Najnowsze

Opublikowano Sierpień 28, 2014 Przez a303 W Świat

George Soros, wasz wróg

Od redaktora: Przedstawiamy znaczną część opracowanej przez LaRouche Political Action Committee [LPAC] broszury o masowej cyrkulacji.

a

WPROWADZENIE

W czasie kampanii prezydenckiej w 2004, moi współpracownicy i ja zwróciliśmy uwagę na ważną książkę WYZNANIA EKONOMICZNEGO SNAJPERA [The Confessions of an Economic Hit-Man]. Ten człowiek miał sumienie. W poniższym raporcie LPAC pokazuje dużo większą historię na temat George’a Sorosa jako polityczno-ekonomicznego snajpera. Przedstawiony przez nas tutaj George Soros nie ma sumienia w tym co zrobił, czy co robi. Niniejszy raport w większości napisany jest przez samego Sorosa.

George Soros nie jest żadnym ważnym finansistą, jest jak zbir mafijny, pozbawiony prawdziwego sumienia, jak zbir nasłany by zabić twojego przyjaciela, a tylko snajper w naprawdę wielkich interesach finansowych, wynajęty do grabienia twoich przyjaciół, i ciebie, ze wszystkiego, łącznie z ich państwem, i twoją wolnością osobistą. George Soros nie jest właścicielem sen. Baracka Obamy, są nimi inni, ale Soros jest głównym kontrolerem, i pozornie wirtualnym właścicielem zarówno prezesa Partii Demokratycznej Howarda „Scream” Deana, tej partii, może twojej partii politycznej, jak i faktycznie twojego państwa, które polityczno-ekonomiczny snajper George Soros chce zniszczyć.

—Lyndon H LaRouche, Jr. – 16 czerwca 2008

– – –

George Soros: Hit-Man for The British Oligarchy

George Soros: snajper brytyjskiej oligarchii

Hector A Rivas, Jr

Brytyjska oligarchia finansowa rozpaczliwie chce wymazać z planety wszelkie formy suwerennych państw narodowych, najważniejsze Stany Zjednoczone, i George Soros jest ich snajperem do wykonania tego zadania.

Bezpośrednio, na zlecenie londyńskiego city, George Soros, z pomocą swojej marionetki, prezesa Krajowego komitetu Demokratycznego, Howarda Deana, sfinansował brudne operacje przeciwko kampanii prezydenckiej Hillary Clinton, by zapewnić, żeby po styczniu 2009 w Białym Domu nie odżyła żadna polityka odzwierciedlająca zobowiązanie Franklina Roosevelta wobec 80% rodzin o niższych dochodach. Soros nie jest nowicjuszem w świecie działalności przestępczej. Zdaniem jego byłych współpracowników i opublikowanych raportów pieniądze na rozwinięcie biznesu otrzymał od prawej ręki barona Edmonda de Rotszylda, George’a Karlweissa, który również rozpoczął karierę zbiegłego handlarza narkotykami Roberta Vesco. Od tego czasu Soros brał udział w różnych okrutnych operacjach, pod kierownictwem Imperium Brytyjskiego, takich jak finansowa wojna spekulacyjna w celu zniszczenia krajowych walut, przepychania morderczej polityki eutanazji „bezużytecznych zjadaczy”, i ogromnego finansowania międzynarodowych kampanii na rzecz legalizacji narkotyków. Ale, oczywiście, haniebny charakter George’a Sorosa nie jest wyłącznie jego winą, ale częściowo stworzyli go jego treserzy z czasów młodzieńczych lat formacyjunych: naziści.

Narodziny golema

Żałosna kreatura znana jako George Soros wcześnie w swoim życiu postanowiła stać się tym kim jest teraz: golemem. Nastolatek podczas okupacji nazistowskiej w jego ojczyźnie, na Węgrzech, Soros rozpoczął swoje ludobójcze dziedzictwo pracując dla machiny zabijającej, która wymordowała 500.000 węgierskich Żydów w czasie holokaustu. Młodemu Sorosowi wyznaczono zadanie grabienia nieruchomości Żydów pod nadzorem gen. SS Kurta Bechera, szefa sekcji Waffen SS, znanej eufemistycznie jako Departament Ekonomiczny Komendy SS.

Soros przypisuje ojcu swoje szczęście w uniknięciu makabrycznych scen obozów koncentracyjnych. W programie WNET / Thirteen TV 15 kwietnia 1993 Soros wspominał te wydarzenia, które ukształtowały jego bestialską tożsamość:

„Kiedy wkroczyli Niemcy, on [ojciec – red.] powiedział: ‚Jest to bezprawna okupacja. Nie stosuje się normalnych reguł. Musisz zapomnieć jak zachowywać się w normalnym społeczeństwie. Ta sytuacja jest nienormalna’. I dla nas wszystkich załatwił fałszywe dokumenty, każdemu inne. Ja zostałem zaadoptowany przez funkcjonariusza u ministra rolnictwa, którego zadaniem było przejmowanie żydowskich własności, więc faktycznie poszedłem z nim i przejmowaliśmy te duże posiadłości. Taka była moja tożsamość. Więc jest to dziwne, bardzo dziwne życie. Wtedy miałem 14 lat”. Jego ojciec, Tivadar Soros, dalej wyznał, że „jako pseudo-chrześcijanie, nie doszliśmy do tego poziomu chrześcijaństwa, żebyśmy chcieli odpłacać chlebem za kamienie”.

Rodzina Sorosów faktycznie zaproponowała wiele kamieni licznym biednym węgierskim Żydom, których przetransportowano do Auschwitz na śmierć [1].

Rodzina Sorosów należała do „elity” węgierskich Żydów, co dało im możliwość dokonania takich ustaleń, by przetrwać nazistowską okupację. Książę Alexis Scherbatoff, były członek kontrwywiadu armii USA przed i po II wojnie światowej, postawił zarzut, że pierwszą małą fortunę Soros zdobył na sprzedaży swojej części łupu przejętego z nazistami. Powiedział, że pierwszym wspólnikiem Sorosa był inny węgierski Żyd, który sprzedawał rubiny i inne nazistowskie łupy w Belgii po II wojnie światowej.

Ben Hecht, autor książki PERFIDIA [http://wolna-polska.pl/wiadomosci/perfidia-ben-hecht-2014-02], pokazuje działalność nazistowskiego Departamentu Ekonomicznego na Węgrzech, i okrucieństwa dokonane przez pracodawców młodego Sorosa.

„Departament zajmował się plądrowaniem żydowskich własności i „usuwaniem złotych plomb z milionów zębów zmarłych Żydów, obcinaniu włosów milionów Żydówek przed zabiciem ich, i transportem beli włosów do niemieckich fabryk materaców, przerabianiem grubych zmarłych Żydów na mydło kąpielowe, i wymyślaniem skutecznych metod tortur jakim poddawano Żydów oczekujących śmierci by ujawnili gdzie ukryli resztki swoich rzeczy”.

W wywiadzie Steve’a Krofta w programie CBS 60 MINUTES 20 grudnia 1998, George’a Sorosa skonfrontowano z takimi obrazami:

Kroft: (głos w tle) Te zdjęcia pokazują co w 1944 roku stało się z przyjaciółmi i sąsiadami George’a Sorosa. (Film archiwalny pokazuje kobiety i mężczyzn idących z workami na plecach; tłum przy pociągu)

Kroft: (głos w tle) Jesteś węgierskim Żydem. . .

Soros: (głos w tle) Mm-hmm.

Kroft: (głos w tle) . . . który uciekł przed holokaustem. . . (film archiwalny – ludzie wchodzący do pociągu)

Soros: (głos w tle) Mm-hmm. (film archiwalny – ludzie wchodzący do pociągu)

Kroft: (głos w tle) . . . udając chrześcijanina.

Soros: (głos w tle) Tak. (film – kobiety pomagają sobie wejść do pociągu, zamykają się drzwi pociągu z ludźmi w wagonie)

Kroft: (głos w tle) A ty widziałeś wielu ludzi transportowanych do obozów śmierci.

Soros: Tak. Miałem 14 lat. I powiedziałbym, że to wtedy ukształtował się mój charakter.

Kroft: W jaki sposób?

Soros: Że trzeba myśleć o przyszłości. Powinno się rozumieć i – i przewidzieć wydarzenia i kiedy – kiedy jest się zagrożonym. Było to ogromne zagrożenie złem. To znaczy, było to bardzo osobiste doświadczenie zła.

Kroft: Rozumiem, że wychodziłeś z twoim opiekunem, który przysiągł iż byłeś jego adoptowanym chrześniakiem.

Soros: Tak. Tak.

Kroft: Wychodziłeś, faktycznie, i pomagałeś w konfiskowaniu własności Żydów.

Soros: Tak. To prawda. Tak.

Kroft: To znaczy, to – to brzmi jak doświadczenie, które wielu wysłałoby na wiele lat do psychiatry. Czy to było trudne?

Soros: Nie, w ogóle nie. W ogóle nie. Może jako dziecko nie – nie widzisz związku. Ale to było – nie stwarzało – w ogóle żadnego problemu.

Kroft: Żadnego poczucia winy?

Soros: Nie.

Kroft: Na przykład, że ‚Jestem Żydem i jestem tutaj, i patrzę na tych idących ludzi. Mógłbym równie łatwo być tam. Powinienem być tam’. Nie ma nic takiego?

Soros: Cóż, oczywiście – ja – ja mogłem być po drugiej stronie, albo mogłem być tym któremu coś się zabiera. Ale nie było żadnego sensu w tym że nie powinienem tam być, bo to było – cóz, faktycznie, w zabawny sposób, to tak jak na rynkach – gdybym tam nie był – oczywiście, nie robiłbym tego, ale robiłby to ktoś inny – w każdym razie ktoś inny by to zabierał. I to było – czy tam byłem, czy nie -, ja byłem tylko gapiem, własność się zabierało. Więc – ja nie brałem udziału w odbieraniu tej własności. Więc nie miałem żadnego poczucia winy.

[1] MASKARADA, TANIEC ZE ŚMIERCIĄ NA OKUPOWANYCH PRZEZ NAZISTÓW WĘGRZECH

[Masquerade, Dancing Around Death in Nazi Occupied Hungary], Tivador Soros, Arcade Publications, Nowy Jork, 2001.

Cwany i wolny

Crafted and Unleashed

Nazistowski kolaborator George Soros, wyjechał do Anglii w 1947 gdzie został protégé radykalnego pozytywisty Sir Karla Poppera, wykładowcy we wtajemniczonej w Towarzystwo Fabiańskie London School of Economics w latach 1950.

