Najnowsze

Polskojęzyczny kundlizm przeciwko Białorusi. Henryk Pająk

Fragment książki pt: „Kundlizm znów wygrał” Henryka Pająka z filmem pt: „Polacy na Białorusi” zrealizowany przez: Wierni Polsce Suwerennej. Admin

Deputowany Siergiej Konstantin, polityk białoruski, powiedział podczas IX Zjazdu Wszechsłowiańskiego w Mińsku [1] z udziałem m.in. delegacji polskich patriotów:

– Nie możemy nie dostrzegać, nie uświadamiać sobie i nie czuć, jak określone siły na świecie zmierzają wszelkimi sposobami do zniszczenia narodów słowiańskich, w ramach tej nie wypowiedzianej oficjalnie, ale w rzeczywistości toczącej się wojny. Faktycznie zabrano Serbii Kosowo i Metohę, dzielona jest Macedonia, są próby dzielenia Rosji i Ukrainy [2] w ramach Unii Europejskiej, możliwe jest oddzielenie od Czech Sudetów, a od Polski – Śląska. Zorganizowano gebbelsowskie, informacyjne podkopywanie Białorusi i jej lidera Łukaszenki. Wrogie siły rozumieją, że jeżeli Słowianie nie zostaną zniszczeni, nie będą one mogły ustanowić swojego panowania na świecie. Nie możemy zgodzić się z tym, ażeby 100 – 200 europejskich polityków, finansowanych przez tajne centra finansowe, zarządzało światem w swoich interesach, wbrew interesom Słowian.

Czy w Polsce, w jakimkolwiek radiu, telewizji czy polit-poprawnej prasie, możliwe jest opublikowanie takiej oceny polityki syjonistycznego globalizmu wobec narodów słowiańskich, w tym przeciwko Białorusi?

Pytanie jest retoryczne.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=zsRuLCWa7R4&feature=player_embedded]

Cz. II http://www.youtube.com/watch?v=snmqdYDHZto

Cz. III http://www.youtube.com/watch?v=8gxne4Xuvtc

Co przeciętny oglądacz-czytacz, słuchacz tych dywersyjnych polskojęzycznych mediów wie o współczesnej Białorusi? W skrócie wie tyle, że krajem tym dyktatorsko rządzi „satrapa”, „dyktator” Łukaszenka, że dławiona jest wolność słowa, a polska mniejszość jest tam prześladowana. Ta sztanca jest powielana z roku na rok, a co gorsze, od jednej do drugiej edycji Kne-sejmu i rządów. Kontynuował tę dywersyjną kampanię przeciwko Białorusi rząd Kaczyńskich i zdominowany przez Prawo i /nie-/ Sprawiedliwość Sejm, a tak naprawdę to Kne-sejm. Za rządów PO-PSL ten kundlizm antybiałoruski zapewne osłabnie ale nie zniknie, bo Donald Tusk jeszcze jako lider PO pojechał na Białoruś wyzwalać mniejszość polską spod „reżimu Łukaszenki” ale jako obecny lider „mniejszości niemieckiej” w Polsce otrzyma od swych zaodrzańskich protektorów zakaz drażnienia Rosji, z którą Niemcy mają nowy pakt Ribentrop – Mołotow, czyli rurę gazową pod Bałtykiem.

Zaglądnijmy jednak za kulisy, za prawy brzeg Bugu. Coś się nam wtedy zacznie nie zgadzać w tym obrazie Białorusi.

W raporcie Organizacji Narodów Zjednoczonych z 2003 roku, Białoruś zajmuje 53 miejsce i znajduje się w grupie państw o wysokim poziomie rozwoju cywilizacyjnego. Rosja znajduje się tam o 10 miejsc niżej, a Litwa wyżej tylko o dwa miejsca, ale obecnie nikt w mediach nie oskarża Litwy, że panuje tam regres cywilizacyjny. Powód – to kraj Unii Europejskiej, który odwrotnie do swojej wielkości zajmuje wybitnie ważne strategicznie miejsce w ekspansjonizmie syjonizmu amerykańskiego przeciwko Rosji, jej złóż naturalnych, a więc nie tylko przeciwko Białorusi.

Według raportu ONZ, Białoruś wyprzedza wszystkie pozostałe kraje tzw. Wspólnoty Niepodległych Państw, powstałych po rozbiorze molocha żydobolszewickiego pod nazwą „Związku Radzieckiego”. Wyprzedza także niektóre państwa Europy Wschodniej.

Według udziału wydatków na wykształcenie i ochronę zdrowia, Białoruś wyprzedza nawet niektóre państwa zachodnie. Dodajmy, że Polska znajduje się w tej kategorii porównawczej na granicy zapaści cywilizacyjnej, a jaka jest kondycja służby zdrowia, to najlepszą rekomendacją są strajki lekarzy i pielęgniarek, czyli klincz nieusuwalny, bowiem brakuje pieniędzy nie tylko na symboliczne podwyżki płac, ale głównie na utrzymaniu szpitali.

Istnieje w tym raporcie kryterium tzw. wysokiej strefy technologii. Białoruś pod tym względem wyprzedza Norwegię, Austrię, Grecję i kilka innych państw zachodniego raju. Ale my o tym nie dowiemy się z mediów. Białoruś ma być skansenem postsowieckiego zastoju i basta!

Poziom przestępstw na Białorusi jest jednym z najmniejszych w „Jewropie” i jeśli nawet założyć, że białoruska statystyka przestępstw jest nieco podkolorowana, to i tak jest o wiele lepiej niż w „Trzeciej RP”, a teraz w „Czwartej RP”.

My natomiast bijemy wszelkie rekordy w zakłamanej propagandzie nieistniejących sukcesów. Eksport obcych fabryk – byłych polskich zakładów pracy, „nasze” żydomedia nazywają stale rosnącym „polskim eksportem”. Zapoznajmy się z informacją z żydoniemieckiego „Dziennika” z 9 maja 2007 roku. Ta informacja, to wzorowana na „wczesnej PRL” propaganda klęski przekuwanej w sukces w ramach medialnego terroru.

PROGNOZA RESORTU GOSPODARKI Polski eksport przekroczy w tym roku 100 mld euro

W nadchodzących kilkunastu miesiącach pogłębi się nasz deficyt w handlu zagranicznym, wynika z prognoz przedstawionych wczoraj przez Piotra Woźniaka, ministra gospodarki.

Resort gospodarki szacuje go na 13,8 mld euro w 2007 r. i na ponad 14 mld euro w roku przyszłym. Minister Piotr Woźniak uspokaja jednak, że taki poziom deficytu nie jest powodem do niepokoju. Tym bardziej, że jak wynika z prognoz resortu, wartość polskiego eksportu wyniesie w tym roku 102,5 mld euro. Oznacza to, że wzrośnie on o 17,1 proc. Podobnie import, który w tym samym czasie wyniesie 116,3 mld euro (wzrost o 16,3 proc).

Według szefa resortu gospodarki, są dwa powody rosnącego deficytu handlowego. Pierwszym jest wysoki poziom bezpośrednich inwestycji zagranicznych. Drugą przyczyną są wciąż drożejące rosyjska ropa i gaz oraz import towarów konsumpcyjnych z Chin. W ubiegłym roku deficyt z Rosją sięgnął 6 mld euro, a z Chinami 5,5 mld euro.

Mamy tu dwie wykluczające się prawidłowości: wzrost eksportu aż o 17,1 procent w stosunku do 2006 roku, a jednak wzrost importu o 16,3 procent. W liczbach bezwzględnych – eksport wyniesie 102 mld euro, a import aż 166,6 mld. Czyli import stale rośnie, przy czym eksport nie jest eksportem „polskich towarów”, tylko w większości towarów wyprodukowanych w byłych polskich fabrykach!

