Najnowsze

Opublikowano Kwiecień 5, 2013 Przez stophasbara W Stop Syjonizmowi

Krótka historia prawa o żydach w Anglii

źródło: http://www.heretical.com/British/jew-laws.html

przygotował: Pluszowy Miś

ed1290

Rycina przedstawiająca Króla Edwarda I, gdy podpisuje historyczny dekret wydalenia wszystkich żydów z Anglii w dniu 18 lipca 1290 r.

1275    Król Edward I przyznaje żydom prawo prowadzenia handlu i uprawiania ziemi w dokumencie pod nazwą Statutum de Judeismo (powszechnie znanym jako prawa anty-lichwiarskie), próbując zniechęcić żydów do pożyczania pieniędzy na procent i psucia monety. Był to pierwszy akt, w którego redakcji uczestniczyli wraz z królem przedstawiciele różnych warstw społecznych (Commons).

1290    Przyjęto to z wielkim i powszechnym entuzjazmem, król Edward I wydał Edykt, mocą którego wszyscy żydzi musieli opuścić Anglię do 1 listopada. Strażnicy Pięciu Portów (Cinque Ports z jęz. norm. „pięć portów”) mieli nadzorować ich odejście i dopilnować, aby ubodzy byli w stanie kupić tanie bilety na transport. Nikomu nie pozwolono „zranić, uczynić szkody, wyrządzić krzywdy albo troski” wypędzonym. Wolno im było zabrać ze sobą wszystkie swoje pieniądze i mienie osobiste, ale ich weksle i nieruchomości powracały do Korony, zaś synagogi stawały się własnością Kościoła.

1655    Została opublikowana książka „Demurrer” autorstwa Williama Prynne’a, w której Prynne, wybitny prawnik z Lincoln’s Inn, stanowczo sprzeciwiał się ponownemu przyjęciu żydów w Anglii, cytując w książce liczne akty prawne władz, że skoro zostali uznani wygnańcami przez Króla i Izbę Gmin w pełnym składzie oraz że „nigdy nie mają prawa uzyskać jakiegokolwiek przywileju powrotu na nasze ziemie ponownie„, to wygnanie to ma skutek ciągły i niezmienny.

1656    Cromwell, po dokonaniu egzekucji na Królu Karolu I, ponownie przyjmuje w Anglii żydów.  Rozkaz wykonania egzekucji króla został sporządzony przez holenderskiego żyda, Isaaca Dorislausa i zatwierdzony przez ustawioną ławę sędziowską. Wg tradycji mówionej, twierdzi się, iż Cromwell miał zamiar sprzedać Katedrę Św Pawła żydom do przeznaczenia jej na swoją centralną synagogę.

1753    Jew Bill o naturalizacji żydów („the Jew Bill”) przyznający żydom prawo naturalizacji na osobisty wniosek złożony do parlamentu.

1754    Jew Bill zostaje uchylony w następstwie publicznych demonstracji i protestów.

1858    Prawo zostało zmienione w taki sposób, aby żydzi mogli zostać członkami Parlamentu, ponieważ wcześniej odmawiali oni złożenia przysięgi „w prawdziwej wierze Chrześcijanina

1936    Pierwszy ustawa o porządku publicznym (Public Order Act). Od 1 stycznia 1937 r., obowiązywał zakaz noszenia politycznych ubiorów i mundurów grup paramilitarnych. Prawo to obecnie jest bardzo arbitralnie egzekwowane.

1965    Pierwsza ustawa o stosunkach rasowych (Race Relations Act) została uchwalona przez Izbę Gmin, na wniosek Sir Franka Soskice, rosyjskiego żyda imigranta.

1968    Anthony Lester i Jim Rose, obaj żydzi, tworzą The Runnymede Trust, kilka tygodni po tym, jak Enoch Powell mówi o „rzekach krwi” podczas przemówienia w Birmingham.

