Najnowsze

Opublikowano Lipiec 14, 2017 Przez a303 W Dziennikarstwo śledcze

10 mitów o Izraelu. Dr Ilan Pappé

Artykuł specjalnie dla CJPME (Kanadyjczycy za Sprawiedliwością i Pokojem na Bliskim Wschodzie / Canadians for Justice and Peace in the Middle East)

Listopad 2012

10 mitów o Izraelu

a

1 Mit 1: Palestyna była ziemią bez narodu czekającą na naród bez ziemi 

2 Mit 2: Palestyńczycy uciekali się do aktów terroru przeciwko żydowskim osadnikom przed utworzeniem Izraela

3 Mit 3: Mity wokół tworzenia Izraela

4 Mit 4: Izrael był łagodnym demokratycznym państwem przed 1967

5 Mit 5: Palestyńska walka nie ma innego celu niż terror

6 Mit 6: Izrael został zmuszony do okupacji Zachodniego Brzegu i Gazy w 1967, i musi zachować te terytoria aż inni będą gotowi na pokój

7 Mit 7: Izrael okupował Zachodni Brzeg i Gazę z życzliwymi zamiarami, ale zmuszono go do reakcji na palestyńską przemoc

8 Mit 8: Porozumienia z Oslo odzwierciedlały pragnienie obu stron do osiągniecia rozwiązania

9 Mit 9: Druga Intifada była masowym atakiem terrorystycznym zorganizowanym przez Arafata

10 Mit 10: Rozwiązanie w Izraelu i Palestynie jest tuż za rogiem.

Wprowadzenie CJPME do artykułu

W maju 2012 organizacja CJPME była dumna z goszczenia izraelskiego autora i historyka Ilana Pappé na objazdowych wykładach w 6 miastach w Kanadzie. Jego wykład – Fałszywy paradygmat pokoju: rewizja kwestii palestyńskiej [The False Paradigm of Peace: Revisiting the Palestine Question] – zakwestionował konwencjonalne zachodnie myślenie o Palestyń-czykach, i jak rozwiązać konflikt izraelsko-palestyński.

W kilku miejscach tej podróży dr Pappé proszono żeby wymienił najważniejsze z „fałszywych paradygmatów” do których wtedy nawiązywał. Mimo że wyczerpująca lista była dłuższa niż można ująć w 45-minutowy wykład, dr Pappé i CJPME obiecali mówić o tym kanadyjskim słuchaczom. Poniżej opis dr Pappé 10 najbardziej powszechnych i zgubnych „fałszywych paradygmatów”. Wysiłek i podsumowanie poniżej od dr Pappé to specjalna uczta dla kanadyjskich słuchaczy, i CJPME zaprasza was do poznania rozważań dr Pappé na ten temat.

10 mitów o Izraelu

Ilan Pappé

Każda próba rozwiązania konfliktu musi dotknąć sedna tego konfliktu, a sedno częściej niż nie leży w jego historii. Zniekształcona albo manipulowana historia może wyjaśniać dość dobrze fiasko zakończenia konfliktu, zaś prawdziwe i wszechstronne spojrzenie na przeszłość może ułatwić trwały pokój i rozwiązanie. Zniekształcona historia może uczynić więcej szkód, jak pokazuje badanie konkretnego przypadku Izraela i Palestyny: może chronić opresję, kolonizację i okupację.

Szeroka akceptacja na świecie narracji syjonistów opiera się na zlepku mitów, które, w końcu, rzucają wątpliwości co do moralnego prawa, etycznego zachowania Palestyńczyków i szans na sprawiedliwy pokój w przyszłości. Przyczyną tego jest to, że te mity uznają media głównego nurtu na Zachodzie, i polityczne elity jako prawdę. Kiedy uznaje się je za prawdziwe, te mity stają się uzasadnieniem, nie tak bardzo działań Izraela, a skłonności Zachodu do ingerencji.

Poniżej 10 mitów dających tarczę, immunity na bezkarność i nieludzkość na ziemi palestyńskiej.

Mit 1: Palestyna była ziemią bez narodu czekającą na naród bez ziemi

Pierwszy jest taki, że Palestyna była ziemią bez narodu oczekującą na naród bez ziemi. Pierwszą część udało się wykazać jako fałszywą licznym wspaniałym historykom, którzy wykazali, że przed przybyciem wczesnych syjonistów, w Palestynie żyła kwitnąca społeczność, w większości wiejska, ale z bardzo tętniącym życiem ośrodkiem miejskim. Była to społeczność jak wszystkie wokół społeczności arabskie, pod władzą Otomana i część imperium, to niemniej jednak taka która widziała pojawienie się powstającego ruchu narodowego. Ruch ten prawdopodobnie zamieniłby Palestynę w państwo narodowe, jak Irak i Syria, gdyby na jej brzegach nie pojawił się syjonizm.

