Najnowsze

Opublikowano Czerwiec 26, 2014 Przez a303 W Dziennikarstwo śledcze

Exodus (Powrót) 1947

aFilm ‚Exodus’ adaptowany na podstawie książki Leona Urisa z 1958 roku, zainspirowała inna książka napisana przez Ruth Gerber ‚Destination Palestine’ [Cel Palestyna] z 1948 roku.

Leon Uris (1924-2003) był szanowanym powieściopisarzem i autorem kilku scenariuszy filmowych, ale po publikacji ‚Exodusu’ w 1958 roku został jednym z najbardziej popularnych pisarzy. ‚Exodus’ stał się jedną z najbardziej publikowanych i czytanych powieści w XX wieku.

Exodus’ był powieścią zamówioną (w celu polepszenia wizerunku Izraela) przez Edwarda Gottlieba, człowieka przez wielu uważanego za założyciela PR w Stanach Zjednoczonych. Książka mówiła o bardzo kontrowersyjnym wydarzeniu na przełomie lat 1950-1960, utworzeniu nowoczesnego państwa Izrael. Prawa do filmu sprzedano jeszcze zanim ukończono pisanie książki.

Exodus’ uważany za historyczną fikcję, jest naprawdę propagandą historyczną, gdyż kształtował nastawienie i przekonania Amerykanów na temat syjonizmu i Izraela przez ostatnie 50 lat. Uris, żarliwy syjonista, zgodzi się, że to było jego celem.

Powieść, luźno oparta na faktach, jest tak anty-brytyjska i anty-arabska, jak antysemityzm, który książka tak głośno potępia, a została napisana z pozycji skrajnie syjonistycznej.

Geneza ‚Exodusu’

Uris przedstawił ogólną historię europejskiego antysemityzmu, z naciskiem na holokaust, by uzasadnić to, co stało się znane jako ‚powrót’ Żydów do ich „prawowitej” historycznej ojczyzny w 1947 roku i utworzenie nowoczesnego państwa Izrael w 1948 roku.

‚Powrót’ był ustalonym celem żydowskiego ruchu politycznego, który pojawił się w Europie pod koniec XIX wieku, znanego jako syjonizm.

‚Państwo żydowskie’ jest pogwałceniem nauk ortodoksyjnego judaizmu

Syjonistyczni przywódcy byli w pełni świadomi żydowskiej historii, oraz tego, że tradycyjne kościoły amerykańskie w XIX w. nigdy nie pozwolą na żydowską okupację ojczyzny Jezusa. Żydzi, zgodnie z chrześcijańskim Nowym Testamentem, prześladowali i ukrzyżowali Jezusa Chrystusa.

Zatem oszust o nazwisku Cyrus Scofield, oraz jego „książka,” ‚Scofield Reference Bible‚ z Oxford University Press, zostali wykorzystani do zmiany Ameryki, jej orientacji religijnych, nastawienia i przekonania.

Po wyjściu z więzienia Scofield został przedstawiony Samuelowi Untermeyerowi, prezesowi Koren Hayesod, oraz ruchu syjonistycznego w Ameryce. Untermeyer, prawnik, był instrumentalny w finansowaniu Biblii Scofielda.

Biblia Scofielda zawiera setki łatwych do odczytania przypisów na marginesach i na dole stron, które mylnie splatają części Starego i Nowego Testamentu razem tak, jakby napisali je ci sami ludzie w tym samym czasie. Najbardziej przekonującym dowodem wpływu syjonizmu na Scofielda są same uwagi, poniższe przykłady pochodzą z uaktualnionego wydania z 1967 roku:

• Naród popełniający grzech antysemityzmu ściąga na siebie nieuchronny wyrok.
• Bóg uczynił bezwarunkowe przyrzeczenie błogosławieństwa poprzez nasienie Abrahama narodowi Izraela do dziedziczenia na zawsze określonego terytorium

Faktycznie nie ma żadnego grzechu antysemityzmu w biblii, a Abraham nie przekazał ‚określonego terytorium’ swoim potomkom.

Eschatologia Scofielda jest antytezą tradycyjnych poglądów chrześcijańskich. ‚Christian Zionism, Its History, Theology and Politics’, Christ Church Vicarage’ [Chrześcijański syjonnizm, jego historia, teologia i polityka, Plebania Kościoła Chrystusowego] Stephen Sizer.

