Najnowsze

Opublikowano Styczeń 14, 2017 Przez a303 W Żydomasońska rewolucja w "Kościele katolickim"

E-book od Oli Gordon: Czy Kościół Katolicki staje się filią Synagogi? Atila Sinke Guimarães

Niniejsza analiza wizyty Jana Pawła II w rzymskiej synagodze 13 kwietnia 1986 pochodzi z niewydanego tomu III mojego 11-tomowego zbioru o II SW Eli Eli, Lamma Sabacthani? Biorąc pod uwagę to, że Benedykt XVI odwiedzi synagogę w Kolonii w sierpniu, wydawało mi się, że te rozważania o wizycie w 1986 mogą dać czytelnikom ogólny zarys, który prawdopodobnie będzie odnosił się też do wizyty w 2005.

1. Symboliczno-teologiczny charakter wizyty

Wizyta Jana Pawła II w żydowskiej synagodze w Rzymie miała charakter, która istotnie była teologiczna i nie powinno się jej postrzegać jako jedynie akt „duszpasterski”, jak niektórzy chcieliby ją przedstawiać w celu osłabienia jej znaczenia. Ks. Giuseppe de Rosa, S.J., potwierdził jej teologiczne znaczenie w artykule w La Civiltà Cattolica tak komentując to wydarzenie:

a

„Spotkanie papieża ze wspólnotą hebrajską w Rzymie – która w jakiś sposób przedstawiała wszystkie wspólnoty hebrajskie na świecie , przynajmniej symbolicznie – ma nie tylko ‚ludzki’ kontekst, a faktycznie ‚teologiczny’. Było to uznanie – albo lepiej, potwierdzenie, 20 lat po II SW – ‚odwrotu’ wypracowanego przez Sobór odnośnie teologicznego podejścia Kościoła do judaizmu”. [1]

Tą symboliczną wizytą teologiczną Jan Paweł II wyraźnie złamał tradycję Kościoła Świętego wobec religii żydowskiej. Cytując przemówienie papieża wygłoszone w hebrajskiej świątyni, komentator La Civiltà Cattolica dokładnie powiedział tak:

„Co do ‚historycznego’ charakteru wydarzenia, polega on na tym, że ten gest stanowczo zamyka erę relacji między chrześcijanami i żydami i otwiera nową. Jakie jest jego prawdziwe znaczenie? Papież sam powiedział to kiedy zadeklarował, że ‚po pontyfikacie Jana XXIII i II SW, to spotkanie, na którym nie wolno nam przestać reflektować tak, żeby mogło dostarczyć nam odpowiednich nauk – kończy w jakiś sposób długi okres’. ‚Długi okres’ do którego nawiązuje papież obejmuje wzajemną awersję żydów i chrześcijan… ‚Długi okres’ chrześcijańskiego antysemityzmu… został zamknięty dzięki pontyfikatowi Jana XXIII i II SW”. [2]

W dniu wizyty, włoski dziennik Il Giornale również podkreślił znaczenie tego wydarzenia:

„Żadna podróż tego papieża pielgrzyma na żaden kontynent nie była tak długa jak ta którą odbył dzisiaj, krótki dystans między pałacem watykańskim i rzymską synagogą zabrała niemal 2.000 lat do realizacji”. [3]

Ks. Giovanni Caprile, S.J., znany kronikarz II SW, napisał:

„Było to prawdziwie historyczne wydarzenie, pierwsza i do tej pory jedyna taka wizyta w życiu Kościoła i wspólnoty hebrajskiej od czasów św. Piotra”. [4]

W Izraelu papieski gest postrzeżono jako „bezprecedensowe otwarcie”. [5]

Również rabini witający Jana Pawła II nie ukrywali swojego zadowolenia z zobaczenia papieża porzucającego 2.000-letnie stanowisko doktrynalne Kościoła. W imieniu żydów, rabin Giacomo Saban był pierwszym, który wyraził swoją „satysfakcję na widok rzymskiego papieża przekraczającego próg synagogi po raz pierwszy”. [6]
Elio Toaff, główny rabin rzymskich Izraelitów, wyraził podobną radość:

„Jako główny rabin tej wspólnoty… chciałbym wyrazić wielkie zadowolenie z gestu którego pragnąłeś i dzisiaj urzeczywistniłeś go przychodząc pierwszy raz w historii Kościoła odwiedzić synagogę, gest który zostanie zapisany w historii”. [7] Dlatego ogólna opinia była taka, że gest Jana Pawła II cechowało symboliczne odrzucenie wcześniejszego stanowiska Kościoła, które, oparte na głębokich przyczynach historyczno-teologicznych, zawsze żydowską religię postrzegał jako wroga wiary katolickiej.

2. Otwarte „potępienie” wcześniejszego zachowania Kościoła Ale Jan Paweł II nie zatrzymał się na symbolicznym odrzuceniu katolickiej tradycji. Również ostro potępił wcześniejsze postawy Świętego Kościoła, celowo ignorując powody doktrynalne jako ich podstawę. Czyniąc to postąpił tak jakby religijna opozycja między katolikami i żydami była tylko zjawiskiem emocjonalnym. Oto co uroczyście i wyraźnie oświadczył, wywołując głośny aplauz obecnych żydów [8]:

Ale ocena wielowiekowych tradycji kulturowych uniemożliwia nam uznanie, że akty dyskryminacji, nieuzasadnione ograniczenia w wolności religijnej, i opresja Hebrajczyków w sferze swobód obywatelskich były bardzo obiektywnie poważnie godne ubolewania. Tak, jeszcze raz, przez moja osobę, Kościół, słowami znanego dekretu Nostra aetate* (n. 4), ‚ubolewa nad nienawiścią, prześladowaniami, przejawami antysemityzmu, które kiedykolwiek i przez kogokolwiek kierowane były przeciw Żydom’*. Powtarzam: ‚przez kogokolwiek’„. [9] Kogo w końcu obejmuje otwarte potępienie Jana Pawła II?

Kliknij, pobierz, czytaj i rozpowszechniaj e-book w całości:

Czy Kościół Katolicki staje się filią Synagogi? Atila Sinke Guimarães

Tags : , , ,

Komentowanie zamknięte.