Druga część tego mitu jest też wątpliwa, ale mniej ważna. Kilku badaczy, wśród nich Izraelczycy, wątpili w powiązania genetyczne między syjonistycznymi osadnikami i Żydami którzy mieszkali w Palestynie w czasach rzymskich, albo wtedy byli wypędzeni. To jest naprawdę mniej ważne, bo wiele ruchów narodowych tworzą sztucznie swoją historię o powstaniu i umieszczają ją w odległej przyszłości. Ale ważną sprawą jest co robisz w imię tej narracji. Czy usprawiedliwiasz kolonizację, wypędzenie i zabijanie w imię tej historii, albo czy dążysz do pokoju i pojednania na tej podstawie?

Nieważne jest czy narracja jest prawdziwa czy nie. Ważne jest to, że jest podła jeśli w jej imieniu  kolonizujesz, wysiedlasz, a w niektórych przypadkach nawet popełniasz akty ludobójstwa wobec rodowitego i tubylczego narodu.

Mit 2: Palestyńczycy uciekali się do aktów terroru przeciwko żydowskim osadnikom przed utworzeniem Izraela

Drugim mitem założycielskim było to, że Palestyńczycy od początku uciekali się do antysemickiej kampanii terroru kiedy przybyli pierwsi osadnicy, i do utworzenia państwa Izrael. Jak pokazują dzienniki wczesnych syjonistów, zostali przyjęci przez Palestyńczyków którzy proponowali im mieszkanie i uczyli ich w wielu przypadkach jak uprawiać ziemię. Dopiero kiedy stało się jasne, że ci osadnicy nie przybyli żeby żyć jako sąsiedzi albo z tubylcza społecznością, a w miejsce jej, rozpoczął się opór Palestyńczyków. A kiedy ten opór się rozpoczął nie był inny od żadnej innej walki antykolonialnej.

Mit 3: Mity wokół tworzenia Izraela

Trzeci mit składa się z izraelskich bajek o wojnie 1948. Były 4 mity założycielskie wiążące się z tą datą.

3.1 Palestyńczyków będzie się obwiniać za to co im się przydarzyło, bo oni odrzucili ONZ-owski plan podziału z  1947

To był pierwszy mit, że Palestyńczycy odrzucili plan ONZ o podziale z listopada 1947. Ten zarzut ignoruje kolonialny charakter ruchu syjonistycznego. Byłoby mało prawdopodobne żeby np. Algierczycy uznali podział Algierii z francuskimi osadnikami – i takiej odmowy nie uznano by za nierozsądną czy nieracjonalną. Co jest jasne moralnie, to że taki sprzeciw, w przypadku każdego innego kraju arabskiego, nie powinien uzasadniać czystek etnicznych Palestyńczyków jako ‚karę’ za odrzucenie ONZ-owskiego planu pokojowego, który wymyślono bez żadnej z nimi konsultacji.

3.2 Palestyńczycy dobrowolnie opuścili swoje dom, albo na skutek wezwania do tego przez ich liderów

Podobnym absurdem jest mit, że Palestyńczycy opuścili swoje domy dobrowolnie albo na skutek wezwania swoich liderów, i tych z sąsiednich krajów arabskich, rzekomo żeby zrobić miejsce dla atakujących arabskich armii mających przyjść żeby wyzwalać Palestynę.

Nie było żadnego takiego wezwania – ten mit wymyślił izraelski minister spraw zagranicznych na początku lat 1950. Później izraelscy historycy zmienili ten mit i twierdzili, że Palestyńczycy odeszli, albo uciekli, z powodu wojny. Ale prawda jest taka, że już połowa tych którzy stali się uchodźcami w 1948 zostali wypędzeni przed rozpoczęciem wojny, 15 maja 1948.

3.3 Izrael był Dawidem walczącym z arabskim Goliatem

Badania wykazały, że Palestyńczycy nie mieli żadnej siły wojskowej. Państwa arabskie wysłały tylko stosunkowo mały kontyngent wojsk do Palestyny, i one były małe liczebnie, i dużo mniej wyposażone czy wyszkolone niż siły żydowskie. Co więcej, i bardzo ważne jest to, że te wojska wysłano do Palestyny po 15 maja 1948, kiedy Izrael już ogłoszono pańs-twem, jako reakcję na czystkę etniczną jaką wojska syjonistyczne rozpoczęły w lutym 1948.

