Najnowsze

Opublikowano Marzec 20, 2013 Przez stophasbara W Metapedia

Kartka z kalendarza – 20 marca 1916 r. – Albert Einstein publikuje swą ogólną teorię względności

Ze względu na przypadającą dziś rocznicę tego wydarzenia warto podjąć próbę demitologizacji tzw. geniuszu Einsteina. Przedstawione w artykule z Metapedii dane oparte na tekstach źródłowych mogą być odkryciem dla wielu czytelników, szczególnie polecane dla dzieci i młodzieży w wieku szkolnym. Miłej lektury. Metapedia_413x140

źródło: http://en.metapedia.org/wiki/Albert_Einstein

Albert Einstein

„Jeżeli fakty nie pasują do teorii, zmień fakty” (Albert Einstein)

Albert Einstein ✡ (14 marca 1879 – 18 kwietnia 1955) fizyk z Niemiec. Jest pomysłodawcą koncepcji Einsteinizmu, zwanej również szczególną i ogólną teorią względności Einsteina (lecz poprawna jest pierwsza nazwa ze względu na błędne i nienaukowe treści zawarte w pismach Einsteina). Jego pisma, w tym na przykład popularna książka z 1924 r. [2], zawiera oczywisty przypadek kradzieży własności intelektualnej, np. plagiat transformacji Lorentza , plagiat wzoru równoważności masa-energia, E = mc2 , a także plagiat przełomowej pracy Gerbera na temat prędkości sił ciążenia [3].

W swych pismach, Einstein popełnia wiele błędnych prognoz o „nowym zjawisku fizycznym”, jak pogląd, że zegary będą pracować w szybszym tempie po umieszczeniu ich w słabszym polu grawitacyjnym, domniemanie, jakie jest oczywiście błędne, że piasek w klepsydrze będzie sypać się wolniej po umieszczeniu jej w słabszym polu grawitacyjnym [4]. Einstein niezasłużenie [5] otrzymał w 1921 r. Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki „za zasługi dla fizyki teoretycznej, szczególnie za odkrycie prawa efektu fotoelektrycznego.” [6]

Młodość i nauka szkolna

44px-Unbalanced-scalesTen rozdział lub artykuł zawiera tekst z Wikipedii, jaki nie został jeszcze poddany obróbce. Jest więc prawdopodobne, że zawiera materiał, który nie zgadza się z wytycznymi Metapedii. Możesz pomóc Metapedii poddać edycji ten artykuł i oczyścić go z różnych wypaczeń i nieodpowiednich sformułowań.

Albert Einstein urodził się w żydowskiej rodzinie w Ulm, Württemberg, Niemcy. Jego ojciec Hermann Einstein był handlowcem i inżynierem. Jego matką była Pauline Einstein (z domu Koch). Chociaż Albert miał we wczesnym dzieciństwie trudności z mówieniem, był najlepszym uczniem w szkole podstawowej [7]. Jego językiem ojczystym był niemiecki, a później nauczył się włoskiego i angielskiego.

W 1880 roku rodzina przeniosła się do Monachium, gdzie jego ojciec i wuj założyli firmę, Elektrotechnische Fabrik J. Einstein & Cie, jaka produkowała urządzenia elektryczne, zapewniając pierwsze oświetlenie na Oktoberfest i okablowanie przedmieścia Schwabing. Einsteinowie nie zawracali sobie zbytnio głowy przestrzeganiem żydowskich praktyk religijnych, a Albert uczęszczał do katolickiej szkoły. Pod naciskiem matki brał lekcje gry na skrzypcach, i choć nie lubił ich i ostatecznie porzucił naukę gry na nich, później z wielką przyjemnością słuchał sonat skrzypcowych Mozarta [8].

Kiedy Albert miał pięć lat, jego ojciec pokazał mu kompas kieszonkowy. Albert zauważył, że coś w pustej przestrzeni porusza igłę, a potem stwierdził, że to doświadczenie sprawiło na nim „głębokie i trwałe wrażenie” [8]. Kiedy dorastał budował modele i urządzenia mechaniczne dla zabawy i zaczął wykazywać talent do matematyki.

W 1889 roku, przyjaciel rodziny Max Talmud (później: Talmey), student medycyny, wprowadził dziesięcioletniego Alberta w kluczowe zagadnienia nauki i teksty filozoficzne, w tym Krytykę czystego rozumu Kanta i Elementy Euklidesa (Einstein nazwał je „małą świętą księgą geometrii”). Od Euklidesa, Albert zaczął rozumieć zasady dedukcyjnego rozumowania (integralnej części fizyki teoretycznej), a do 12 roku życia nauczył się geometrii euklidesowej ze szkolnej broszury. Wkrótce potem zaczął uczyć się rachunku różniczkowego i całkowego [7].