Nie da się przecenić wpływu Cyrusa Scofielda i Oxford Press na chrześcijańskie i żydowskie wierzenia sekciarskie XX wieku. Z nieograniczoną reklamą i promocją, Biblia Scofielda stała się najważniejszym instrumentem szerzenia przekazu chrześcijańskiego syjonizmu: że nowoczesne państwo Izrael jest wypełnieniem proroctw biblijnych, oraz że Żydzi w 1947 roku mają prawo ‚Powrotu’ do ich „prawowitej” historycznej ojczyzny.

Streszczenie sagi Exodusu

Po II wojnie światowej, Żydzi, wreszcie uwolnieni z nazistowskich obozów koncentracyjnych prowadzonych przez Niemcy znajdują się w zamkniętych obozach prowadzonych przez Brytyjczyków.

Świat jest w szoku na skutek tego co stało się z Żydami w hitlerowskich Niemczech. Ale podczas gdy świat czuje się winien, że nie powstrzymał Hitlera, byłego geja-prostytuta i sprzątacza ulicy, przed zdobyciem świata przy pomocy pieniędzy ojca H W Busha, to nie jest gotowy do podarowania Palestyny Żydom.

Syjoniści, którzy pomagali nazistowskim diabłom w realizacji ostatecznego rozwiązania, Entfernung, koszmarze dla Żydów, teraz naciskają na Narody Zjednoczone by wdrożyły końcowe, ostateczne rozwiązanie (Powrót), co wkrótce miało stać się koszmarem dla Palestyńczyków.

W 1947 roku ONZ debatuje nad rezolucją, która da palestyńską ziemię Żydom.

Saga Exodusu była rzekomo wydarzeniem, które wpłynęło na ostateczne głosowanie na forum Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych. W dniu 29 listopada 1947 r. głosowali 33-13 na korzyść partycji (rezolucja ONZ 181).

Pierwsza część filmu jest o ‚Powrocie’ Żydów do Palestyny na 106-metrowej amerykańskiej łodzi wycieczkowej, Prezydent Warfield. Żydowska Armia Oporu, Hagana, zakupiła zepsuty statek w Stanach Zjednoczonych, by przewieźć Żydów z Europy „podziemną koleją, do Palestyny, na trasie nazwanej Aliyah Bet.”

Niesamowita historia Exodusu 1947 (przy użyciu technologii Google map) napisana przez: Cwi Ben-Tzur ujawnia szereg historycznych nieścisłości w książce i filmie.

Podróż do ojczyzny rozpoczęła się, gdy 4.554 ocalałych z holokaustu wchodzi na pokład Prezydenta Warfielda w Marsylii we Francji, w dniu 11 lipca 1947 r. (nie Cypr). Płynęli w kierunku tego, co miało być nowym domem w Palestynie. Statek przypłynął do portu w Hajfie po raz pierwszy 19 lipca 1947 roku.

Na krótko przed wejściem do portu w Hajfie, brytyjski statek marynarki wojennej staranował Exodus na morzu. Podczas spowodowanych zamieszek na statku, w których pasażerowie i załoga broniła się puszkami zupy i ziemniakami, brytyjscy marynarze zabili dwóch pasażerów i amerykańskiego członka załogi.

Kiedy Exodus w końcu zadokował w Hajfie, władze brytyjskie zabroniły wyjścia żydowskim uchodźcom.

Jedyny amerykański dziennikarz na pokładzie Exodusu, Ruth Gruber, określił go jako „czarny, brudny, zepsuty parowiec… Statek wyglądał jak pudełko zapałek, zgniecione przez dziadka do orzechów. W poszarpanej kwadratowej dziurze… zobaczyliśmy splątaną pościel, rzeczy, hydraulikę, połamane rury, przepełnione toalety, półnagich mężczyzn, kobiety szukające dzieci.”

Uchodźców umieszczono na trzech nędznych brytyjskich statkach transportowych, HMS Ocean Vigour, HMT Runnymede Park i HMS Empire Rival – by zabrać ich z powrotem do Francji, nie na Cypr.

Po trzech tygodniach, bo Żydzi odmówili zejścia we Francji, wysłano ich do obozów w Niemczech – akt takiego symbolicznego okrucieństwa, że wywołało to międzynarodowy skandal. Kolejne globalne potępienie nieczułości W. Brytanii, według historyków, było kluczowym czynnikiem w ostatecznym głosowaniu w ONZ do podziału Palestyny. Exodus stał się znany jako „Mayflower Bliskiego Wschodu” i „statek, który zapoczątkował naród.”