1976    Jewish Chronicle z dnia 17 stycznia 1975 r. poinformowała, że „rozdział 6 Race Relations Act 1965, dotyczący podżegania do nienawiści rasowej, może zostać znowelizowany i zaostrzony wskutek dowodów przedstawionych [żydowskiemu] prokuratorowi generalnemu, Mr. Samowi Silkin, QC, przez Izbę Deputowanych brytyjskiego żydów. Zdaniem zarządu żydowskiej organizacji, Jewish Defence and Group Relations Committee, niedostatki tego rozdziału w obowiązującym kształcie wymagają, aby każdy zamiar podsycania nienawiści rasowej miał być poddany śledztwu w celu doprowadzenia do ukarania sprawcy”. The Editorial wyraził zadowolenie z wyniku, ale powiedział, że „lepiej byłoby osiągnąć ten sam cel za pomocą mniej nagłośnionych środków”. The Race Relations Act w odpowiedni sposób usunął potrzebę udowodnienia zamiaru w procedurze ściagania za podsycanie nienawiści rasowej i został przyjęty w znowelizowanej formie przez Izbę Gmin głosami 132 Parlamentarzystów (na 635 członków).

1985    W 1994 roku, podczas debaty w Izbie Gmin w sprawie wprowadzenia kolejnych przepisów o stosunkach rasowych, Harry Cohen, żydowski członek Parlamentu z Leyton i Wanstead, powiedział: „W 1985 roku, wprowadziłem projekt ustawy rasowej, p.t. Racial Harassment Bill, po dziesięciu minutach obrad. Był to pierwszy akt prawny przedstawiony Parlamentowi, w jakim atak rasowy staje się przestępstwem”.

1986    W latach 70-tych i 80-tych, Neville Nagler, urzędnik synagogi, był szefem oddziału Home Office odpowiedzialnego za sprawy stosunków rasowych. Gdy minister wygłaszał swoje przemówienia na ten temat, uwagi do tekstu zawsze były sporządzane przez Naglera, którzy rutynowo konsultował się w tej sprawie z urzędnikami z żydowskiej the Jewish Board of Deputies, jak Geoffrey Bindman i Anthony Lester. Public Order Act z 1986 r. został złożony przed parlamentem przez sekretarza partii konserwatywnej, żydowskiego imigranta z Litwy, Leona Brittanisky’ego, znanego również jako Leon Brittan*(1), wspomaganego przez swego kuzyna, kolejnego litewskiego żyda, Malcolma Rivkinda, znanego również jako Malcolm Rifkind*(2). Oficjalny komentarz do ustawy wyraźnie odnosi się do działalności organizacji Runnymede Trust.

1998    Kolejna faza prawa rasowego została wprowadzona, tym razem pod nadzorem pół-żyda, ministra spraw wewnętrznych, Jacka Straw. Około 27 czynów kryminalnych otrzymało wyższy poziom penalizacji (zwiększenie kar), jeżeli przestępstwo jest uważane za popełnione na „tle rasowym”. Maksymalna kara za wszczynanie nienawiści rasowej podniesiono z dwóch do siedmiu lat.

2006    Według źródeł żydowskich, istnieje co najmniej 59 żydowskich członków parlamentu, dla których Brytania jest drugim krajem po izrahellu. Wielka Brytania ma premiera finansowanego przez żydowski kapitał,  a Prokurator generalny jest żydem. Nowe przepisy są wprowadzane tak szybko, że biblioteki prawne nie nadążają z uzupełnianiem zmian, zaś ministrowie rządu są ścigani za łamanie własnych praw. Prasa żydowska we wrześniu 2006 r. przyznała, że Edykt królewski w sprawie Wypędzenia ma nadal moc prawną, a historyk izrahellski, Ori Katzi, mówi na ten temat: „Wszystko, co trzeba zrobić w tej sprawie, to Królowa powinna podpisać dekret zaprzeczający tamtemu prawu, a tego nigdy nie zrobiono. Zastanawiam się, kiedy rząd izrahella będzie się domagać, aby Wielka Brytania poprosiła Królową, Elżbietę II, do podpisania takiego dekretu i odwołania edyktu„.

Dodatek do pierwotnego linku:

*(1) Leon Brittan, dowiedz się więcej o tym zbrodniczym pedofilu, link:

http://stopsyjonizmowi.wordpress.com/2013/03/31/siec-pedofilska-brytyjskich-politykow-opowiesc-prawdziwa-w-odcinkach-cz-ii/

*(2) nazwisko Malcolma Rifkind pojawia się w kontekście afery pedofilskiej opisanej pod linkiem:

http://stopsyjonizmowi.wordpress.com/2013/04/03/siec-pedofilska-brytyjskich-politykow-opowiesc-prawdziwa-w-odcinkach-cz-v-na-razie-ostatnia/

Komentowanie zamknięte.