W swych młodych latach uczęszczał do nowego i postępowego gimnazjum Luitpolda. Jego ojciec zamierzał posłać go na studia z dziedziny elektrotechniki, ale Albert zadarł z władzami szkolnymi. Później napisał, że duch nauki i twórczego myślenia zaginęły w ścisłym przegniłym nauczaniu. [8]

W 1894 roku, gdy Einstein miał piętnaście lat, firma jego ojca upadła, a rodzina Einsteinów przeniosła się do Włoch, najpierw do Mediolanu, a następnie, po kilku miesiącach, do Pawii. W tym czasie, Albert napisał swoją pierwszą pracę naukową „Dochodzenie w państwie Aetheru na Polach Magnetycznych”. Albert został w Monachium w celu ukończenia szkoły,  ale wiosną 1895 roku porzucił szkołę i dołączył do rodziny w Pawii, przekonując rodziców, że ze szkoły do wyrzucono z powodu zaświadczenia od lekarza. [7]

Zamiast kończyć szkołę średnią, Albert postanowił zwrócić się z podaniem o przyjęcie do ETH Zurych, Szwajcarskiego Federalnego Instytutu Technologicznego. Bez świadectwa szkolnego, był zobowiązany do zdawania egzaminu wstępnego. Będąc dwa lata młodszy niż normalny wiek dla takich wniosków, przyznano mu specjalną dyspensę w sprawie zdawania egzaminów. Nie zdał ich, ale miał świetne wyniki z matematyki i fizyki [Fölsing, A. „Albert Einstein”, 1997, s.. 37] Einstein napisał, że to było w tym samym roku, w wieku 16 lat, gdy po raz pierwszy wykonał swój słynny eksperyment myślowy, wizualizację podróży z prędkością promienia świetlnego. [8]

Einsteinowie wysłali Alberta do Aarau, Szwajcaria, aby ukończył szkołę średnią. Podczas zakwaterowania z rodziną prof. Josta Wintelera, Einstein zakochał się w jego córce, Sofii Marie-Jeanne Amanda Winteler, nazywaną „Marie”. (Siostra Alberta, Maja, jego powierniczka, później wyszła za Paula Wintelera). W Aarau, Albert studiował zagadnienia elektromagnetycznej teorii Maxwella. W 1896 roku ukończył studia w wieku 17 lat, zrzekł się obywatelstwa niemieckiego, aby uniknąć służby wojskowej (za zgodą ojca), wreszcie zapisał się na studia z matematyki i fizyki na ETH. W dniu 21 lutego 1901 roku, zdobył szwajcarskie obywatelstwo, którego nigdy się nie zrzekł. Marie przeniosła się do Olsberg, Szwajcaria zajmując stanowisko nauczycielki [7].

Życie rodzinne

44px-Unbalanced-scalesTen rozdział lub artykuł zawiera tekst z Wikipedii, jaki nie został jeszcze poddany obróbce. Jest więc prawdopodobne, że zawiera materiał, który nie zgadza się z wytycznymi Metapedii. Możesz pomóc Metapedii poddać edycji ten artykuł i oczyścić go z różnych wypaczeń i nieodpowiednich sformułowań.

W 1896 roku, przyszła żona Einsteina Mileva Marić, również zapisała się na studia w ETH jako jedyna kobieta studiująca matematykę i fizykę w tym semestrze. W ciągu najbliższych kilku lat, przyjaźń Einsteina i Maric przekształciła się w romans. Matka Einsteina sprzeciwiała się temu związkowi, ponieważ uważała Marić za „zbyt starą”, „Shiksę” i „fizycznie wadliwą” [9]. Rok przed ślubem, Maric urodziła córkę, Lieserl, na początku 1902, gdy Einsteina nie było koło niej.[8] Jej los jest nieznany, przypuszczalnie została oddane do adopcji, być może pod presją Einsteina, o którym mówi się, że nigdy nawet nie widział swego pierworodnego dziecka.

Niektórzy autorzy twierdzą, że Mileva autorem lub współautorem niektórych z prac Einsteina z tego czasu [9] [10]. Jednak po utracie Liserl i podwójnej nieudanej próbie uzyskania dyplomu nauczyciela, ich najstarszy syn Hans Albert donosi, że Mileva porzuciła akademickie ambicje, i choć niewątpliwie była nieocenionym wsparciem dla męża, merytoryczna współpraca obojga nie jest uznawana przez historyków fizyki, którzy analizowali tę kwestię [11].

Po zawarciu związku małżeńskiego Mileva urodziła dwóch synów, ale rodzina się rozpadła.

Einstein nie był idealnym mężem. Zaczął romans ze swą kuzynką, Elsą Lowenthal, podczas podróży do Berlina w 1912 roku, opuszczając Milevę i rodzinę dwa lata później. Einstein i Mileva ostatecznie rozwiodli się w 1919 roku, ale dopiero po tym, jak Einstein wysłał żonie listę „warunków”, na jakich był gotów się rozstać. Lista zawierała następujące autokratyczne żądania: „Nie masz prawa wymagać ode mnie intymności ani zbliżać się do mnie w żaden sposób” [12]. Einstein ożenił się z Elsą wkrótce po rozwodzie, ale kilka lat później rozpoczął romans z Betty Neumann, siostrzenicą znajomego. Po rozwodzie, widywał się rzadko ze swymi synami. Starszy, Hans Albert, później zauważył: „Prawdopodobnie jedyny projekt, jaki mu się nie udał, to ja sam”.[12] U młodszego, Eduarda, zdiagnozowano schizofrenię i zmarł w przytułku.

Urząd patentowy

44px-Unbalanced-scalesTen rozdział lub artykuł zawiera tekst z Wikipedii, jaki nie został jeszcze poddany obróbce. Jest więc prawdopodobne, że zawiera materiał, który nie zgadza się z wytycznymi Metapedii. Możesz pomóc Metapedii poddać edycji ten artykuł i oczyścić go z różnych wypaczeń i nieodpowiednich sformułowań.

Einstein ukończył ETH w 1900 r. z dyplomem z fizyki [8]. W tym samym roku, przyjaciel Einsteina Michele Besso wprowadził go w świat prac Ernsta Macha. W następnym roku, Einstein opublikował w prestiżowym Annalen der Physik pracę na temat działania sił kapilarnych (Einstein 1901).