Nawet krocząca w czołówce dywersji antybiałoruskiej organizacja Transparency International podaje, że Białoruś jest najmniej skorumpowanym państwem we Wspólnocie Niepodległych Państw. Dlaczego – możemy tylko się domyślać. Na Białorusi niczego się nie „prywatyzuje”, nie powoduje sztucznej upadłości przedsiębiorstw, tj. kandydaci na łapówkowiczów nie mają czego „sprzedawać” obcym hochsztaplerom, jak to było w Polsce Balcerowiczów, AWS-UW, SLD a teraz w „Czwartej RP” pod wodzą PiS-PO.

Średnia pensja w ostatnich latach ciągle na Białorusi rośnie. W 2001 roku wynosiła 2001 dolarów rocznie, miesięczna w 2003 r. 168 dolarów, dwa lata później już 250. Średnia pensja tak niska? – wykrzykną malkontenci. Tylko niechże zechcą uwzględnić siłę nabywczą dolara w stosunku do cen, a wtedy okaże się, że jest całkiem znośnie. Na Białorusi państwo dokłada do wielu dziedzin życia zbiorowego, jest więc państwem opiekuńczym. Żyje się po prostu taniej. Ogólnie poziom życia, czyli poziom wydatków jest dwukrotnie wyższy niż w Rosji.

Inflacja wynosi około 3-4 procent rocznie, mieści się w granicach dopuszczalnych nawet dla skrajnych liberałów rynku zachodniego. Istnieje zasada uznawana przez cały świat ekonomiczny, że kiedy inflacja przekroczy pięć procent, państwo powinno wkraczać z mechanizmami rekompensacyjnymi. Tak jest właśnie na Białorusi, gdzie prowadzi się indeksację emerytur, zasiłków, zarobków pracowników „budżetówki”. Jak jest u nas? Lepiej nie wspominać, aby nie prowokować zgrzytania zębów.

Państwo białoruskie zachowało kontrolę nad kluczowymi dla bezpieczeństwa gospodarczego przedsiębiorstwami i całymi działami gospodarki. Oznacza to, że jeszcze ich nie „sprywatyzowano”: nie rozkradli ich zachodni „inwestorzy”, jak u nas. Bo u nas propaganda sukcesu gospodarczego ogłupia ludzi takimi oto publikacjami, jak ta z „Dziennika”:

„Polskie fabryki pracują na pełnych obrotach”

i piszą, że w 2006 roku w sektorze dużych przedsiębiorstw roczny wzrost wydatków wzrósł o 50 procent. Naiwni mogą uznać, że nareszcie doganiamy wałęsowską Japonię, a może nawet prześcigamy. Wystarczy jednak zwrócić uwagę na oszustwo w dwóch słowach: „Polskie fabryki…” Jakie polskie? Które? Zwłaszcza te większe. One są „polskie”? One były kiedyś polskie. Teraz są obce, czyjeś. Polacy to gastarbajterzy zatrudnieni w tych „polskich fabrykach”. Zyski z nich wypływają za granicę, głównie do państw zachodnich, do USA. Polacy są tylko robolami w tych „polskich fabrykach”. Na Białorusi dochody z przedsiębiorstw nie wędrują do kieszeni obcych hochsztaplerów, np. do kliki „oligarchów”, tylko do budżetu państwa. Dochody idą na subsydiowanie produkcji tych przedsiębiorstw, a reszta na świadczenia socjalne.

Większość tych przedsiębiorstw produkuje towary całościowo, to znaczy nie ma tam składanek finalnych z części produkowanych w dziesiątkach innych, także obcych zakładów, jak w Polsce.

Na Białorusi wielkie zagłady przemysłowe wciąż są Białoruskie, a nie obce. Białoruś handluje z Zachodem i Wschodem: eksportuje ciągniki rolnicze, wywrotki, olbrzymie samochody transportowe i wiele innego sprzętu mechanicznego. A co my produkujemy w Polsce, w polskich zakładach? My produkujemy meble, plecione kosze, ogrodowe krasnale, a nasze sztandarowe niegdyś monopole produkcyjne, na czele ze spirytusowym, od dawna są w obcych łapach. „Reżim Łukaszenki”, o czym nie dowiemy się nigdy w mediach, bije nas na głowę w budowie autostrad i dróg lokalnych.

Zasoby energetyczne Białorusi, dość ubogie, bo Białoruś nie posiada własnych złóż węgla, ropy, gazu, są w 100 procentach w rękach państwa, a nie jak w Rosji – w rękach oligarchów żydowskich.

Roczny wzrost gospodarczy Białorusi wynosi stale po około 10 procent. Zapytajmy Kaczyńskich i Tusków, którzy zaprzedali Polskę żydoamerykańskim i żydoniemieckim awanturnikom, jak to jest z tym rocznym wzrostem gospodarczym w Polsce. Odpowiedzą, że Białoruś ma większy wzrost, bo Rosja stosuje wobec swojego wasala ceny dumpingowe na nośniki energii. A dlaczego by Białoruś nie miała z tego dumpingu korzystać?

Newralgicznym działem decydującym o normalności i suwerenności każdego państwa jest ziemia, grunty uprawne. Na Białorusi każdy może sprzedać swoje grunty sąsiadowi, ale nie obcym.

Działek nie kupuje się łatwo, bo tylko w określonym celu. Każdy rolnik, który zamierza zbudować gospodarstwo, kupuje pod nie ziemię. Pracujesz na roli – kupuj i uprawiaj. Jesteś mieszczuchem – nie kupisz, bo nie masz szans obrabiać tej ziemi. Nic na ziemi nie robisz, rosną chwasty – oddawaj. Dlatego radzę posłuchać relacji choćby pielgrzymów do Ostrej Bramy, jadących autokarami przez tereny Białorusi. Latem widzą tam pięknie uprawione pola, dorodne krowy pasące się na łąkach. Nigdzie nie widać koszmarnych ruin przedsiębiorstw, rozwalających się chat, wyludnionych wsi. Białoruś żyje. Żyje po swojemu, skromnie, stabilnie, po białorusku, z poszanowaniem własnej godności i suwerenności.

Pogoniono dolarowe dywizje Sorosa siejące „demokrację”, co nie oznacza, że obcy przedsiębiorca nie może nabyć państwowego zakładu. Wtedy musi się zobowiązać – i nie na papierze jak u nas – do zachowania miejsc pracy i pakietów socjalnych.

Już w sierpniu 2003 roku „reżim Tyranienki” /neologizm „Wprost”/ pogonił amerykańską organizację IREX, działającą w Mińsku już od 1997 roku i rzekomo wspierającą wolne media w ramach „projektu” o nazwie „Pro media”. Zdaniem władz białoruskich, organizacja ta działała na podobieństwo siatki szpiegowskiej. Organizowała szkolenia, wzniecała konflikty narodowościowe i etniczne – m.in. z Polakami, rekrutowała do tej dywersji dysydentów, łamała prawo.

W 1998 roku Mińsk przepędził w podobny sposób białoruską wersję sorosowskich dolarowych dywizji po nazwą „Fundacji Batorego”. O tych ciosach donosiła 9 lipca 2003 roku nawet „Gazeta Wyborcza”.

Zniesiono wszelkie „radzieckie” ulgi dla urzędników. Zachowano tylko ulgi dla uczestników Wielkiej Wojny Ojczyźnianej. Konieczne, bo przecież to już starcy w okolicach osiemdziesiątki, nadto inwalidzi, schorowani.

Dla niezorientowanych, wykarmionych u nas na propagandzie antybiałoruskiej, wręcz nierealne może się wydawać, że zachowano główne „zdobycze socjalizmu” w zakresie opieki socjalnej! Dlaczego ma to być „anachronizm” sowiecki, jeżeli taka Szwecja przez całe dziesięciolecia była niedoścignionym wzorem państwa socjalistycznego czyli „socjalnego” i tak jest do dzisiaj, choć już skromniej, bo budżet Szwecji tych obciążeń już nie wytrzymuje. Darmowe są białoruskie przedszkola, kolonie letnie dla dzieci, darmowe jest leczenie w szpitalach i poliklinikach, bezpłatny jest pobyt w sanatorium. Łza się w oku kręci!