3.4 Po wojnie o utworzenie, Izrael wyciągnął rękę o pokój do Palestyńczyków i arabskich sąsiadów

Co do mitu o wyciągniętej ręce dla pokoju, dokumenty wyraźnie pokazują nieprzejednane izraelskie przywództwo, które odmówiło wszczęcia negocjacji o przyszłości pomandatowej Palestyny, albo rozważyć powrót narodu który wypędzono albo uciekł. Kiedy arabskie rządy i palestyńscy liderzy chcieli uczestniczyć w nowej i bardziej rozsądnej pokojowej inicjatywie OINZ w 1948, Izraelczycy zamordowali mediatora pokojowego ONZ, księcia Bernadotte, i odrzucili propozycję Palestyńskiej Komisji Pojednania (PCC), organu ONZ, żeby wznowić negocjacje.

Ta nieugięta postawa trwała dalej i jak pokazał Avi Shlaim w Żelaznym murze [The Iron Wall], wbrew mitowi, że Palestyńczycy nigdy nie przegapili okazji do zawarcia pokoju, to Izrael ciągle odrzucał propozycje pokojowe jakie były na stole.

Mit 4: Izrael był łagodnym demokratycznym państwem przed 1967

Czwarty mit jest taki, że Izrael była łagodnym demokratycznym krajem, dążącym do pokoju ze swoimi sąsiadami, i proponującym równość wszystkim swoim obywatelom przed wojną w czerwcu 1967. Jest to mit propagowany, niestety, przez niektórych wybitnych palestyńskich i pro palestyńskich uczonych – ale on nie ma żadnej historycznej podstawy w faktach. Jedną piątą izraelskich obywateli poddano bezwzględnej władzy militarnej opartej na drakońskich brytyjskich obowiązkowych przepisach nadzwyczajnych, które odmawiały im wszelkich podstawowych praw ludzkich i obywatelskich. W tym okresie ponad 50 palestyńskich obywateli zostało zabitych przez izraelskie siły bezpieczeństwa. Jednocześnie Izrael prowadził agresywną politykę wobec swoich arabskich sąsiadów, atakując ich za pozwalanie uchodź-com podejmowania prób powrotu, albo przynajmniej odzyskiwać ich utracone majątki i bydło. W porozumieniu z Brytanią i Francją, Izrael próbował też obalić legalny rząd Gamala Abdula Nassera w Egipcie.

5 Mit 5: Palestyńska walka nie ma innego celu niż terror

Piąty mit jest taki, że walka Palestyńczyków jest niczym więcej niż terroryzmem. Walka prowadzona przez Organizację Wyzwolenia Palestyny (PLO) była walką wyzwoleńczą z planem kolonialnym. Jakoś trudno jest światu przyznać legalność walce antykolonialnej, kiedy większość ciemiężonych stanowią muzułmanie, a ciemiężcą jest Żyd.

6 Mit 6: Izrael został zmuszony do okupacji Zachodniego Brzegu i Gazy w 1967, i musi zachować te terytoria aż inni będą gotowi na pokój

Szósty mit jest taki, że wojna 1967 zmusiła Izrael do okupacji zachodniego Brzegu i strefy Gazy, i zachować je pod swoim nadzorem dotąd, aż świat arabski, albo Palestyńczycy, będą chcieli zawrzeć pokój z państwem żydowskim.  Izraelska elita polityczna i wojskowa  wojnę 1948 uważała za straconą okazję: historyczny moment w którym Izraelczycy mogli zająć całą historyczną Palestynę (od rzeki Jordan do Morza Śródziemnego). Jedynym powodem iż tego nie zrobili było ciche porozumienie z Haszemickim Królestwem Jordanii: w zamian za ograniczony udział Jordanii w ogólnym wysiłku wojennym Arabów, Jordania będzie mogła anektować Zachodni Brzeg. Po 1948, izraelska elita szukała okazji i starannie planowała od połowy lat 1960 jak wprowadzić plan przejęcia wszystkiego.

Zbyło kilka historycznych momentów kiedy Izraelczycy niemal to zrobili – ale w ostatniej chwili powstrzymali się. Najsłynniejsze momenty były w 1958 i 1960. W 1958 lider państwa i jego pierwszy premier, David Ben-Gurion, porzucił plan w ostatniej chwili z obaw przed międzynarodową reakcją. W 1960 Ben-Gurion powstrzymał się z powodu obaw demograficznych – myśląc, że Izrael nie może włączyć tak dużej liczny Palestyńczyków. Najlepsza okazja miała miejsce w 1967, niezależnie od izraelskiej mitologii niechęci do wojny z Jordanią, a zmuszony do reakcji na jordańską agresje. Nie było potrzeby na pozostanie Izraela na Zachodnim Brzegu, gdyby była jakaś inna runda napięć między obu państwami.