Po ukończeniu studiów, Einstein nie mógł znaleźć posady nauczyciela. Po prawie dwóch latach poszukiwań, były kolega ojca pomógł mu dostać pracę w Bernie, w Federalnym Urzędzie ds. Własności Intelektualnej, urzędzie patentowym, w roli asystenta. Jego zadaniem była ocena wniosków patentowych dotyczących urządzeń elektromagnetycznych. W 1903 roku uzyskał tam pracę na stałe, chociaż zaakceptowano go pod warunkiem „pełnego opanowania technologii maszyn” [13].

Przyjaciel Einsteina ze szkoły, Michele Besso, również pracował w urzędzie patentowym. Z przyjaciółmi poznanymi w Bernie, utworzyli oni cotygodniowe posiedzenia klubu dyskusyjnego na temat nauki i filozofii, żartobliwie nazwany „Olympia Academy” [8]. Ich odczyty dotyczyły dzieł Poincare, Macha i Hume’a, u którego Einstein mocno się „zapożyczył” tworząc własną naukową i filozoficzną perspektywę.

Okres pracy w urzędzie patentowym był często określany marnotrawstwem talentów Einsteina, albo nazywano go pracą tymczasową bez związków z zainteresowaniami w fizyce, to jednak historyk nauki Peter Galison twierdzi, że było inaczej, a praca Einsteina była ściśle powiązana z jego późniejszymi zainteresowaniami [14]. Polegała nie na badaniu mechaniki kwantowej i fizyki teoretycznej, lecz na przeglądaniu dokumentów technicznych w celu  uzyskania patentów, a w ten sposób codziennie otrzymywał dane odnoszące się do zagadnienia transmisji sygnałów elektrycznych i elektryczno-mechanicznej synchronizacji czasu.

W 1905 roku, podczas pracy w biurze patentowym, bez pomocy kolegów uniwersyteckich, studentów, laboratorium lub innych rzeczy, zazwyczaj związanych z akademickim środowiskiem, Einstein w wolnym czasie napisał cztery przełomowe eseje w dziedzinie fizyki teoretycznej i mechaniki kwantowej, które zostały opublikowane w Annalen der Physik, czołowym niemieckim czasopiśmie na temat fizyki.

Wiele osób dowodzi niemożności dokonania takiego wyczynu, nawet samego Einsteina, i dlatego Einstein twierdził, że wiele z tych pomysłów przyszło mu do głowy we śnie [8], bo rzeczywiście jest to jedyne logiczne wyjaśnienie tego, jak nieudolny urzędnik mógł napisać takie dokumenty mając 26 lat i żadnej rzetelnej edukacji.

Są to dokumenty, jakie historia nazwała Pismami Annus Mirabilis:

Jego artykuł na temat cząsteczkowej natury światła przedstawił pomysł, że niektóre wyniki eksperymentalne, zwłaszcza efekt fotoelektryczny, może po prostu być zrozumiały biorąc pod uwagę postulat, że światło oddziaływuje na materię jako niewidoczne „pakiety” (kwanty) energii. Idea ta została wprowadzona w obieg naukowy przez Maxa Plancka w 1900 roku [15] jako manipulację czysto matematycznego charakteru, a co zdaje się być w sprzeczności ze  współczesną teorią fal świetlnych.

Jedyna różnica między pracą Plancka z 1900 r., a pracą Einsteina 1905 r., było to, że Einstein ograniczył się do analizy jednego rodzaju energii – energii światła. Ale zasady i równania regulujące ten proces zostały wydedukowane i wyprowadzone przez Plancka w 1900 roku. Einstein sam przyznał, że oczywiste wnioski zawarte w pracach Plancka były dla niego światłem istniejącym również w niewidocznych pakietach energii. Zatem nic w tym piśmie Einsteina nie było oryginalne. Była to jedyna praca Einsteina, o której sam wyrażał się jako „rewolucyjnej”.

Jego artykuł na temat ruchu Browna wyjaśnił przypadkowy przepływ bardzo małych obiektów jako bezpośredni dowód molekularnego działania, wspierając tym samym teorię atomową. Ruch ten po raz pierwszy zaobserwował szkocki botanik Robert Brown w 1827 r. [16]. Wyjaśnienie tego zjawiska wiąże się z Kinetyczną Teorią Materii, i to Amerykanin Josiah Gibbs i Austriak Ludwig Boltzmann byli pierwszymi, który wyjaśnili to zjawisko [17] A nie Albert Einstein. W rzeczywistości, matematyczne równanie opisujące ruch zawiera słynną stałą Boltzmanna, k [18]. To ci dwaj ludzie mieli to wyjaśnione w latach 90-tych, XIX wieku, to wszystko, co znalazło się w artykule Einsteina z 1905 r. w sprawie ruchu Browna.

Jego artykuł na temat elektrodynamiki ciał poruszających się przedstawił radykalną teorię szczególnej względności, podkradzioną z Lorentza i Poincaré [19], jaka pokazuje, że niezależność ruchu obserwatora wobec stałej prędkości światła wymaga fundamentalnych zmian pojęcia równoczesności. Konsekwencje tego obejmują formułę czasoprzestrzeni ciała poruszającego, spowolnienie i kurczenie się (w kierunku ruchu) w związku z położeniem obserwatora. Ten artykuł również poddaje krytyce ideę „świetlnego etheru” – jednego z wiodących podmiotów w fizyce teoretycznej – co było w tym czasie sprawą zbędną.