A teraz przechodzimy do „walki z opozycją”. Prawdą jest, że „reżim Łukaszenki” zwalcza wszelką agenturę starającą się destabilizować struktury życia tego kraju, przygotowywać je do „demokratycznej transformacji w społeczeństwo obywatelskie”. Łukaszenka zwalcza tych, którzy chcą obalić legalne struktury władzy, w tym samego prezydenta popieranego przez ponad 70 procent wyborców. Białoruś broni się przed inwazją takiej „demokracji”.

O rzekomym zwalczaniu mniejszości polskiej – w innym rozdziale. Zwalczaniu tzw. opozycji białoruskiej przeczy pozwolenie władz wydane na międzynarodowy zjazd tejże opozycji białoruskiej. Nie dopuszczono tylko delegacji „polskiej”. Dlaczego? Bo kierowca wiozący tę delegację nie miał pozwolenia na prowadzenie samochodu. [3]

Jakie okoliczności są nie do przyjęcia dla międzynarodowych uszczęśliwiaczy państw Europy Środkowej?

Najważniejszą jest odmowa przyjęcia „pożyczek” Międzynarodowego Funduszu Walutowego i Banku Światowego, wypróbowanego wędzidła dla gospodarczego i finansowego ujarzmiania państw jeszcze nie podbitych. Białoruś ma przekonujące powody, aby nie wchodzić w te pułapki. Dwaj żydomasońscy agenci zachodu – Jelcyn i Gorbaczow wpuścili do Rosji „pożyczki”, nabrali kredytów. Większość tych pożyczek została zrabowana przez skorumpowane klany żydowskich „oligarchów z niczego”. W rezultacie Rosja wpadła w pułapki kredytowe i obecnie każdy Rosjanin jest zadłużony na 1000 dolarów.

Rosyjski Żyd Abramowicz, który dla kaprysu kupił angielski klub piłkarski „Chelsea” i płaci największe w świecie sumy za kupowanie coraz to innych asów piłki, sprzedał państwu rosyjskiemu, czyli firmie „Gazprom” kompanię naftową „Sib – Neft” za 13 miliardów dolarów. Dziesięć lat wcześniej „kupił” ją wspólnie z Bierezowskim [4] za 100 milionów dolarów. „Zarobił” więc 13 miliardów dolarów w ciągu 10 lat, nic w tę firmę nie inwestując!

Białoruś nie rozdaje swoich przedsiębiorstw „inwestorom zagranicznym” m.in. dlatego, że jak to było w Jugosławii po najeździe na ten kraj przez USA- NATO, do państewek powstałych na gruzach Jugosławii przeniesiono tzw. „brudną produkcję”, której Europa nie chce mieć u siebie.

Białoruś odbudowała swoje moce produkcyjne, np. „Bielaz”, „Maz”, MTZ – produkcje ciężkich ciągników i samochodów towarowych i w tej dziedzinie kontroluje 30 procent światowego rynku ciężkich maszyn. Z tym trzeba przecież skończyć! Trzeba to sprywatyzować!

Białoruś planowo chroni i rozwija swoje rolnictwo, swoją niezależność żywnościową od Zachodu, nie daje się zalewać zatrutą zmodyfikowaną żywnością, drenować kieszeni swych obywateli. Odwrotnie w Rosji – jednym z warunków jej przyjęcia do WTO, o które Rosja wciąż jeszcze bezskutecznie zabiega, była rezygnacja z rozwoju rolnictwa rosyjskiego. Najeźdźcy wymusili taką sytuację, że Rosja obecnie eksportuje na zachód surowce, głównie ropę i gaz, a Zachód ją karmi. Przed pierwszą wojną światową Rosja i jej część ukraińska były nazywane spichlerzem Europy. Teraz są one niemal pustynią rolniczą.

Taką Białoruś należy zniszczyć, podbić, „zdemokratyzować”, rządzący „reżim” wymienić na światły, demokratyczny, prozachodni.

Przed ostatnimi wyborami prezydenckimi na Białorusi, Piąta Kolumna, w której pierwsze skrzypce grali krzyżowcy sterowani przez krypto-syjonistów z PiS, opracowywano kolejne scenariusze, jak obalić Łukaszenkę. Jak się to zakończyło – już wiemy.

Sorosowska „Fundacja Batorego” w jej polskojęzycznej wersji pod nazwą Stowarzyszenie Spraw Międzynarodowych, opracowała w początkach 2006 roku hipotetyczne warianty bitwy o Białoruś. Wydali szereg programowych dokumentów, w których jawnie stwierdzają, że bitwy o prezydentury, to podstawowy sposób i warunek podboju państw posowieckich, przerabiany wcześniej m.in. w Polsce. Piszą bez osłonek:

– „Kolorowe rewolucje”, zwłaszcza ukraińska „pomarańczowa” rewolucja, zmieniły sytuację w przestrzeni posowieckiej, w tym na Białorusi. Procesy demokratyzacyjne na Ukrainie, w Gruzji i w Mołdawii wpłynęły na sytuację na Białorusi. [5]

Ważnym momentem konfrontacji były zbliżające się wybory prezydenckie na Białorusi /19 marca 2006 roku/. Mogły stworzyć istotną „nową jakość” w postaci trzeciej kadencji prezydenta Łukaszenki. Byłaby to sytuacja unikalna w skali Europy, przypominająca dyktatury w krajach postsowieckiej Azji Mniejszej i na pewno nie do przyjęcia dla światłych Europejczyków.

Dlaczego nie należało nie dopuścić do trzeciego z rzędu wyboru Łukaszenki? Z kilku powodów. Po pierwsze – to wstyd. Po drugie – „naruszanie praw człowieka” na Białorusi. Trzeci powód to niejasne związki „reżimu” Łukaszenki z takimi krajami jak Iran, które stwarzają liczne niebezpieczeństwa dla UE – tylko nie wyjaśniają, jakie konkretnie. W połowie 2007 roku już wiedzieliśmy jakie – groźby rzekomego ataku Iranu na Europę i USA, podobnie jak niegdyś niebezpieczeństwo ze strony Iraku, jak wiemy, szczęśliwie zażegnane masakrą tego kraju, śmiercią jak dotąd, około 700 tysięcy jego obywateli.

I wreszcie czwarty powód do skończenia z Łukaszenką. Jest nim irytujący opór Białorusi wobec dobrodziejstw „demokratyzacji”.

Ich nadzieją był tzw. „Kongres Sił Opozycyjnych na Białorusi” odbyty w październiku 2005 roku. Żydzi z „Fundacji Batorego” oceniali ten kongres jako wielką szansę na „sukces”. Dlatego – ogłosili – w ciągu najbliższych miesięcy Unia Europejska powinna zweryfikować swój stosunek do Białorusi i wystąpić agresywniej na kilku płaszczyznach.

W planach dywersji przodowały tzw. „Raporty” agentury usadowionej m. in. na Słowacji i w Polsce. Chodziło wtedy o tzw. „Fundację Pontis” /Słowacja/ oraz „Fundację Batorego”, która wraz z agenturą pod nazwą „Associoation for Internal AfFaires” /Praga/, przedstawiły swój raport w kwietniu 2005 roku.

Do boju ruszyła też kolejna agentura antybiałoruska o nazwie: „Institute for Security Studies” /Paryż/, który to instytut wypichcił raport pod tytułem „Chaillot Paper” i zgodnie z nazwą, pozostał raportem papierowym. Czwarty raport wysmażył /kwiecień 2005/ londyński „Center for European Reform”.

Mieliśmy więc w tym okresie zmasowaną intensyfikację planów strategicznego podboju Białorusi.

Polskojęzyczni Żydzi z „Fundacji Batorego” opracowali strategię pod wspólnym hasłem Aktywnie i Wspólnie. Podzielili ją na dwie części. Część pierwsza to Diagnoza. Druga – Nowa strategia wobec Białorusi.

