Najnowsze

Opublikowano Grudzień 3, 2014 Przez a303 W Dziennikarstwo śledcze

Kulisy mordu generała Pattona przez niszczycieli stojących za NWO

Komentarz: tekst autorstwa świętej pamięci Eustace’go Mullins’a, jednego z największych amerykańskich żydoznawców w historii.

W grudniu 1985 roku, minie czterdzieści lat od śmierci jednego z największych amerykańskich bohaterów, generała George’a S. Pattona, który został zamordowany przez swych komunistycznych przeciwników. Generał Patton został zabity kilka dni przed planowanym triumfalnym powrotem do Stanów Zjednoczonych. Właśnie został pozbawiony dowództwa nad Trzecią Armią, która była odpowiedzialna za amerykański sektor administracyjny w Niemczech. Był nie tylko przeciwny podziałowi Niemiec, ale był również zwolennikiem podjęcia zdecydowanych działań wojskowych przeciwko komunistom. Jako najbardziej popularny amerykański bohater II Wojny Światowej, Patton byłby nie do pobicia w wyścigu prezydenckim. To był zasadniczy powód wydania rozkazu jego zamordowania przez ukrytych wrogów, zanim zdążył opuścić Niemcy.

a

Dokumenty Pattona (The Patton Papers), 1940/45, opublikowane ostatnio przez Houghton Mifflin Company w Bostonie, dają wiele wyraźnych powodów, dlaczego doszło do jego zabójstwa. Kilka miesięcy przed jego śmiercią, kierowca służący mu przez całe pięć lat, sierżant John L. Mims, został nagle zastąpiony innym. Patton został zaproszony przez generała Gay’a, aby mu towarzyszył w kilkugodzinnej wycieczce w przeddzień swego odlotu do Ameryki. O 11:45 przy dobrej pogodzie, na prostym odcinku szosy, kierowca ciężarówki wojskowej GMC skręcił bezpośrednio w stronę Cadillaca 75 Special z 1938 r., i uderzył w samochód generała, w wyniku czego tylko Patton został poszkodowany. Odniósł jakieś wewnętrzne obrażenia, ale nie wydawał się być poważnie ranny. W dniu 21 grudnia 1945 roku ogłoszono jednak, że zmarł na „zator”. Taki „zator” (bańkę powietrza we krwi) można wprowadzić do krwiobiegu za pomocą strzykawki, i zrobi to każdy po krótkim przeszkoleniu medycznym.

Patton był energicznym 60-latkiem z ogromną rezerwą energii, którzy rzadko kiedy potrzebował więcej niż kilku godzin snu. US Army w ogóle nie rozpoczęła śledztwa w sprawie „wypadku”, który umieścił go w szpitalu, ale również nie zadano sobie trudu odpowiedzi na pytania o tzw. „zator”. Próbowano go zabić już wcześniej mimo tego, że był jedną z najpopularniejszych i najbardziej wpływowych postaci w historii Ameryki. W swoim dzienniku zanotował, że 20 kwietnia 1945 roku, gdy oblatywał linie frontu swym osobistym samolotem, który był wyraźnie oznakowany, Spitfire z oznaczeniami RAF-u trzykrotnie podchodził na jego pułap, próbując go zestrzelić, a następnie pilot stracił panowanie nad Spitfire’m i rozbił się. Potem rozpowszechniono opowiastkę, jakoby to jakiś polski lotnik pilotował tego Spitfire’a. Patton nie został wtedy ranny.

Wyczyny wojenne Pattona były szeroko znane niemieckiej generalicji, i był jedynym amerykańskim generałem, którego obawiali się Niemcy. Niemcy przerzucali całe dywizje, gdy  tylko szerzyły się pogłoski, że Patton jest na określonym odcinku frontu. Pogardę, wyrażaną przez Niemców wobec innych generałów amerykańskich, miał również Patton za niekompetencję i tchórzostwo, co wyraźnie odzwierciedlił na wielu stronach swojego pamiętnika. Przez okres dowodzenia różnymi jednostkami w czasie II Wojny Światowej, Patton doświadczył wielokrotnie prób swych kolegów generałów z US Army, jak też brytyjskich dowódców, pozbycia się go. W 1943 roku, gdy odwrócił losy wojny w Afryce po błyskotliwych zwycięstwach pod Gafsa i Gela, Patton został odsunięty od dowodzenia po tym, jak Drew Pearson opublikował historię, że Patton spoliczkował symulanta w szpitalu polowym i nazwał go „tchórzliwym żydem”. Eisenhower wykorzystał ten incydent jako pretekst do odmowy oddania mu dowództwa nad amerykańskimi wojskami w Anglii, dając tę funkcję Omarowi Bradley’owi, którego Patton otwarcie nazywał tchórzliwym głupkiem. Nigdy nie dowiemy się, ile istnień ludzkich kosztowało tchórzostwo i nieudolność Bradley’a, ale można przypuszczać, że wiele tysięcy.

