Najnowsze

Opublikowano Październik 28, 2013 Przez polonuska W Zdrowie

Dowody na roślinożerność

imagesCA9QS7XZNależymy do rzędu naczelnych, podobnie jak nasi najbliżsi sąsiedzi z drabiny ewolucyjnej i w systematyce ssaków – małpy, goryle, szympansy i orangutany. Wśród ssaków naszej planety żyją mięsożerne drapieżniki, trawożerne przeżuwacze oraz te przystosowane do żywienia się owocami. Wymienia się także niekiedy grupę tzw. wszystkożernych, do których zaliczane są świnie i szczury, a niektórzy są skłonni zaliczyć do niej również i dumny rodzaj ludzki, homo sapiens. Inni natomiast sądzą, że owa „wszystkożerność” nie wynika z przystosowania genetycznego, a jest tylko rezultatem życiowej konieczności. Np. świnia żyjąca w stanie naturalnym, a nie zniewolona do przebywania w chlewie, żywi się pokarmem tylko roślinnym. Antropolodzy przypuszczają, że człowieka do jadania mięsa też zmusiły warunki panujące na Ziemi w okresie polodowcowym. Dziś nie bardzo już wiadomo, jak doszło do tego, że człowiek odstąpił od swego naturalnego sposobu odżywiania, do którego dysponują go jednoznacznie właściwości anatomiczne i fizjologiczne jego ciała.

Niekwestionowanym dowodem naturalnego przystosowania człowieka do pokarmu roślinnego jest porównanie cech drapieżników z właściwościami owocożernych.
Wskazuje ono jednoznacznie, że budowa i sposób funkcjonowania tych części organizmu ludzkiego, które służą zdobywaniu pokarmu i jego przyswajaniu, są identyczne, jak u tak niewątpliwych owocożerców, jakimi są wymienione właśnie małpy.

1.Zęby drapieżników charakteryzują się tym, że siekacze są słabo rozwinięte podczas gdy trzonowe są ostre, długie szpiczaste. Natomiast u orangutana, podobne jak u człowieka, siekacze są rozwinięte dobrze, a trzonowce są płaskie, przystosowane do rozgniatania i rozcierania pokarmu.
2.Ślina mięsożerców ma skład potrzebny do trawienia białka zwierzęcego: nie zawiera ptialiny przeznaczonej do trawienia skrobi, jej odczyn jest kwaśny. Natomiast ślina owocożercy jest alkaliczna, przystosowana do trawienia skrobi i cukrów złożonych. Taki też jest skład ludzkiej śliny.
3.Żołądek mięsożercy ma kształt okrągłego woreczka i wydziela 10 razy więcej kwasu solnego niż żołądek zwierząt roślinożernych. Kształt żołądka roślinożernych jest też zupełnie odmienny, bardziej podłużny, o złożonej strukturze.
4.Jelito mięsożercy jest trzy razy dłuższe niż jego tułów, natomiast jelito roślinożercy jest dłuższe od tułowia 12 razy. I taka jest właśnie długość jelita ludzkiego.
5.Wątroba wszystkich roślinożernych, podobnie jak i u człowieka, posiada zdolność do eliminowania niewielkich tylko ilości kwasu moczowego. Natomiast wątroba mięsożerców jest o wiele bardziej aktywna, zdolna do usuwania z organizmu 10 do 15 razy więcej kwasu moczowego niż wątroba orangutana i człowieka.
6.Ręce owocożerców i człowieka są zaopatrzone w długie, ruchliwe palce, przystosowane do zrywania owoców, podczas gdy kończyny drapieżników mają twarde, ostre pazury, służące do zabijania i rozdzierania mięsa.
7.Skóra drapieżników, w przeciwieństwie do skóry owocożerców, nie ma porów i nie wydziela potu.
8.Język mięsożerców jest szorstki, a owocożerców – gładki.

Przewód pokarmowy człowieka, czterokrotnie dłuższy od przewodu trawiennego drapieżników, nadaje się do trawienia pokarmów roślinnych, które później niż mięso ulegają procesom rozkładu. Mięso natomiast, już w przewodzie pokarmowym ulega procesom gnilnym. […] Krótki przewód pokarmowy zwierząt mięsożernych umożliwia im szybkie opróżnienie go z resztek pokarmowych, podczas gdy długie jelita człowieka dają sobie dobrze radę tylko z dietą wegetariańską, bo do niej właśnie są przystosowane.

Źródło: Maria Grodecka „Zmierzch świadomości łowcy” Tower Press 2000

ZESTAWIENIE PORÓWNAWCZE CECH ANATOMICZNYCH:

anatomia4

Powyższa tabela, zaczerpnięta z książki „Dieta Alleluja” dr George’a Malkmus’a, łatwo dowodzi, że człowiek potrzebuje dopasować menu do profilu konstrukcyjnego swego układu pokarmowego.

Nasze jelita zostały zaprojektowane z myślą o przemieszczaniu pożywienia przez długi, szeroki układ trawienny – wyposażony w wiele zagłębień, pętli i zakrętów – przy udziale włókien pokarmowych. Błonnik popycha do przodu żywność przesuwającą się przez drogi trawienne za sprawą perystaltyki jelit, przypominającej rytmiczne skurcze mięśni węża. Surowe owoce i warzywa są bogate w błonnik, w przeciwieństwie do produktów pochodzenia zwierzęcego, które wcale nie zawierają błonnika. Nie ma w nich czegokolwiek, co mogłoby pomóc przepychać pokarm tego typu przez drogi trawienne, dlatego takie jedzenie porusza się w jelitach bardzo powoli. Podczas gdy surowy owoc lub warzywo zostają strawione w ciągu 30-60 minut, a ich całkowite wydalenie z organizmu następuje po 16-20 godzinach, to pokarm zwierzęcy potrzebuje od dwóch do czterech dni, aby opuścić ciało!

Źródło: miesięcznik „Wegetariański Świat”, nr 10-11 (126) październik-listopad 2011

Za:http://vege4u.blogspot.com/2013/02/dowody-na-roslinozernosc.html

Tags : , , , , , ,

Komentowanie zamknięte.