Włączenie do Izraela Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy było izraelskim planem od 1948, który wprowadzono w 1967.

Mit 7: Izrael okupował Zachodni Brzeg i Gazę z życzliwymi zamiarami, ale zmuszono go do reakcji na palestyńską przemoc

Siódmy mit był taki, że Izrael zamierzał dokonać dobrowolnej okupacji, ale został zmuszony podjąć twardszą postawę z powodu palestyńskiej przemocy. Od początku każdą chęć za-kończenia okupacji Izrael uważał – czy wyrażona pokojowo czy walką – za terroryzm.  Od początku brutalnie reagował poprzez zbiorowe karanie społeczeństwa za każdy przejaw  oporu.

Palestyńczykom zaproponowano dwie opcje: 1) przyjąć życie w izraelskim otwartym więzieniu, cieszyć się ograniczona autonomią i prawem do pracy jako tania siła robocza w Izraelu pozbawiona wszelkich praw robotników, albo 2) sprzeciwiać się, nawet łagodnie, i ryzykować życiem w więzieniu o maksymalnym bezpieczeństwie poddanym instrumentom kary zbiorowej w tym demolkami domów, aresztowaniami bez procesu, wypędzeniami, a w ostrych przypadkach zabójstwami i mordem.

Główną zmianę rzeczywistości jaką Palestyńczycy musieli zaakceptować – albo ryzykować znoszeniem kary – było to, że Izraelczycy jednostronnie zdecydują która część Zachodniego Brzegu i Strefy Gazy zostanie im odebrana na zawsze i anektowana do Izraela. W tym momencie czasu ponad połowę Zachodniego Brzegu anektowano tak czy inaczej, zas Strefę Gazy pozostawiono jako teren nad którym Izrael chce sprawować bezpośrednie rządy.

Część tego mitu wiążąca się z twierdzeniami o PLO – twierdzeniach promowanych przez liberalnych syjonistów w USA i Izraelu, i wspólna dla reszty sił politycznych w Izraelu o walce PLO. Zarzut że PLO – w Palestynie i poza – prowadziła wojnę terroru dla samego terroru. Niestety, ta demonizacja nadal przeważa na Zachodzie i podkreślono ją po 2001 próbą zrównania islamu, terroryzmu i Palestyny.  PLO faktycznie uznało za jedynego i legalnego przedstawiciela narodu palestyńskiego więcej państw niż uznało Izrael. Warto zauważyć, że ta demonizacja trwała po Porozumieniach w Oslo w 1993, dzięki którym Izrael rzekomo uznał PLO za legalnego partnera.

a

Nawet Autonomię Palestyńską dalej pokazuje się jako organizację popierającą terror. Najgorszy rodzaj demonizacji, który przekonał zachodni świat do uciekania się do bojkotu politycznego, na skierowany na Hamas. Kiedy międzynarodowa społeczność obywatelska dalej kwestionuje taką charakteryzację, media głównego nurtu i politycy nadal nabierają się na to oszczerstwo.

Mit 8: Porozumienia z Oslo odzwierciedlały pragnienie obu stron do osiągnięcia rozwiązania

Ósmy mit jest taki,  że Porozumienia z Oslo były procesem pokojowym powstałym z pragnienia obu stron do osiągnięcia rozwiązania. Pomysł podzielenia Palestyny już w latach 1930 był syjonistycznym wymysłem, ze Palestyńczycy odmówili poddać się aż do późnych lat 1980. W międzyczasie część ziemi którą Izraelczycy byli gotowi zaproponować Palestyńczykom spadła z połowy do 15%. Chęć nazwania tych 15% państwem nie mogła ukryć faktu, że proces Oslo, wymyślony wyłącznie przez Izraelczyków, proponował Palestyńczykom tylko podzielony Bantustan, i żadnego „prawa powrotu” czy innego rozwiązania dla milionów palestyńskich uchodźców.

Oslo było rezultatem matriksu wydarzeń który pozbawił władzy PLO i jej lidera, Yassera Arafata, do takiego stopnia, że wbrew radom najlepszych przyjaciół, wszedł w ten proces oczekując zdobyć niezależność w przynajmniej części Palestyny. Końcowym rezultatem było niemal całkowite zniszczenie  Palestyny i Palestyńczyków.