Postarajmy się streścić tę Diagnozę. Należy ją czytać i rozumieć zawsze „na opak” w stosunku zawartej tam frazeologii.

Stwierdzają z ubolewaniem, że „siły opozycyjne” zostały w 1996 roku usunięte z oficjalnego systemu politycznego po referendum konstytucyjnym z 1996 roku. Białorusini wypowiedzieli się za projektem konstytucji, za Łukaszenką, ale światły Zachód okrzyknął to referendum skandalicznie zmanipulowanym, sfałszowanym.

Od samego początku swego istnienia „reżim Łukaszenki” starał się zniszczyć rodzące się „społeczeństwo obywatelskie”. Czytaj: pokazał agentom Piątej Kolumny gdzie ich miejsce – na zachód od Bugu [6], albo w aresztach, którymi zresztą „reżim Łukaszenki” szafował niezwykle wstrzemięźliwie, wiedząc, że zawsze rozlegnie się wrzask europejski, gdy jakiś Żyd pójdzie do aresztu na kilka dni czy nawet godzin. Nadto „reżim Łukaszenki” nie czuł i do dziś nie czuje przed nimi żadnego realnego respektu.

To „społeczeństwo obywatelskie” – czytaj – zorganizowane grupki agentów, było rzekomo niszczone za pomocą środków administracyjnych i innych działań. Było „niszczone”, bo:

– Kroki podjęte przeciw społeczeństwu obywatelskiemu świadczą o tym, że reżim Łukaszenki boi się zorganizowanych niezależnych grup i inicjatyw…

W slangu agentury propagandowej spod znaku „Fundacji Batorego” dały się więc ustalić dwa podstawowe zawołania, klucze propagandowe:

. – „reżim Łukaszenki” . – „społeczeństwo obywatelskie”, które tenże reżim niszczy. Trzeci powód w tej wyliczance Żydów – światowych speców od społeczeństw demokratycznych, obywatelskich jest wręcz kuriozalny. Okazuje się, że chodzi o ratowanie białoruskiej „tożsamości narodowej” zagrożonej przez „reżim Łukaszenki”, zwalczający z tego powodu „społeczeństwo obywatelskie.”

Jak reżim Łukaszenki niszczy tożsamość narodową Białorusinów? Okazuje się, że walczy z językiem białoruskim, zamykając szkoły z nauką języka ojczystego. Dziwnym trafem obrońcy „tożsamości narodowej”, którzy tę tożsamość sami zwalczają na wszelkie możliwe sposoby gdziekolwiek dotrą dywizje dolarowej Fundacji Sorosa /zwłaszcza w Polsce/, natychmiast zastrzegają się już w następnym zdaniu, że nie chodzi im o zwycięstwo nacjonalizmu, tylko o samoidentyfikację społeczeństwa. Odetchnęliśmy z ulgą.

To w sferze ducha. A co w konkretach gospodarczych? Zbrodnia największa „reżimu Łukaszenki”, to próba przejęcia /od kogo?, dla kogo?/ „przez władze białoruskie kontroli nad biznesem i zaniechanie prywatyzacji”.

To już jesteśmy w domu. Niszcząc „społeczeństwo obywatelskie”, czyli grupki płatnych agentów, „reżim Łukaszenki” położył łapę na majątku narodowym Białorusinów i nie chce go „sprywatyzować”! Kolejna zbrodnia: „reżim Łukaszenki”, to całkowita kontrola nad mediami, która w takiej np. „Trzeciej RP” już dawno przeszła całkowicie w ręce żydowskie i żydoniemieckie.

Oficjalna propaganda te właśnie niesprywatyzowane media kreują Łukaszenkę na „ojca narodu”, a to przecież nieprawda, to tyran znienawidzony przez naród białoruski. To grozi jednak „dożywotnią” prezydenturą Łukaszenki, ku hańbie prestiżu i skuteczności demokratycznego zachodu.

„Reżim Łukaszenki” broni się przed oskarżeniami o autorytaryzm całkiem bezczelnie i kłamliwie, mianowicie rozgłasza, że Białoruś „narażona jest na obce spiski”, więc należy konsolidować społeczeństwo, aby wspólnie dać odpór tym spiskowcom, których przecież nie ma, nie istnieją, to klasyczna antysemicka „teoria spiskowa”.

Omawiając sytuację gospodarczą Białorusi, żydowscy agenci wpływu raz po raz miotają się w sprzecznościach. Pomimo terroru, gospodarka białoruska ma się dobrze, wzrost gospodarczy w 2004 roku był rekordowy i wyniósł aż 10-11 procent. W tym samym czasie w „Trzeciej RP”, wszak nie doświadczającej żadnego okrutnego reżimu, nie było realnego wzrostu, tylko permanentny regres gospodarczy trwający już od 1989 roku. Polacy mogą więc w swej gospodarczej desperacji westchnąć, że niechby już był taki reżim w Polsce na wzór Łukaszenkowego autorytaryzmu, byle byśmy nie mieli depresji gospodarczej, bezrobocia przekraczającego 20 procent, a majątek narodowy nie był rozkradziony.

Przyznają, że białoruski eksport do krajów UE „znacząco wzrósł” i stanowił on 37 procent, w tym eksport Białorusi do Rosji – to 47 procent. Tu Polak także powinien był, czytając te dane, westchnąć za polską odmianą „reżimu Łukaszenki” – eksport polskich towarów wykazuje od lat katastrofalny regres na tle przewagi importu. Co więcej „nasi” – z żalem przyznają, że w 2005 roku eksport do UE wzrastał, podczas gdy do Rosji malał. Zgroza!

Marazm prywatyzacyjny na Białorusi, jak stwierdzają analitycy „Fundacji Batorego”, jest spowodowany „brakiem klanów biznesowych”. Użyli tu niebezpiecznego słowa, może im się ono niechcący wypsnęło, bo słowo klan” bardzo swojsko brzmi dla Polaków wydanych na terror „klanów „biznesowych”. Powód jest prosty – duże i średnie przedsiębiorstwa białoruskie są kontrolowane przez władze, a te trzymają je z dala od „prywatyzatorów” zachodnich.

Co działo się z opozycją na Białorusi na kilka miesięcy przed wyborami prezydenckimi? Bryndza. Wprawdzie istnieją tam setki „organizacji pozarządowych”, to część z nich działa nielegalnie z powodu rzekomych szykan administracyjnych. „Znaczna część angażuje się w budowanie społeczeństwa obywatelskiego” – piszą – czyli: w jawną destrukcję propagandową. W sumie, wpływ „organizacji pozarządowych” jest znikomy, choć jest ich ponoć aż trzy tysiące. Skupiają się głównie w Mińsku i okolicach, gdzie łatwo je kontrolować. Dywersja w terenie – domyślamy się – jest utrudniona i niemal żadna, bo bez mediów niczego nie da się przewrócić w takim społeczeństwie nie- obywatelskim. Polskojęzyczni sorosowcy przyznają to szczerze:

  • Nie mają one zwykłych kanałów komunikacji ze społeczeństwem ze względu na całkowitą nieobecność w telewizji i radio, a kręgi biznesowe nie popierają ich.

Całkiem odwrotnie niż w „Trzeciej” a teraz już „Czwartej RP” Kaczyńskich i Tusków: telewizję mają w garści, radio takoż, prasę jak wyżej, a „kręgi biznesowe” popierają wszystko, co umacnia ich wszechwładzę, czyli terror informacyjny. Diametralnie inna była sytuacja na Ukrainie przed kontrrewolucją pomarańczową. Agentura syjonistyczna wszelkiej maści miała swojego idola Juszczenkę, agenta CIA i Fundacji Sorosa, nagłaśnianego przez całą dobę w mediach. A co na Białorusi?