Patton napisał w dzienniku 18 stycznia 1944: „Bradley to człowiek bardzo przeciętny. Pod  Benning w czasie dowodzenia nie udało mu się utrzymać dyscypliny taktycznej. Pod Gafsa, gdy wydawało się, że Niemcy mogą zniszczyć naszą prawą flankę, Bradley sugerował, aby niezwłocznie wycofać dowództwo korpusu do Feriana. Odmówiłem”.

Patton przedstawił też wiele innych przykładów tchórzostwa Bradleya. Co do osoby Eisenhowera, zawsze odnosił się doń z pogardą. Patton zwracał się do Ike’a per „Boskie Przeznaczenie”, ale częściej i publicznie jako „wiejskiego głupka”. W dniu 01 marca 1944 Patton odnotował w swoim Dzienniku „Jedliśmy z Ike’m obiad i spędziliśmy czas na przyjemnej pogawędce. On zdecydowanie za dużo chla”.

Patton był bardzo zniesmaczony zauroczeniem się Eisenhowera co do osoby swego „szofera”, Kay Summersby, i przekonywał Ike’a, aby nie rozwodził się z żoną, aby poślubić Kay. Kay Summersby była oficerem brytyjskiego wywiadu, która dostała rozkaz uprawiania prostytucji z Ike’m po to, żeby do Normandii na front wysłał żołnierzy amerykańskich zamiast Brytyjczyków. Anglia doświadczyła tak strasznego upustu krwi z rąk wojsk niemieckich w czasie I Wojny Światowej, że Churchill i inni brytyjscy przywódcy byli zdeterminowani, aby w miarę możliwości na froncie zachodnim poświęcić Amerykanów. Kay Summersby potajemnie gardziła Eisenhowerem i była lojalnym poddanym korony brytyjskiej, dlatego z powodzeniem przeprowadziła swoją szpiegowską aferę. Szacuje się, że kosztowała ona Stany Zjednoczone 100 tysięcy ofiar, które w innym przypadku zostałyby poniesione przez Brytyjczyków.

Kay Summersby

Kay Summersby

Patton odnotował w swoim dzienniku 05 lipca 1943 r., przed swą zakończoną sukcesem kampanią afrykańską: „Ten biedny głupek, Ike, nigdy nie życzył nam powodzenia, nigdy nie okazał nam żadnego wsparcia”.

12 lipca 1944 roku Patton napisał w swoim dzienniku: „Ani Ike, ani Bradley nie mają jaj. Ike ma związane ręce i nogi przez Brytyjczyków i nie ma pojęcia. Biedny przygłup”.

W wyniku śmiałych postępów wojsk pod dowództwem Pattona we Francji, feldmarszałek Montgomery przekonał Eisenhowera do wydania jednego z najbardziej niezwykłych rozkazów wojskowych w historii. Wszystkie armie sprzymierzonych muszą iść dokładnie łeb w łeb na swych odcinkach frontu, aby nikt (czyli Patton) nie uzyskał „nadmiernych postępów”. Przez całą wojnę, Patton osiągał swe niesamowite zwycięstwa będąc na polu walki razem z żołnierzami, podczas gdy inni generałowie pozostawali daleko w tyle w swoich ziemiankowych „kwaterach głównych” albo luksusowych willach z dala od huku strzałów.

Podczas konferencji prasowej w dniu 8 maja 1945 roku, Patton został zapytany: „Czy może Pan wyjaśnić, dlaczego my (Amerykanie) nie ruszyliśmy do Pragi”. „Mogę to dokładnie wyjaśnić”, odpowiedział Patton, „wydano nam rozkaz, abyśmy tam nie szli”. Patton napisał do żony 21 lipca 1945 roku: „Mogłem go zdobyć (mówił o Berlinie), gdybym otrzymał zezwolenie”.

Rozkaz Eisenhowera, aby Patton nie zdobywał Pragi i Berlina, ale by zawrócił swe wojska, podczas gdy Rosjanie zajęli te punkty krytyczne, pozostaje jednym z największych spektakli zdrady.

Patton najwyraźniej zaczął pisać swój własny wyrok śmierci, kiedy wyrażał poglądy, jakie odnotował w swoim Dzienniku w dniu 18 maja 1945 roku w sprawie celowości kontynuowania walki z Rosjanami: „W mojej opinii armia amerykańska, w tym stanie co obecnie, może łatwo pokonać Rosjan, ponieważ Rosjanie mają dobrą piechotę, ale mają duże braki w artylerii, broni powietrznej, czołgach, a także brakuje im wiedzy, jak należy stosować połączone rodzaje broni; my tymczasem mamy doświadczenie w używaniu tych trzech czynników. Gdyby okazało się konieczne podjęcie walki z Rosjanami, to najlepiej zrobić to szybko”.

