Najnowsze

Opublikowano Czerwiec 13, 2016 Przez Michal W NWO

Czwarta część filmu opisującego historię najpotężniejszej rodziny świata „The Dynasty of Rothschild”

Czwarta część filmu dokumentalnego „The Dynasty of Rothschild” opisuje w jaki sposób dynastia żydowskich bankierów przejęła władzę nad rynkami finansowymi, walutowymi, rynkami złota i diamentów, podporządkowała sobie polityków i media oraz utworzyła europejską walutę EURO.

maxresdefault (1)

Poniżej fragment transkrypcji oraz wideo:

„Rothschildowie praktycznie stworzyli współczesny międzynarodowy rynek akcji. Już w sierpniu 1820 r. przedstawiciel Bremen w Sejmie Konfederacji Niemieckiej we Frankfurcie, w rozmowie z hrabią Buol z Austrii, dokładnie opisał niezrównany zasięg wpływów politycznych Rothschildów:

„Poprzez swoje ogromne transakcje i powiązania w ramach działalności bankowej i udzielania pożyczek, rodzina ta osiągnęła status prawdziwej potęgi. Osiągnęła taki stopień kontroli nad rynkiem walutowym, że może sobie pozwolić na hamowanie lub wspomaganie działań potentatów, a nawet największych europejskich potęg.”

Reszta XIX wieku znana była jako „epoka Rothschildów.” Sponsorowali oni Cecila Rhodesa, umożliwiając mu zmonopolizowanie pól diamentów i złota w południowej Afryce. W Ameryce sponsorowali Harrimanów i ich koleje; Vanderbildów – koleje i prasa; Carnegie – przemysł stalowy; oraz wielu innych.

Do roku 1850 dziedzic francuskiej części imperium, James Rothschild, miał zgromadzić 600 milionów franków – o 150 mln więcej niż wszyscy pozostali bankierzy Francji. Na wschód od Paryża wybudował pałac Ferrieres, na widok którego Wilhelm I powiedział:

„Nawet królów nie stać na coś takiego! Tylko Rothschild mógł sobie na to pozwolić.”

Pewien dziewiętnastowieczny francuski komentator mówił: „W Europie jest tylko jedna potęga – Rothschildowie.” Pewien ekspert oszacował, iż pod koniec XIX wieku rodzina ta była w posiadaniu połowy majątku świata. Pomimo posiadania tak wielkich bogactw, rodzina z reguły starała się nie zwracać na siebie uwagi. Choć kontrolują dziesiątku korporacji przemysłowych, handlowych, górniczych i turystycznych, tylko kilka z nich nosi nazwę Rothschild. Nie istnieją żadne dowody, jakoby ich dominacja nad europejskimi i światowymi finansami uległa zmianie.

W roku 1945 życie zaczęło wracać do normy. Ale co dla rodziny Rothschildów oznaczała normalność? Zbudowany przez Leo dom przy Hamilton Place zmienił się w jeden z najbardziej luksusowych klubów świata. Kolejną rezydencję, w Kensington Gardens, przekształcono w ambasadę Związku Radzieckiego. W Francji, przy Place de la Concorde, mieści się gigantyczna posiadłość, w której mieszkał dawniej Talleyrand. Następnie wprowadził się tam Edouard de Rothschild.

Kiedy Edouard postanowił ją sprzedać, na zakup mógł sobie pozwolić tylko jeden klient: Wuj Sam. Budynek stał się kwaterą główną planu Marshalla w Euopie; obecnie zaś mieści się w nim przedstawicielstwo USA przy NATO oraz europejskie organizacje regionalne. W ogromnym domu Henriego de Rothschild przy rue du Faubourg SaintHonoré mieści się teraz Cercle de l’Union Interalliée – luksusowy międzynarodowy klub dyplomatyczny.

Pod numerem 41 na tej samej ulicy mieści się ambasada USA, w budynku wzniesionym przez Edmonda de Rothschild. Rodowe monogramy wciąż wieńczą portale obu budynków. I na koniec Ferrieres – klejnot w koronie Rothschildów. Nikogo nie byłoby stać, żeby go kupić, nawet, gdyby rodzina miała ochotę rozstawać się z tak istotnym symbolem.

Początkowo wiele wysiłku poświęcono na rozwiązanie skomplikowanej sieci długów sprzed wojny, na których musiał skupić się kraje takie jak Chile i Węgry. Nowe sprawy, takie jak oferta 5 milionów funtów w obligacjach dla Międzynarodowego Banku Rekonstrukcji i Rozwoju, znanego także jako Bank Światowy, poszczególne gałęzie rodziny musiały załatwiać wspólnie. Już trzy lata wcześniej Rothschildowie odbudowali swój dawny monopol na rynku afrykańskiego złota, kiedy ponownie otworzono międzynarodowy rynek złota. Światowe ceny złota ponownie ustalano w kwaterze głównej Rothschildów, New Court w Londynie.

Poprzez sieć holdingów New Court mógł wykorzystywać ogromne ilości drewna, energii elektrycznej, minerałów, w tym uranu. Winston Churchill, doceniając skalę ich działalności, nazwał ją „wielką imperialistyczną inicjatywą.” Po śmierci Antoniego jego syn Evelyn i bratankowie, Edmund i Leopold, wspólnie przejęli władzę.

Co więcej, Evelyn był członkiem zarządu gazet The Economist i Telegraph. Edmund, starszy partner, rozciągnął działalność na inne obszary – był właścicielem i zarządcą rafinerii Mennicy Królewskiej, agentem złota Banku Anglii, prowadził bankowość inwestycyjną, tym samym wzmacniając pozycję New Court jako głównego maklera złota w angielskim common law i kładąc podwaliny pod swoją obecną dominującą pozycją na rynku zasobów naturalnych Australii.

Rothschild Australia odpowiada za około jedną trzecią zysków NM Rothschild. Firma nie straciła dawnego zainteresowania złotem nawet po rozbiciu puli złota i mimo konsekwencji wojny wietnamskiej poniesionych przez dolara. Bank interesował się głównie państwami formującymi Europejską Wspólnotę Gospodarczą. Najbardziej fantastycznym pomysłem Rothschildów był plan wprowadzenia nowej waluty, tzw. eurco lub Europejska Jednostka Rozrachunkowa, oparta na wartości 9 największych walut Europy, poprzednik ECU i euro…”

Poprzednie części filmu:

Przygotował: Michał KK

Tags : , , ,

Komentowanie zamknięte.