Wielu Białorusinów chciałoby poprzeć kandydata opozycji, jednak nie znają ani jego nazwiska, i to pomimo niedawnych badań opinii publicznej /przez kogo prowadzonych?- H.P./, według których 20 procent społeczeństwa zamierza głosować na Aleksandra Milinkiewicza. [7]

Jak się te „zamiary” przełożyły na procenty wyborcze, świadczy kompromitacja tego kandydata w wyborach, o czym dalej. Tenże Milinkiewicz został wybrany na wspólnego kandydata tychże aż 3000 „organizacji pozarządowych” na wspomnianym „międzynarodowym kongresie” opozycji białoruskiej w Mińsku, do którego reżim Łukaszenki dopuścił bez obaw, nikogo nie prześladował, nie zatrzymywał. Przybyło „blisko” 700 delegatów, którzy też uczestniczyli w spotkaniach regionalnych, a wszyscy gardłowali za Milinkiewiczem, w czasach sowieckich profesorem fizyki na uniwersytecie. Od siebie dodajmy – to białoruski Żyd, kultowo paradujący z niedogolonym zarostem, aby jego sponsorzy z daleka widzieli, że mają w nim swojego pobratymca.

Na kongresie zwarto szeregi i wszyscy dotychczasowi rywale Milinkiewicza „zostali zobowiązani do popierania go”. Imponująca subordynacja. Żebyż tak było w szeregach naszych „prawicowych” partii i organizacji!

Dlaczego Putin popierał Łukaszenkę? – pytają w omawianym studium szermierze „społeczeństw obywatelskich”? To proste – Putin boi się powtórki z rewolucji pomarańczowej na Ukrainie. Cytują nawet diagnozę szefa rosyjskiej Federalnej Służby Bezpieczeństwa /FSB/ Nikołaja Patruszewa z maja 2005 roku, który stwierdził:

Obce państwa używają organizacji pozarządowych w celu wspierania zmian w strukturach władzy w byłych republikach radzieckich, a osoby odpowiedzialne za pomarańczową rewolucję na Ukrainie przygotowują obecnie rewoltę na Białorusi.

No cóż, nie odkrył nic nowego. To widać było gołym okiem na Ukrainie i widać obecnie na Białorusi. Pamiętamy, jak w czasie wysypu „pomarańczowych namiotów” na Majdanie Kijowskim, na trybunie wiecowej ramię w ramię z agentem CIA Juszczenką, stawali kolejno Wałęsa i Kaczyński, Kwaśniewski i pozostali towarzysze. Pełna jedność.

Putin trzyma w objęciach Białoruś z powodów strategicznych, ale i przyszłościowej całkiem realnej fuzji obydwu państw w nowy związek, ale już nie radziecki. Putin wówczas mógłby zostać przywódcą tego związku.

Mózgowcy z „Fundacji Batorego” w jej wersji polskojęzycznej, w dalszych rozważaniach streścili stosunek USA i Unii Europejskiej do białoruskiego węzła gordyjskiego. Oto ich przegląd.

W kwietniu 2005 roku podczas wizyty w Wilnie „Kondoliza” warknęła, że rząd Białorusi powinien zdawać sobie sprawę z tego, że jest obserwowany przez „społeczność międzynarodową” — czytaj: żydoglobalizm. Posłużyła się przenośnią stwierdzając, że Białoruś to „ciemny zaułek”. Zaułek czego? – zapytać wypada. To jasne – zaułek najjaśniejszej Europy zachodniej.

W 2004 roku zabrała się do rozjaśniania tego „ciemnego zaułka” Izba Reprezentantów i Senat [8]. Przyjęto „Ustawę o Demokracji na Białorusi” /Belarus Democracy Act/. Natychmiast podpisał ją międzynarodowy demokratyczny zbrodniarz wojenny prezydent G. Bush. Komentarz sorosowców polskojęzycznych w sprawie tej ustawy, jest typową zbitką słowną nie wymagającą ani myślenia, ani nawet poszukiwania nowych frazesów:

  • Ustawa potępia antydemokratyczne działania reżimu białoruskiego i proponuje podjęcie kroków na rzecz wsparcia społeczeństwa obywatelskiego na Białorusi oraz działań skierowanych przeciwko reżimowi, na przykład sankcji.

Skąd to zainteresowanie USA Białorusią, walką o demokrację na Białorusi? A stąd, że „demokratyzacja” Europy Wschodniej /polityczny i gospodarczy podbój – H.P./ jest kluczowym kierunkiem w amerykańskiej polityce wobec Europy. I powód rzekomo ważniejszy: są nim „niejasne kontakty władz białoruskich z krajami takimi jak Iran”. Był rok 2005. Po dwóch latach wiemy już dokładnie, o co chodzi – o wciąż odkładaną inwazję na Iran.

Cele USA wobec Białorusi są niewinne i bezinteresowne: tylko jej „demokratyzacja”. Wspierają te misyjne działania USA takie organizacje, jak National Endowment for Democracy, National Democratic Institute for International AJFairs; jak International Republican Institute. Wszystko w ramach „National” oraz „International”. Dawniej był to żydobolszewicki internacjonalizm Związku Radzieckiego, teraz jest to budowanie prawdziwej demokracji w państwach posowieckich, które się zatrzymały w połowie drogi do demokracji, do Europy.

Polska się nie zatrzymała. Od kilku lat jest w rodzinie demokracji zachodnich. Ze skutkiem wiadomym.

A co osiągnęła w tym zbożnym dziele demokratyzacji Unia Europejska? Nie zasypiała gruszek w popiele. Posiada ona organizację o nazwie: Europejska Polityka Sąsiedztwa Unii /EPS/, czytaj – pokojowego „Drang nach Osten”. W maju 2004 roku ciało to poroniło elaborat o nazwie: Dokument Strategiczny Europejskiej Polityki Sąsiedztwa. Stwierdzali tam, że poprzez /agentury/ EPS, Unia Europejska wzmocni swoje zaangażowanie we wsparcie rozwoju demokracji na Białorusi, kiedy dojdzie do radykalnych przemian politycznych i gospodarczych /czytaj: kolorowej rewolucji – H.P/.

Problem w tym, dodajmy od siebie, że te „radykalne przemiany” radykalnie się opóźniają. Jest już końcówka 2007 roku, a przemian jak nie było tak nie ma. Czyż nie trzeba będzie sięgnąć po bardziej przekonujące środki i metody?

Dlaczego wszystko się tak fatalnie opóźniało? Wyjaśnienie jest proste:

Od 1996 roku wybory nie spełniały międzynarodowych standardów demokratycznych: brak jest też demokratycznych struktur.

Wybory w Rosji już dawno spełniły standardy demokratyczne. Kiedy podczas wyborów zakończonych wygraną Żyda Jelcyna, z jego wyborczego sztabu wynoszono walizki dolarów na opłacanie republikańskich i okręgowych komisji wyborczych, mieliśmy wtedy do czynienia ze standardami demokratycznymi, co opisałem we wspomnianej książce „Rosja…” Na Białorusi nie wynoszono ze sztabu wyborczego Łukaszenki i nie rozdawano walizek z dolarami, więc nie zachowano standardów demokratycznych.

Po wejściu Unii do Polski, nasza sytuacja strategiczna w marszu na wschód radykalnie się zmieniła. Analitycy „Fundacji Batorego” pisali w tym raporcie;

  • Białoruś jest teraz bezpośrednim sąsiadem Unii. Nowe kraje członkowskie, zwłaszcza graniczące z Białorusią Litwa i Polska, lobbują za większym zaangażowaniem Unii w kwestię białoruską.

Zwróćmy uwagę na słowo „lobbują” i na to kto lobbuje. To nie „stara” Unia lobbuje, tylko jej nowe wschodnie kolonie – Litwa i Polska. To one

ponaglają Unię do większej aktywności. Na szczyty zaangażowania w ten lobbing wdarła się loża Prawo i Sprawiedliwość:

  • Unia zdecydowała się m.in. wesprzeć niezależny program radiowy dla Białorusi nadawany z zagranicy.