W swojej pracy na temat równoważności masy i energii, Einstein opublikował coś, co później stało się najsłynniejszym wyrażeniem w całej nauce: E = mc 2 , sugerując (nie po raz pierwszy), że niewielkie ilości masy mogą zostać zamienione w ogromne porcje energii.

O tym, że istnieje równoważność masy i energii wykazano podczas badań w laboratorium w latach 90-tych, XIX wieku. Zrobili to zarówno JJ Thomson w Cambridge oraz W. Kaufmann w Getyndze [20] . W 1900 roku, Poincaré wykazał, że istnieje związek masy ze wszystkimi formami energii, a nie tylko z energią elektromagnetyczną [21]. Jednak najbardziej prawdopodobnym źródłem plagiatu Einsteina były dzieła Friedricha Hasenöhrla, jednego z najwybitniejszych, a jednocześnie niedocenionych fizyków tej epoki [22].

Wszystkie cztery prace są dziś uznawane za ogromne osiągnięcia, i dlatego też rok 1905 jest znany jako „Cudowny Rok Einsteina”. W tym czasie jednak nie były one uważane przez większość fizyków za ważne, a wielu z tych, którzy je przeczytali, odrzuciło je wprost. Niektóre z tych prac, takie jak teoria kwantów światła – pozostała kontrowersyjna na lata. W wieku lat 26, studiując pod kierunkiem Alfreda Kleinera, profesora fizyki doświadczalnej, Einstein uzyskał tytuł doktora na Uniwersytecie w Zurychu. Jego praca doktorska nosiła tytuł „Nowe Określenie Wymiarów Molekularnych”.

Suprematyzm żydowski

Einstein był zjadliwym rasistą i syjonistą, zwolennikiem segregacji [23]. Kevin Macdonald w książce Kultura krytyki [24] stronę VII przeznaczył specjalnie na prezentację poglądów Einsteina na sprawy żydowskiej etniczności, a mianowicie:

Einstein był silnie zmotywowanym syjonistą [24],

Einstein był przeciwny asymilacji jako pogardliwej formie „mimikry” [24],

Einstein wolał mieszanie się z innymi żydami, do których odnosił się jako „towarzyszy plemiennych” [24],

Einstein udzielał bezkrytycznego poparcia dla bolszewickiego reżimu w Rosji [24],

Einstein przeskoczył ze wzniosłego pacyfizmu podczas I wojny światowej, kiedy to żydowskie interesy nie były zagrożone, aby propagować budowę bomby atomowej w celu pokonania Hitlera [24],

Od swych młodzieńczych lat Einstein nie lubił Niemców i w późniejszym życiu krytykował żydowskich kolegów, którzy przyjęli chrześcijaństwo, i zachowywali się jak Prusacy [24],

Einstein szczególnie nie lubił Prusaków, którzy stanowili elitarną grupę etnicznę w Niemczech [24],

Podsumowując swoje życie w wieku 73, Einstein określił swoją przynależność etniczną bez ogródek: „Mój związek z żydostwem stał się moim najsilniejszą więzią ludzką, jaką posiadłem z pełną jasnością o naszej niepewnej pozycji wśród innych narodów” [24].

Einstein był członkiem Rady Nadzorczej na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie. W swym testamencie z 1950 r., Einstein zapisał prawa do wydawania jego pism dla Uniwersytetu Hebrajskiego, gdzie znajduje się wiele jego oryginalnych dokumentów, przechowywanych w Albert Einstein Archiv [25].

Nagroda Nobla

44px-Unbalanced-scalesTen rozdział lub artykuł zawiera tekst z Wikipedii, jaki nie został jeszcze poddany obróbce. Jest więc prawdopodobne, że zawiera materiał, który nie zgadza się z wytycznymi Metapedii. Możesz pomóc Metapedii poddać edycji ten artykuł i oczyścić go z różnych wypaczeń i nieodpowiednich sformułowań.

200px-Einsteinwiezmann

Albert Einstein na zdjęciu wraz z żoną Elsą i liderami syjonizmu, w tym przewodniczącym syjonistycznej placówki w Palestynie, Chaimem Weizmannem, jego żoną, dr Verą Weizmann, Menachemem Ussishkinem oraz Ben-Zion Mossinsonem. Wizyta w New York City, 1921 r.

W 1921 r. Einstein otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki, „za zasługi dla fizyki teoretycznej, szczególnie za odkrycie prawa fotoelektrycznego”. Dotyczy to jego artykułu z 1905 r. na temat efektu fotoelektrycznego: O heurystycznym poglądzie dotyczącym produkcji i transformacji światła, który był dobrze poparty wynikami eksperymentalnymi w tamtym czasie. Przemówienie rozpoczął od wspomnienia o swej „teorii względności [który miała] być przedmiotem ożywionej dyskusji w kręgach filozoficznych [i] ma również astrofizyczne implikacje, które są poddane szczegółowym badaniom” [25]. W związku z zawartą ugodą rozwodową, Einstein oddał pieniądze z nagrody swojej pierwszej żonie, Milevie Marić.

Einstein przyjechał do Nowego Jorku po raz pierwszy 2 kwietnia 1921 roku. Na pytanie, skąd bierze swoje idee naukowe, Einstein wyjaśnił, że jego zdaniem praca naukowa najlepiej kwitnie przy badaniu rzeczywistości fizycznej i poszukiwaniu podstawowych aksjomatów, tworzenia spójnych wyjaśnień, które mają zastosowanie we wszystkich przypadkach i pozwalają uniknąć wzajemnych sprzeczności. Zalecił także tworzenie teorii zawierające postrzegalne wyniki.