Na pierwszy rzut oka pominięcia wydają się być związane z długością filmu, ponieważ Uris chciał zwięzły, geograficznie skoncentrowany skrypt (film trwa trzy i pół godziny). Jednak można się spodziewać, że Uris podkreśli przymusowy powrót uchodźców do Niemiec (przez Francję), a nie tworzyć historię o Cyprze.

Ostatnio Exodus pokazywano na kanale Turner Classic Movies. Oglądając go wiedziałam, że coś się w nim nie zgadza.

Pielęgniarka Katharine „Kitty” Remont (Eva Marie Saint) jest amerykańską wolontariuszką w obozie internowania Karaolos na Cyprze, gdzie przetrzymywane są tysiące Żydów – ocalałych z holokaustu – gdyż nie mają ojczyzny, gdzie mogliby wracać. Siedzą oczekując dnia oswobodzenia.

Sympatia wygenerowana obozem internowania odniosła skutek i 29 listopada 1947 roku Zgromadzenie Ogólne uwalnia palestyńską ziemię i daje ją Żydom.

Żydzi w filmie świętują emocjonalną, historyczną i doniosłą chwilę, ponieważ mogą w końcu zejść ze statku (Powrót) i zamieszkać w kraju. Kiedy przybyli tu po raz pierwszy, 19 lipca 1947 roku, ich statek został staranowany i zostali zmuszeni do powrotu do Francji, a nie na Cypr, na HMS Ocean Vigour, HMT Runnymede Park i HMS Empire Rival.

Od czasu świętowania ‚Powrotu,’ upływa co najmniej pół godziny dramatu, zanim Lee J. Cobb (w filmie ojciec Paula Newmana) celebruje końcowe głosowanie w ONZ, które odbyło się 29 listopada 1947 roku.

Pół godziny dramatu nie wydawało się słuszne, więc zaczęłam szukać w Internecie miesiąc, dzień i rok, kiedy w końcu Brytyjczycy pozwolili uchodźcom na powrót do ich „prawowitej” ojczyzny.

Data zejścia ze statku Żydów w Hajfie podawana przez Żydów (po raz drugi) jest prawie niemożliwa do znalezienia.

[…]

W końcu znajduję datę na Rense.com z 2007 roku:

Secret CIA Documents On Truman & Zionist Terrorism [tajne dokumenty nt. Trumana i terroryzmu syjonistycznego]

www.rense.com/general77/truman.htm

Artykuł o Trumanie jest interesujący, ale wszystko co mogę znaleźć to tajemnicze zdanie:

„28.11.1947 w przeddzień „głosowania” w ONZ i zatytułowany „Konsekwencje podziału Palestyny.”

[…]

W końcu wpisuję w wyszukiwarkę: listopad 28, 1947 + Cypr do Hajfy

I mam wynik, na dole strony jest potwierdzenie daty 28 listopada, „Wszyscy przybyli do Hajfy 28.11.1947 roku, kiedy Brytyjczycy uwolnili około 2.000 dzieci i ich rodziców. Obozy na Cyprze… http://www.palyam.org/English/Arrests/hfCyprus

Tak więc data 28.11.1947:

28 = 2 + 8 = 10, 1 + 0 = 1

11 = 11

19 = 1 + 9 = 10, 1 + 0 = 1

47 = 4 + 7 = 11

Sześć jedynek reprezentuje 6 wierzchołków Gwiazdy Dawida.

Heksagram (grecki) lub sexagram (łacina) to sześciowierzchołkowa figura geometryczna używana w kontekście historycznym, religijnym i kulturowym, np. w tożsamości żydowskiej, hinduizmie, okultyzmie i islamie.

Wielu Żydów i chrześcijan zostało oszukanych przez żydowskich kabalistów, którzy chcą by wierzyli, że ich sześcioramienna gwiazda jest symbolem żydowskim. Nic nie mogłoby być dalsze od prawdy. To nie jest symbol żydowski, ale symbol okultyzmu. Sześcioramienna gwiazda to hexagram – znak przekleństwa – bez względu na to, jaką może mieć nazwę: Gwiazda Dawida, Pieczęć Salomona, Podwójny Trójkąt, Tarcza Dawida itp. Gdy praktykujący okultyzm stawia klątwę na kogoś, używa hexagramu!

Źródło: http://www.thepeoplesvoice.org/TPV3/Voices.php/2011/01/21/the-1947-exodus-the-return

Dr Katherine Smith – 21.01.2011 tłumaczenie / skrót Ola Gordon

Tags : ,

Komentowanie zamknięte.