Tą „zagranicą” jest głównie loża PiS, który wyasygnowała na tę dywersję propagandową odpowiednie sumy i zaangażowała agentów wpływu głównie z MSZ. Szczeka w kierunku Białorusi radio „Deutsche Welle”, a jesienią2005 r. ogłoszono formalny przetarg na inne „programy”, którym „zabezpieczono” dwa miliony euro.

Dopiero w styczniu 2006 roku niemiecka firma Media Consulta wygrała przetarg na nadawanie finansowanych przez Unię Europejską oszczerczych audycji na Białoruś. Podjęła ona współpracę z „partnerami z Polski” [9]/„Europejskie radio dla Białorusi”/, Litwy /„Radio Bałtyckie Fale”/, /dla Białorusi/ dziennikarze, organizacje pozarządowe oraz z Rosji – RTVI.

Media Consulta „pokonała” w przetargu na prawa do tej dywersji „polskie” konsorcjum złożone z Telewizji Polskiej i Radia Białystok. Zaplanowano emisję dywersyjnego szczekania jeszcze przed wyborami prezydenckimi w marcu 2006.

Ten sam korespondent „Naszego Dziennika” dodał z satysfakcją:

Zgromadzenie Parlamentarne Rady Europy podczas nadzwyczajnej debaty na temat sytuacji na Białorusi, opowiedziało się wczoraj za izolacją obecnych władz tego kraju i za wsparciem demokratycznej opozycji.

Niestety, w awangardzie podłej nagonki na sąsiedni suwerenny kraj słowiański, kroczyła i kroczy katolicka /?/ gazeta „Nasz Dziennik”, ramię w ramie z „Gazetą Wyborczą, „Wprost”, Der „Dziennikiem” i pozostałą falangą żydomediów. „Nasz Dziennik” nie pomijał żadnej okazji, aby dokopać „reżimowi Łukaszenki”. Prześcigał się z żydomediami w napastliwych, oszczerczych publikacjach i agresywnych tytułach. Oto niektóre: „Mińsk więcej zapłaci za represje” „Będziemy wspierać Polaków na Ukrainie” „Zamach na władze Związku” /28 lipca 2005/

  • Po pierwsze, bronić Polaków”
  • Łukaszenko postawił na swoim” „Mińsk zaostrza konflikt”/27 lipca 2005/ „Dokończyli przewrót” /29 lipca 2005/ „Prezent dla Putina”

„Ostre słowa dla Putina” /5 maja 2005/

Szóstego lipca „Nasz Dziennik” zamieścił fotografię premiera Marcinkiewicza, który przyjął 200 białoruskich studentów, w ten sposób nagrodzonych za sprzyjanie kontrrewolucji żydoglobalizmu. Podpis pod zdjęciem głosił:

– Premier Kazimierz Marcinkiewicz zainaugurował wczoraj w Ogrodach Biblioteki Uniwersytetu Warszawskiego program stypendialny dla studentów z Białorusi. Stypendia otrzyma 300 studentów relegowanych z uczelni na Białorusi za działalność w obronie demokracji.

W spotkaniu wziął także udział lider białoruskiej opozycji Aleksander Milinkiewicz. List intencyjny zapowiadający utworzenie programu stypendialnego premier Kazimierz Marcinkiewicz, Aleksander Milinkiewicz podpisali 30 marca br. Program ma dać szansę białoruskim studentom na ukończenie studiów w Polsce lub studiowanie u nas do czasu, kiedy będą mogli wrócić na swoje uczelnie /po obaleniu „reżimu Łukaszenki”? – H.P./.

Z kolei agentura sorosowska jawnie stwierdzała, że „Litwa i Polska są dużo bardziej aktywne niż Łotwa”. Dodają:

  • Polska teraz zwraca na Białoruś uwagę/…/ w szczególnym stopniu, ze względu na prześladowania polskiej mniejszości przez reżim Łukaszenki/…/ Wilno i Warszawa popierają demokratyzację Białorusi.

Omówimy te „prześladowania” w dalszych fragmentach.

Część druga „Raportu” sorosowców polskojęzycznych; Nowa Strategia wobec Białorusi.

Działając z polskiego przyczółka inwazji na Białoruś, czują się ekspertami i kreślą propozycje działań o mocy dyrektyw. Proponują metodę kija i marchewki. Negatywne wobec reżimu i pozytywne wobec społeczeństwa, czyli szczucie Białorusinów na rząd. Należy w tym celu ściśle przestrzegać warunków wprowadzonego przez UE zakazu kontaktów oficjalnych z przedstawicielami „reżimu”. Jednocześnie należy nawiązywać kontakty z administracją średniego szczebla, w domyśle – jako przyszłe przyczółki dywersji. Piszą bez osłonek:

  • Dlatego Unia Europejska powinna świadomie zaangażować się w bezpośrednie wsparcie nielegalnych organizacji na Białorusi.

Czytaj – w dywersję propagandową To samo zadanie wyznaczają Stanom Zjednoczonym: amerykańskie wsparcie dla społeczeństwa obywatelskiego.

Ustalali też strategię „krótkookresową” – na czas przed wyborami prezydenckimi /19 marca 2006 r./, głównie przygotowanie „misji obserwacyjnej” w ramach OBWE. „Obserwację” białoruskich wyborów UE powinna uznać za najważniejszą sprawę w 2006 roku „na kierunku białoruskim”. Państwa UE powinny natychmiast wysłać na Białoruś „obserwatorów długoterminowych” i przygotować dużą liczbę obserwatorów krótkoterminowych, /około 700 – 800 agentów/ i wesprzeć ich finansowo. Tak było w Bośni i Hercegowinie przed militarną inwazją na Jugosławię, jak wiemy, ze znakomitymi rezultatami tych „obserwacji”. Trzeba po prostu finansowo „wesprzeć” białoruskie organizacje pozarządowe srebrnikami dla zdrajców.

Należy całkowicie poprzeć kandydaturę Milinkiewicza kosztem byłego kandydata z poprzednich wyborów – Uładzimira Hanczaryka, który uzyskał kompromitująco mało głosów.

Wsparcie medialne jest nieodzowne, w tym celu należy szybko uruchomić stację radiową gdzieś nad Bugiem. Powołano organ pod nazwą „Europejskie Radio dla Białorusi”, w które są zaangażowane białoruskie, /czytaj – żydobiałoruskie – H.P./, polskie, litewskie i czeskie organizacje „pozarządowe”. Należy też rozwinąć dywersję ulotkową. Trzeba zbadać konta bankowe białoruskiej elity na zachodzie i zablokować je. Unia powinna skoordynować te działania ze Szwajcarią i USA. Rozważyć częściowe zamrożenie środków finansowych Białorusi do czasu wyborów.

Otwarta wojna, blokada, inwazja propagandowa, dywersja na wszystkich frontach. I to są oficjalne propozycje polskojęzycznych obrońców praw człowieka, demokracji spod znaku „Fundacji Batorego”!

Należy także zadbać o merytoryczne przygotowanie UE do negocjacji z nowymi władzami Białorusi, po spodziewanym upadku reżimu Łukaszenki.

Działania długofalowe

    1. Stypendia dla Białorusinów niezależne od władz. Już załatwione przez premiera K. Marcinkiewicza. „Załatwił” dwieście stypendiów, każde dwukrotnie wyższe od przeciętnego stypendium dla studentów polskich. Demokratyzacja Białorusi przecież kosztuje. Tu będą się uczyć robienia kolorowych rewolucji. Eksperci od pokojowych demokratycznych rewolucji.
    2. Ułatwienie procedur wizowych dla zwykłych obywateli białoruskich. Zakaz wjazdu do państw Unii dla czynowników reżimu Łukaszenki.
    3. Dalsza pomoc w budowaniu zrębów społeczeństwa obywatelskiego.

Najpilniejsze są narzędzia dywersji propagandowej, czyli „niewielkie lokalne gazety i biuletyny, także podziemne. Sięgać z nimi poza Mińsk i poza duże miasta”.