To ten sam Karl Popper, który w dużej części za kryzys w rozwijających się krajach obwiniał „głupotę polityczną” ich liderów. Sam Popper uważa że „My [Omperium – red.] wyzwoliliśmy te kraje zbyt wcześnie i zbyt prymitywną metodą. To jeszcze są kraje bez praw. To samo wydarzyłoby się gdybyście zostawili przedszkole samemu sobie”. Następnie mentor Sorosa stwierdził, że „cywilizowany świat” ma prawo wszczynać wojny z Trzecim Światem dla zabezpieczenia „pokoju”. Soros pokłonił się swoim mistrzom i wywołał wojnę.

Węgierscy Żydzi w drodze do komór gazowych. Auschwitz-Birkenau, Polska, maj 1944. 

Węgierscy Żydzi w drodze do komór gazowych. Auschwitz-Birkenau, Polska, maj 1944.

Archiwa Mechanical Documentation, USHMM Photo Archives

Członek niemieckiego SS nadzoruje wchodzenie Żydów do pociągu podczas deportacji w krakowskim getcie, ok. 1943-1944.

Członek niemieckiego SS nadzoruje wchodzenie Żydów do pociągu podczas deportacji w krakowskim getcie, ok. 1943-1944.

 Swój Quantum Fund Soros wykorzystał do przeprowadzenia wojny finansowej derywatywami i spekulacją waluty. Na froncie europejskim w 1922 Soros wygrał kluczową bitwę z europejskim Mechanizmem Kursów Walutowych (ERM), który stanowił finansową strukturę utrzymania stałych kursów walutowych w Europie. Soros stworzył kryzys finansowy po to, żeby ten system zastąpić Traktatem Maastricht, który ustanowił euro jako europejską walutę, i włożył władzę finansową w ręce jednego banku centralnego kontrolowanego przez oligarchię anglo-holenderską. Ten spisek rozpoczął się kiedy przedstawiciele Sorosa spotkali się 2 czerwca 1992 z wysokiego szczebla brytyjskimi i anglo-holenderskimi rekinami finansowymi, na jachcie Britannia Jej Królewskiej Mości królowej Elżbiety II [2].

Część tej operacji można zrozumieć patrząc na jego ataki na włoską lirę na początku lat 1990, co przyniosło mu 400 bn lirów ($280 mln) w kilka dni, kiedy Bank Włoch w okresie czerwiec-wrzesień 1992 zmuszony był wydać $48 bn ze swoich rezerw w daremnej próbie obrony swojej waluty. W ciągu kilku lat Soros poddany został śledztwu za te złowrogie ataki. Członkowie Movimento Internazionale per Diritti Civili Solidarietà najpierw złożyli zeznania o Sorosie do sądu w Mediolanie w 1995, a w roku następnym w Rzymie i Neapolu wszczęto dochodzenie, o którym doniósł 24 grudnia 1996 Corriere della Sera: „Rozpoczęło się dochodzenie ale jego wyniki mogą być wybuchowe, a nazwisko człowieka w sprawie którego toczy się oficjalne śledztwo daje ideę jak jest delikatne: nazwisko jest George Soros. . . Przestępstwo to spekulacja papierami wartościowymi. . . Dotyczy ataku na lirę”.

Oczywiście nie wszystkie pieniądze wykorzystane w tej operacji można przypisać „golemowi” Soros, ale tylko te wręczone mu przez Londyn. W końcu golem nie kreuje się sam, on jest kreowany, i jak zwykle, naturalnym instynktem Sorosa jest robienie tylko tego co mu się każe by przetrwać.

Jego ojciec nauczył chłopaka jak słuchać swoich panów bardzo dobrze na Węgrzech pod okupacją nazistowską: „Najbardziej racjonalnym podejściem, według mnie, była całkowita separacja, a następnie spokojna próba wmieszania się w ogólną populację. Tak robią zwierzęta: kiedy wyczują niebezpieczeństwo, zamiast pokazania wyraźnie celu swoim wrogom, ich naturalny sposób samoprzetrwania to wmieszanie się w scenerię i po prostu zniknięcie. Ten fenomen naturaliści nazywają ‚mimiką’.” [3]

[2] To ta sama królowa Elżbieta, którą EIR znalazł na ekskluzywnej liście klientów George’a Sorosa mega-milion-dolarowego Quantum Fund, w którym jeszcze raz jest aktywny.

Sorosa wychowano by zachowywał się jak bestia, i tak robi. Po zniszczeniu ERM, co ustawiło scenę dla Maastricht, a tym samym Traktat Lizboński, Soros powiedział tylko tyle: „Jestem pewien, że spekulacje miały pewne negatywne skutki. Ale to nie wchodzi mi do głowy. Nie może. Gdybym nie podjął pewnych działań z uwagi na wątpliwości moralne, to przestałbym być skutecznym spekulantem. Nie mam najmniejszego wyrzutu sumienia za zrobienie zysków”. I mówi dalej: „Zrobiłem to tylko po to by zarobić” [4].

PROJEKT ŚMIERĆ

30 listopada 1994 roku Soros przemawiał w Columbia Presbyterian Medical Center, i ogłosił założenie swojej nowej fundacji, Projekt o śmierci w Ameryce, żeby przenieść szkolenie szpitali, pielęgniarek i lekarzy od kosztownego ratującego życie leczenia do właściwej opieki umierającego. Przepychając legislację eutanazji, Soros zrobił nazistowską politykę „bezużytecznych zjadaczy” legalną w Ameryce.

Sponsorowanym przez Sorosa programem samobójstwa (zabójstwo) proponowania pacjentom recept ze śmiertelnymi środkami był Akt Śmierć z Godnością w Oregonie, uchwalony w 1998 roku:

„Jako pierwszy stan w USA pozwalający lekarzom pomagać nieuleczalnie chorym pacjentom zakończyć życie, doświadczenie Oregonu będzie obserwowane przez inne stany” [5].

Poprzez Otwarte Społeczeństwo [Open Society], projekt Śmierć w Ameryce i inne organizacje zajmujące się sprawami „skończenia życia” rozpoczęła kolaborację w kwestii „przekształcenia kultury umierania”.

Na swojej witrynie Soros promował 1-dniowe seminarium koordynowane przez dr Balfoura Mounta z Royal Victoria Hospital w latach 1990 zatytułowane „Poszukiwanie duszy eutanazji” [Searching for the Soul of Euthanasia].

Soros przedstawił swoje uwagi na ten temat: „Wykorzystanie technologii do przedłużania życia kiedy życie nie ma żadnego znaczenia, nie ma żadnego sensu. . . Może to być bardziej negatywne niż pozytywne, bo powoduje zbyteczny ból i cierpienie, nie mówiąc o koszcie”.

[3] Maskarada, taniec wokół śmierci na okupowanych przez nazistów Węgrzech [Masquerade, Dancing Around Death in Nazi Occupied Hungary], Tivador Soros, Arcade Publications, Nowy Jork, 2001

[4] The Guardian, 19.12.1992, Londyn

[5] http://www.soros.org/initiatives/pdia

Oficjalny portret z Buckingham Palace, wyk. Terry O’Neill Jej Królewska Mość królowa Elżbieta II i Jego Królewska Mość książę Filip, książę Edynburga

Oficjalny portret z Buckingham Palace, wyk. Terry O’Neill
Jej Królewska Mość królowa Elżbieta II i Jego Królewska Mość książę Filip, książę Edynburga

– – –

Does Soros Have a Drug Problem?

Czy Soros ma problem narkotykowy?

Alexandra Perebikovsky

Przedsiębiorca z rogu ulicy

W 1985 roku, reagując na chaos w handlu narkotykami w Imperium Brytyjskim, Lyndon LaRouche wezwał kraje do współpracy w „wojnie z narkotykami”: „Z czym walczymy, to nie tylko skutki używania tych narkotyków na ofiarach. Międzynarodowy handel narkotykowy stał się złym i potężnym własnego rodzaju rządem. Obecnie reprezentuje potęgę finansową, polityczną i militarną większą niż całe kraje w obu Amerykach. Jest to rząd który toczy wojnę z cywilizowanymi krajami, rząd któremu musimy wypowiedzieć wojnę, wojnę którą musimy toczyć bronią wojenną, i wojnę którą musimy wygrać w tym samym duchu w jakim Ameryka toczyła o bezwarunkową klęskę nazizmu w latach 1941 – 1945”.

Od tego czasu przedsiębiorca z rogu ulicy Brytyjskiego Imperium, George Soros, nadal popychał legalizację narkotyków w USA, a nawet zboczył na drugą stronę bloku i stał się zwolennikiem narko-terroryzmu w Ameryce Południowej i Azji. Amoralność i bezwzględny charakter Sorosa [1] uczyniły z niego idealnego snajpera do wprowadzania w życie operacji narkotykowych Imperium. Posiadając fundusze z działalności spekulacyjnej, Soros wszczął własną wojnę z każdym przeciwnym polityce grabienia Londynu. Ponieważ handel narkotykami jest kamieniem węgielnym fizycznego i ekonomicznego grabienia narodów przez Imperium Brytyjskie, na pole bitewne Soros wybrał „wojnę z narkotykami” Lyndona LaRouche [2]. W obronie swoich przedsiębiorczych operacji narkotykowych Soros napisał: „Wojna z narkotykami szkodzi bardziej niż same narkotyki. . . Narkotyki zabijają niewielu, ubezwłasnowolniają wielu więcej, a rodzicom dają bezsenne noce. . .” [3] Ale, jak podsumował, to jest niczym w porównywaniu ze szkodzeniem krajom interweniującym w wolny rynek.

[1] Zob. „George Soros: snajper dla oligarchii brytyjskiej” [George Soros: Hit-Man for the British Oligarchy], Hector Rivas, w tym raporcie

[2] „Narkotyki Inc.: brytyjska wojna opiumowa z USA” [Dope, Inc.: Britain’s Opium War Against the United States], zespół śledczy Partii Pracy USA, New Benjamin Franklin House, Nowy Jork, NY, 1978.

Poprzez swoją Fundację Otwartego Społeczeństwa (OSF), Soros stale przelewał pieniądze do swojej Fundacji Polityki Narkotykowej (DPF) i Lindesmith Centre w celu agresywnej gonitwy w kwestii legalizacji narkotyków w USA. Soros stwierdził: „Kiedy postanowiłem poszerzyć operacje mojej Fundacji Otwartego Społeczeństwa, na jedną z pierwszych dziedzin zaangażowania wybrałem politykę narkotykową. Uważałem, że polityka narkotykowa była dziedziną, w której USA były w największym niebezpieczeństwie naruszania zasad otwartego społeczeństwa” [4].

