Gdy rządzą ofiary roz. II cz. XI

Gdy rządzą ofiary to unikalny zbiór 2000 stron danych, zawierający około 10 tys. cytatów z około 4 tys. źródeł bibliograficznych (117 stron źródeł, głównie ze środków masowego przekazu, książek naukowych oraz etnicznych żydowskich źródeł medialnych) omawiających żydowską rzeczywistość.

www.jewishtribalreview.org/open.htm

Wcześniejszych części proszę szukać na górnym panelu. Za przetłumaczenie monumentalnego dzieła podziękowania dla Oli. Admin

Tłumaczenie: Ola Gordon

Gdy rządzą ofiary roz. II cz. XI

W 1996 roku, urodzony w Ameryce Izraelczyk Za’ev Chafets zauważył jak zaniepokoiło go to co odkrył, a były to mocne wyrażenia pochodzące z tradycyjnego judaizmu w żydowskim państwie:

„Rabin Meir Kahane zaczął głosić, że Arabowie to psy i karą za ślub muzułmanina z Żydówką powinna być kara śmierci,”

rabin Icek Perec „powiedział, że w autobus pełen dzieciaków uderzył pociąg, gdyż Bóg był zły dlatego, że kino w ich mieście otwarte było w piątkowe wieczory,”

lubawiczer rebbe [rabin] „pozwolił swoim wyznawcom ogłosić go Mesjaszem,”

rabin Icek Kadouri, „największy kabalista świata … rzucił klątwę na biurowiec w Jerozolimie ponieważ blokował mu widok,”

rabin Dov Lior „zadeklarował jako kosher zabijanie kobiet I dzieci w czasie wojny,”

rabin Nahum Rabinowicz „był za rozrzuceniem na Zachodnim Brzegu min lądowych by powstrzymać izraelskich żołnierzy przed wykonywaniem rozkazów,” „20.000 chłopców z jesziwa zebrało się by ukamienować i zagrozić izraelskim archeologom,”

rabin Mosze Maya „podniósł się w Knesecie i powiedział, że halachiczną karą za homoseksualizm jest śmierć,”

rabin Owadia Jozef, „powszechnie uważany za jednego z wielkich mędrców Tory tego czasu, był cytowany kiedy orzekł, że wierzący powinien odmówić transfuzji od Gojów i niepraktykujących Żydów, gdyż mają oni niebezpieczną trief krew, co może wywołać wszystkie sposoby nie-żydowskiego zachowania,”

rabin Mordechaj Eljahu wierzy, że „krew żydowska jest nieodłącznie czysta i niezdolna do splugawienia żydowskich biorców.” [Chafets Z., 1996, s. 18]

„Prawdziwy judaizm Tory,” podsumowuje Chafets z sarkazmem wobec ortodoksów, „jest oparty na naukowej doktrynie czystości rasowej. Żydzi mają jednen, wyższy rodzaj krwi, a pozostała ludzkość ma inny… [Mój rabin z Michigan] prawdopodobnie wstydził się powiedzieć prawdę.” [Chafets Z., 1996, s. 18]

Źródło podziału na Żydów „partykularystów” i „uniwersalistów” można znaleźć w XIX wieku, w końcu Oświecenia i wyjściu europejskich Żydów z odizolowania w gettach. „Racjonalizm, modernizm i emancypacja,” pisze R J Cwi Wroblowsky, „stworzyły pojęcie wybranego narodu coraz bardziej problematycznym.” [Werblowsky (?) s. 158] Reformatorzy religijni w Niemczech chcieli „zredefiniować judaizm by odpowiadał kategoriom protestanckim.” Ten nowy reformowany judaizm, mówi Charles Silberman, „usunął… aspekty judaizmu… by modlitwy w synagodze przypominały jak tylko możliwe nabożeństwa protestanckie.” [Silberman s. 38] „Ogólnie [reformowany judaizm] nadał religii żydowskiej wyraźnie gojowski charakter.” [Patai R., 1971, s. 304] „Ortodoksyjni Żydzi oczywiście wyrażali swój horror z powodu postępującej chrystianizacji synagogi,” mówi Walter Laqueur, „gdyż to, nie przebierając w słowach, było tym rzeczywiście.” [Laqueur s. 17] W 1884 roku ortodoksyjni Żydzi nawet oskarżyli świątynię w Charleston, Płd. Karolina, za wprowadzenie organów do synagogi, „zbezczeszczenie żydowskiego rytuału.” [Golden H., 1973, s. 6] W „judaizmie reformowanym” zmieniła się również teologia. W 1869 roku, na przykład, konferencja przychylnych reformie rabinów w Filadelfii, formalnie zaniżyła bardziej przyziemne aspekty starej koncepcji narodu wybranego, koncentrując się na „jedności wszystkich stworzeń rozumnych.” [Lipset /Raab s. 59]