Niebezpieczeństwo, które Patton przedstawiał dla swych wrogów nie polegało jedynie na tym, że był wielkim patriotą amerykańskim. Był także bardzo odporny na wszelkiego rodzaju niepożądane wpływy i naciski. Ożenił się z Beatrice Ayer, jedną z najbogatszych kobiet w Ameryce. To sprawiło, że finansowo był niezależny i nieprzekupny, poza tym był szczęśliwie żonaty, co uniemożliwiało podstawienie mu zagranicznych agentów-prostytutek w stylu Kay Summersby. Był zajadłym przeciwnikiem żydów i komunistów, nie tylko dlatego, że byli wrogami Ameryki, ale uważał ich za istoty ludzkie niższego rzędu, pozbawione wyższych uczuć. Często mówił, że żyd to Azjata, pozbawiony możliwości odczuć zwyczajnych dla jednostki ludzkiej. Krótko przed śmiercią, napisał w swoim dzienniku 01 października 1945, „Żydowski typ koczowniczy to w większości przypadków gatunek podludzki bez jakiegokolwiek kulturowego lub społecznego okrzesania charakterystycznego dla człowieka naszych czasów”.

Pattona pozbawiono dowodzenia wojskiem w Niemczech, bowiem aktywnie sprzeciwiał się chmarze szarańczy złożonej z takich osobników, jak niedawno zrekrutowany sowiecki agent, Henry Kissinger, który zwalczał Pattona, aby przejąć kontrolę nad zarządem wojskowym w zajętych Niemczech.

W swoim Dzienniku, 29 sierpnia 1945 roku, Patton napisał: „Dzisiaj otrzymaliśmy pismo, w którym napisano, że mamy dać żydom specjalne warunki zakwaterowania. Jeśli mamy je znaleźć dla żydów, to dlaczego nie dla katolików, mormonów, itp.”.

31 sierpnia 1945 roku, Patton napisał do swojej żony. „Pisanina w gazetach o brataniu się jest kompletną lipą. Ten rodzaj gazecianego bełkotu to robota żydów, którzy chcą ukryć swoją żądzę zemsty. Okazuje się, że Niemcy to jedyni przyzwoici ludzie, jacy jeszcze zostali w Europie”.

31 sierpnia 1946 roku Patton napisał w swym Dzienniku: „Wysłałem też list do sekretarza wojny, pana Stimsona, z żądaniem wyjaśnienia wpływów pro-żydowskich na zarząd strefą wojskową w Niemczech”.

W wyniku sprzeciwu Pattona wobec chmary szarańczy pokroju Kissingera, która uważała, że to ona wygrała wojnę i powinna rządzić Europą, ponownie ruszyła wściekła nagonka prasowa przeciwko niemu. Broniący Pattona dziennikarz, nazwiskiem Mason napisał: „Spisek trójcy Daniell-Bevin-Morgan, aby zniszczyć Pattona odniósł sukces, bo najpotężniejsze wpływy w Niemczech w 1945 roku miał Bernstein, za którym stali Harry Dexter White, Henry Morgenthau, Laughlin Curry, David K. Nile i Alger Hiss „.

29 września 1945 roku Patton napisał do swojej żony: „Nagonka na mnie jest tylko środkiem do celu, jakim jest próba żydokomuchów dalszego rozczłonkowania Niemiec”.

Spisek żydowski przeciwko generałowi Pattonowi doprowadził do odebrania mu dowództwa, ale spowodował też, że generał miał wrócić do USA, gdzie podjąłby działania dla dobra kraju. Aby temu zapobiec, dokonano na nim mordu przy pomocy wypadku samochodowego,  jednego z najdziwniejszych i najbardziej ignorowanych wydarzeń w historii wojskowości Ameryki. Ci, którzy walczą o prawdziwą Amerykę zawsze są w niebezpieczeństwie, zawsze są na liście spisków i zdrady tych podludzi, których Patton przejrzał i nazywał po imieniu, i których zwalczał do końca swego życia. Jego historia należy do tych, które wskazują nam drogę i inspirują nas wszystkich, i właśnie dlatego, po czterdziestu latach, musimy wskazać  Amerykanom tchórzy, którzy go zamordowali.

Źródło: http://incogman.net/2014/10/nwo-zio-commies-murdered-general-patton

Tags : , ,

Komentowanie zamknięte.