DPF Soros wykorzystał do sfinansowania Projektu Polityki Marihuany (MPP), organizacji poświęconej przywróceniu czasów palenia trawki w Woodstock w 1968. MPP wspierała stany w całym kraju w walce o legalizację marihuany i poparła reprezentanta Barneya Franka, który nie tracił czasu by stanąć na głowie i poprzeć lobby narkotykowe wprowadzając HR 2618, uchwałę o „medycznym wykorzystywaniu” marihuany. W 1996 Soros sięgnął głębiej w majtki królowej i sfinansował inicjatywy głosowania za legalizacją „medycznej marihuany” w Kalifornii i Arizonie poprzez propozycje 215 i 200. Te propozycje zalegalizowały nawet używanie przez dzieci narkotyków I-ej klasy. W 2000 Soros podjął jeszcze dalsze wysiłki legalizacyjne i sfinansował uchwałę na rzecz ustanowienia detalicznej dystrybucji marihuany w Newadzie, tym samym zrobił pierwszy krok w kierunku poważniejszej legalizacji narkotyków.

[3] George Soros, „Bańka amerykańskiej supremacji: koszt wojny w Iraku Busha” [The Bubble of American Supremacy: The Costs of Bush’s War in Iraq], Public Affairs Books, Nowy Jork, NY, 2004, s. 27

[4] Ibid.

Prezes Giełdy Nowy Jork, Richard Grasso z negocjatorem FARC, Railem Reyesem, na spotkaniu w kolumbijskiej dżungli w 1999.

Prezes Giełdy Nowy Jork, Richard Grasso z negocjatorem FARC, Railem Reyesem, na spotkaniu w kolumbijskiej dżungli w 1999.

ANCOL. Fernando Ruiz

Tymczasem w Ameryce Południowej, jego działalność była jeszcze bardziej katastrofalna. Z pięścią w workach z wypranymi pieniędzmi Brytyjskiego Imperium, Soros udzielił wsparcia narkoterroryzmowi w Kolumbii, Peru i Boliwii. Jego grupa Human Rights Watch (HRW) / obu Ameryk stanowi główną część aparatu produkcji i terroru kartelu narkotykowego, wykorzystującej miliony dolarów rocznie na propagandę narkotykową. W Kolumbii stał się wiodącym finansistą walki o legalizację kokainy, i poprzez HRW atakował siły rządowe walczące z bojownikami kartelu narkotykowego, którzy mordowali ludzi w całym regionie. 8 listopada 1990 kartel narkotykowy Medellin, kierujący operacjami mordów i porwań w Kolumbii, wysłał list żądający opublikowania przez rząd raportu HRW Sorosa, który krytykował antynarkotykowe działania rządu jako naruszające prawa człowieka. Tydzień później Juan Mendez, lider Raportu HRW, wezwał do „całkowitego, jak tylko możliwe rozbrojenia” kolumbijskiego wojska w celu pozwolenia na wznowienie „wolnego handlu” narkotykami.

Wykorzystując dwie finansowane przez niego grupy, Andyjską Radę Producentów Liści Koki i Andyjską Komisję Jurystów, Soros zorganizował międzynarodowy projekt zwany „Coca 95”, dla wsparcia handlu narkotykami w Boliwii i Peru. Na konferencji 13-14 marca 1996 Andyjska Komisja Jurystów sponsorowała „Międzynarodowe spotkanie ws. prowadzonych badań naukowych o skutkach konsumpcji koki na ludziach”, na której mówcy atakowali antynarkotykowe wysiłki rządowe jako zagrożenie dla środowiska! Wzywając do wolnego handlu wszystkimi narkotykami, łącznie z kokainą, heroiną, marihuaną i syntetykami, Andyjska Rada Producentów Liści Koki zorganizowała zbrojny bunt w Boliwii. Soros nawet wdarł się w serce Peru, finansując kampanię prezydencką Alejandro Toledo, obalając tym samym antynarkotykowy rząd Alberto Fujimori, i jeszcze raz pogrążając kraj w chaosie.

Brzmi to źle? Cóż, to nic nowego. Prawdziwym powodem tych ataków na kraje jest dążenie Imperium Brytyjskiego do imperialnej kontroli. Promowanie przez Sorosa narkoterroryzmu jest odpowiednikiem „kanonierek” wykorzystywanych przez Imperium w rozpoczęciu wojen opiumowych z Chinami i Indiami w XIX wieku.

Wojna LaRouche z narkotykami

Pochodzące z ust Dicky Cheneya i jemu podobnych wyrażenie „wojna z narkotykami” wykorzystano do niesprowokowanych wojen z suwerennymi krajami, narzucania na ich rządy zmiany reżimu, wrzucania milionów groszowych konsumentów i drobnych dilerów do więzień w USA, spychania zrozpaczonych chłopów w krajach produkujących narkotyki urwiskiem do głodu, i wspierania jednego kartelu handlarzy przeciwko drugiemu, żeby trzymać kartel pod kontrola, jednocześnie zajmując postawę obojętności wobec dużych banków, które faktycznie kierują firmą Drugs Inc od samej góry.

Dla Lyndona LaRouche, który wymyślił frazę „wojny z narkotykami” w latach 1970, to zawsze znaczyło coś wręcz przeciwnego. 9 marca 1985 LaRouche przedstawił 15-punktowy plan wojenny na konferencji w Meksyku, która skupiała się na współpracy między suwerennymi krajami narodowymi, by zidentyfikować, zaatakować i zniszczyć głównie brytyjskie interesy [finansowe], które faktycznie kierują handlem narkotykami. Interesy te działają jako potężny prawdziwy rząd, przeciw któremu musimy toczyć wojnę.

Kraje powinny podpisać traktaty w celu przeprowadzenia wspólnych akcji militarnych z handlem narkotykami, „żeby konieczne formy wspólnej akcji militarnej i egzekwowania prawa nie osłabiały suwerenności narodowej żadnego z krajów sojuszniczych. . .” Pomoc wywiadowcza i technologiczna „powinna być udzielona przy asyście USA”. żeby zlikwidować wszystkie nielegalne plantacje, ośrodki produkcji i laboratoria, i wszystkie nielegalne przeloty nad granicami, które nie lądują zgodnie z instrukcjami, powinno się zestrzelić. I co najważniejsze, „system całkowitej regulacji instytucji finansowych, w celu wykrywania depozytów, transferów zewnętrznych i wewnętrznych funduszy, które muszą być rozsądnie podejrzewane o to, że są funduszami zdobytymi handlem narkotykami, muszą być ustanowione i zachowane. . . Szczególną uwagę powinno się poświęcać tym bankom, firmom ubezpieczeniowym i innym instytucjom biznesowym, które faktycznie są elementami międzynarodowego kartelu finansowego koordynującego przepływ setek bilionów rocznie dochodów z międzynarodowego handlu narkotykami”. Zaangażowani w to są winni „zbrodni przeciwko ludzkości”, w ramach standardów norymberskich. Skonfiskowane fundusze narkotykowe, dodał LaRouche, powinno się przeznaczyć „na cele dobroczynne rozwoju ekonomicznego, na podstawową infrastrukturę gospodarczą, rolnictwo i przemysł produkcji towarowej”.

Taka jest w istocie „wojna z narkotykami” LaRouche – i dlatego George Soros, i jego brytyjscy władcy, jej nienawidzą.

Brytyjska dyplomacja

Jeden z wiodących handlarzy narkotykami Imperium Brytyjskiego napisał, że tak długo jak spożywanie narkotyków będzie dominowało w kraju, „nie ma najmniejszego powodu obawiać się, że stanie się potęgą militarną o jakimkolwiek znaczeniu, bo zwyczaj ten wyczerpuje energię i witalność narodu” [5].

W ostatnich 200 latach Imperium Brytyjskie wykorzystując tę politykę zachowania swojej imperialnej kontroli świata, zdominowało handel narkotykami, wykorzystując ją do podpierania swojego strasznego systemu niewolnictwa. Brytyjska East India Company pierwsza otworzyła handel opium z Chinami w 1715, ale dopiero po zespojeniu przez Lorda Shelbourne’a w latach 1763-1783 zbankrutowanej East India Co i prawie zbankrutowanego brytyjskiego narodu w imperium globalne, Brytania miała monopol w handlu narkotykami i niewolnikami.

Zgodnie ze złą doktryną wolnego handlu Adama Smitha, to Imperium Brytyjskie wykorzystało swoją potęgę jako potęga morska w celu skonstruowania systemu kontrolowanego handlu i handlu narkotykami żeby tłumić narody ekonomicznie i kulturowo. Pierwszym wybranym narkotykiem było opium. Korzystając z kupców East India Co w Indiach, Indiach Zachodnich i Stanach Zjednoczonych, społeczeństwa zmuszano do uprawy opium i bawełny na niewolniczych plantacjach. Zakazując wszelkiego rodzaju produkcję w koloniach, eksportowano bawełnę, ładowano ją na królewskie brytyjskie statki, zabierano na długie trasy aż do „domu produkcyjnego” w Anglii, tkano na tkaniny, i ciągnięto całą drogę z powrotem do Indii. Tymczasem indyjskie opium eksportowano do Chin, a zyski wykorzystywano na opłacanie całego transportu statkami i produkcję importowanych tkanin! Ten system zdołał zniewolić społeczeństwa Indii, obu Ameryk i Chin, niszcząc ich ziemie i czyniąc te narody niezdolnymi do polepszenia ich zubożałej sytuacji!

Cesarz chiński, chory patrząc na jego zniszczony naród i próbując odeprzeć to zniewolenie kulturowe i bombardowanie społeczeństwa, „skonfiskował każdą cząstkę opium, aresztował każdego Europejczyka zaangażowanego w handel nim, i ówczesne dokumenty (1839) informują, że odciął chiński handel, ‚korzenie i gałęzie’.” [6]

[5] Jack Beeching, „Chińskie wojny opiumowe” [The Chinese Opium Wars], s. 258, Nowy Jork, Harvest Books, 1975

Wściekli Brytyjczycy zażądali by ich „towar” (opium) importowano, albo. . . Jak napisał jeden z redaktorów londyńskiego Timesa: „Wszędzie osiągnęliśmy to, by nasze towary importowano do wszystkich tych krajów. . . Żeby to osiągnąć, wykorzystujemy wszelkiego rodzaju metody, od uprzejmych zaproszeń do bombardowań. Preferujemy stosować zwykłą elokwencję, bo to jest tanie i łatwe, ale jeśli rozmowy nie odnoszą skutku stosujemy kanonierki, i w ten przekonujący sposób nakłaniamy wahających się ‚barbarzyńców’ nie tylko do akceptacji naszych niezmiennych warunków, ale także opłacenie kosztu wyprawy, dzięki czemu ich zgoda na te warunki została wymuszona. Chiny tak bardzo nie chciały posłuchać naszej rady, byli tak ślepi na uderzające zasługi naszego opium i nasze rady, że musieliśmy, z wielką przykrością, odwołać się do delikatnej siły wobec nich” [7]. Każde kwestionowanie brytyjskiej polityki imperialnej natychmiast spotykało się z kanonierkami, i w przypadku Chin, w latach 1839-1842 i 1858-1860 stoczono dwie wojny opiumowe, żeby dokończyć proces „otwarcia całych Chin” [8] na wolny handel brytyjski. Brytyjskie ambicje imperialne trwały nadal, i w końcu I wojny światowej zasięg brytyjskiego imperializmu odczuwany był wszędzie. Narody które próbowały zapobiec brytyjskiej kontroli imperialnej niszczono gospodarczo i kulturowo, a ich kraje zalewano narkotykami.