Nawet odłam ortodoksyjnego judaizmu w Ameryce – powszechnie zwany „współczesnym judaizmem” – we wcześniejszych latach umniejszał niektóre ze swoich segregacyjnych i anty-uniwersalistycznych zasad. Ale, jak w 1993 roku powiedział Jack Werthmeier:

„Niewielu ortodoksyjnych rzeczników formułuje założenia wspierające nowoczesną ortodoksję, a mianowicie, że połączenie tradycyjnego judaizmu i nowoczesnej kultury zachodniej jest nie tylko możliwe, ale i pożądane. Myśl wiodącego ideologa współczesnej ortodoksji XIX wieku, rabin Samson
Hirsz, jest teraz ponownie interpretowana przez jego uczniów jako ta który przekonywała, że Torah im
Derekh Eretz (Torah z „odpowiednim zachowaniem w kraju”), połączenie tradycyjnego judaizmu i kultury zachodniej, jako jedyne tymczasowe rozwiązanie najpilniejszych codziennych potrzeb, teraz się twierdzi, że taki cel już nie jest pożądany… [Wertheimer J., 1993, s. 127]

Praktycznie wszystkie współczesne gedolim (uznawane władze rabiniczne w świecie ortodoksyjnym) identyfikują się z ortodoksją prawicową i ich poglądy są rzadko kwestionowane.” [Wertheimer J., 1993, s. 128]

Żydowscy myśliciele, szczególnie w krajach reform, mówi Richard L. Rubinstein, chcieli „zapewnić priorytet tym elementom Tory, które zdawały się nadal potrzebne i warte obrony w ich własnych czasach. [Oni] skłaniali się do rozróżnienia między duchem Tory i jej często żenującymi tekstami, podkreślając trwałe znaczenie moralnych elementów Tory.” [Rubenstein s. 236] „Idea,” mówi Michael Meter, „że czysta wiara religijna jest zasadniczo moralna, szybko stała się teoretyczną podstawą i zasadą praktycznego działania ruchu reform.” [Rubenstein J., s. 337]

Z ruchem reform przyszły żydowskie wysiłki oddzielenia oświeconego, nowoczesnego żydostwa od rabinicznie archaicznej i krużgankowej przeszłości. Przyszło również przywłaszczenie sobie uniwersalistycznych tematów opartych na kulturze chrześcijańskiej i przerobienie ich na „żydowskie.” „Próbowano powiązać żydowską tendencję utożsamiania aktywności politycznej i sprawiedliwości społecznej z judaizmem,” piszą David Desser i Lester Friedman, „poprzez szczególne odwoływanie się do Starego Testamentu. Takie wysiłki próby wyizolowania nakazów i przykazań sprzyjające społecznemu egalitaryzmowi i uniwersalizmowi. Teza ta … ma co najwyżej luźną zdolność wyjaśniającą. W rzeczywistości, chrześcijaństwo miałoby bardziej prawdopodobnie większe związki ze świeckim liberalizmem … Żydowskiej wołanie o sprawiedliwość społeczną istnieje dopiero od XIX wieku i było bardzo niewielu ważnych myślicieli politycznych do tego okresu.” [DESSER] „Niektórzy komentatorzy,” martwią się partykularystyczni żydowscy uczeni Seymour Lipset i Earl Raab, „chcą wierzyć, że nieodłączny aspekt żydowskiego życia składa się z takich powszechnie życzliwych ‘żydowskich wartości społecznych’ jako równość, sprawiedliwość społeczna i pokój światowy”… Przyjmując publiczną orientację podobną do wyznań chrześcijańskich, judaizm sprawia zagrożenie wydawania się bardziej zamerykanizowanym i mniej partykularnym.” [Lipset / Raab s. 54]