    1. Specjalny przedstawiciel Unii na Białorusi.
    2. Przedstawicielstwo UE w Mińsku.
    3. Uruchomić: „Europejską Agencję na Rzecz Demokracji”, „Europejską Inicjatywę na Rzecz Demokracji i Praw Człowieka”, „Zdecentralizowane Instrumenty Współpracy”.

A to wszystko „w celu promocji demokracji na Białorusi”. Demokracja za wszelką cenę, choćby na Białorusi nie został kamień na kamieniu!

Biuro Edwarda McMilana – Scotta – wiceprzewodniczącego Parlamentu Europejskiego, w maju 2005 zredagowało dokument koncepcyjny o stworzeniu wspomnianej już Europejskiej Agencji na Rzecz Demokracji / EDA/. Głównym celem tej agentury, mającej swoje odpowiedniki w postaci także już wspomnianych „National Endowment for Democracy /USA/ i brytyjskiej „Westminster Foundation for Democracy”, jest „wspieranie rozwoju demokracji w krajach pozostających obecnie we władzy dyktatur”. Czytaj: w krajach, których rządy nie chcą się poddać przestępcom spod znaku Międzynarodowego Funduszu Walutowego, Banku Światowego, i dolarowych dywizji Sorosa.

Geniusze z polskojęzycznej „Fundacji Batorego” opracowali szereg publikacji o charakterze poszerzonego studium wybranych zagadnień, dotyczących inwazji propagandowej przeciwko Białorusi.

Oto one.

„W stronę jedności. Białoruska opozycja przed wyborami prezydenckimi/2005/. Analiza sytuacji wewnątrz Białoruskiej opozycji po „kongresie sił demokratycznych” w październiku 2005. Wersja polska i angielska.

Effective Policy towards Belarus. A Challenge for the enlarged EU” 120051. – Analiza wydarzeń na Białorusi. Wersja angielska „Białoruś w pogoni za Europą”. Tytuł wręcz szyderczy: to „Jewropa” stoi u granic Białorusi, a nie odwrotnie. Dokument ten jest analizą „białoruskich i polskich ekspertów” wewnętrznej sytuacji na Białorusi i zestawem propozycji reform – czytaj: sposobów dywersji, z końcową perspektywą integracji Białorusi z Unią Europejską. Czytaj: podboju według wzorców przerabianych podczas podboju gospodarczego i finansowego Polski.

Białoruś. Scenariusze reform /2003/. Czytaj – scenariusze podboju i okupacji gospodarczej i politycznej Białorusi. Dodają jeszcze „edukację”, czyli długofalową indoktrynację. Początkiem stało się przyjęcie przez rząd Marcinkiewicza 200 „studentów” wylanych z uczelni białoruskich, zapewne przyszłych demokratycznych gaulajterów Białorusi.

Wymienione publikacje były /są jeszcze?/ dostępne na stronie internetowej:. http://www.batory.org.pl/mnarod/pub.htm.

Zachęcamy do lektury. To szkoleniowe mechanizmy destrukcji zastosowane w wielu krajach świata. Mówią głównie o kaperowaniu zdrajców i agentów do roli „demokratycznych opozycjonistów”, Kiedy wybuchała „pomarańczowa rewolucja” na Ukrainie, nic tam nie było spontaniczne. Wszystko zapięte na ostatni guzik, włącznie z dostawami „pomarańczowych” namiotów, śpiworów, szalików, chust, termosów i kanapek dla koczujących dywersantów i użytecznych durniów. Przygotowania były rozległe i fachowe. Pieniędzy Sorosa nie brakowało.

Do inwazji na Ukrainę przygotowano w „Fundacji Batorego” oraz w omawianych agenturach zachodnich stosowny zestaw materiałów propagandowych, instruktażowych. Wymieńmy te główne, aby się przekonać, jak zdobywano Ukrainę dla zachodnich „inwestorów”.

Po rewolucji pomarańczowej /Relacje UE – Ukraina do wiosny 2006 roku/. Opracowanie: Grzegorz Gromadzki, Oleksandr Sushko, Marius Vahl, Katarzyna Wolczuk, Roman Wolczuk. To analiza polityki UE wobec Ukrainy i polityki Ukrainy wobec UE po pomarańczowej inwazji. Wydano w wersji polskiej, ukraińskiej i angielskiej.

Więcej niż sąsiedztwo. Rozszerzona Unia Europejska i Ukraina – nowe relacje. Rekomendacje /2004/. Opracowali polskojęzyczni stratedzy dywersji: Jakub Boratyński, Ihor Burakowskyj /po prostu Burakowski/, Borys Bodonow, Alexander Dulęba /Dulęba?/, Grzegorz Gromadzki, Ołeksij Haran, Małgorzata Jakubiak, Joanna Konieczna, Iryna Krawczuk, Wołodymyr Nahirnyj, Ołeksandr Suszko, Marius Vahl, Katarzyna Wolczuk, Anna Wróbel, Przemysław Żurawski vel Grajewski. Współpraca: Michael Emerson, Zsuzsa Ludvig, Rostysław Pawłenko, Laszlo Póti.

Ciekawe, w jakich srebrnikach i po ile im płacono za te usługi: w dolarach, euro czy funtach, bo hrywny liczyły się raczej na wagę, a nie na nominały.

Droga do Europy. Opinie ukraińskich elit /2004/. Czytaj – głównie ukraińskich Żydów, były to bowiem „wywiady z trzydziestoma osobistościami ukraińskiej polityki, gospodarki, nauki, kultury”. Wśród tych gigantów myśli wystąpili m.in. prezydent Leonid Kuczma – kumpel A. Stolzmana- Kwaśniewskiego, wtedy jeszcze prezydenta Polski, a dalej: Ołeksandr Moroz, Julia Mostowa, Myrosław Popowycz, Petro Symonenko, Julia Tymoszenko /już wtedy miliarderka/, Wiktor Juszczenko, Taras Wozniak.

More than a Neighbour proposals for the EU’s future policy towards Ukraine /2003/. Opracował niezastąpiony polskojęzyczny Grzegorz Gromadzki /„Gromadzki”? / oraz O. Sushko, M. Vahl, Katarzyna Wolczuk. Poszło w wersji angielskiej i ukraińskiej.

Polska – Ukraina, Współpraca Organizacji-pozarządowych /2003/. Opis „doświadczeń” polskich organizacji we współpracy z Ukrainą.

Zawiera informacje o najważniejszych instytucjach. Przygotowana „we współpracy” czyli za forsę Fundacji „Edukacja dla Demokracji”.

PioaHHa KoHeHHa, Ilo.iJiKU-yKpaiąi!, IIoAuąa-yKpmHa. IlapadoKcu cmocyuicie MiiK cycidaMU 3a damiMU c0u,i0A0ziHHux dooiidxceHb (2003); ukazała się w wersji

ukraińskiej.

European Integration of Ukraine as Viewed by Top Ukrainian Politi- cans, Businessmen and Sodety Leaders According to Standard Inter-Views

(2003); ukazała się po angielsku i ukraińsku.

Wszystkie publikacje dostępne są w pełnej wersji na stronie: http://www. batory.org.pl/mnarod/pub.htm#uk.r

Dotychczas w cyklu „O przyszłości Europy” ukazały się:

O przyszłości Europy. Głosy polityków (2000); wybór tekstów europejskich polityków: głosy w toczącej się w krajach Unii publicznej debacie nad przyszłością naszego kontynentu.

Raport nr 1: Przezwyciężanie obcości. Kaliningrad jako rosyjska enklawa wewnątrz Unii Europejskiej (styczeń 2001); opracowany przez Grzegorza Gromadzkiego i Andrzeja Wilka, przygotowany we współpracy ze Stowarzyszeniem „Borussia” i polskojęzycznym Centrum Stosunków Międzynarodowych. Ukazał się w wersji polskiej i angielskiej.