[6] George Thompson, „Wykłady o Indiach” [Lectures on India] w „Wykłady, listy, debaty, broszury i korespondencja George’a Thompsona [Lectures, Letters, Debates, Pamphlets, and Related Correspondence of George Thompson], Manchester University, John Rylands Library, 1834-1886.

[7] Jak cyt. w Henry Carey, „Odpowiedź dla londyńskiego Timesa” [Reply to the London Times], List V, s. 2

[8] LaRouche w Raporcie specjalnym 2004, „Żeby powstrzymać terroryzm – zamknąć Narkotyki Inc.!” [2004 Special Report, To Stop Terrorism—Shut Down Dope, Inc!], s. 96, LaRouche w 2004, grudzień  2001. www.heroin.org/images/manilaopium.html

Palarnia opium w Manilli, Filipiny, XIX wiek

Palarnia opium w Manilli, Filipiny, XIX wiek

Wróćmy do wojny z narkotykami!

Imperium Brytyjskie istnieje nadal jako aktywne zagrożenie dla świata obecnie, chociaż jego nazwa stała się tabu. Jeśli dałeś się nabrać na przykrywkowe historie medialne, że historia występuje tylko jako odizolowane wydarzenia i mówisz „Nie wierzę w teorie spiskowe”, to nie znasz historii. W rzeczywistości ten sam finansista i kręgi oligarchiczne które odpowiadały za chińskie wojny opiumowe w XVIII-XIX wieku, typowe dla starożytnych imperialnych modeli Babilonu, Persji i Wenecji, są odpowiedzialni za stworzenie obecnego globalnego upadku finansowego i ekonomicznego.

George Soros jest jednym z głównych brytyjskich narzędzi, starannie wybranym na lidera imperium, tuszującym jego obrzydliwą politykę grabieży, teraz znaną, eufemistycznie, jako globalizacja. Dzięki organizacjom takim jak Human Rights Watch i Społeczeństwo Otwarte, Soros wpycha narkotyki i niszczy narody. Soros mówi że teraz „Stany Zjednoczone, jak XIX-wieczna Brytania, mają również interes w zachowaniu międzynarodowych rynków i globalnych dóbr, takich jak oceany, otwarte dal wszystkich” [9].

Tak jak brytyjska East India Co zniszczyła Indie i Chiny dwu wojnami opiumowymi i dziesięcioleciami wolnego handlu, to samo imperium wzywa Sorosa na egzekucjonera w niszczeniu Stanów Zjednoczonych. Tylko poprzez usunięcie brytyjskiego wyrobnika George’a Sorosa i Brytyjskiego Imperium które reprezentuje, możemy mieć nadzieję na wytrzeźwienie dzisiejszych Stanów Zjednoczonych.

[9] George Soros o globalizacji [George Soros on Globalization], s. 61, Public Affairs, Nowy Jork,

– – –

George Soros: The Forced-Open Society

George Soros: wymuszone społeczeństwo otwarte

Leandra Bernstein

Podczas gdy światowy system finansowy chwieje się na nogach, londyńskie city jeszcze raz wypuściło George’a Sorosa by otworzył bramy piekła w obecnym strategicznym punkcie zwrotnym historii świata. Soros od dawna był figurantem wybranym do ujarzmiania narodów poprzez kierowanie funduszy z rajów podatkowych w kanały korupcyjne skromnie zamaskowane jako organizacje „filantropijne” i „praw człowieka”. jego celem jest wyeliminowanie amerykańskiego systemu suwerenności narodowej, jak sam mówi, „demokracji i społeczeństwa otwartego nie da się narzucić z zewnątrz, gdyż zasada suwerenności przeszkadza ingerencji zewnętrznej. . . Wprawdzie trudno jest ingerować w sprawy wewnętrzne suwerennych krajów, ale ważne jest zmierzenie się z problemem”.

To nie filantropia, a mizantropia

Podczas pierwszego dochodzenia w sprawie manipulacji giełdowej w 1979, George Soros zainicjował Fundusz Społeczeństwa Otwartego.

Fundusz miał kreować „otwarte społeczeństwa” poprzez organizacje filantropijne, obecnie działa w 29 krajach.

Określenie „społeczeństwo otwarte” Soros pożyczył od swojego mentora, Karla Poppera z Brytyjskiego Stowarzyszenia Arystotelesowego. Zwolennik Poppera z domieszką ekonomii Friedricha von Hayek, Soros podniósł sztandary „społeczeństwa otwartego” i „prawa wyboru narodu” w celu promowania jego własnych idei o osobistym bogaceniu się poprzez spekulacje, i prowadzenia kampanii przeciwko nowoczesnemu państwu narodowemu.

Uważając, że „państwa mają interesy, ale nie zasady”, Soros wyjaśnia, że idealne społeczeństwo otwarte stłumi poszczególne interesy narodowe, podczas gdy społeczeństwo międzynarodowe i struktura finansowa weźmie odpowiedzialność za tzw. wspólne dobro [1].

Zgodnie z tym, Soros uzbraja swoje organizacje filantropijne w gotówkę, na kupowanie kluczowych sektorów społeczeństwa, które następnie uwalnia się by obalały rząd, który próbuje zachować „społeczeństwo zamknięte” [2].

Jeśli naród chce kontrolować własne zasoby naturalne, jest to społeczeństwo zamknięte. Jeśli naród chce rozwijać swoją gospodarkę i siłę roboczą poprzez taryfy i przepisy, jest to społeczeństwo zamknięte. Każdy naród który odrzuca globalizację (czyli brytyjski imperializm) jest społeczeństwem zamkniętym i przedmiotem ataków Sorosa i jego gabinetu cieni składającego się z narodowych agentów.

Instytut Otwartego Społeczeństwa (OSI), Human Rights Watch, Fundacja Sorosa, Instytut Transparentności Przemysłu Wydobywczego, to w brytyjskim stylu placówki wywiadowcze pod nadzorem Sorosa. W 2002 Soros przyznał się do tego, że osobiście wydał $2,1 biliona w ciągu 5 lat na swoje projekty filantropijne. Jego organizacje, pisze, „Pracują z rządami kiedy mogą i niezależnie od rządu kiedy nie mogą, a niekiedy są w stanowczej opozycji. Kiedy fundacje mogą współpracować z rządem, mogą być bardziej skuteczne, a kiedy nie mogą, ich działalność jest bardziej potrzebna i bardziej doceniana, gdyż oferują alternatywne źródło finansowania dla społeczeństwa obywatelskiego. Z reguły jest tak, że im gorszy rząd, tym lepsza fundacja, gdyż cieszy się oddaniem i wsparciem obywatelskiego społeczeństwa”.

[1] W związku z tym podziw Sorosa dla ONZ, Światowej Organizacji Handlu (WTO), Banku Światowego i IFTI (Międzynarodowych Instytucji Finansowych i Handlowych) jest znaczny, jak również jego przeszła i obecna współpraca z tymi instytucjami i ich hierarchami.

[2] W celu lepszego zrozumienia tego procesu zob. grecką tragedię Eurypidesa „Bachantki” [The Bacchae] o kulcie Dionizosa

Fragment artykułu Lyndona LaRouche „Soros wasz wróg”:

W tym samym roku George Soros i liberalny imperialista (w skrócie limp, ang. limp = wiotki, scherlały) Tony Blair współpracowali nad wyraźnym atakiem na suwerenność narodową, zorganizowali Inicjatywę Transparentności Przemysłu Wydobywczego (EITI), by stworzyć międzynarodowy standard, poprzez który kraje bogate w ropę, gaz naturalny i metale strategiczne mają składać raporty o wszystkich dochodach i płatnościach odnoszących się do tych zasobów. Międzynarodowa organizacja (EITI) lobbuje rządy by przyjęły standard składania raportów, co pozwala im na wgląd w dochody firm rządowych w przemysłach strategicznych. Cokolwiek postrzegają jako zachowanie „społeczeństwa zamkniętego” stawiają przed trybunałem opłaconych demonstracji, albo, jeśli to zachowanie poważnie zagraża imperialnym interesom, można zmobilizować ONZ, Bank Światowy, IMF, WTO itp. by narzuciły sankcje. Ten proces poddawania suwerennego państwa ustalonemu międzynarodowemu standardowi zachowania, nazywa się „transparentnością”. Ustalone relacje wśród tych poddanych państw nazywa się imperium.

Blair wyraźnie przedstawił swoją wizję takich międzynarodowych instytucji w przemówieniu na światowym szczycie ONZ we wrześniu 2005: „Pierwszy raz na tym szczycie zgodziliśmy się w tym, że państwa nie mają prawa robić tego co chcą we własnych granicach, ale że my, w imię ludzkości, mamy wspólny obowiązek ochrony ludzi tam gdzie nie chroni ich własny rząd” [3]. EITI ma już 23 kraje na liście do połknięcia przez Wspólnotę i do ograbienia. Te kraje są głównie w Rogu Afryki (Półwysep Somalijski), ale również kluczowe państwa graniczące z Rosją i Chinami.

Ale wielu ludzi o jak najlepszych intencjach w Ameryce i w innych krajach wspiera Sorosa za jego „orędownictwo praw człowieka”, mobilizuje poparcie dla skończenia z „reżimami autorytarnymi” i zwiększenia „transparentności”.

[3] Wcześniej, w 1999, Blair zażądał od NATO zbombardowania Serbii / Jugosławii, pod pretekstem humanitarnej obrony Kosowa i Albanii przed Serbami. Odrzucenie przez Blaira zasad Traktatu Westfalskiego 1648 zainicjowało nowoczesną erę wojny wyprzedzającej i większość bałaganu na naszej rozdartej wojną planecie.

Walka o Eurazję

W historycznej ekonomicznej prognozie z 1983 roku Lyndon LaRouche ostrzegł, że jeśli Związek Sowiecki odrzuci jego Strategiczną Inicjatywę Obronną, przyjętą przez prezydenta Reagana i proponowaną Moskwie jako pole współpracy, to „wysiłki gospodarki Komecknu doprowadzą do upadku tego systemu ekonomicznego w ciągu około 5 lat”. W przemówieniu wygłoszonym w październiku 1988 w berlińskim Hotelu Kempiński, LaRouche powtórzył to ostrzeżenie: „Każdy z nas który jest członkiem tego stratum znanego jako światowej klasy politycy, wie o tym, że świat teraz wszedł w to z czym większość się zgadza – koniec ery powojennej. . . Co zrobią rządy w następnych 2 latach zadecyduje o losie całej ludzkości w tym i przyszłych stuleciach. . .Nadszedł czas na odważną decyzję ze strony polityki amerykańskiej wobec Europy środkowej”.