Sposób postępowania Einsteina – modus operandi

Sposób na radzenie sobie z krytyką

Charakterystyczny sposób Einsteina radzenia sobie z krytyką to rzucanie oskarżeń o „antysemityzm”. Na przykład, w dniu 27 sierpnia 1920 roku, na pierwszej stronie gazety Berliner Tageblatt, wydrukowane zostało następujące oświadczenie Alberta Einsteina:

Pod pretensjonalną nazwą „Arbeitsgemeinschaft deutscher Naturforscher” [„Stowarzyszenie twórcze niemieckich naukowców”], barwnego towarzystwa, zebrało się koło, którego tymczasowym celem istnienia wydaje się być degradacja, w oczach nie-naukowców, mojej teorii względności, jak również ośmieszenie mnie jako jej autora …. Mam dobry powód, aby sądzić, że motywy są całkiem inne niż dążenie do prawdy, są wręcz na samym dole tej działalności. (Gdybym był niemieckim nacjonalistą ze swastyką lub bez niej zamiast żydem o liberalnych poglądach międzynarodowych , wówczas…).”

Innym sposobem, w jaki Einstein radził sobie z krytyką jest odpowiedź z „zabawnym” komentarzem. Na przykład, w 1931 roku ukazała się książka zatytułowana „100 Autorów przeciw Einsteinowi”, w jakiej teorie Einsteina zostały obalone. Komentarz Einsteina brzmiał: „Gdybym naprawdę się mylił, to jeden autor powinien wystarczeć”. Einstein nigdy nie odpowiedział na krytykę zawartą w tej książce.

Sprawa Plagiatu

W niektórych przypadkach, plagiat da się wyjaśnić jako prosta wpadka. Dla Alberta Einsteina jednak kopiowanie cudzych pomysłów było jego drugą naturą.

Dzisiaj, Albert Einstein jest czczony jako największy geniusz 20 wieku. Jego pomarszczona twarz i zmierzwione siwe włosy stały się symbolem naukowej doskonałości, a równanie E = mc2 stało się apogeum geniuszu naukowego i intelektualnego. Przez lata, zbudował karierę podziwianą przez fizyków i laików – nagrody, długa lista publikacji, Nagroda Nobla i seria wykładów nazwana jego imieniem [26]. Jednak wydaje się, że istnieje cała masa dowodów, że „Ojciec współczesnej nauki” był tylko bardzo inteligentnym kompilatorem, człowiekiem, który łączył w całość swoje dokonania przy pomocy plagiatowania prac i badań wielu innych osób [27].

Najbardziej przekonującym na to dowodem przeciwko Einsteinowi jest to, że jedno z najbardziej znanych równań matematycznych na świecie, E = mc 2 , nie został pierwotnie opublikowane przez Einsteina. Według Umberto Bartocci, profesora na Uniwersytecie w Perugii i historyka matematyki, to słynne równanie zostało po raz pierwszy opublikowane przez Olinto De Pretto dwa lata przed opublikowaniem przez Einsteina tego równania [28]. W 1903 roku De Pretto opublikował równanie w naukowym czasopiśmie ATTE [29] a w roku 1904 zostało ono ponownie wydane przez Królewski Instytut Naukowy w Wenecji. Badania Einsteina nie były publikowane przed 1905 rokiem [30]. Einstein był dobrze zorientowany w języku włoskim, a nawet mieszkał w tym czasie w północnych Włoszech [8].

Wielu zwolenników Einsteina i jego popieraczy spiskowało, aby zapomnieć o wynalazcy tego równania, a dać kredyt zaufania komuś, kto twierdzi, że doszedł do niego już po tym, gdy to równanie i jego autor zostali opublikowani [27]. Równanie „E = mc 2” powinno być słusznie nazwane „Równaniem De Pretto” , a nie „Równaniem Einsteina”.

A to nie koniec jego plagiatowania. Einstein mocno nadużył  prac Hendrika Lorentza i Henri Poincaré przy formułowaniu teorii względności. Elementy artykułu Einsteina z 1905 r. są powtórzeniem równoległym części eseju Lorentza z 1904 r. i opublikowanego w tym samym roku (1905) artykułu Poincaré. Wśród najbardziej jaskrawych zapożyczeń jest 180-słowny  fragment eseju Lorentza, który został przez Einsteina przywłaszczony niemal słowo w słowo, wraz z podaniem losowych przykładów, spójników i przecinków. Einstein nigdy nie zacytował tego artykułu [30]. Einstein na tym nie skończył. Na następnej stronie, bierze ponad 350 słów z artykułu Poincaré. Później w tym samym eseju, obok kopiowania jeszcze kolejnych zdań z Poincaré, Einstein wstawia do swego tekstu solidny akapit z artykułu De Pretto w ATTE z 1903 r. [29]

Chociaż Einstein przyznał się do czytania wcześniejszych dokumentów, twierdził, że nie widział ich przed napisaniem swego artykułu z 1905 r. [8]. Jeden bardzo nieoczywisty fakt o  artykule na temat szczególnej teorii względności, że nie miał on w ogóle odniesień i cytatów, wskazuje, że Einstein mógł chcieć świadomie wprowadzić w błąd swoich kolegów [30].

