Opublikowano Listopad 16, 2012 Przez Jan W Bez kategorii

Koszerny Gołodomor (Żydowskie ludobójstwo Ukraińców)

Źródło: www.rusnation.org/sfk/1105/1105-05.shtml

Data publikacji: maj 2011

Tłum. RX

Bestialstwa NKWD nie będą zapomniane.
Żydobolszewia wymordowała 60 milionów Słowian.

Historyk Wadim Zołotariow, autor licznych książek i dziesiątków artykułów o historii państwowych organów bezpieczeństwa na Ukrainie przygotował do druku wyczerpujące studium o żydach w organach GPU-NKWD w latach 1920-1941. Wiadomo, że w 1926 roku żydzi stanowili zaledwie 6,5% ludności Ukrainy. Ale liczby oparte na żmudnych badaniach i poszukiwaniach w archiwach Służby Bezpieczeństwa Ukrainy, mówią o tym, że na kierowniczych stanowiskach GPU USSR w latach 1929-1931 było żydów 38% a w okresie „gołodomoru” w latach 1932-1933 żydzi stanowili 66,6% wszystkich osób na stanowiskach kierowniczych organów represji republiki.

Kiedy w 1936 roku zmieniano nazwę państwowej bezpieki to wśród „wierchuszki” NKWD USSR z 79 ludzi, żydów było dokładnie 60 (to samo 66,6%). Zołotariow przytacza archiwalny dokument, rozkaz NKWD SSSR z 8 stycznia 1936 roku gdzie mówi się o przydzieleniu specjalnych nazw „kapitana GB” (ranga odpowiadająca randze pułkownika w wojsku) pracownikom NKWD Ukrainy. Spośród 34 oficerów, żydów było 25. Ponadto część czekistów ukrywała swoje pochodzenie żydowskie pod pseudonimami. Na przykład Alieksandr Rozanow, naczelnik Zarządu NKWD okręgu odesskiego w latach 1935-1937, później na przesłuchaniu przyznał się, że: „Ja jestem Abram Rozenblatt, żyd. Imię, nazwisko i narodowość zmieniłem z powodu wstydu”. Główną rolę kata w rozpoczęciu masowych represji na Ukrainie odegrał niejaki Izraił Liepliewskij, Ludowy Komisarz Spraw Wewnętrznych USSR od 1937 do stycznia 1938 roku. W tym samym okresie rozpoczyna się „odstrzał” poprzedniego pokolenia żydowskich czekistów, co obniżyło w pół roku ich udział procentowy w kierownictwie NKWD do 46,5%. Następnie kiedy w latach 1938-1939 następny Ludowy Komisarz Uspienskij będzie „czyścić” ludzi Liepliewskiego to będą wybici prawie wszyscy żydzi zajmujący wcześniej wysokie stanowiska w organach represji. Właśnie Uspienskij dał rozkaz aresztowania żydowskich czekistów według kryteriów narodowych, motywując to wykryciem „syjonistycznego podziemia w organach”. Zołotariow przytacza zeznania Grigorija Kobyziewa, Naczelnika Wydziału Kadr NKWD USSR. Związkowy Komisarz Ludowy Jeżow, widząc jego raport dotyczący kadr ukraińskich czekistów w lutym 1938 roku, powiedział: „Popatrzyłem na kadry. To nie jest Ukraina, to jest Birobidżan”. Wkrótce po tym rozpoczęły się wydalenia z pracy i aresztowania żydów służących w NKWD. W ten sposób tylko represje z lat 1937-1938 oczyściły „organy” od znaczącej żydowskiej obecności. O „żydowskiej specyfice” można mówić tylko w kontekście rzadkiego zjawiska ucieczki z SSSR. Wszyscy czterej, wysocy rangą, enkawudziści, którzy zdołali uciec z kraju, byli żydami. Były członek BUNDu, Izraił Liepliewskij, który, razem ze swoimi pomocnikami, niósł terror na Ukrainę w 1937 roku, sam był rozstrzelany pod zarzutem „syjonizmu” a torturowali go na przesłuchaniach żydowscy śledczy, Łułow i Wiesel. Sytuacja kiedy żydzi represjonowali żydów, powtarzała się tysiące razy. Tak więc lejtnant bezpieczeństwa