Rok później upadł Mur Berliński, i ruch LaRouche ściągnął na siebie uwagę wpływowych kręgów w całej Eurazji w kwestii prospektu budowy Trójkąta Produkcyjnego, a później Eurazjatyckiego Mostu Lądowego w celu przekształcenia kontynentu w prosperującą wspólnotę państw narodowych. LaRouche był pierwszym który zidentyfikował i pracował na rzecz nadchodzącego punktu zwrotnego w historii świata. Ale w establiszmencie brytyjskim garstka planistów strategicznych również myślała w kategoriach długofalowej historii, i przygotowywała się do możliwej zmiany reżimu w Związku Sowieckim i w Comeconie.

Oni widzieli kryzys w Niemczech Wschodnich, w ogóle we wschodniej Europie i Związku Sowieckim jako otwarcie dla drastycznego zwrotu w kierunku ich systemu.

Soros był ich zwiadowcą. Jego interwencje w całej spornej Europie wschodniej, a szczególnie w Rosji i na Bałkanach, były decydujące w przekształceniu chwili wielkiego szczęścia i nadziei – w latach 1989-1991 końca podziału Europy w wyniku zimnej wojny – w tragedię dla krajów i narodów tego regionu.

Wszędzie, jak mówiła kampania Sorosa o „społeczeństwo otwarte”, głównym testem „otwartości” była radykalna deregulacja finansowa i gospodarcza.

Soros już był w Europie wschodniej by budować swoje fundacje na długo przed upadkiem Muru Berlińskiego w 1989. Fundacja Stefana Batorego w Polsce, zarejestrowana w maju 1988, stanowiła początek europejskiego pola doświadczalnego dla modelu „terapii szokującej” Jeffreya Sachsa, później wykorzystanej w regionie dla wprowadzenia wolnorynkowej grabieży i „zaciskania pasa”.

Soros tak napisał o wprowadzeniu jej w Polsce: „IMF aprobował ten program i wprowadzono go 1 stycznia 1990. Był bardzo trudny dla społeczeństwa, ale ludzie zgodzili się na ten ból żeby zobaczyć realne zmiany. . . Zmniejszono inflację, ale rezultat nadal wisi na włosku z powodu powolnych zmian strukturalnych. Produkcja spadła o 30%, zatrudnienie spadło o 3%. Oznacza to, że okopane kierownictwo przedsiębiorstw państwowych wykorzystuje zwłokę zyskaną poprzez roszczenia płacowe do zwiększenia marży zysku i zatrzymania zatrudnienia pracowników. Istnieje bezkrytyczny sojusz między kierownictwem i zatrudnieniem, który będzie trudno złamać”.

Inaczej mówiąc, zaciskanie pasa metodą Sachsa, praca niewolnicza i zniszczenie zabezpieczeń pracowników państwowych. Istniejący, zorientowany na wojsko przemysł bloku sowieckiego nie miał służyć rozwojowi eurazjatyckiemu, lecz miał być zniszczony. Wykwalifikowani pracownicy przemysłowi Europy wschodniej mieli stać się źródłem taniej siły roboczej.

Był to ten sam model jaki wykorzystano w okaleczeniu Rosji. Również tu Soros był pośrodku kultywowania nowego przywództwa w celu wprowadzenia modelu Hayeka-Friedmana, jeszcze zanim rozpadł się Związek Sowiecki. W 1990 sfinansował przygotowanie przez zagranicznych jurystów i ekonomistów dokumentacji wspierającej Plan Szatalina, znanego także jako plan „500 dni” przeniesienia ZSRR do gospodarki wolnorynkowej, zamknięcia zorientowanego na wojsko przemysłu i narzucenia „dyscypliny budżetowej”. Akademik Leonid Abalkin i [nieżyjący] Walentin Pawlow, ówczesny sowiecki minister finansów, działali na rzecz zablokowania pełnej akceptacji Planu Szatalina w 1990. Ale w roku następnym pewni sponsorowani przez Sorosa młodzi ekonomiści, podczas wypraw by spotkać się z oficjelami IMF i innymi guru wolnorynkowymi na Zachodzie, przejęli władzę w pierwszym posowieckim rosyjskim rządzie za Borysa Jelcyna. To oni wprowadzili katastrofalny program jakiego chciał Soros: szokująca liberalizacja cen, prywatyzacja przemysłu państwowego, straszne interesy wyprzedaży zapasów metali strategicznych, oraz otwarte pole dla przestępczego handlu surowcami, bronią i narkotykami. Tylko na przestrzeni 5 lat, siła robocza przeniosła się z produkcji do działalności przestępczej, standard życia spadł, i były region sowiecki doświadczył najszybszej ekspansji handlu narkotykami i konsumpcji narkotyków na świecie [4].

W latach po rozpadzie sowietu, Soros zorganizował fundacje w 23 krajach. Po rozpoczęciu wojny bałkańskiej w 1991, Soros utopił miliony w regionie, przeznaczając $15 mln na polityczną działalność wywrotową w samej Chorwacji.

[4] Szerzenie się używania narkotyków zbiegło się z epidemią HIV / AIDS głównie wzdłuż trasy handlowej do Afganistanu. Obecnie Fundacja Sorosa przechwala się działaniem na polu „leczenia, popierania i usług ograniczających szkody” HIV / AIDS i gruźlicy, skutków wolnorynkowych reform Sorosa.

Zaznaczone na czerwono tereny pokazują kraje w których działa Otwarte Społeczeństwo w 2008.

Zaznaczone na czerwono tereny pokazują kraje w których działa Otwarte Społeczeństwo w 2008.

LPAC/Chris Jadatz

W grudniu 1966 chorwacki prezydent Franjo Tudjman zainicjował korzystny atak, mówiąc: „Dzięki pomocy Sorosa, [organizacje] całkowicie spenetrowały społeczeństwo. . . One zaangażowały w swój projekt 290 różnych instytucji, jak również setki ludzi. . . Dzięki wsparciu finansowemu wciągnęły członków w różnym wieku i z różnych klas, od studentów do dziennikarzy, profesorów uniwersyteckich i akademików, ze wszystkich kręgów kultury, ekonomii, nauki, zdrowia, prawa i literatury. . . Oni otwarcie mówią, że ich obowiązkiem jest zmiana struktur własności i rządu poprzez dotacje. . . Żeby utworzyć sprzyjającą sytuację dla działań wywrotowych obecnej władzy i sytuacji w Chorwacji, zdobycia kontroli nad wszystkimi sferami życia, zamierzają swoją energię i wpływy skoncentrować na mediach i świat kultury”.

W tym samym czasie Soros założył Międzynarodową Fundację Nauki (ISF), proponując znaczne dotacje dla rosyjskich naukowców. Ludzie byli biedni i szukali środków do życia, Soros wkroczył zz projektami i pieniędzmi. Wielu zwierzyło się, że wiedzieli, iż to było złe, ale potrzebowali pieniędzy by przeżyć. Chociaż mógł płacić naukowcom, inwestycje R & D Sorosa nie wystarczały na dokończenie przełomowej pracy. Amerykańskie źródła wywiadowcze były przekonane, że Soros chciał tylko zdobyć od nich informacje. Początkowo ISF oferowała duże dotacje, ale kiedy Soros stopniowo wycofywał fundusze, wyciągnął z kraju jedynie młodych naukowców, odbierając Rosji najbardziej konieczne zasoby naturalne.

W 1997 Soros zagwarantował $300-500 mln infuzji funduszy w Rosji w ciągu kolejnych 3 lat, poprzez Fundację Sorosa i Instytut Społeczeństwa Otwartego (OSI). 7-częsciowy pakiet miał na celu uczynić Sorosa niezastąpionym w dziedzinach, w których Rosję bolało najbardziej: służba zdrowia, edukacja, kultura, książki (poprzez program dotacji podręczników, OSI zdobyła poparcie w rosyjskich szkołach), dostęp do internetu, prawo i samorząd, oraz przekwalifikowanie personelu wojskowego.

W szczytowym okresie ekspansji OSI w Eurazji, Soros nadal również tam prowadził gry rynkowe. Za 41 mln capnął 25% rosyjskiej telekomunikacji państwowej, a później je sprzedał. W rosyjskim upadku papierów wartościowych w sierpniu 1998, przyspieszonym przez falę funduszy spekulacyjnych uciekających z chaosu wywołanego przez Sorosa i operacje walutowe funduszy hedgingowych w Azji płd-wsch, Quantum Fund i inne jego fundusze straciły $2 biliony.

W czerwcu 2003 Soros ogłosił, że zmniejszał finansowanie swoich operacji w Rosji, by bardziej skupić się na Stanach Zjednoczonych, kiedy „zaangażował się w problemy globalizacji”, i od 11 września „rolą odgrywaną przez Stany na świecie”.

12 czerwca tego roku OSI ogłosił inicjatywę wydania $800 mln w następnych 10 latach na „rozwój demokracji i stopniowych reform w Stanach Zjednoczonych”. Stypendyści będą finansowani by zbadać jak można wykorzystać organizacje takie jak ONZ i UE do „wpływania albo ograniczania nieliberalnego zachowania”, i jak stabilność i ład można zachować po upadku „autorytarnego reżimu”.

Szokujące ataki hord Sorosa dokonane na Wschodzie powinny być ostrzeżeniem dla tych w USA, którzy nadal sprzyjają „reformom demokratycznym” i projektom „społeczeństwa otwartego” Sorosa.

Żadnej transparencji w rajach podatkowych

Wbrew romantycznym opiniom o super-finansiście George’u Sorosie, on nigdy nie działał sam w wielu swoich operacjach, i jego głównym celem było ratowanie własnej głowy przed sponsorami.

Dziesięć lat przed zorganizowaniem Funduszu Otwartego Społeczeństwa Soros opuścił stanowisko w Arnhold & S Bleichroeder Inc [5] ze sponsorowaniem na rozpoczęcie Quantum Fund NV, który rzekomo zarządzał $11-14 bn w 2001. Zarówno Quantum Fund jak i Soros Fund Management działają jako istotne źródła pieniędzy idących na wyżej wymienione projekty międzynarodowe. Ustanawiając je w Antylach Holenderskich, protektoracie brytyjskim, i wyłączając amerykańskich obywateli z inwestowania w funduszu czy zasiadaniu w zarządzie, Soros unika nadzoru amerykańskiego egzekwowania prawa, amerykańskich podatków i innych przepisów, chociaż żąda transparentności od wszystkich innych.

