …

Zobacz także:

Spotkanie z Prawosławiem:

Jose Muñoz: „Nie powinniśmy bać się śmierci za Chrystusa”

Internet Journal:

Brat Jose (Józef) odwiedza Rosję

Rosyjski Dom:

Opiekun Iwierskiej Ikony Matki Bożej (Wywiad z Wiktorem Potapowem, proboszczem Katedry Św. Jana Chrzciciela w Waszyngtonie)

Tłumaczył Andrzej Leszczyński

17.10.2015 r.

Źródło:

Cudowna Iwierska Montrealska Ikona Matki Bożej

http://www.pravoslavie.ru/put/apologetika/iverskaya-montreal.htm

Tags : ,

Komentowanie zamknięte.