państwowego Wajsberg wycisnął z aresztowanego współplemieńca, enkawudzisty Jakowa Kaminskiego, zeznania o jego udziale w organizacji syjonistycznej działającej wewnątrz NKWD USSR, pod kierownictwem Liepliewskiego, a „syjonistów” w Zarządzie NKWD okręgu charkowskiego „rozpracowywał” żyd Piercow. W latach 1937-1938 w „sprawie Ukraińskiego Instytutu Fizyko-Technicznego” zostali aresztowani liczni żydowscy specjaliści: Alieksandr Wajsberg, Konrad Wajselberg, Fric Houtermans, Mojsiej Koriec i Liew Landau, który zdążył wyjechać do Moskwy. Wajselberg został rozstrzelany. Wajsberg i Houtermans byli przekazani w 1940 roku, prosto z mordowni NKWD, w ręce kolegów z Gestapo. Interesujący szczegół: Instytut gromili nie jacyś tam „potajemni antysemici” ale współplemieńcy, Kogan, Rieznikow, Szalit, Wajsband i Dreszer, pod dowództwem Lwa Rejchmana. Był to krotochwilny terror sowieckiej epoki. Żydowscy bezpieczniacy torturami zmuszali żydowskich naukowców do przyznania się do związków z żydowskimi trockistami. W licznych Zarządach Okręgowych NKWD w ciągu dwóch lat zmieniły się 3 lub 4 składy pracowników, przy czym, od czasu do czasu, na zmianę rozstrzelanych żydowskich śledczych i Naczelników Wydziałów, przychodzili ich żydowscy zmiennicy, których w ciągu pół roku lub roku, także rozstrzeliwano stawiając pod ścianą. W tymże Charkowie wszechmocny Naczelnik Okręgowego NKWD, Solomon Mazo, zastrzelił się 4 lipca 1937 roku w swoim gabinecie. Charkowskie NKWD przejął jako Naczelnik, major bezpieczeństwa publicznego Liew Rejchman. Nieco później jego także rozstrzelano, tak jak i byłego Naczelnika charkowskiego GPU, Jakowa Kaminskiego, Naczelnika Tajnego Wydziału Politycznego Regionalnego NKWD, Abrama Simchowicza. Głównym motywem pędu żydów do pracy w NKWD były egoistyczne korzyści materialne. Elita i wysokie kadry NKWD żyły w latach 20-30-tych XX wieku tak jak nawet nie śniło się biurokratom Breżniewa. Prawie wszyscy posiadali wille, przywilej, w tamtych czasach kiedy na obszarach Związku Sowieckiego dosłownie miliony ludzi umierały z głodu. Czekiści byli „mieczem partii”, zawsze byli pod jej kontrolą i wykonywali całą brudno-krwawą robotę. Wojska GPU blokowały, otaczając kordonem, regiony podczas „gołodomoru”, nie zezwalając chłopom na ratowanie się. Samo GPU fabrykowało „sprawy” przeciwko „sabotażystom” wysyłając ludzi tysiącami na rozstrzelanie. Czekiści mieli wybór ale wysługiwali się krocząc po trupach jak po podkładach kolejowych dopóki sami nie wpadli pod rozpędzony pociąg mknący ku „świetlanej przyszłości”. Jednakże rozstrzelano ich o wiele za mało. Z czterech nagrodzonych pracowników UGB UNKWD (Zarząd Bezpieczeństwa Państwowego Ukraińskiego NKWD), trzej byli żydami. Byli to : Orłow- Naczelnik Wydziału Kontrwywiadu, Goldman- Naczelnik Tajnego Wydziału Politycznego i Komendant Lieonid Akselrod, który osobiście rozstrzelał setki ludzi. Orłowa rozstrzelano w 1938 roku, Goldmana w 1941 roku. Akselrod przeszedł całą wojnę, został majorem bezpieczeństwa publicznego, dowodził „plutonem egzekucyjnym” na wielu frontach, otrzymał za to dwa ordery a w 1950 roku pracował jako wicedyrektor Opery Lwowskiej, zajmując się odrodzeniem ukraińskiej sztuki narodowej.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=38NNtNJCYLA]

Komentowanie zamknięte.