Soros tak bardzo przeszedł samego siebie by uniknąć amerykańskich przepisów podatkowych, że nie jest nawet w zarządzie własnego funduszu, ale służy jako oficjalny „doradca inwestycyjny” przez nowojorski Soros Fund Management. Zamiast tego lista inwestorów i członków zarządu Quantum Fund jest pełna finansistów brytyjskich, włoskich i szwajcarskich, z królową Elżbietą II na szczególnej pozycji na liście ważnych klientów. Członek zarządu Quantum Richard Katz jest również w zarządzie londyńskiego banku handlowego N M Rothschild & Sons, i szefem Rothschild Italia SpA; Nils O Taube jest szefem londyńskiej grupy inwestycyjnej St James Palace, głównego partnera lorda Rotschilda; i George Karlweiss ze szwajcarskiego Banka Privata Edmonda de Rothschilda.

Jak mówią wywiady i opublikowane materiały, Karlweiss odegrał istotną rolę w przekazaniu Sorosowi początkowego kapitału założycielskiego dla Quantum. Aparat bankowy Rothschildów, z międzynarodowymi filiami, był i jest nadal ośrodkiem sponsorowanych przez Brytyjczyków operacji brudnych pieniędzy i wojny finansowej, od prania pieniędzy, grabieży surowców, interesów narkotyki-za-broń, sponsorowania międzynarodowych sieci przestępczych i ważnej kontroli handlu złota – niezbędnych dla globalnego handlu narkotykami.

Członek zarządu Quantum i wiodący finansista szwajcarski Edgar de Picciotto uczestniczył w rozpoczęciu ataków na europejską organizację LaRouche w drugiej połowie lat 1980, kiedy przepuszczał pieniądze przez szwajcarski think-tank Geo-Pol, by finansować skorumpowanego Laurenta Morawca, obecnie rezydującego w neo-con Instytucie Hudsona [6].

[5] Arnhold & S Blechroeder Inc. reprezentował bankowe interesy Rothschilda w Niemczech za czasów kanclerza Bismarcka. Od 1993, obok Citibank, był głównym kustoszem Quantum Fund.

De Picciotto jest teraz prezesem Union Bancaire Privee, tworu mrocznej fuzji z Trade Development Bank Edmunda Safra, zaangażowanego w aferę Iran-Contra. Safra, który stał się zbyt brudny nawet dla wykorzystania przez Brytyjczyków, został pokazowo zamordowany w 1999 podczas dochodzenia prowadzonego przez władze szwajcarskie i amerykańskie w sprawie wykorzystywania jego Republic Bank of New York w transferach bilionów banknotów Rezerw Federalnych dla kontrolowanych przez mafię banków w Moskwie na początku lat 1990. Prowadzono także śledztwo w sprawie prania brudnych pieniędzy z tureckiego i kolumbijskiego handlu narkotykami.

[6] W pochodzącym z 2001 „Strategicznym memorandum: zobacz co stało się w Brazylii” [Strategic Memorandum: Look What Happened in Brazil], Lyndon LaRouche opsuje Laurenta Morawca jako „prawdziwego ‘Beetlebauma’ z legendarnego mitycznego wyścigu konnego, i zużytą padlinę polityczną, obecnie posiadającego instytucje o specyficznym zapachu”.

Rosyjscy wieśniacy - Ogoniok, luty 1989

Rosyjscy wieśniacy – Ogoniok, luty 1989

Sowieckie kobiety pokazują kartki na zakup żywności – Ogoniok, marzec 1991

Sowieckie kobiety pokazują kartki na zakup żywności – Ogoniok, marzec 1991

Zdaniem byłych oficerów wywiadu amerykańskiego Departamentu Stanu, znających sprawę Sorosa, Quantum Fund swoje biliony zgromadził od „cichych inwestorów”, takich jak Marc Rich, jak również agentów Mosadu jak Shaul Eisenberg i Rafi Eytan.

W czasie rozpadu Związku Sowieckiego, inwestor Quantum Fund – Marc Rich [7], odegrał istotną rolę w szmuglowaniu surowców. To on zorganizował podkład pod przymuszenie zdesperowanych i skorumpowanych liderów rosyjskich i sowieckich do sprzedaży narodowego bogactwa zasobów na rynkach globalnych. Następnie te pieniądze wywieziono z kraju i zainwestowano w rajach podatkowych. Rich, amerykański uciekinier od 1984, grabież organizował ze swojego biura w Londynie, gdzie pomagał rosyjskim kontaktom sprzedawać te zasoby zwykle wykorzystywane w krajowej konsumpcji.

Przez 17 lat Rich był zbiegiem w Londynie przed zarzutami o uchylanie się od płacenia podatków, oszustwo i handel z wrogiem (Iran). Rich zatrudnił Lewisa Libby jako osobistego obrońcę. W 2001 Al. „cuchnący opos” Gore pomógł uzyskać Richowi prezydenckie ułaskawienie w końcowych godzinach kadencji Billa Clintona. Później w zeznaniach przed Kongresem, Libby potwierdził, że załatwił ułaskawienie dla Richa poprzez byłego szefa persinelu Gore’a – Jacka Quinna (jak również dwu byłych agentów Mosadu zatrudnionym przez Richa).

Drobna rada

Gospodarka globalna przechodzi teraz przez wybuch hiperinflacyjny. Instytucje międzynarodowe i sieci finansowe przedstawione powyżej, których działalność jest nielegalna względem Konstytucji Federalnej USA, przez dziesięciolecia ustawiały się żeby teraz przejąć kontrolę. Teraz możliwe jest by amerykański rząd natychmiast zamknął brudne operacje Sorosa i rozpoczął proces regeneracji przedstawiony przez LaRouche’a w „Trzech krokach do przetrwania” [Three Steps to Survival].

Byłoby mądre by wszyscy którzy obecnie bronią George’a Sorosa przyjmując od niego pieniądze zastanowili się: Niezależnie od tego co się wydarzy, jeśli Zjednoczone Królestwo dalej będzie szło swoim kursem, brytyjski plan imperialny (1763-2008) czeka bardzo wczesny i brzydki koniec. Wszystkim co pozostanie wątpliwe w tej historii jest, czy rozpad imperium brytyjskiego pociągnie za sobą resztę europejskiej cywilizacji, do przedłużonego mrocznego wieku na całej planecie, do upadku na zawsze Brytanii lorda Shelburne’a, która aspirowała do bycia wiecznym następcą upadłego Imperium Rzymskiego. Czy te pieniądze są naprawdę tego warte? [8]

[7] Przed uruchomieniem $2.5 bn na handel „zasobami naturalnymi” z Rosją, Marc Rich rozpoczął trójstronny handel bronią, ropą i narkotykami, wokół wojen afgańskiej i irackiej. Zob. Raport Specjalny EIR „Zatrzymać terroryzm = zamknąć Dope Inc.” [To Stop Terrorism – Shut Down Dope Inc.] (2001), oraz „Prawdziwa historia golema Sorosa” [The True Story of Soros the Golem] (1997)

[8] Lyndon H LaRouche Jr., “To utracone i okrutne imperium” [That Doomed & Brutish Empire], EIR Vol. 35, No. 11, 14.03.2008

Sprawa Malezji

The Case of Malaysia

Alexandra Perebikovsky

Technicznie Malezja uzyskała niepodległość od Imperium Brytyjskiego w 1957. Ale od tego czasu brytyjskim zamiarem było wykorzystywanie tego kraju jako własnego placu zabaw dla swojego chaosu wolnego handlu i operacji grabieży. W 1977 Lyndon LaRouche stwierdził: „wolny handel stosowany wobec narodów Azji płd.-wsch. jest tylko nową formą kolonializmu, którego owocem jest masowy mord. Pod tym względem nie ma żadnej różnicy dla ludzi między wolnym handlem i nazizmem”.

Do kryzysu walutowego w połowie lat 1990, Malezja była zagorzałym zwolennikiem globalizacji, chociaż podejmowała istotne kroki w kierunku rozwoju w latach po zdobyciu niepodległości. Od zatrudnienia przez Brytyjczyków George’a Sorosa w Azji płd.-wsch. w celu dokonania grabieży walut tych krajów, Malezja zmieniła swoje poglądy. W połowie lat 1990 Lyndon LaRouche przepowiedział, że tzw. „tygrysy” południowo-wschodniej Azji [1], po latach globalizacji, napływu krótkoterminowego kapitału spekulacyjnego i destrukcyjnej działalności spekulacyjnej, doświadczą takiego samego losu jak Meksyk po 1995 – całkowitego upadku. Faktycznie, w miesiącach przed lipcem 1997, Soros niestrudzenie działał by prowadzić londyńską wojnę walutową, z zamiarem załamania gospodarek Azji płd.-wsch. Tygrysie gospodarki uległy napływowi kapitału spekulacyjnego w latach 1990, co stworzyło gospodarki balonowe [ang. bubble economies] oparte na zawyżonej wartości zapasów i usług finansowych. „Gwarancje” rządowe inwestycji zagranicznych narzucone przez zachodnich spekulantów ostatecznie zbankrutowały gospodarki krajowe Azji płd.-wsch.

Soros sfinansował dużą część tego kapitału spekulacyjnego. Swój atak rozpoczął od waluty tajlandzkiej i malezyjskiej w lutym 1997 „z niespotkanym przeze mnie zapałem od udanego ataku na kilka europejskich walut około 3 lata temu” – jak mówi pewien analityk [2]. Dzięki spekulacjom na przyszłych rynkach, Quantum Fund Sorosa zarobił $1,2 bn. Przyjął krótkoterminową pozycję przeciwko tajlandzkiej bahcie, filipińskiemu peso, indonezyjskiej rupii i malezyjskiemu ringgit, wywołując ich spadek o 40-70%, niszcząc giełdy i rezerwy walutowe.

Punkt krytyczny był w lipcu 1997 kiedy tajlandzki baht zmuszono do zawieszenia, z ponad 20% dewaluacją, kiedy rząd wydał ponad $15 mld na nieudaną obronę swojej waluty. Narzucone przez IMF na te kraje warunki zaciskania pasa po upadku cofnęły ich gospodarki o 15-20 lat w ich potencjale rozwojowym i standardzie życia.