Raport nr 2: Uchylone drzwi: wschodnia granica rozszerzonej Unii Europejskie (marzec 2001); opracowany przez Jakuba Boratyńskiego i Grzegorza Gromadzkiego; przygotowany we współpracy z Instytutem Spraw Publicznych. Ukazał się w wersji polskiej, angielskiej i rosyjskiej.

Raport nr 3: Proeuropejscy atlantyści: Polska i inne kraje Europy Środkowo-Wschodniej po wejściu do Unii Europejskie] (czerwiec 2001); opracowany przez Grzegorza Gromadzkiego i Olafa Osice; przygotowany we współpracy z Centrum Stosunków Międzynarodowych. Ukazał się w wersji polskiej i angielskiej.

Raport nr 4: Zapomniany sąsiad – Białoruś w kontekście rozszerzenia UE na wschód (wrzesień 2001); opracowany przez Annę Naumczuk, Eugeniusza Mironowa, Grzegorza Gromadzkiego i Pawła Kazaneckiego; przygotowany we współpracy ze Wschodnioeuropejskim Centrum Demokratycznym IDEE. Ukazał się w wersji polskiej, angielskiej, rosyjskiej 1 białoruskiej.

Raport nr 5: Wspólne wyzwanie – członkowie i kandydaci wobec przyszłej polityki migracyjne] UE (grudzień 2001); opracowany przez Krystynę Iglicką, Sławomira Łodzińskiego, Dariusza Stolę, Jakuba Boratyńskiego i Grzegorza Gromadzkiego; przygotowany we współpracy z Instytutem Spraw Publicznych i Instytutem Studiów Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego. Ukazał się w wersji polskiej 1 angielskiej.

Raport nr 6: Nowe sąsiedztwo – nowe stowarzyszenie. Ukraina i Unia Europejska na początku XXI wieku (marzec 2002); opracowany przez Bogumiłę Berdychowską, Przemysława Żurawskiego vel Grajewskiego i Grzegorza Gromadzkiego; przygotowany we współpracy z Wydziałem Studiów Międzynarodowych i Politologicznych Uniwersytetu Łódzkiego i Forum Połsko-Ukraińskim. Ukazał się w wersji polskiej, angielskiej, rosyjskiej i ukraińskiej.

Raport nr 7: Krajobraz bezpieczeństwa europejskiego (czerwiec 2002); opracowany przez Olafa Osicę i Grzegorza Gromadzkiego; przygotowany we współpracy z Centrum Stosunków Międzynarodowych. Ukazał się w wersji polskiej i angielskiej.

Raport nr 8: Między potrzebą a uzależnieniem. Rosyjski gaz w bilansie energetycznym rozszerzonej UE (grudzień 2002); opracowany przez

Grzegorza Gromadzkiego. Ukazał się w wersji polskiej, angielskiej i rosyjskiej.

Polska w świecie: wyzwania, dokonania, zagrożenia (wrzesień 2003) : wystąpienie Włodzimierza Cimoszewicza, Ministra Spraw Zagranicznych RP, oraz zapis dyskusji z udziałem judejczyków: byłego premiera Jana Krzysztofa Bieleckiego, Jerzego Jedlickiego, Macieja Łętowskiego, Tadeusza Mazowieckiego, Dariusza Rosatiego i Aleksandra Smolara. Publikacja w wersji angielskiej i polskiej.

Polityka rozszerzonej Unii Europejskiej wobec nowych sąsiadów (2003); publikacja podsumowująca konferencję zorganizowaną przez Fundację we współpracy z Ministerstwem Spraw Zagranicznych, zawiera wystąpienia Aleksandra Kwaśniewskiego i Włodzimierza Cimoszewicza, omówienia wszystkich sesji oraz non-paper prezentujący polskie propozycje przyszłego kształtu polityki Unii wobec nowych wschodnich sąsiadów. Publikacja w wersji angielskiej i polskiej.

Polska polityka zagraniczna: kontynuacja czy zerwanie?’, zapis debaty zorganizowanej przez „Fundację Batorego” 5 lutego 2004 z udziałem „tropikalnych” m.in. Włodzimierza Cimoszewicza, Leny Kolarskiej-Bobińskiej, Tadeusza Mazowieckiego, Andrzeja Olechowskiego, Dariusza Rosatiego i Aleksandra Smolara oraz odpowiedzi na ankietę rozpisaną wśród polityków na temat dzisiejszego stanu i priorytetów polskiej polityki zagranicznej.

New Geopolitics of Central and Eastern Europe. Between European Union and United States’, materiały z konferencji zorganizowanej 7-8 maja 2004 przez „Fundację Batorego” we współpracy z Fundacją Nauki i Polityki (SWP) z Berlina oraz Centrum Studiów Europejskich, St. Antony’s College Uniwersytetu Oksfordzkiego, w której wzięli udział m.in.

Christopher Bertram, David P. Calleo, Robert Cooper, Timothy Garton- -Ash, Bronisław Geremek, Heather Grabbe, Pierre Hassner, Ken Jowitt, Ivan Krastev, Marcin Król, Dominique Moisi, Jacques Rupnik, Anne-Marie Slaughter, Aleksander Smolar, Timothy Snyder, a także komisarz UE Danuta Hübner [10] i sekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych RP Adam D. Rotfeld. Wykład specjalny wygłosił były sekretarz stanu USA Henry A. Kissinger. Sanhedryn czy polityczny Kahał?

Zwróćmy uwagę na aktywny udział w tych ekspansjonistycznych programach byłych dygnitarzy reżimu komunistycznego w PRL, takich jak Aleksander Stolzman-Kwaśniewski, Cimoszewicz, Rosati, Olechowski: premierzy, prezydent „Trzeciej RP”, głównie ministrowie spraw zagranicznych – Cimoszewicz, Rosati, Olechowski. Wszyscy bez wyjątku wiadomej nacji. Dawniej byli filarami sowieckiej żydobolszewii w PRL, teraz w PRL-bis kroczą w awangardzie marszu ku zjednoczonej przeciwko Rosji Europie, kroczą także na wschód, na Białoruś i Ukrainę. Radykalnie przestawili azymuty polityczne i geograficzne, bo przecież oni jako judejczycy nigdy nie byli komunistami nigdy nie będą „demokratami”. Oni zawsze byli, są i będą nacjonalistami żydowskimi, syjonistami realizującymi geopolitykę ich nacji. Szyldy ideowe i partyjne były i są dla nich tylko szyldami.

_______________________________________________________________________

[1] Odbył się 1 lipca 2005 roku.

[2] Ten dywersyjny proceder przeciwko Rosji opisałem w książce „Rosja we krwi i nafcie

1905-2005″, RETRO 2007.

[3] Zob.: Biuletyn Patriotycznego Ruchu Narodowego nr 144, 15. V 2006, Nowy Jork, Toronto, Chicago, Warszawa.

[4] Bierezowski jest ścigany listami gończymi przez Rosję, a także ostatnio przez Brazylię – tam za pranie brudnych pieniędzy.

[5] W omawianym już dokumencie: „Europejski wybór dla Białorusi”. Łukaszenka wygrał wybory „w cuglach”, wręcz ośmieszając nasłanych „kandydatów”.

[6] Głównie w „Trzeciej RP”, bo głównie stamtąd szły dywersyjne akcje propagandowe.

[7] Jak się okazało, 20 proc. było mitem, podobnym do tych, jakie w Polsce rozpowszechniają przeróżne „prognozownie” przed kolejnymi wyborami.

[8] Podobnie zabierały się obie te Izby w latach 80. i 90. do rozjaśniania ciemności nad Związkiem Radzieckim, co opisałem w książce „Rosja we krwi i nafcie 1905-2005″.

[9] Radośnie donosił o tym korespondent „Naszego Dziennika” /27 I 2006/ – „WM”, /Waldemar Moszkowski/.

[10] Wnuczka i córka funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa w Nisku.