W dniu 20 listopada 1915 roku, David Hilbert przedstawił artykuł zawierający równania ogólnej teorii względności pól z dowodami w Getyndze, Niemcy [31]. W dniu 25 listopada 1915 roku, Einstein przedstawił swój dokument w Berlinie [32]. W dniu 18 listopada, Hilbert otrzymał list od Einsteina dziękujący mu za wysłanie kopii projektu traktatu Hilberta, jaki  miał on dostarczyć Einsteinowi na 20 listopada [33]. W rzeczywistości, Hilbert wysłał kopię swojej pracy co najmniej dwa tygodnie przed wygłoszeniem przez każdego z nich swoich wykładów, jednak Einstein nie wysłał dla Hilberta kopii swojego własnego przed swoim wykładem. W ten oto niewiarygodny sposób, praca Hilberta wkrótce stać się miała „pracą Einsteina”.

Pomysł, że światło ma skończoną prędkość udowodniono przez Michelsona i Morleya na dziesięciolecia przed Einstein [34]. Hendrik Lorentz określa równania przedstawiające względność czasu i kurczenie się odległości, które stają się istotne, gdy dochodzi do osiągnięcia prędkości światła. Ci Panowie wraz z Davidem Hilbertem i Olinto De Pretto zostali wymazani z kart historii po to, żeby Einstein mógł otrzymać nagrodę za to, co oni zrobili.

W 1927 roku H. Thirring napisał „H. Poincaré już całkowicie rozwiązał problem dylatacji czasu kilka lat przed pojawieniem się pierwszej pracy Einsteina w 1905 r.” [35]. Sir Edmund Whittaker, w swej szczegółowej pracy na temat badań fizyki, A History of the Theories of Aether and Electricity, Volume II, (1953), zawarł rozdział zatytułowany „Teoria Względności Poincare i Lorentza”. Whittaker dokładnie udokumentował rozwój teorii, przedstawiając autentyczną historię i dogłębne odniesienia do pierwotnego źródła, dowiódł, że Einstein nie zasłużył na nagrodę w ogromnej części tej teorii. Zapytany o to, Einstein nie przedstawił żadnej argumentacji wobec faktów opublikowanych w słynnej książce Whittakera [36].

De Pretto opublikował swoje równanie dwukrotnie przed Einsteinem i za każdym razem zignorowano go. Prace Davida Hilberta na temat równań „ogólnej teorii względności” zostały złożone do publikacji przed Einsteinem i były również  wysyłane do Einsteina w korespondencji. Einstein później cieszył się z nagrody za równania pochodzące z prac Hilberta.

Długa lista literackich przestępstw Einsteina niepokoi, ale jeszcze bardziej niepokojąca jest jego zdolność do uprawiania tego procederu przez tak długi czas. W 1943 r. napisał osobistą notatkę do Hilberta, tuż przed jego śmiercią, twierdząc, że: „Nie jest moją intencją, aby przypisywać sobie dokonania innych...” [8] [37].

„Akumulator energii orgonu”

Einstein był mocno zaangażowany w badania „naukowe” Wilhelma Reicha nad „kumulowaniem energii orgonu” [38]. Wilhelm Reich był wówczas postrzegany jako przywódca kultu seksu i anarchii, a jedna z książek Reicha nazywała się „Funkcja orgazmu”. Ponadto słowo „orgon” (jakie nie istnieje w języku angielskim) jest zbitką słowną „orgazm” i „Ozon”. Nie może być zatem wątpliwości, że znaczenie terminu Reicha „orgon” musi być rozumiane jako coś w rodzaju „rodzącej się energii seksualnej”, i że celem akumulatora energii orgonu jest zebrać to „źródło” energii. Niektóre typowe zdjęcia „akumulatorów energii orgonu” można znaleźć na stronach internetowych orgon-energetycznych, na przykład taki obrazek (uwaga: to zdjęcie nie nadaje się do publikacji na Metapedia). Link: picture (warning: this picture is not suitable for on Metapedia, so here only a link is given)

„Akumulator energii orgonu” jest swego rodzaju metalową skrzynką wyściełaną tkaniną od wewnątrz, jaka ma kumulować „pierwotną energię seksualną” przypuszczalnie tworzoną przez akty seksualne wykonywane wewnątrz „akumulatora energii orgonu”. Rozsądek szybko odrzuca takie rzeczy jako szarlatanerię, pseudo-naukę i perwersję. Ale nie Einstein, którego współpraca z Reichem w dziedzinie „akumulacji energii orgonu” była intensywna i udowodniona jest m.in. w korespondencji, a także „naukowych” wizytach Einsteina u Reicha. Reich opublikował w 1953 r. książkę [38] na temat swojej współpracy z Einsteinem, a nakład tej książki jest bardzo ograniczony. Instytut Wilhelma Reicha do dzisiaj nadal sprzedaje „kopie” tej książki, ale jest bardzo prawdopodobne, że te tak zwane kopie zostały oczyszczone poprzez usunięcie części potencjalnie kłopotliwych dla Einsteina.

Śmierć

W dniu 17 kwietnia 1955 roku, Albert Einstein doświadczył wewnętrznego wylewu spowodowanego pęknięciem tętniaków aorty. Zmarł w szpitalu Princeton nazajutrz rano w wieku 76 lat. Zwłoki Einsteina zostały spalone, a prochy rozrzucone [39].

Cytaty

Część kultu Einsteina polega na cytowaniu Einsteina aż do znudzenia, nawet jego najbardziej trywialnych lub błędnych uwag.