[1] Okazuje się, że azjatyckie tygrysy płd.-wsch. nie były lepsze od tych tygrysów notorycznych „magików” Siegfrieda i Roya – wszyscy naćpani

[2] Jak przedstawił dyrektor badawczy Instytutu Dawai Peter Scheifelbein, w dniach po spotkaniu ze

SLORC (State Law and Order Restoration Council – Państwowa Rada Porządku Publicznego) Myanmaru

20 września 1997 malezyjski prezydent dr Mahathir bin Mohammed stanął przed IMF i przekornie wypowiedział się przeciwko polityce grabieży Imperium Brytyjskiego:”My w Malezji śmieliśmy się z sugestii, że nasz kraj pójdzie w ślady Meksyku. . . Ale teraz już wiemy lepiej. Wiemy dlaczego zaproponowano że Malezja pójdzie takim sposobem jak Meksyk. \teraz wiemy, że nawet upadek Meksyku był zmanipulowany i zmuszony do katastrofy, gospodarki innych krajów również mogą zostać nagle zmanipulowane i zmuszone do pokłonienia się menadżerom wielkich funduszy, którzy teraz stali się osobami decydującymi o tym kto powinien się rozwijać a kto nie”.

Przed atakiem na rynki płd.-wsch. Azji, Mahathir był otwartym zwolennikiem globalizacji. Ale po zorganizowanym przez Imperium Brytyjskie przejęciem malezyjskiej gospodarki, fantazja o „wolnym handlu” została złamana. Nawiązując do propozycji ekonomisty Lyndona LaRouche’a, dr Mahathir rozpoczął własny atak przeciwko spekulantowi George’owi Sorosowi, nazywając go „moronem”.

Raport specjalny EIR „Prawdziwa historia golema Sorosa: profil mega-spekulanta George’a Sorosa” [The True Story of Soros the Golem; A Profile of Mega-Speculator George Soros] krążył w wiodących kręgach malezyjskich. Londyn, zaskoczony nagłą reakcją Mahathira, wypuścił szereg oszczerstw, w tym artykuł opublikowany w azjatyckim Wall Street Journal 19 września 1997 zatytułowany „Malezyjski Mahathir znajduje dziwne źródło dla kampanii o Sorosu; media azjatyckiego kraju podsłuchują amerykańskiego teoretyka spiskowego Lyndona LaRouche Jr.”. W próbie zniszczenia wszelkiego wpływu czy koneksji Malezji z LaRouche, Londyn jeszcze raz zarudnił Sorosa by posprzątał bałagan. Soros otrzymał szansę obronienia się przed oskarżeniami premiera Mahathira i próbował zaprzeczać oskarżeniom – ale bez sukcesu:

Ted Koppel: Tu mówi pan o malezyjskim premierze.

George Soros: Zgadza się.

Koppel: A on, to znaczy jego zarzut jest taki, że pan postanowił systematycznie niszczyć malezyjską walutę.

Soros: O to jest absolutny nonsens. Teraz, jak wie pan, co mogę więcej powiedzieć? To jest absolutnie bezpodstawne.

Koppel: Bo – powiedzmy to w bardziej zrozumiałych kategoriach. Chodzi mi o to, że gdyby mógł pan osiągnąć zyski niszcząc malezyjską walutę, wycofałby się pan z tego?

Soros: Niekoniecznie, bo to byłoby niezamierzoną konsekwencją mojego działania. A nie jest moim zadaniem jako uczestnika kalkulowanie konsekwencji. Taki jest rynek. Taki jest charakter rynku. Więc jestem uczestnikiem na rynku.

Koppel: Apolityczny, amoralny?

Soros: Dokładnie tak [3].

Reakcja

We wrześniu 1998 dr Mahathir zszokował świat deklarując suwerenną kontrolę waluty, malezyjskiego ringitt, dając walucie stały kurs wymiany do dolara, a tym samym skutecznie kończąc zdolność spektatorów grabienia kraju poprzez spekulację walutą. Soros i cała zachodnia oligarchia finansowa wpadła w szał, twierdząc iż dr działania Mahathira przeciwko ortodoksji IMF wywołają potępienie jego kraju. Faktycznie, co później było oczywiste dla wszystkich, jego obrona suwerenności kraju uratowała społeczeństwo od zniszczenia doświadczanego przez każdy inny kraj poddany rzeźnickiemu nożu Sorosa.

Po wyłamaniu się Melezji z globalizacji, London rozpoczął jeszcze brzydszą operację by wywołać w Malezji kryzys wewnętrzny. Anwar Ibrahim był wicepremierem i wybranym następcą Mahathira, i stał się celem dla brutalnej operacji imperium.

Później Anwara usunięto ze stanowiska wicepremiera, gdyż „brakowało mu standardów moralnych wymaganych” do kierowania krajem. Finansowany przez Sorosa i jego kumpli poprzez Fundację Otwartego Społeczeństwa, Anwar przystąpił do wszczęcia kampanii obalenia malezyjskiego rządu. Przedstawiał się jako bojownik o wolność i czampion społeczeństwa wolnego rynku, krytykując protekcjonistyczną politykę ekonomiczną nowego rządu, i oskarżył go o przeprowadzenie spisku by go zniszczyć. Tymczasem organizacje Praw Człowieka i Otwartego Społeczeństwa odegrały swoją rolę w szkalowaniu Mahathira jako „ostatniego ze starej linii azjatyckich despotów” i pokazały Anwara jako „reformatora” próbującego wyzwolić malezyjski naród.

[3] Nagrany wywiad z Tedem Koppelem, ABC News Nightline, 7.10.1998

Premier Malezji dr Mahathir bin Mohammed w 2002. Swiss-image.ch/Remy Steinegger

Premier Malezji dr Mahathir bin Mohammed w 2002. Swiss-image.ch/Remy Steinegger

Zachodnie media, łącznie z Wall Street Journal, nadal napędzały chaos w Malezji, mówiąc: „Wyrzucenie w środę wieczorem malezyjskiego wicepremiera Anwara Ibrahima zasygnalizowało koniec walki o duszę ważnego narodu. . . W kraju i zagranicą, p. Anwar stał się symbolem aspiracji demokratycznych i otwartego myślenia nowego pokolenia, bardziej nieskrępowanego na świecie i mniej obarczonego bólem starych lekceważeń i frustracji niż człowiek którego miał zastąpić” [4].

Nawet kumpel Sorosa, Al. Gore, poparł spekulantów [5].

13 listopada 1998 prezydent Clinton został zaproszony w celu wygłoszenia przemówienia na Azja-Pacyfik Forum Współpracy Ekonomicznej (APEC) w Malezji. Z uwagi na surowość kryzysu irackiego, Clinton musiał zostać w kraju i za siebie wysłał Ala Gore. Wynikająca z tego katastrofa miała miejsce 16 listopada, kiedy Gore wygłosił przemówienie przed radą doradców biznesu APEC, w którym wezwał do „krótkoterminowego” wyzdrowienia poprzez pozwolenie by „wolne rynki zadziałały swoją magią”, i chociaż nie wymienił nazwiska, wybrał Anwara Ibrahima nad Mahathira do rządzenia krajem” [6].

Posypując ranę solą, Gore powtórzył wołania Anwara o nowy rząd: „Naród zaakceptuje poświęcenie w demokracji, nie tylko z powodu jego roli w wybraniu go, ale dlatego, że naród słusznie uważa iż ewentualnie na tym skorzysta. . . W tym roku przekaz z Indonezji jest nieomylny: naród chce wziąć odpowiedzialność za swoją przyszłość – jeśli będzie miał władzę decydowania o tej przyszłości. . . Demokracja stawia pieczęć legalności reformom, które trzeba przeprowadzić by być skutecznym. Tak więc, wśród narodów przechodzących kryzys ekonomiczny, nadal słyszymy wołania o demokrację i reformy w wielu językach – ‚władza narodu’, ‚doi moi’, ‚reformasi. Słyszymy je dzisiaj – tutaj – od odważnego narodu malezyjskiego”. Po zirytowaniu malezyjskiego rządu i rozzłoszczeniu malezyjskiego narodu Gore szybko opuścił imprezę. kilka dni później minister spraw zagranicznych Abdullah Badawi wysłał do USA gorący list protestu, ostrzegając, że Stany Zjednoczone będą odpowiedzialne za podżeganie do niestabilności.

[4] The Wall Street Journal, 3.09.1998

[5] W dekadzie interwencyjnym, o masie do stracenia, Al Gore wyrzucił go za własnego przedsięwzięcia spekulacyjne na rynku węgla cap-and-trade.

In the intervening decade, with weight to spare, Al Gore threw it behind his own speculative venture in the cap-and-trade carbon market.

[6] W tamtym czasie Anwar przebywał w areszcie i był sądzony pod zarzutem korupcji i sodomii.

Malezja dzisiaj

Eskapady Sorosa, Gore i innych londyńskich kumpli w Malezji można postrzegać tylko na jeden sposób – dalszych celów Imperium Brytyjskiego, destabilizacji Azji płd.-wsch. Dzisiaj Abdullah Badawi przejął stanowisko premiera, a Anwar, z jedną ręką przyklejoną na stałe do żarłocznych worków z pieniędzmi Sorosa, dalej prowadzi działania w celu destabilizacji rządu, łącznie z jego zamierzonym kupowaniem parlamentarzystów z partiii opozycyjnej, Organizacji Politycznej Zjednoczonych Malezyjczyków [ang. United Malays Political Organization]. Czas pokaże los Malezji. Ale w kontekście obecnego globalnego upadku finansowego, jej przyszłość zależy od wprowadzenia porozumienia czterech władz Lyndona LaRouche [7] i zniszczenia Imperium Brytyjskiego i jego kumpla, George’a Sorosa.

[7] Zob. „Trzy kroki do przetrwania”, Lyndon H LaRouche [Three Steps to Survival], EIR, 28.03.2008

Al Gore na spotkaniu w Davos, styczeń 2008. World Economic Forum/swiss-image.ch

Al Gore na spotkaniu w Davos, styczeń 2008. World Economic Forum/swiss-image.ch

George Soros kupuje nominację; Obama ją pożycza

George Soros Buys the Nomination; Obama Borrows It Ed Hamler

Trwające wybory prezydenckie 2008 reprezentują import do procesu politycznego w USA strategii Sorosa które wykorzystywał w powszechnej działalności wywrotowej w innych krajach MoveOn.org, ogromnie finansowana przez Sorosa organizacja, odegrała główną rolę w zdobyciu przez Baracka Obamę nominacji demokratów, pomimo wyraźnej przewagi Hillary Clinton w głosach. Choć ustawiona jako instrument pro-Obama dużo wcześniej, już w lutym 2008, MoveOn oficjalnie wsparła kampanię Obamy, wysyłając mu armię „ochotników” i zorganizowaną machinę pieniężną i bazę do gromadzenia funduszy. Jak wielokrotnie ostrzegał Lyndon LaRouche, Obama sam jest jednorazowy w planie oligarchii finansowej w zdobyciu prezydentury ISA pod warunkami upadku ekonomicznego. Został promowany w celu zniszczenia kandydatury Hillary Clinton i jej potencjału na Rooseveltowskie rozwiązanie upadku finansowego.