Jednym z najbardziej wpływowych propagatorów judaizmu uniwersalistycznego (podstawa popularnej zachodniej odmiany judaizmu zwanego reformowanym) był Abraham Geiger. Ten teolog z początku XIX wieku twierdził, że „judaizm okazał się siłą, która przeżyła swoją szczególną narodowość i dlatego może rościć sobie specjalne względy.” Te „specjalne względy” są ostatecznie rozumiane jako żydowska wyjątkowość w sprawach ogólnoludzkich, zwłaszcza w – ale nie tylko – sprawach moralności i duchowości. Ale jak pisze współczesny uczony Jozef Blau o przedstawionej powyżej opinii Geigera, „zastanówmy się przez chwilę nad paradoksalna jakością tego twierdzenia. Geiger mówił, że ponieważ judaizm odrzucił swoje pretendowanie do specjalnego charakteru, miał prawo do specjalnego charakteru. Ponieważ z religii żydowskiej usunięto partykularyzm, judaizm miał prawo do specjalnego statusu. On wydaje się być na skraju zastąpienia partykularystycznego żydowskiego nacjonalizmu przez partykularystyczną żydowską religię.” [BLAU s. 49] Innymi słowy, Geiger, judaizm reformowany, jak i wielu dzisiejszych Żydów (zwłaszcza w Ameryce, gdzie reforma jest tak popularna) zostali skompromitowani przez demokratyczny, egalitarny, uniwersalistyczny wpływ Oświecenia i ogólno-ludzkie ideały chrześcijaństwa i zamienili żydowski szowinizm na… żydowski szowinizm! Nowoczesne żydostwo po prostu kradnie uniwersalistyczne założenia i bezsensownie wpina je w żydowski partykularyzm, partykularyzm który porzucili pierwsi chrześcijanie (bunt Żydów). „Kuriozalne jest siedzenie w reformowanej lub tzw. konserwatywnej amerykańskiej [żydowskiej] kongregacji”, mówi Norman Cantor „i słuchanie rabina mówiącego o równości między żydem i chrześcijaninem, czarnym i białym. W rzeczywistości jest to uniwersalizujący przekaz nie talmudycznego rabina, ale rabina Saula [słynnego Pawła z Nowego Testamentu], którego bito i wypędzano z synagog diaspory, gdy głosił tę wiadomość o równości.” [Cantor s. 106]

George L Mosse pisze o sposobie w jaki w Niemczech na przełomie wieków wykrzywiono partykularystyczny judaizm i przerobiono na zuniwersalizowany:

„W 1910 roku rabin Cossman Werner z Monachium napiętnował Żydów, którzy przechrzcili się na chrześcijaństwo, za popełnienie zbrodni nie tylko przeciwko judaizmowi, ale przede wszystkim przeciwko ludzkości. Tacy Żydzi byli przeciwni równym prawom i przeszkadzali innym w walce o sprawiedliwość, gdyż ‘bycie Żydem oznacza bycie człowiekiem,’ oświadczenie to przyjęto z ogromnym aplauzem. Argument przeciwko chrzczeniu opierał się nie na judaizmie jako religii objawionej, lecz na religii ludzkości.” [Mosse G., 1985, s. 19]

Ten kuriozalny uniwersalistyczny przekaz, głoszony dzisiaj w jakiejś formie przez tak wielu współczesnych Żydów, w kontekście żydowskim staje się pusty i całkowicie absurdalny. Jak ujmuje to Eric Kahler w Orwellowskim dwójmysleniu: „Substancją partykularyzmu [w judaizmie] jest jego uniwersalność.” [Kahler E., 1967, s. 11] „Prawdziwy uniwersalizm według [jednej żydowskiej] szkoły myślenia,” napisał Lothar Kahn, „nie może istnieć bez wkładu indywidualności każdej rodziny ludzkiej do rasy ludzkiej jako całości. Żyd może stać się Francuzem czy Niemcem – obywatelem świata – poprzez udoskonalenie swojej żydowskości.” [Kahn L., 1961, s. 30] Albo weźmy typową opinię żydowską Willa Herberga:

„Żydowski partykularyzm, który przenika przez każdą granicę narodową i kulturową, staje się, dosyć dziwnie, przewodnikiem i dowodem uniwersalizmu.” [Herberg s. 276]

Inaczej mówiąc, Herberg po prostu potwierdza, że ponieważ Żydzi są wobec siebie lojalni w każdym zakątku świata, to jest „uniwersalizm.” E L Goldstein mówi o żydowskiej niechęci do pozbycia się rasowej podstawy żydowskiej tożsamości, nawet poprzez wymysł „uniwersalistycznego” reformowanego judaizmu w XIX wieku:

„Dla rabina nie były niczym niezwykłym śmiałe wypowiedzi o jego dążeniu do uniwersalistycznego społeczeństwa, a następnie, w chwilach frustracji lub wątpliwości, powracać do rasowego rozumienia Żydów … Chociaż chętny do rozciągnięcia definicji judaizmu do granic możliwości, było jasne, że większość reformatorów nie była skłonna do zerwania historycznej ciągłości żydowskiej ‘rasy’. Nawet Solomon Szyndler… jeden z najbardziej radykalnych reformowanych rabinów, poczuł się zmuszony by uznać rasowy aspekt żydowskiej tożsamości. Pomimo wysoko postawionego zadania judaizmu, napisał Szyndler, ‘faktem pozostaje, że pochodzimy z innego odłamu ludzkości, że w naszych żyłach płynie inna krew, że nasz temperament, nasze upodobania, nasz humor, różnią się od waszych, krótko mówiąc, różnimy się w naszych poglądach i sposobie myślenia w wielu sprawach tak bardzo, jak różnimy się w naszym wyglądzie.’” [MacDonald, 1988, s. 157]

„Napięcie między uniwersalnym i partykularnym w żydowskim życiu,” zauważają Charles Liebman i Steven Cohen o dzisiejszych żydowskich komentarzach, „jest ulubionym tematem żydowskich komentatorów, zarówno naukowych jak i popularnych … One w efekcie doprowadzają swoich odbiorców do dopingowania wyjątkowości amerykańskiego żydostwa, ukazując je jako jedną z amerykańskich grup religijnych czy etnicznych, które łączy troska o siebie z niemal równą namiętną troską o innych.” [Liebman / Cohen, s. 28] Louis Jacobs w apologetyczny sposób zauważa endemiczną żydowską uniwersalistyczną / partykularystyczną niekombatybilność tożsamości:

„Sprawa uniwersalizmu w judaizmie jest, i musi być, wyjątkowo skomplikowana. Czczony przez Żydów Bóg to Stwórca całego świata i wszystkich narodów, lecz żydzi wierzą, że sa wybranym narodem, jakkolwiek ten koncept jest rozumiany. Równowaga między uniwersalizmem i partykularyzmem zawsze dla Żydów była trudna do osiągnięcia… To wszystko to sprawa miejsca położenia akcentu i w całej historii judaizmu kładziono różne akcenty. Niektórzy Żydzi wypowiadali się tak jakby Boga głównym, jeśli nie jedynym, że tak powiem, interesem, był ‘Jego’ naród. Inni, zwłaszcza w czasach współczesnych, doszli do przeciwległego bieguna, preferując podkreślać uniwersalizm do takiego stopnia, że rozwadniają doktrynę partykularyzmu, aby nadać jej niejasne sformułowanie lojalności wobec tradycji, w której uniwersalizm pojawił się po raz pierwszy. Niewielu Żydów nie przyzna, że istnieją napięcia pomiędzy obu doktrynami.” [Jacobs L., 1995, s. 576-577]

Popularny żydowski autor Cyntia Ozick, z jednej strony twierdzi, że „żydowski uniwersalizm podkreśla, że Bóg Izraela jest także Bogiem ludzkości,” lecz kończy swój artykuł apelem do braci Żydów by stali się bardziej pochłonięci sobą jako Żydzi: „Kiedy dmuchamy w cieńszy koniec szofer [barani róg używany jako instrument ogłaszający tradycyjne modlitwy żydowskie] usłyszy się nas daleko. Ale kiedy wybierzemy by być raczej ludzkością a nie żydostwem i będziemy dmuchać w grubszy koniec, nie będziemy słyszalni w ogóle; dla nas Ameryka byłaby stracona.” [Ozick C., s. 34]

Ta wyraźna sprzeczność w „uniwersalistycznym” – „partykularystycznym” judaizmie jest ważna dla niektórych młodych Żydów, którzy patrzą poprzez takie złudne myślenie. W książce o tożsamości żydowskiej, jeden z żydowskich rozmówców zauważa, że „judaizm jest ograniczony, nie przyciąga do siebie, więc jeśli masz dawać przykład i zabraniasz wstępu innym, to jest to sprzeczne.” [Klein E., s. 191]