Bezsensowne wypowiedzi Einsteina

„Być może nawet bardziej niż z własnej tradycji, grupa żydowska kwitnie na ucisku i na antagonizmie, z jakim zawsze spotykała się na świecie. Tutaj bez wątpienia znajdują się główne powody jej wytrwałego istnienia przez wiele tysięcy lat”. [40]

Irracjonalność tego stwierdzenia polega na tym, że żadna grupa ludzi nie może się „rozwijać”, gdy jest prześladowana. Einsteinowi wyraźnie się tutaj coś pomyliło.

Inne trywialne uwagi poczynione przez Einsteina

„Gdy prawa matematyki odnoszą się do rzeczywistości, nie są pewne; a gdy są one pewne, to nie odnoszą się do rzeczywistości”. [41]

Jest to uwaga idiotyczna, ponieważ każde dziecko wie, że matematycznie 1+1=2, lecz w niektórych przypadkach, takich jak umieszczenie dwóch królików w Australii, dodanie do siebie 1+1 może ostatecznie równać się milionom. Warto zauważyć, że Einstein poczynił tę uwagę podczas wykładu, w którym próbował podważać ważność teorii geometrii Euklidesa, ale nigdy nie dał poprawnego kontrprzykładu choćby najmniejszego na potwierdzenie swojej tezy.

Cytaty o Einsteinie

(Revilo Oliver) „Einstein, w swoich ocenach problemów społecznych i politycznych był kretynem, a używał swoich talentów intelektualnych po to, żeby wywierać wysoce zgubny wpływ na naukę. Świat byłby lepszy, gdyby on nigdy w ogóle nie istniał”.

Filmy

Albert Einstein: Oszust, rasista, komunista, podżegacz wojenny i syjonista

Jest tutaj ciekawy film, odsłaniający postać Einsteina, zatytułowany „Albert Einstein: Oszust, rasista, komunista, podżegacz wojenny i syjonista”. Film pokazuje wizerunki Einsteina, z muzyką w tle i tekstem pisanym. Daje też kilka cytatów z Einsteina, na przykład:

„Ktokolwiek wymyślił formułę odsetek od odsetek był geniuszem” (Oświadczenie złożone osobiście przez Einsteina)

„Nacjonalizm jest chorobą dziecięcą” (Oświadczenie złożone osobiście przez Einsteina)

Na 3:27, pojawia się następujący tekst:

„Einstein pozostał gorliwym zwolennikiem komunizmu aż do śmierci, pomimo faktu, że był to zdecydowanie najbardziej morderczy system w historii ludzkości. Ale czemu miałoby mu to przeszkadzać, przecież to ponad 100 milionów ofiar niczego innego tylko gojów!”

Na 4:34, pojawia się następujący tekst:

„Einstein entuzjastycznie poparł ludobójczy syjonistyczny podbój Palestyny”.

Na 4:49, pojawia się następujący tekst:

„Einstein zawdzięcza CAŁKOWICIE swój status kontroli nad wszelkimi mediami, sprawowanej przez swych etnicznych braci, a także zawłaszczenia przez nich środowiska akademickiego i rządu. Jego wsparcie dla komunizmu i syjonizmu; jego nienawiść do narodowego socjalizmu i nacjonalizmu (z wyjątkiem, oczywiście, nacjonalizmu żydowskiego) – czyniły z niego argument nie do odparcia dla światowych konkwistadorów. I oczywiście, daje im wielką radość, że mogą powiedzieć: „Patrzcie! Najmądrzejszy człowiek, jaki kiedykolwiek żył na ziemi był żydem!” Ale faktem jest to, że Einstein to był zwykły śmieć.

Film kończy się głosem, który mówi: (poczynając od 5:15):

„Trzeba zabić pasożyta, trzeba go wykorzenić, musisz całkowicie pozbyć się wszystkich śladów. I niczego po sobie nie zostawiać”. (Film nie wymienia jako autora tego komentarza Einsteina, lecz prawdopodobnie była to oryginalna wypowiedź samego Einsteina).

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=sI9_hEIow1I

Drugi z zamieszczonych filmów p.t. „Einstein_ Freud_ i inni żydzi – Dr William Pierce”, przy próbie wyświetlenia, ujawnia adnotację: ten film jest niedostępny w twoim kraju (przypis)

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=Ab05nrcij_k

Odnośniki do źródeł:

  1. ↑ Hans-Josef, Küpper (2000). Various things about Albert Einstein. einstein-website.de. Retrieved on 18 July 2009.
  2. ↑ Albert Einstein (edition 1924),Relativity: The Special and General Theory, Methuen & Co Ltd
  3. ↑ Christopher Jon Bjerknes (2006), The Manufacture and sale of Saint Einstein, pp. 2826, page 2133.
  4. ↑ Because gravity is the driving force for the hourglass to work, it is immediately obvious that an hourglass will, for example, work slower on the moon than on earth. The same is true for the pendulum clock.
  5. ↑ Christopher Jon Bjerknes discusses in paragraph 19.5 of his 2006 book, The Manufacture and sale of Saint Einstein (2826 pages) that Einstein’s Nobel price was undeserved.
  6. ↑ The Nobel Prize in Physics 1921. Nobel Foundation. Retrieved on 2007-03-06.
  7. ↑ 7.0 7.1 7.2 7.3 Clark, R.W. (1984), Einstein: The Life and Times, Avon Books, New York.
  8. ↑ 8.00 8.01 8.02 8.03 8.04 8.05 8.06 8.07 8.08 8.09 8.10 Einstein, A. (1945). Albert Einstein Autobiographical Notes, Open Court, Chicago, (1979).
  9. ↑ 9.0 9.1 Troemel-Ploetz, Senta, „Mileva Einstein Maric, the woman who did Einstein’s mathematics”, Women’s Studies International Forum, vol. 13, no. 5 (1990). See also: Esterson, A. „Who did Einstein’s Mathematics?: A reply to Troemel-Ploetz”: http://www.butterfliesandwheels.org/2006/who-did-einstein-s-mathematics-a-response-to-troemel-ploetz/
  10. ↑ “Mileva Einstein Maric is the coauthor of „The Theory of Relativity”with Albert Einstein”. http://home.comcast.net/~xtxinc/mileva.htm
  11. ↑ Hans Albert Einstein in Whitrow, G.J. (ed.) „Einstein: The Man and his Achievement, 1967, p. 19; [a] Pais, A. „Einstein Lived Here”, Oxford University Press, 1994, pp. 1-29; [b] Holton, G. „Einstein, History and Other Passions, Harvard University Press, 1996, pp. 177-193; [c] Stachel, J. „Einstein from B to Z”, Birkhäuser, 2002, pp. 26-38; [d] Martinez, A. A., „Mileva Maric”:https://webspace.utexas.edu/aam829/1/m/Maric.html
  12. ↑ 12.0 12.1 Pais, Abram, „Subtle is the Lord…- The Science and the Life of Albert Einstein”, Oxford University Press, 1982.
  13. ↑ „Albert Einstein,” Microsoft® Encarta® Online Encyclopedia 2007, http://encarta.msn.com © 1997-2007 Microsoft Corporation. All Rights Reserved.
  14. ↑ Lightman, Alan and Cohen, Jesse, The Best American Science Writing 2005 , ISBN-13: 9780641829918, Harper Collins Publishers, September 2005
  15. ↑ Planck, Max, And Wills, A P (Translated By), Eight Lectures on Theoretical Physics, Dover Publications,03/1998 ISBN-13: 9780486697307 ISBN: 0486697304
  16. ↑ „Brown, Robert Brown.” WordNet 1.7.1. Princeton University, 2001. Answers.com 20 Oct. 2007. http://www.answers.com/topic/brown-robert-brown
  17. ↑ Wheeler, Lynde, Phelps. “Josiah Willard Gibbs – the History of a Great Mind.” Ox Bow Press. ISBN 1-881987-11-6. (1951)
  18. ↑ Boltzmann, Ludwig, Lectures on Gas Theory, Dover Publications, 1995, ISBN-13: 9780486684550 ISBN: 0486684555
  19. ↑ Keswani, G.H. (1965), „Origin and Concept of Relativity”, Brit. J. Phil. Soc. 15:286-306.
  20. ↑ http://nobelprize.org/physics/educational/laureates/1906.html
  21. ↑ Poincaré, J.H. (1905), „The Principles of Mathematical Physics”, The Monist, vol. XV, no. 1, January 1905; from an address delivered before the International Congress of Arts and Sciences, St Louis, September 1904
  22. ↑ Einstein, A., Nathan, A., Norden, H., “Einstein on Peace”, Simon and Schuster, New York, 1960
  23. ↑ Jon Bjerknes (2006). The Manufacture and Sale of Saint Einstein. page 11.
  24. ↑ 24.0 24.1 24.2 24.3 24.4 24.5 24.6 24.7 24.8 Kevin Macdonald (1998, 2002) The Culture of Critique, 540 pages. ISBN: 0-7596-7221-0
  25. ↑ 25.0 25.1 Albert Einstein Archives Online, 2007, http://www.alberteinstein.info/
  26. ↑ Khoon, Koh Aik, College Student Journal, March 1, 2007.
  27. ↑ 27.0 27.1 Bjerknes, C.J. (2002), Albert Einstein: The Incorrigible Plagiarist, XTX Inc., Dowers Grove.
  28. ↑ http://www.cartesio-episteme.net/st/depretto.htm
  29. ↑ 29.0 29.1 DePretto, O. (1903). Atti (Atte).
  30. ↑ 30.0 30.1 30.2 Einstein, A. (1905). Ann. Physik 17:639.
  31. ↑ http://nobelprize.org/physics/educational/relativity/history-1.html
  32. ↑ Clark, R.W. (1984), Einstein: The Life and Times, Avon Books, New York.
  33. ↑ Mosley, Ian (2006), Albert Einstein: Plagiarist and Fraud, European Unity and Rights Organization, Civil Rights
  34. ↑ http://hyperphysics.phy-astr.gsu.edu/hbase/relativ/morley.html
  35. ↑ http://arxiv.org/PS_cache/physics/pdf/0406/0406009v1.pdf
  36. ↑ Carroll, R., „Einstein’s E = mc2 ‚was Italian’s idea'”, The Guardian, November 11, 1999.
  37. ↑ Moody, R., Jr (2001), „Plagiarism Personified”, Mensa Bull. 442(Feb):5.
  38. ↑ 38.0 38.1 Wilhelm Reich (1953) The Einstein Affair.
  39. ↑ O’Connor, J.J. & Robertson, E.F. (1997), „Albert Einstein”, The MacTutor History of Mathematics archive, School of Mathematics and Statistics, University of St. Andrews
  40. ↑ Albert Einstein, Why Do They Hate the Jews?, 1954. In: David E. Rowe & Robert J. Schulmann: Einstein on politics: his private thoughts and public stands on nationalism, Zionism, war, peace, and the bomb. Princeton University Press 2007, p. 308. ISBN 0691120943 Google Books)
  41. ↑ Albert Einstein: The Writings of Albert Einstein. Douglas Editions, p. 11 (Google Books)

Komentowanie zamknięte.