MoveOn.Org

W 1998 powstała MoveOn.org, otrzymując istotne wsparcie ze strony najbardziej faszystowskich demokratów w partii, Joe Liebermana i Daniela Patricka Moynihana, żeby udzielić nagany prezydentowi Clintonowi z powodu skandalu z Moniką Lewinsky. Stojąc przed światowym kryzysem gospodarczym w 1998 prezydent Clinton nawoływał do „nowej architektury finansowej”, powtarzając wołanie Lyndona LaRouche o nowy system finansowy z Bretton Woods.

Tymczasem Soros zaangażował się w wojnę walutową, która celowo złamała tajlandzkiego bahta, malezyjskiego ringitta i włoskiego lira. Zaraz po wołaniu prezydenta Clintona o nową architekturę finansową, wybuchł skandal z Lewinsky. Kierowany przez Newt Gingricha Kongres, razem ze zdradziecką frakcją Ala Gore w Partii Demokratycznej zasiliły wywołaną furią medialną, skutecznie niszcząc program gospodarczy rządu Clintona do końca jego kadencji.

W swoim dążeniu do krytyki prezydenta Clintona, MoveOn pokazał skłonność do politycznej prostytucji, docenianą przez kontrolerów Sorosa. Soros zrobił ruch by kupić MoveOn. W 2004 MoveOn, tzw. organizacja „oddolna”, praktycznie już należała do George’a Sorosa.

Jak mówi Michelle Goldberg w artykule zamieszczonym na Salon.com [1], ten proces rozpoczął się w 1003. Soros i jego towarzysze postanowili wlać tony pieniędzy do kufrów MoveOn. Ich całkowity udział w latach 2003-2004 wynosił około $6.2 mln, największy wkład „dla partii / organizacji politycznych” w ogóle. W latach 2003-2004 Soros i MoveOn poważnie wsparli mleczaka z Wall Street Howarda „Scream” Deana na prezydenta [ang. scream = krzyk /zabawny facet]. Później zmobilizowali się by zapewnić mu wygodne miejsce prezesa Partii Demokratycznej by zrobił to co potrafi najlepiej: przegrać! Misją prezesa Deana była demoralizacja niższych 18% przedziałów dochodowych (prawdziwa baza partii) i werbunek białych kołnierzyków i zamożnych profesjonalistów, uzależnionej od MySpace młodzieży, oraz licznych mniejszości i związkowców, którzy sprzedadzą swoje dusze jako nowa „demokratyczna większość”. Pomimo prowadzonego przez Deana sabotażu, amerykańskie społeczeństwo dało demokratom zdecydowane zwycięstwo w wyborach 2006, stawiło się w rekordowej liczbie by głosować za końcem wojny i uzdrowieniem gospodarki. Ale już w październiku następnego roku, poparcie społeczne Kongresu zmalało, z 80% do poniżej tego dla prezydenta Busha, dzięki roli Deana i Pelosi w blokowaniu każdej inicjatywy odwrócenia szkód dokonanych przez Busha i Cheneya. Misja została zrealizowana.

[1] Michelle Goldberg, “MoveOn podnosi się” [MoveOn Moves Up”, Salon.com, 1.12.2003

MoveOn odegrała także aktywną i istotną rolę w kampanii nacisków by zagwarantować, że sen. Clinton wypadnie z biegu na stanowisko prezydenta, działała jako organizacja fasadowa dla Sorosa i jego władców. MoveOn.org wysłała pełną mędrkowania e-mailową petycję, ironicznie atakując Clinton za wywieranie nacisku na superdelegatów o wsparcie. Wzywała superdelegatów by pozwolili wyborcom decydować kto będzie nominatem demokratów:

„Opowiedz się za demokracją w Partii Demokratycznej.

„Grupa milionerów – sponsorów demokratów grozi zaprzestaniem wspierania demokratów w Kongresie, gdyż Nancy Pelosi powiedziała, że to naród, a nie superdelegaci powinni zadecydować o prezydenckiej nomminacji.

„Oni są zwolennikami Clinton i próbują wykorzystać swój status hazardzisty dla wzmocnienia liderów demokratycznych.

„Więc powiedzmy Nancy Pelosi, że jeśli będzie opowiadać się za zwykłymi Amerykanami, tysiące nas ją zaakceptują.

„Zgromadzone petycje wraz z twoim osobistym komentarzem zostaną przedstawione przewodniczącej Nancy Pelosi i przywództwu demokratów.

„Pełny tekst petycji:

„Demokratyczna nominacja powinna być rozstrzygnięta przez wyborców, anie przez superdelegatów czy partyjnych hazardzistów. Daliśmy pieniądze – i czas – dla postępowych kandydatów i spraw, i będziemy wspierać Pelosi i innych, którzy opowiedzą się za demokracją w Partii Demokratycznej”.

Oczywiście, kiedy sen. Clinton wygrał wgłosowaniu powszechnym i prawdziwi hazardziści świata i establiszment partyjny zjednoczyli się za Obamą, MoveOn pokazał się w pełni widoczny jako przeznaczony na stracenie twór tych samych sił.

Skoro sen. Clinton faktycznie wygrał głosowanie, to czy MoveOn będzie upierała się przy swoim stanowisku?

Nigdy nie przepuszczając „okazji”, Soros również odniósł osobiste korzyści z jednej z największych kampanii MoveOn. W 2006 MoveOn i Ośrodek Amerykańskiego Postępu (Center for American Progress) zainicjoał kampanię przeciwko Halliburtonowi Cheneya. Akcje Halliburtona spadły z $40 do $26. Podczas gdy MoveOn działał przeciwko Halliburtonowi, Soros stopniowo wykupił 1.999.450 akcji. W grudniu 2006 te akcje stanowiły ponad 2% jego całkowitych udziałów, czyniąc Halliburton największą inwestycją Soros Fund Management w tamtym roku. Następnie ataki na Halliburtona ustały i ich wartość giełdowa zaczęła rosnąć do dzisiejszej ceny $50 za akcję.

Democracy Alliance [Sojusz na rzecz Demokracji]

Innym ruchem w wysiłku Sorosa przejęcia Partii Demokratycznej było utworzenie przez niego Democracy Alliance. W 2005 George Soros i 70 milionerów i miliarderów zebrali się by omówić dalsze plany przekupienia tej partii. Washington Post napisał 27 lipca 2006, że był wymóg by każdy członek Democracy Alliance przekazał organizacji $200.000, ale wiekszość członków przekazała większe fundusze, i Soros był jednym z trzech największych sponsorów. Fundusze Democracy Alliance przekazano organizacjom takim jak Ośrodek Postępu Ameryki (CAP) i Stowarzyszenie Organizacji Wspólnotowych na rzecz Reformy Teraz (ACORN). Organizacje te odegrały rolę w operacjach przeciwko sen. Clintonowi w początkowej kampanii wyborczej [primary campaign].

Na przykład 13 maja, w dniu prawyborów w Zach. Wirginii, John Edwards publicznie przedstawił swoje stanowisko w kwestii kandydata którego poprze na prezydenta przed konwencja nominującą w sierpniu. Następnego dnia wyszedł z poparciem Obamy, po pokonaniu Obamy przez sen. Clintona w prawyworach w Zach. Wirginii.

W ten sposób Edwards uczestniczył w spektaklu publicznym, oznaczającym złagodzenie bólu milionów głosów otrzymanych przez Clintona w najbiedniejszym stanie w kraju. Edwards właśnie rozpoczął kampanię zwalczania ubóstwa pod hasłem „Połowa z dziesięciu”, która zamierza zmniejszyć ubóstwo o połowę w ciągu najbliższych 10 lat. Kampania Edwardsa przeciwko ubóstwu otrzymała znaczne dofinansowanie z kontrolowanych przez Sorosa organizacji CAP i ACORN. Oprócz zagrożeń i innych znanych taktyk nacisków wykorzystanych przeciwko superdelegatom, można się zastanawiać, co można było zarzucić Edwardsowi w sprawie finansowania najbliższych mu programów?

Barack Obama

Sam Obama od kiedy został senatorem Illionois był obdarzany dotacjami Sorosa. Kariera Obamy w polityce krajowej katapultowała dzięki funduszom George’s Sorosa w kampanii do senatu w 2004. W ciągu kampanijnego roku Soros miał oko na Obamę. 4 lipca 2004, miesiąc przed konwencją nominującą demokratów w Bostonie, Obama był jedynym kandydatem z którym Soros spotkał się osobiście w tym roku w swoim nowojorskim domu.

W tym samym roku Soros i jego rodzina zebrali dla Obamy $60.000.

W 2006 Obama, senator stanu Illinois, miał duzo wieksze plany. ponownie spotkał się z Sorosem w jego biurze na Mahnhattanie. To spotkanie trwało około godziny. Tuz potem Soros przedstawił Obamę kilkunastu najwiekszym sakwom w polityce, łącznie z finansistą i manadżerem funduszy hedgingowych Orinem Kramerem i szefem amerykańskiego Union Bank of Switzerland, Robertem Wolfem. Tydzień później Wolf zjadł kolacje z Obamą w Waszyngtonie DC w celu opracowania strategii jego kampanii, i miesiąc później Obama rozpoczął oficjalną kampanię prezydencką.

W styczniu 2007 Obama ogłosił swoją kandydaturę na prezydenta. W ciągu tylko kliku miesięcy Soros i Wolf zebrali dla Obamy $500.000. Od kwietnia do okresu prawyborów Soros i jego kompani organizowali serię zbiórek i praktycznie zagwarantowali ciagły ptrzypływ funduszy na jegi kampanię.

Faktycznie Soros odegrał duza rolę w zmianie prowadzenia kampanii politycznych w Ameryce, dzieki udzieleniu poparcia dla legislacji reformy kampanii McCaina-Feingolda w 2002.

Otwarte Społeczeństwo Sorosa uważa, że zapewniło istotne wsparcie logistyczne dla legalizacji mobilizowania się i innych fundacji do lobbowania za legislacją i zbiórki funduszy koniecznych dla jej obrony przed konsekwentnymi procesami sądowymi. W wyniku uchwały McCaina-Feingolda i późniejszych wydarzeń, PACs z bogatymi sponsorami jak MoveOn, „ruchami” internetowymi, i bogatymi zbieraczami funduszy, jak ci którzy przeważaja w kampanii Obamy, zastąpili organizacje wyborców, i przez to stali się głównym punktem wszelkiej działalności politycznej. Dlatego kiedy już porozdzielano ogromne kwoty w gotówce, kiedy już spłacono wsparcie Clintona, czy jest jakas tajemnica co do tego w jaki sposób Obama najwyraźniej dostał nominację?

Your Enemy, George Soros

EIR The Soros Dossier – 4.07.2008

Źródło: http://www.larouchepub.com/eiw/public/2008/2008_20-29/2008-27/pdf/64-79_3526.pdf

Tłum. Ola Gordon.

Tags : , , , ,

Komentowanie zamknięte.