I ta cienko zakamuflowana postawa trwałej wyższości Żydów zawsze pozostawia uchylone ideologiczne drzwi dla Żydów by ułatwić powrót do żydowskiej ortodoksji i jego przełomowego „partykularyzmu” religijnej starożytności, lub po prostu przekształcić go po świecku w nowoczesny syjonizm. Pod koniec XX wieku, obserwujemy to w nowoczesnym państwie Izrael. Większość tych, którzy nazywają się Żydami mają znaczny stopień lojalności wobec Izraela. A żydowska ortodoksja w rzeczywistości rośnie w Ameryce i często łączy się z jego świeckim odłamem ludu wybranego, syjonizmem. Pomysł bycia obdarzonym przez Boga jest potężną siłą przyciągającą. Jedno z badań zauważa, że około 1 / 4 wszystkich ortodoksyjnych Żydów w dzisiejszej Ameryce byli nowi (czyli „przywróceni”) do ortodoksji. Rosnąca liczba ortodoksyjnych wyznawców jest pierwsza od XVIII-wiecznego Oświecenia. „Haredim [ultra-ortodoksi],” mówi Robert Wistrich, są najszybciej rosnącym segmentem współczesnego żydostwa.” [Wistrich, Terms, s. 5] „Pod względem instytucjonalnym I demograficznym,” napisał Jonathan Sacks in 1992 roku, „najsilniejszą i najszybciej rosnącą grupą we współczesnym świecie żydowskim jest żydostwo ortodoksyjne.” [Sachs J., s. 138]

O tym jak głęboko zakorzeniony jest ten paradoksalny „partykularyzm” (tzn. szowinizm) w świadomości żydowskiej, świadczą nawet lewicowe organizacje polityczne, które powinny opierać się na ideach uniwersalności, egalitaryzmu, ogólnoludzkiej solidarności. W latach prowadzących do rewolucji komunistycznej w Rosji na początku XX w., nieśmiertelna obsesja większości rosyjskich Żydów dla siebie – w odróżnieniu od wielu rosyjskich lewicowców wokół nich – często pojawia się w etnocentrycznych wyrażeniach politycznych. Wielu Żydów w Rosji i Polsce zbierało się we własnym ruchu socjalistycznym zwanym Bund. Ku niezadowoleniu przywódcy partii komunistycznej W I Lenina i jego uniwersalistycznego ruchu bolszewickiego, lewicowa wersja Bundu nalegała – nawet w ramach obecnego państwa narodowego Rosji – by uzyskać specjalne żydowskie prawa narodowe poza cywilnymi. [Agus s. 164]

„Dla Bundu nie wystarczała,” mówi Heinz-Dietrich Lowe, „zmiana z rosyjskiego na jidysz w jego programie agitacyjnym, musiał uzyskać w pełni rozwinięty program narodowy, który domagał się autonomii kulturowej dla Żydów w imperium rosyjskim.” [Lowe s. 171]

Kiedy nie-Żydzi zaczęli organizować zamieszki w Rosji przeciwko żydowskiej wyłączności i komercjalnego wykorzystywania w końcu lat 1800, „Bund … wykorzystał te pogromy jako okazję do zintensyfikowania działalności gospodarczej i osiągnięcia swoich celów politycznych.” [LOWE s. 171] „Przywódcy [Bundu],” mówi Joseph Marcus, „konsekwentnie prowadzili politykę świadomości klasowej, rzekomo w interesie całej klasy robotniczej, ale w rzeczywistości ograniczoną do swych żydowskich członków.” [Marcus s. 211]

Podczas gdy Bund miał wielu wyznawców we wschodniej Europie, zauważa Samuel Ettinger, „w tym samym czasie Federacja Syjonistyczna, którą również utworzyli rosyjscy Żydzi, rozbudziła nacjonalistyczne trendy [żydowskie]… Wśród politycznych żydowskich podgrup, Socjalistyczna Partia Syjonistyczna żądała ustanowienia żydowskiej społeczności, z zasady socjalistycznej, na specjalnym terytorium zorganizowanym dla Żydów; Socjalistyczna Partia Żydowska, ‘Sejmici,’ żądała instytucji zwierzchniej, ‘Sejmu,’ dla każdego z narodów należących do Federacji Rosji; ‘Partia Ludowa’ (Folkspartey), prowadzonej przez historyka Simona Dybnowa, żadała dużego stopnia autonomii dla Żydów w ramach rosyjskiego państwa… Wielu Żydów również grało rolę w organizowaniu rosyjskich partii politycznych.” [Ettinger, 1984, s. 9]