Mit 9: Druga Intifada była masowym atakiem terrorystycznym zorganizowanym przez Arafata

Dziewiąty mit jest taki, że Druga Intifada była mega terrorystycznym atakiem sponsorowanym i planowanym przez Arafata. Prawda jest taka, że był to masowy przejaw niezadowolenia ze zdrady w Oslo, powiększony prowokacyjną akcją Ariela Sharona i jemu podobnych wokół świętych miejsc dla islamu w Palestynie. Ten pozbawiony przemocy protest został zmiażdżony brutalna siłą przez Izrael, co doprowadziło do bardziej rozpaczliwej palestyńskiej reakcji: zwiększonego stosowania bomb samobójczych jako ostatni sprzeciw wobec przeważającej siły wojskowej Izraela. Jest wiele mówiący dowód w izraelskim dzienniku, o tym jak opisywano go na początkowych etapach intifady,  jako pokojowy ruch siłą zmiażdżony, a odłożyli go na półkę redaktorzy żeby zgadzał się z wersją rządową.

Ta narracja o Palestyńczykach porzucających proces pokojowy siła, a zatem „ponowne potwierdzenie” tego co Izrael zawsze o nich mówił – tzn. że oni nie przegapiają okazji dla pokoju, i że „nie ma nikogo do rozmowy po stronie palestyńskiej” – jest szczególnie cyniczna. Izraelski rząd i wojsko siłą próbowali narzucić własną wersję Oslo – taką która miała zatrzymać okupację na zawsze ale za zgodą Palestyńczyków – i nawet słaby Arafat nie mógł jej zaakceptować. On i tak wielu innych liderów, którzy mogli doprowadzić Palestyńczyków do pojednania było na celowniku Izraelczyków, i większość z nich, być może nawet sam Arafat, zostali zabici.

Mit 10: Rozwiązanie w Izraelu i Palestynie jest tuż za rogiem.

Ostatni i dziesiąty mit jest taki, że rozwiązanie jest w Izraelu i Palestynie tuż za rogiem: rozwiązanie „dwóch państw” będzie się układać, i konflikt niemal się zakończy.  Ten róg na pewno nie jest na tej ziemi, może gdzieś we wszechświecie. Realia na miejscu, te o ogromnej kolonizacji i anektowaniu dużej części Zachodniego Brzegu przez Izrael, z każdego powstałego państwa zrobi smutny Bantustan. Gdyby kiedykolwiek była zgoda na takie państwo, byłby to Bantustan bez żadnej prawdziwej suwerenności. Jeszcze gorzej, Palestynę określałoby się jako tylko 20% tego czym jest faktycznie, a Palestyńczyków tylko jako tych którzy żyją na Zachodnim Brzegu.  (Co istotne, Strefa Gazy wydaje się być wyłączona z dyskusji o przyszłym państwie, i wielu części Jerozolimy też nie włącza się w przewidywane państwo).

„Rozwiązanie dwóch państw”,  jak wspomniane powyżej, jest izraelskim wymysłem, które miało umożliwić powstanie kwadratury koła: włączyć Zachodni Brzeg pod kontrolę Izraela bez włączenia żyjących tam ludzi.  Zaproponowano więc, że część Zachodniego Brzegu stanie się autonomiczna i może nawet „państwem” w zamian za porzucenie przez Palestyńczyków wszelkich nadziei: nadziei na powrót uchodźców, na równe prawa Palestyńczyków w Izraelu, na los Jerozolimy, i na moralne życie jako istoty ludzkie w swojej ojczyźnie.

Wszelką krytykę tej mitologii uważa się za antysemityzm. Ale w rzeczywistości ta polityka i mitologia jest głównym powodem dalszego istnienia antysemityzmu. Izrael nalega, że to co robi, robi w imię judaizmu. Dlatego kreuje związek między syjonistyczną kolonizacją i żydowską religią w umysłach pokręconych ludzi. Ten związek powinno się odrzucić w imię judaizmu.

Rzeczywiście, dla dobra powszechnych wartości, powinno się szanować prawo każdego kto żyje w Palestynie (albo został wypędzony). Prawo wszystkich ludzi w Izraelu i Palestynie by żyć jako równi powinno być na pierwszym miejscu programu wszystkich wysiłków dla pokoju i pojednania w regionie.

Dr Ilan Pappé

Tłum. Ola Gordon

Źródło: http://www.gazaark.org/wp-content/uploads/2012/11/Pappe-Ten-mythologies-of-Israel-CJPME_NOV_2012.pdf

Komentowanie zamknięte.